Klasyfikacja raka nerki: rodzaje, typy i formy

Rak nerki lub złośliwy guz nerki, który rozwija się z pojedynczej złośliwej komórki nabłonkowej, która zaczyna się niekontrolowanie dzielić. Komórki gromadzą się i rozprzestrzeniają - dają przerzuty do innych narządów i węzłów chłonnych. Zjawisko to występuje na tle niekorzystnych czynników w tkankach nerek.

Guz najczęściej reprezentuje raka. Może znajdować się w nabłonku - warstwie powierzchniowej kanalików proksymalnych i kanalików zbiorczych lub systemu galwanizacji miednicy.

Klasyfikacja raka nerki

Rak nerki, typowe objawy i objawy choroby

Wykrycie raka nerki na wczesnym etapie jest dość trudne, ponieważ objawy nie ujawniają się przez długi czas. Tylko specjalista może rozpoznać oznaki onkologii nerek, przeprowadzając zestaw procedur diagnostycznych do wykrywania raka w nerkach. Dlatego, jeśli istnieją objawy lub objawy, które są w jakiś sposób związane z chorobą nerek, należy natychmiast skontaktować się z onkologiem.

Typowe objawy raka nerki:

  • krwiomocz (krew w moczu);
  • zmętnienie moczu;
  • pogorszenie stanu ogólnego: osłabienie, letarg, utrata apetytu;
  • ból głowy z gorączką lub bez;
  • wzrost ciśnienia krwi bez przyczyny;
  • niedokrwistość;
  • ból w okolicy nerki / nerek;
  • pragnienie, suchość, brak wody w ciele;
  • pojawienie się obrzęku pod oczami, blisko brzucha i kończyn;
  • kolka nerkowa.

Ważne, aby wiedzieć! Z bólem stawów, kaszlem z zakrzepami, dusznością, przerzutami i rozwojem wtórnego raka w innych narządach jest możliwe, co obserwuje się u pacjentów w późnych stadiach nowotworów złośliwych.

Nowoczesne metody diagnostyczne: obrazowanie ultrasonograficzne, obliczeniowe i rezonans magnetyczny, klasyfikacja nowotworów może zmniejszyć błędy diagnostyczne i taktyczne w wykrywaniu guzów nowotworowych i zidentyfikować typy raka nerki.

Międzynarodowe klasyfikacje raka nerki: WHO, TNM i kliniczne

Czołowi naukowcy i patolodzy z różnych krajów poważnie badają guzy nerek, co umożliwiło ich rozdzielenie zgodnie ze strukturą i metodami leczenia oraz stworzenie jednej kompletnej i doskonałej klasyfikacji. Został zatwierdzony przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) na konferencji w Lyonie w dniach 14-18 grudnia 2002 r. I opublikowanej przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) w 2004 r.

W rosyjskim tłumaczeniu Klasyfikacji histologicznej WHO wskaźniki odpowiadają Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICDO), gdzie po (/) - kreska ukośna jest liczbą wskazującą stopień złośliwości guza:

  • / 0 - łagodny;
  • / 1 - granica lub nieokreślona;
  • / 3 - złośliwy.

Histologiczna klasyfikacja guzów nerki według WHO

Klasyfikacja histologiczna WHO odzwierciedla formy nozologiczne nowotworów miąższu nerki, ale nie obejmuje guzów jamy nerkowej - miednicy i miseczek. Uważa się, że biologiczne cechy jamy brzusznej z obecnością struktury raka przejściowokomórkowego przypominają nowotwory dróg moczowych: moczowody, bliższą cewkę moczową i pęcherz moczowy. Różnica między guzami miedniczki nerkowej a rakiem miąższu nerki pod względem wrażliwości na promieniowanie i stosowanie leków oraz w różnym stopniu leczenia chirurgicznego.

Podział guzów na grupy

W klasyfikacji WHO guzy są pogrupowane według przynależności tkankowej, gdzie wskazany jest stopień ich złośliwości. Formacje mają określoną definicję, charakterystyczne cechy morfologiczne, epidemiologię, cechy kliniczne, zdjęcia makroskopowe i mikroskopowe, profil immunohistochemiczny, charakterystyczne zmiany genetyczne i czynniki prognostyczne. Oznacza to, że każda grupa obejmuje guzy powstające z określonego typu tkanki. Na przykład:

Rak (rak) jest guzem z tkanki nabłonkowej. Jeśli zostaną znalezione komórki o mniejszej złośliwości (nazywane są wysoce zróżnicowanymi), to nazwa jest określana w zależności od rodzaju tkanki: rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy, rak nerki,
gruczolakorak, rak komórek przejściowych nerki, rak zrogowaciały itp.

Jeśli w nowotworze występują komórki słabo zróżnicowane, nazwa zależy od ich kształtu: rak płaskonabłonkowy nerki, nowotwór drobnokomórkowy lub znaczący komórkowy itd.

Mięsak nerkowy jest uważany za rzadki guz, który powstaje z tkanki łącznej w 1% wszystkich przypadków. Objawia się on, podobnie jak rak nerki i rak jasnokomórkowy nerki, rokowaniem po rozpoznaniu metodami instrumentalnymi, odpowiednia operacja leczenia może osiągnąć 65-75%.

Informacje! Badania patologów wykazały, że wielkość guza nerki i charakter przebiegu klinicznego są od siebie zależne. Uważają, że łagodne guzy o średnicy mniejszej niż 3 cm nie mają przerzutów. W każdym nowotworze nabłonkowym kanalików nerkowych, których średnica jest większa niż 5 cm, ryzyko przerzutów dramatycznie wzrasta. Dlatego takie formacje należy uznać za raka nerki. Guzy przerzutowe obejmują również wszystkie nowotwory złośliwe.

Podział guzów na typy

Trzy złośliwe typy raka są najczęstsze: rak nerkowokomórkowy nerki, rak przejściowokomórkowy, guz Wilmsa - rak nerki u dzieci.

Rak nerkowokomórkowy powstaje z komórek warstwy korowej i stanowi 80-85% wszystkich guzów nerki. Nawet zanim zostanie rozpoznany, nowotwór może wywołać przerzuty i rozprzestrzenić się na inne narządy.

Rak przejściowokomórkowy występuje w 5-10% przypadków. Występuje w miedniczce nerkowej i ma wiele koincydencji z rakiem pęcherza, w tym skrzepami krwi w moczu. U ciężkich palaczy ten rak nerki najczęściej objawia się, a rokowanie na wyleczenie wynosi 90%. W tym przypadku konieczne jest leczenie nerki, moczowodu, części pęcherza moczowego, gdzie występuje połączenie z moczowodem.

Guz Wilmsa lub nefroblastoma - występuje u 5-8% wszystkich typów nowotworów u dzieci. Jest to związane z mutacją genetyczną, która powoduje nieprawidłowy wzrost w kanalikach nerkowych nefronu. Częściej dzieci w wieku 2-5 lat chorują, rzadziej - młodzież do 15 lat.

Obecnie powszechnie akceptowana jest międzynarodowa klasyfikacja TNM i klasyfikacja kliniczna nowotworów złośliwych.

Klasyfikacja TNM

Charakterystyka parametrów nowotworu złośliwego:

T to wielkość guza:

  • Tx - nie można oszacować guza pierwotnego;
  • Do - brak oznak pierwotnego guza;
  • Tis (in situ) - nowotwór śródnabłonkowy;
  • T1 - guz znajduje się na małej części nerki z q

Informacje! Tis (in situ) - nowotwór wewnątrz nabłonka. Na tym etapie raka nie ma kiełkowania w błonie podstawnej, naczyniach krwionośnych i naczyniach limfatycznych. Naciekowy charakter wzrostu nowotworów złośliwych jest nadal nieobecny, więc nadal nie daje przerzutów. Leczenie nowotworu na tym etapie będzie najkorzystniejsze.

N (węzły) - przerzuty w regionalnych (lokalnych) węzłach chłonnych:

  • Nx - regionalne węzły chłonne nie są zdefiniowane;
  • N0 - przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych są nieobecne;
  • N1 - przerzuty znalezione w jednym regionalnym węźle chłonnym (kolektor pierwszego rzędu);
  • N2 - przerzuty stwierdzono w więcej niż jednym regionalnym węźle chłonnym (kolektor II rzędu);
  • N3 - przerzuty znajdują się w kolektorze trzeciego rzędu, niemożliwe jest usunięcie za pomocą środków operacyjnych.

Ważne, aby wiedzieć! Limfa przepływa z narządu do najbliższych regionalnych węzłów chłonnych (kolektor I rzędu), a następnie do grupy odległych węzłów chłonnych (kolektory II i III rzędu). Otrzymują limfę jednego lub więcej narządów. Nazwy węzłów chłonnych odpowiadają ich lokalizacji.

M - przerzuty odległe:

  • Mh - odległe przerzuty nie są wykrywane;
  • Nie ma przerzutów Mo;
  • M1 - istnieją przerzuty odległe.

G - stopień złośliwości:

  • G1 - niska złośliwość guza (dobrze zróżnicowana);
  • G2 - średnia złośliwość guza (słabo zróżnicowana);
  • G3 - wysoki stopień złośliwości (niezróżnicowany).

Określ metodę histologiczną za pomocą mikroskopu świetlnego, różnicując stopień komórek.

P - stopień kiełkowania:

  • P1 - nie wykracza poza śluz;
  • P2 - rośnie w błonie podśluzowej;
  • P3 - rośnie w warstwie mięśniowej (aż do warstwy surowiczej);
  • P4 - kiełkowało przez błonę surowiczą i wykraczało poza granice nerki.

Określ stopień kiełkowania ściany wydrążonego narządu (stosowany tylko w przypadku guzów przewodu pokarmowego).

Klasyfikacja TNM wyróżnia się wygodnym szczegółowym opisem nowotworu, ale brakuje w nim uogólnionych danych dotyczących ciężkości procesu i zdolności do wyleczenia, na przykład raka płaskonabłonkowego nerki lub innego nowotworu złośliwego. Dlatego też stosuje się klasyfikację kliniczną guzów.

Klasyfikacja kliniczna guzów

Rak nerki w klinice jest podzielony na 4 etapy:

  1. Etap 1 raka nerki jest guzem małej wielkości, zlokalizowanym na ograniczonym obszarze bez kiełkowania w ścianie narządu, bez przerzutów.
  2. Stopień 2 raka nerki charakteryzuje się wzrostem wielkości guza. Znajdujące się w ciele bez kiełkowania w ścianie stwierdzono pojedyncze przerzuty w regionalnych węzłach chłonnych.
  3. W etapie 3 występują duże guzy, ich rozpad i kiełkowanie przez ścianę lub guz o małych rozmiarach z obecnością wielu przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych.
  4. Rak nerki w stadium 4 charakteryzuje się kiełkowaniem guza w otaczających tkankach, w tym tych, w których niemożliwe jest usunięcie guza (aorty, żyły głównej itd.) Lub występuje nowotwór z odległymi przerzutami w raku nerki.

Rak nerki, ilu pacjentów żyje i jaka jest prognoza choroby?

Rokowanie w przypadku raka nerki, podobnie jak w przypadku każdej choroby onkologicznej, zależy od stadium procesu złośliwego i skuteczności leczenia. Kryterium skuteczności terapii raka nerki jest pięcioletnie przeżycie.

Rak nerki, rokowanie 5-letniego przeżycia to:

  • na etapie 1 około 90%;
  • na etapie 2 - 65-70%;
  • na etapie 3 - około 50%;
  • Pięcioletnie przeżycie raka nerki w stadium 4 wynosi 10%.

Guz Wilmsa ma pocieszające rokowanie, przy braku przerzutów możliwe jest wyleczenie w 70-90% wszystkich przypadków.

Jeśli obecny jest rak brodawkowaty nerki i został on zdiagnozowany w stadium 1 choroby, przy odpowiednim wyborze leczenia rokowanie jest dość optymistyczne.

We wszystkich przypadkach ważne są: wiek, styl życia, złe nawyki pacjentów, jedzenie, metody leczenia, w tym alternatywne metody leczenia. Rokowanie zależy od tego, w jaki sposób ciało pacjenta przeżyło i ile leczenia trwało. Jeśli poddajesz się rehabilitacji i badaniom klinicznym, to z nawrotami można poddać się nowym, skuteczniejszym rodzajom leczenia. Pięcioletnie przeżycie może wynosić 65-75%.

Wnioski! Dzięki nowoczesnym metodom diagnozy, międzynarodowym klasyfikacjom WHO, TNM i klinicznym, podziałowi guzów na grupy i typy, można dokładnie określić rodzaj raka, zmniejszyć błędy diagnostyczne i taktyczne i przypisać prawidłowe leczenie. W konsekwencji prognozy poprawiają się, a długość życia i całkowite wyleczenie pacjentów z powodu choroby wzrasta.

Rak nerki: rodzaje, objawy, leczenie i diagnoza

Jaka jest choroba taka jak rak nerki?

Jest to nowotwór złośliwy, który pochodzi z komórek nerki (częściej jest zlokalizowany w jednej nerce, ale czasami w obu). Innymi słowy, jest to masa komórek nerek, która dzieli się w sposób niekontrolowany, tracąc zdolność do wykonywania bezpośrednich obowiązków, a mianowicie: te komórki, w przeciwieństwie do zwykłych komórek nerki, nie uczestniczą w żaden sposób w produkcji moczu lub oczyszczaniu krwi z produktów metabolicznych, po prostu się mnożą. Najczęściej guz powstaje w kanalikach nerkowych.

Istnieje 5 rodzajów raka nerki:

  • Czysta komórka (60-85%). Składa się z komórek z lekką cytoplazmą.
  • Brodawczak (7-14%). Często początkowo zdarza się wiele lub jest zlokalizowane w obu nerkach.
  • Chromofobiczny (4-10%). Guz takiego planu rośnie wolniej.
  • Onkocyt (2-5%). Składa się z eozynofilowych dużych komórek, które rzadko dają przerzuty.
  • Rak przewodów zbiorczych (1-2%). Taki guz szybko się rozwija. Co niezwykłe, pojawia się u młodych ludzi.

Istnieją również 4 główne etapy tej choroby (klasyfikacja Robsona):

  • Etap I: guz znajduje się w nerkach.
  • Etap II: guz rozciąga się poza torebkę nerkową, ale pozostaje w powięzi nerkowej.
  • Etap III może mieć dwie opcje:
  • IIA - guz rośnie do żyły głównej nerki lub dolnej;
  • IIIB - przerzuty do węzłów chłonnych zatoki nerkowej.
  • Etap IV: przerzuty przechodzą do innych narządów.

Kto jest zagrożony?

  • Kategoria wiekowa wynosi od 50 do 70 lat, zwłaszcza mężczyzn (najczęściej choruje o 50%).
  • Złośliwi palacze. Co więcej, ryzyko dla osoby niepalącej jest zmniejszone dopiero po 20 latach od ostatniego wypalonego papierosa.
  • Otyli ludzie, zwłaszcza kobiety.
  • Nadciśnienia tętnicze. Co więcej, ta kategoria ludzi często cierpi na otyłość, cukrzycę, palenie.
  • Pacjenci z niewydolnością nerek. Rak nerki rozwija się od 40 do 100% częściej! Częstość występowania tej choroby jest szczególnie dobra dla tych, którzy przeszli przeszczep nerki. Wynika to ze stanu mocznicowego i stosowania poszczególnych leków. Ponadto długotrwała dializa często prowadzi do powstawania torbieli, które są zdolne do „odrodzenia się” przez nowotwór złośliwy.
  • Bezpośredni krewni pacjentów z rakiem nerki. Udowodniono, że niektóre formy raka mogą być dziedziczone, ponieważ są związane z defektem genetycznym w poszczególnych chromosomach. Są to dziedziczny rak brodawkowaty nerki, stwardnienie kanalików, choroba von Hippel-Landau, zespół Reeda i zespół Birt-Hogg-Dube.
  • Pracownicy mający kontakt z rozpuszczalnikami organicznymi, a także azbestem, kadmem i innymi chemikaliami.

Jak wykryto raka nerki? Objawy

Rak nerki. Objawy u kobiet

Najczęstsze powody, dla których pacjenci z rakiem nerki po raz pierwszy trafiają do lekarza, to tak zwana triada klasyczna:

  • Krew w moczu (krwiomocz). Możliwe są dwa przypadki: krwiomocz brutto (gdy można to zobaczyć gołym okiem, to znaczy czerwony mocz) i mikrohematuria (gdy normalny mocz i problem wykrywany jest tylko w badaniu laboratoryjnym, to jest z rutynową rutynową analizą moczu). Najbardziej podstępną rzeczą jest to, że bardzo często w przypadku onkologii nerek krwiomocz nie towarzyszą bolesne odczucia (z reguły osoba czuje się całkowicie zdrowa) i może nie pojawiać się stale, ale okresowo i z dystansem w różnych momentach (po kilku dniach, tygodniach, miesiącach lub nawet za rok). Faktem jest, że krwawienie pojawia się tylko wtedy, gdy guz powiększa się ponownie i tym samym niszczy tkankę nerkową. W niektórych przypadkach krew ze zniszczonych naczyń krwionośnych może gęstnieć, co powoduje kolkę nerkową.
  • Namacalna masa brzucha. Naturalnie jest to zauważane już wtedy, gdy nerka wraz z guzem jest znacznie powiększona i wyczuwalna przez brzuch. Ciency ludzie prawdopodobnie zauważą problem na wcześniejszym etapie.
  • Ból w okolicy lędźwiowej. Z wyjątkiem kolki nerkowej, często (w 85-90% przypadków) ból występuje tylko w przypadku guzów zwykłych i przerzutów. Mianowicie: gdy guz przekracza granice kapsuły nerkowej (pobliskie naczynia, tkanka tłuszczowa) i daje nowe ogniska w innych narządach (najczęściej jest to wątroba, płuca, kości). U mężczyzn nowotwór, który wykiełkował w pobliskie naczynia, może zakłócić przepływ krwi przez żyłę główną dolną, która jest pełna żylaków sznura nasiennego (żylaki).

Należy zauważyć, że w większości przypadków rak nerki występuje albo przypadkowo (25-40%), albo już na etapie zlokalizowanego guza (czwarta część wszystkich pacjentów) lub na etapie przerzutów odległych (trzecia część pacjentów).

Czasami zdarza się, że rak nerki objawia się niezbyt częstymi objawami. Na przykład: biologicznie aktywne substancje i hormony zaczynają być aktywnie wytwarzane. A to pociąga za sobą:

  • Wzrost liczby czerwonych krwinek (erytrocytoza).
  • Zwiększone stężenie wapnia we krwi (hiperkalcemia).
  • Wzrost ciśnienia.
  • Zaburzenia czynności wątroby.

Również powszechne objawy raka nie są wykluczone:

  • Utrata apetytu
  • Zmniejszenie wagi.
  • Niedokrwistość hipochromowa.
  • Stała niska gorączka.
  • Chronicznie narastająca słabość.
  • Gorączka.

Diagnostyka

Aby dokonać prawidłowej diagnozy, po przeanalizowaniu skarg pacjenta i zbadaniu go, a także przepisując ogólne metody badań klinicznych (analiza moczu, analiza krwi itp.), Uciekają się do takich metod diagnostyki instrumentalnej:

  • USG narządów jamy brzusznej.
  • Badanie rentgenowskie nerek za pomocą środków kontrastowych (urografia).
  • Skanowanie radionuklidów.
  • Tomografia komputerowa.
  • Rezonans magnetyczny.

Wymagana jest również radiografia płuc, kości miednicy i klatki piersiowej, ponieważ w tym przypadku możliwe są przerzuty. Jeśli podejrzewasz to w kościach, są to skanowanie radionuklidowe.

Uważa się, że nie udowodniono jeszcze czegoś przeciwnego, każde tworzenie objętości w nerkach jest złośliwe. Już teraz dowiedz się, co to może być. Mianowicie:

  • Torbiel.
  • Guz łagodny (gruczolak, naczyniakomięsak, onkocytoma).
  • Naciek zapalny (ropień, odmiedniczkowe zapalenie nerek).
  • Rak nerkowokomórkowy - jest najczęstszy wśród nowotworów złośliwych (90-95% przypadków). Dlatego z zasady oznacza termin „rak nerki”.
  • Inne pierwotne nowotwory złośliwe nerki (chłoniak, mięsak, nefroblastoma).
  • Adaptacyjny rak komórkowy miednicy nerkowej.
  • Przerzuty.

Leczenie raka nerki

Przy wyborze opcji leczenia rozważ:

  • Etap, w którym zlokalizowana jest choroba (wielkość guza, obecność przerzutów).
  • Rodzaj raka nerki według klasyfikacji histologicznej, ponieważ różne typy komórek nowotworowych reagują inaczej na różne leki.
  • Statystyki dalszego rozwoju choroby, prawdopodobieństwo przewidywania.

Ponieważ leki przeciwnowotworowe (cytostatyki) i chemioterapia nie są bardzo skuteczne w leczeniu raka nerki (jest to jego specyfika związana z genem oporności wielolekowej!), Główną metodą jest chirurgia.

Możliwe opcje:

  • Usunięcie tylko guza (resekcja). Wykonywana jest standardowa operacja lub laparoskopia.
  • Usunięcie całego narządu - nerki (nefrektomia radykalna). Również standardowe lub laparoskopowe.

Często wybiera się radykalną nefrektomię (etap I-III). Jako powód takiego wyboru istnieje mniejsze prawdopodobieństwo nawrotu. Wraz z nerką tkanka tłuszczowa przylegająca do niej, nadnercza i moczowód, a także, jeśli to konieczne, regionalne węzły chłonne są usuwane. Na etapie IIIIA plus dotknięta część żyły jest wycinana. Jednocześnie statystyki prognoz pięcioletniego przeżycia po zabiegu są następujące:

  • Etap I - 70-80%.
  • Etap II - III - od 20 do 80%, w zależności od częstości występowania choroby i wielkości interwencji chirurgicznej.
  • Etap IV - do 5%.

Jeśli chodzi o operacje oszczędzania narządów, w szczególności resekcji guza nerki, są one zalecane w przypadkach, gdy:

  • Guz ma niewielkie rozmiary (do 4 cm, według niektórych danych - do 2 cm).
  • Druga nerka nie może przyjąć wszystkich niezbędnych funkcji.
  • Pacjent z jedną nerką.
  • Guz w obu nerkach. W takim przypadku często usuwa się jedną nerkę, z drugiej strony wykonuje się resekcję.

Niestety, występują takie problemy, gdy z wielu powodów interwencja chirurgiczna jest nie do przyjęcia dla pacjenta. Następnie we wczesnych stadiach choroby możliwa jest kolejna opcja „aktywnego” leczenia - termiczne zniszczenie guza nerki (ablacja częstotliwości radiowej). Pod kontrolą ultradźwięków do guza wprowadza się specjalną igłę i niszczy ją wysoka temperatura (ablacja częstotliwością radiową) lub niskie temperatury (krioablacja).

Przerzuty i nawrót

Przerzuty stwierdza się u 25% pacjentów w momencie rozpoznania. Oznacza to, że operacja jest trudna i może być niepraktyczna. Często remisja, jeśli jest obserwowana, jest krótkotrwała. Dlatego w zaawansowanych stadiach choroby operacje są często wykonywane wyłącznie w celu paliatywnego (w celu zmniejszenia bólu). To samo dotyczy nawrotów. Chociaż ostatnio wykazano, że stosowanie chemioterapii w przypadku guzów operacyjnych z przerzutami nadal daje dobre wyniki. Faktem jest, że wraz z rozwojem technologii molekularnych pojawiły się nowe leki, które blokują pojawianie się małych naczyń w guzie i zabijają komórki przerzutowe.

Również w opisanych przypadkach uciekają się do konserwatywnych metod leczenia: immunoterapii połączonej z chemioterapią. Użyj tych leków:

  • Interleukina-2. Jest zalecany jako immunoterapia pierwszego rzutu w przypadku raka nerki.
  • Interferon alfa.
  • Albo połączenie tych leków.

Wydajność wynosi 15-20%. Należy zauważyć, że pacjenci z rakiem jasnokomórkowym i mieszanym mają znacznie większe szanse.

Wcześniej stosowana terapia hormonalna (w szczególności progesteron) jest obecnie uznawana za praktycznie nieskuteczną.

Z tego samego powodu promieniowanie jest rzadko używane. W większości przypadków ta metoda jest stosowana tylko jako efekt przeciwbólowy, gdy choroba jest zaniedbana (wynik skuteczności w dawce 30-40 Gy - 80%). Należy jednak zwrócić uwagę na nowy kierunek leczenia radiochirurgicznego z wykorzystaniem najnowszych programów komputerowych - noża cybernetycznego, który umożliwia napromieniowanie z dużą dokładnością, co zwiększa efekt i zmniejsza negatywny wpływ na organizm. To prawda, że ​​ten ostatni jest nadal przedmiotem dyskusji.

Przyszłe taktyki

Niezwykle rzadko u pacjentów z rakiem nerki występuje spontaniczna regresja, spontaniczna remisja. Nie można tego zignorować przy wysokim ryzyku ewentualnego leczenia. Przecież czasami pacjent może żyć dłużej iz lepszą jakością życia, bez jakiejkolwiek ingerencji w ciało. Dlatego w niektórych przypadkach rozsądnie jest regularnie obserwować lekarza i rozpocząć leczenie tylko wtedy, gdy pojawią się pewne objawy.

Fitopreparaty w leczeniu raka nerki

Medycyna oparta na dowodach potwierdziła skuteczność niektórych leków.

  • Preparaty na bazie olejków eterycznych z poszczególnych gatunków drzew iglastych. Więc tuja sferyczna (Platycladus orientalis) i wiecznie zielony cyprys (Glycyrrhiza glabra) mają działanie cytotoksyczne.
  • Ekstrakty z lukrecji zwykłej (Glycyrrhiza glabra). Stosowane w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii, ponieważ łagodzą objawy spowodowane toksycznym 5-fluorouracylem.
  • Żywiczny sok z drewna „Sumy laconosa” (Rhus verniciflua). W medycynie orientalnej stosuje się go w celu złagodzenia skutków ubocznych związanych z cytotoksycznością cisplatyny.
  • Korzeń żeń-szenia (Panax ginseng). W stanie spowolnić proliferację komórek nowotworowych.

Ponadto, według źródeł krajowych, następujące zakłady mogą być skuteczne:

  • Skrzyp (Equisetum arvense). W swoim zastosowaniu należy wziąć pod uwagę rodzaj guza i obecność zapalenia nerek w historii, ponieważ podrażnia ono miąższ nerki. Jednakże lek jest w stanie znacznie przyspieszyć nabłonek tkanek, ma silne działanie przeciwbakteryjne i przeciwtoksyczne i od dawna jest stosowany w medycynie w leczeniu chorób nerek.
  • Budra ivyhsevidny (Glechoma hederacea). Uwaga - roślina jest trująca! Ale dzięki odpowiednim dawkom jest stosowany jako skuteczny środek oczyszczający krew dla łagodnych i złośliwych guzów.
  • Kąkol (Xanthium strumarium L.). Jest również trujący, więc należy go używać z najwyższą ostrożnością. Wszystkie narządy roślin (liście, owoce, nasiona, korzenie) mają działanie antyseptyczne, cytotoksyczne, przeciwbólowe.

Również w leczeniu raka nerki możliwe są inne metody wykorzystujące rośliny.

  • Kąpiel zawiasowa bulionu ze skrzypu polnego. Przy 5 litrach wody w nocy zanurz 100 gramów suchej trawy (lub 300 świeżych). W filtrze porannym wlać do kąpieli. Siedzimy przez 20 minut, aby nerki były w wodzie. Po owinięciu i gotowaniu na parze przez około godzinę.
  • Kompresuj skrzyp. Odparowujemy 50 gramów suchej trawy (trzy razy więcej świeżej). Następnie owijamy ją szmatką (nie syntetyczną!), Kładziemy ją na obszarze nerek, okrywamy filmem na górze i owijamy całą noc.
  • Regularne picie herbaty ze świeżych ziół: złota wędka, głucha pokrzywa, prawdziwa piła stołowa - wszystko w równej ilości. Gotowanie na dzień: 4 łyżeczki mieszanki zalać litrem wrzącej wody, nalegać na noc.

Jedyna rzecz: nie zapomnij wcześniej skonsultować się z lekarzem! I pamiętaj: to nie zastępuje podstawowego leczenia, ale może je tylko uzupełnić!

Rak nerki: objawy, stopnie, sposób ich leczenia, operacja

Złośliwe guzy można słusznie uznać za plagę współczesnej ludzkości. Częstość występowania różnych typów tych chorób stale rośnie, a śmiertelność jest nadal wysoka, nawet pomimo postępów naukowców w rozwoju nowoczesnych i skutecznych sposobów zwalczania tej choroby. Jeśli takie rodzaje nowotworów jak rak żołądka, płuc, piersi lub prostaty są dość powszechne i znane wielu, to nie wszyscy słyszeli o raku nerki, ponieważ ten typ nowotworu jest stosunkowo rzadki.

Chociaż rak nerki nie jest uważany za powszechny złośliwy nowotwór ludzki, jednak w ostatnich latach nastąpił wzrost liczby pacjentów z tym typem nowotworu. Każdego roku na świecie rejestruje się około 250 tysięcy nowych przypadków choroby.

Rokowanie raka nerki uważa się za względnie korzystne, pod warunkiem, że nowotwór zostanie wykryty we wczesnym stadium, ale nadal śmiertelność pozostaje dość wysoka, osiągając 40%.

U mężczyzn choroba zajmuje ósme miejsce wśród wszystkich wykrytych nowotworów, a u kobiet - jedenasty, podczas gdy ryzyko zachorowania wśród męskiej populacji jest około dwa razy wyższe.

Wśród pacjentów przeważają osoby starsze w wieku 60–70 lat. Być może wynika to ze wzrostu ryzyka rozwoju onkopatologii w tej grupie wiekowej.

Do tej pory naukowcy nie byli w stanie wiarygodnie określić dokładnych czynników prowadzących do rozwoju guzów nerki, ale mimo to byli w stanie osiągnąć dobre wyniki w leczeniu raka.

Przyczyny raka nerki

Obecnie znanych jest wiele czynników rakotwórczych, udowodniono ich negatywny wpływ, dlatego przyczyny większości nowotworów są na pewno znane. Wszyscy wiemy, że palenie z dużym prawdopodobieństwem prowadzi do raka płuc, promieniowania ultrafioletowego do czerniaka, wirus brodawczaka ludzkiego prowokuje raka szyjki macicy, ale co powoduje raka nerki? Naukowcy nie byli w stanie dokładnie odpowiedzieć na to pytanie.

Pomimo licznych badań nie jest jeszcze możliwe wiarygodne zidentyfikowanie czynników rakotwórczych w odniesieniu do raka nerki, jednak niektóre przyczyny zewnętrzne i stany patologiczne mają odgrywać rolę w rozwoju nowotworu złośliwego.

Wśród czynników ryzyka raka nerki są:

  • Płeć i wiek;
  • Palenie;
  • Otyłość;
  • Nadciśnienie;
  • Cukrzyca;
  • Obecność innej patologii nerek;
  • Spożycie leków;
  • Czynniki zawodowe;

Jak wspomniano powyżej, rak nerki jest znacznie częściej diagnozowany u mężczyzn niż u kobiet. Przyczyna tej różnicy nie jest do końca jasna, ale być może rolę odgrywa wyższe prawdopodobieństwo narażenia na szkodliwe czynniki produkcji i rozpowszechnienie palenia wśród mężczyzn.

Starszy wiek przyczynia się również znacząco do ryzyka rozwoju nowotworu nie tylko ze względu na długi czas kontaktu z niekorzystnymi czynnikami zewnętrznymi i pojawieniem się chorób współistniejących, ale także z powodu nagromadzenia spontanicznych mutacji genetycznych, z których jedna może spowodować powstanie komórki nowotworowej.

Nadwaga zwiększa ryzyko raka nerki o około 20%. Dokładny mechanizm jego wpływu jest nadal niewyjaśniony, ale zakłada się rolę zmian hormonalnych, gromadzenie dużych ilości estrogenu (żeńskich hormonów płciowych) w tkance tłuszczowej, która ma działanie rakotwórcze.

U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym prawdopodobieństwo zachorowania na raka jest o 15-20% wyższe. Być może to nie samo nadciśnienie ma negatywny wpływ, ale długotrwałe i systematyczne stosowanie leków przeciwnadciśnieniowych.

Palenie jest słusznie uważane za jeden z najpotężniejszych czynników rakotwórczych. Ryzyko raka nerki u palaczy jest około półtora razy wyższe niż ryzyko dla niepalących, a odrzucenie tego szkodliwego nawyku zmniejsza prawdopodobieństwo guza.

Szkodliwe warunki pracy, obejmujące kontakt z produktami ropopochodnymi, barwnikami, a także substancjami powstającymi podczas produkcji gumy, papieru, tekstyliów, mogą również powodować pojawienie się raka nerki.

Przyjmowanie narkotyków może powodować raka. W związku z systematycznym stosowaniem leków moczopędnych ryzyko nowotworu złośliwego wzrasta o około jedną trzecią. Uważa się, że niektóre środki przeciwbólowe, antybiotyki i inne leki, których metabolity są wydalane z moczem z organizmu, zwiększają ryzyko zachorowania na raka.

Wśród chorób nerek, które przyczyniają się do rozwoju raka, możliwe jest rozróżnienie przewlekłej niewydolności nerek w stadium końcowym. Być może jest to spowodowane atrofią i stwardnieniem (proliferacja tkanki łącznej), co prowadzi do niedotlenienia i uszkodzenia komórek. Takie często występujące zmiany, jak obecność kamieni nerkowych, izolowane torbiele na tle zaburzeń urodynamicznych nie przyczyniają się do wzrostu nowotworów złośliwych.

Kwestia wpływu cukrzycy jest nadal przedmiotem dyskusji. Według różnych badań, rak nerki u pacjentów z cukrzycą jest bardziej powszechny, ale ponieważ tacy pacjenci w większości przypadków mają również nadciśnienie z otyłością, trudno jest określić stopień wpływu każdej z tych chorób w izolacji.

Wyraża się opinię, że natura odżywiania odgrywa ważną rolę w karcynogenezie. Użycie dużych ilości tłuszczów zwierzęcych, smażonego mięsa zwiększa ryzyko raka w ogóle, aw szczególności raka nerki, ze względu na spożycie różnych substancji rakotwórczych, które wpływają nie tylko na błonę śluzową przewodu pokarmowego, ale także, sączone przez mocz, mogą uszkodzić nabłonek kanalików nerkowych.

Rola mutacji genetycznych w odniesieniu do raka nerkowokomórkowego jest aktywnie badana przez naukowców z różnych krajów, ale dokładny marker rozwoju nowotworu nie został jeszcze ustalony. Mimo to obecność takich pacjentów wśród bliskich krewnych (zwłaszcza sióstr i braci) jest uważana za czynnik ryzyka choroby.

Jak widać, większość wymienionych potencjalnych przyczyn raka ma charakter ogólny, wywierając negatywny wpływ na całe ciało, ale należy je również wziąć pod uwagę jako prawdopodobne czynniki rakotwórcze dotyczące ryzyka nowotworów nerek.

Odmiany i źródła wzrostu złośliwych guzów nerki

Jak wiadomo, nerki są sparowanym organem zlokalizowanym w przestrzeni zaotrzewnowej okolicy lędźwiowej. Ich głównymi funkcjami są: tworzenie moczu i usuwanie różnych metabolitów i toksycznych produktów z zewnątrz (na przykład leki), utrzymywanie normalnego ciśnienia krwi, wydzielanie hormonów i udział w tworzeniu krwi.

Mikroskopowo, nerki są zbudowane z wielu kłębuszków naczyniowych, na wyjściu z osocza krwi, z którego powstaje tak zwany pierwotny mocz. W układzie kanalików, wychodząc z jamy kapsułki kłębuszkowej, mocz pierwotny jest uwalniany z glukozy, pierwiastków śladowych i innych składników niezbędnych dla organizmu, a powstaje mocz wtórny, zawierający tylko produkty przemiany azotu i wody, które należy wyeliminować. Taki mocz dostaje się do układu miseczek nerkowych, następnie do miednicy, przesuwa się wzdłuż moczowodów do pęcherza i jest usuwany z ciała.

Źródłem raka nerki może być nabłonek zwichniętych kanalików, kanaliki zbierające (rak nerkowokomórkowy) lub wyściółka miseczek i miednicy, reprezentowana przez nabłonek przejściowy, tak więc nowotwór nazywa się tutaj komórką przejściową.

Klasyfikacja raka nerki polega na przydzieleniu różnych typów histologicznych w oparciu o obecność cech mikroskopowej struktury guza. Onkolodzy szeroko stosują system TNM, gdzie T charakteryzuje cechy guza pierwotnego, N to charakter zmian w regionalnych węzłach chłonnych, a M wskazuje na obecność lub brak przerzutów odległych.

Morfologiczne warianty raka nerki:

  • Rak jasnokomórkowy nerki;
  • Chromofilny (rak brodawkowaty);
  • Chromofobiczny;
  • Oncocytic;
  • Rak przewodów zbiorczych.

Ponad 90% wszystkich zdiagnozowanych guzów nabłonkowych nerek składa się z wariantu komórek jasnych, który czasami nazywany jest rakiem nerki nadczynnościowej. Ten rodzaj nowotworu rośnie w postaci węzła, wypychając otaczające tkanki, a czasem osiągając znaczne rozmiary. We wczesnych stadiach rozwoju guz ma wygląd kapsułki, ograniczając go do otaczających tkanek, co znika, gdy rośnie. Obecność takiej granicy odróżnia ten typ raka od innych wariantów histologicznych, które nawet na początkowych etapach rozwoju wykazują tendencję do infiltracji wzrostu, penetracji i uszkodzenia miąższu nerki.

Oprócz systemu TNM i klasyfikacji histologicznej zaproponowano izolację stadiów raka nerki (Robson, 1969), która jest popularna wśród lekarzy w Stanach Zjednoczonych. Zgodnie z tą klasyfikacją:

  1. Pierwszy etap guza odpowiada jego wzrostowi w nerkach, bez rozprzestrzeniania się do kapsułki.
  2. W drugim etapie guz rośnie w torebkę nerki, ale nie wykracza poza granice powięzi nerkowej.
  3. Trzeci etap obejmuje penetrację guza do węzłów chłonnych, nerki i żyły głównej dolnej.
  4. W czwartym stadium choroby guz rozrasta się na sąsiednie organy i daje odległe przerzuty.

Przerzuty raka nerki zachodzą przez drogę limfogenną i krwiotwórczą. Potwierdzając diagnozę złośliwego nowotworu nerki, około jedna czwarta pacjentów ma już przerzuty, a ich najczęstszą lokalizacją są płuca, kości, wątroba, węzły chłonne itp.

Proces przerzutowy i przebieg guza w nerkach mają pewne cechy szczególne, a mianowicie możliwość regresji przerzutów i stabilizacji wzrostu pierwotnego węzła wraz z zakończeniem rozsiewu guza przy braku leczenia. Tę cechę można prześledzić u prawie jednej trzeciej pacjentów i należy ją wziąć pod uwagę, gdy istnieje wysokie ryzyko leczenia chirurgicznego lub podawania leków chemioterapeutycznych z powodu ciężkiej patologii, ponieważ udowodniono, że ci pacjenci mogą żyć dłużej bez intensywnego leczenia.

Objawy raka nerki

Podobnie jak wiele innych nowotworów, rak nerki we wczesnych stadiach może być bezobjawowy lub mieć łagodne, niespecyficzne objawy.

W miarę wzrostu miejsca guza i uszkodzenia miąższu narządu pojawiają się dość charakterystyczne objawy raka nerki:

  • Krwiomocz - obecność skrzepów krwi w moczu;
  • Namacalna masa brzucha;
  • Zespół bólowy

Krwiomocz objawia się obecnością skrzepów krwi w moczu, może pojawić się nagle i równie nagle zniknąć na chwilę, ale powrócić później. Jego obecność wiąże się z krwotokiem i rozpadem tkanki nowotworowej, a także uszkodzeniem miąższu nerki. Przy znacznej utracie krwi pacjenci cierpią na ciężką niedokrwistość, a zablokowanie moczowodu skrzepem może prowadzić do naruszenia opróżniania miednicy, gromadzenia się w nich moczu z pojawieniem się objawów kolki nerkowej. Hematuria jest uważana za jeden z najczęstszych objawów raka nerki.

Namacalną masę brzucha po lewej lub prawej stronie można wykryć w późniejszych stadiach choroby, zwłaszcza u pacjentów szczupłych. Kiedy guz osiąga znaczną wielkość (czasami nadczynność mózgu osiąga rozmiar głowy dorosłego), można go wyczuć przez ścianę brzucha. Należy pamiętać, że brak powstawania guza w obecności innych charakterystycznych objawów nie wyklucza możliwości nowotworu złośliwego.

W przypadku dużego nowotworu, powiększonych węzłów chłonnych, przerzutów i ucisku żyły głównej dolnej występują objawy raka nerki, takie jak obrzęk nóg, żylaki sznurka nasiennego i ściany brzucha, zakrzepica żył głębokich i żyła główna dolna.

Zespół bólowy jest związany z kompresją otaczających tkanek, wiązek nerwowo-naczyniowych, kiełkowaniem miąższu guza nerki. Najczęściej pacjenci skarżą się na tępy ból w okolicy brzucha i odcinka lędźwiowego. Z biegiem czasu nasilenie bólu wzrasta i stają się trwałe. Gdy moczowód jest zamknięty przez skrzep krwi, może dojść do krwotoku do tkanki guza lub pęknięcia miejsca raka, ostrego i bardzo intensywnego bólu, kolki nerkowej.

Inne charakterystyczne objawy choroby obejmują wzrost ciśnienia krwi (wtórne nadciśnienie tętnicze), które jest związane z uszkodzeniem łożyska naczyniowego lub uwalnianiem do krwi środków wazopresyjnych, reniny.

Wraz z wydzielaniem substancji biologicznie czynnych przez tkankę nowotworową pojawiają się różne zaburzenia metaboliczne (hiperkalcemia, hipoglikemia, gorączka itp.). U niektórych pacjentów, przy braku przerzutów w wątrobie, stwierdza się zmiany w miąższu do martwicy, co objawia się zmianami parametrów laboratoryjnych (zwiększona fosfataza alkaliczna, bilirubina, zmniejszenie ilości albuminy we krwi).

W obecności przerzutów do kości pojawiają się objawy takie jak ból i złamania patologiczne; duszność i krwioplucie występują w zmianach w płucach, żółtaczka - w przerzutach do wątroby, a postępujące zaburzenia neurologiczne będą wynikać z uszkodzenia mózgu. Objawy te wskazują na zaniedbanie procesu i określenie skrajnie niekorzystnego rokowania.

W trzecim i czwartym stadium choroby można wyraźnie zaobserwować typowe objawy - utrata masy ciała, osłabienie, utrata apetytu, niedokrwistość, przedłużająca się gorączka. Objawy te składają się na obraz tak zwanej kacheksji nowotworowej, która pojawia się, gdy organizm jest odurzony produktami metabolizmu guza, rozpadem i martwicą węzłów guza, z uszkodzeniem otaczających tkanek i narządów.

Żadne kliniczne cechy raka lewej nerki w porównaniu z prawostronną lokalizacją choroby nie wykazują, jednak przerzuty mogą się różnić. Zatem, jeśli dotknięta jest prawa nerka, przerzuty limfogenne będą wykrywane głównie w węzłach chłonnych żyły wrotnej, podczas gdy rak lewostronny charakteryzuje się przerzutami do węzłów chłonnych para-aortalnych (wokół aorty).

Warto zauważyć, że u dzieci typowe objawy raka nerki nie pojawiają się, a obecność guza można podejrzewać poprzez obecność formacji przypominającej nowotwór lub podejrzenia pojawiają się podczas badania innych chorób.

Jak wykryć guz?

Diagnoza guzów nerki w większości przypadków nie powoduje znaczących trudności, ale ponieważ choroba może być bezobjawowa we wczesnych stadiach, guzy są często wykrywane w zaawansowanych stadiach.

Kiedy pacjent udaje się do lekarza, ten ostatni dowie się o charakterach dolegliwości, czasie ich pojawienia się, obecności innych chorób układu moczowego, a także omacuje okolice żołądka i lędźwiowego, mierzy ciśnienie krwi.

Główne instrumentalne metody diagnostyczne uwzględniają:

  • Badanie ultrasonograficzne;
  • Tomografia komputerowa (CT);
  • Urografia dożylna;
  • MRI;
  • Scyntygrafia kości, radiografia płuc w przypadku podejrzenia przerzutów.

Badanie ultrasonograficzne jest najbardziej dostępną i tanią metodą diagnostyczną, umożliwiającą wykrywanie formacji objętościowych w miąższu nerki i odróżnianie ich od torbieli. Metoda jest nieszkodliwa i może być stosowana jako badanie przesiewowe. Wadą ultradźwięków jest niska zawartość informacji u osób z nadwagą.

CT można uznać za główną i najbardziej informacyjną metodę diagnostyczną, a jej dokładność sięga 95%. CT można uzupełnić dożylnym wzmocnieniem kontrastu, co zwiększa wartość diagnostyczną badania.

Urografia wydalnicza obejmuje dożylne podanie środka kontrastowego, a następnie ocenę radiologiczną wielkości, konturów nerek, stanu układu miedniczek nerkowych, moczowodów itp. Metoda jest dobra, ponieważ pozwala na ocenę zmian w obu nerkach jednocześnie.

W obecności przeciwwskazań do urografii, MRI jest pokazany u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek, zakrzepicą żyły głównej dolnej.

Do oceny stanu funkcjonalnego nerek wykorzystano skanowanie radioizotopowe. Samo badanie nie daje dokładnych danych na temat guza, ale pozwala określić funkcję nerek, co jest ważne przy wyborze późniejszych taktyk chirurgicznych.

Oprócz tych badań lekarz musi przepisać pełną morfologię krwi, określając poziom hemoglobiny, czerwonych krwinek, OB, a także analizę moczu w przypadku krwiomoczu i obecność innych zanieczyszczeń.

Najbardziej dokładną metodą diagnozowania raka nerki jest biopsja nakłuwająca pod kontrolą USG, która umożliwia pobranie fragmentu tkanki nowotworowej do analizy histologicznej. Jednak w niektórych przypadkach, w obecności przeciwwskazań, chirurg najpierw usuwa cały guz, a dopiero potem wykonuje się badanie histologiczne.

Ważne jest, aby pamiętać, że udanie się do lekarza pozwala z reguły zdiagnozować raka w odpowiednim czasie i wybrać skuteczną strategię leczenia.

Leczenie raka nerki

Leczenie raka nerki obejmuje stosowanie głównych podejść opieki onkologicznej u pacjentów - chirurgii, radioterapii i chemioterapii oraz innych nowoczesnych technik (terapia celowana, ablacja częstotliwości radiowych).

Wczesne leczenie w pierwszym stadium choroby pozwala osiągnąć 90% przeżycia pacjenta i uniknąć możliwych nawrotów i przerzutów.

Leczenie chirurgiczne pozostaje najskuteczniejszym sposobem zwalczania choroby. Usunięcie nerki w raku jest wykonywane z dużym guzem i daje dobre wyniki u pacjentów w pierwszym stadium choroby. Przy stosunkowo niewielkich rozmiarach nowotworu możliwe jest zastosowanie operacji zachowujących narządy - resekcji. Szczególnie ważne jest zachowanie przynajmniej części narządu u pacjentów z tylko jedną nerką.

Dzięki niewielkiemu oddziałowi raka można zastosować ablację o częstotliwości radiowej i krioterapię w celu zachowania chorej nerki.

W zaawansowanych przypadkach z dużymi guzami leczenie chirurgiczne może być elementem terapii paliatywnej mającej na celu zmniejszenie zespołu bólowego.

Przed zabiegiem nefrektomii, w niektórych przypadkach przeprowadza się embolizację tętniczą w celu zmniejszenia przepływu krwi w nerkach i, odpowiednio, wielkości miejsca guza.

W razie potrzeby często stosuje się aktywne taktyki chirurgiczne w odniesieniu do przerzutów. Takie podejście może zapewnić, jeśli nie lekarstwo, przeniesienie choroby na chroniczną, ale kontrolowaną postać.

Chemioterapia raka nerki nie znalazła właściwego zastosowania, ponieważ guzy te są praktycznie niewrażliwe na leki przeciwnowotworowe. Wynika to z faktu, że komórki kanalików nerkowych, z których zbudowano większość nowotworów złośliwych, wytwarzają białko powodujące oporność wielolekową.

Radioterapia jest częściej stosowana jako metoda paliatywna, która pozwala zmniejszyć ból i poprawić samopoczucie pacjenta, ale sam guz jest niewrażliwy na tego rodzaju efekt.

Szczególne miejsce w leczeniu raka nerki należy do tak zwanej terapii celowanej. Ta nowoczesna i wysoce skuteczna metoda leczenia została opracowana na początku XXI wieku i jest z powodzeniem stosowana u wielu pacjentów. Leki z tej grupy są bardzo drogie, ale w większości krajów są przydzielane bezpłatnie, a pacjenci i ich krewni powinni być tego świadomi.

W nowotworze złośliwym powstają specyficzne białka i czynniki wzrostu, przyczyniając się do niekontrolowanej reprodukcji i wzrostu komórek nowotworowych, rozwoju gęstej sieci naczyń krwionośnych w nich, jak również przerzutów. Ukierunkowana terapia skierowana jest na te białka, a to zapobiega rozwojowi raka. Wśród leków z tej grupy z powodzeniem stosuje się sunitynib, sorafenib, temsyrolimus i inne.

Negatywną stroną stosowania terapii celowanej są efekty uboczne w postaci słabej tolerancji, a także dość szybkie tworzenie odporności komórek nowotworowych na nie. Pod tym względem terapia celowana jest często stosowana w terapii skojarzonej z innymi środkami przeciwnowotworowymi.

Około 30-50% pacjentów po leczeniu chirurgicznym może mieć nawrót, co jest dość poważnym powikłaniem, ponieważ takie nowotwory mają tendencję do agresywnego wzrostu i przerzutów. Jedynym sposobem zwalczania nawrotu jest chirurgiczne usunięcie go w połączeniu z immunoterapią interferonem, jednak kwestie leczenia nadal są omawiane.

Rokowanie raka nerki zależy od stadium choroby. We wczesnych stadiach nowotworu, terminowe leczenie pozwala osiągnąć dobre wyniki, podczas gdy w zaawansowanych przypadkach, w obecności rozległych przerzutów, pacjenci żyją nie dłużej niż rok.

Rokowanie po usunięciu raka pozostaje często rozczarowujące, a wskaźnik przeżycia nie przekracza 70%, podczas gdy około połowa pacjentów ma wysokie ryzyko nawrotu miejscowego, często bardzo złośliwego w swoim przebiegu.

Większość pacjentów po radykalnym leczeniu raka nerki otrzymuje grupę osób niepełnosprawnych, co wiąże się z utratą narządów i możliwym upośledzeniem ich zwykłego stylu życia i zdolności do pracy później.

Ponieważ dokładne przyczyny raka są nadal niejasne, aby temu zapobiec, należy unikać przynajmniej możliwych niekorzystnych czynników. Zdrowy styl życia, normalizacja wagi i ciśnienia krwi, brak nadużywania narkotyków, przestrzeganie środków bezpieczeństwa podczas pracy ze szkodliwymi i niebezpiecznymi substancjami pomoże utrzymać zdrowie i zmniejszyć prawdopodobieństwo zachorowania na raka.

Wideo: Rak nerki w programie „Zdrowy na żywo”

Autor: lekarz-histolog Goldenshlyuger N.I.

Zapalenie wątroby u lekarza

leczenie wątroby

Rodzaje raka nerki

Rak nerki to ogólna nazwa różnych kryteriów histologicznych złośliwych zmian nowotworowych, które występują w tkance nerkowej.

Kliniczne objawy raka rozwijające się w tkance nerkowej:

  • występowanie silnego bólu;
  • rozwój krwiomoczu;
  • pojawienie się guza i inne objawy o charakterze ogólnym.

Najczęściej choroba ta dotyczy grupy wiekowej od 55 do 60 lat.

Według statystyk medycznych nowotwór złośliwy stanowi około 3% wszystkich wykrytych przypadków raka u ludzi, aw urologii u dorosłych ten typ zajmuje trzecią pozycję wśród nowotworów złośliwych po raku prostaty i raku pęcherza. Najczęściej rozwój edukacji onkologicznej obserwuje się u ludzi w okresie od 40 do 60 lat. Mężczyźni są bardziej dotknięci chorobą niż kobiety. Nowotwór złośliwy w nerkach jest chorobą o charakterze polietiologicznym. Rozwój tego typu chorób może być wywołany przez różne czynniki i wpływy, spośród których najczęstsze to:

Rak jest często rakiem i zwykle rozwija się z komórek nabłonkowych kanalików proksymalnych i kanalików zbiorczych. Ten typ nowotworu nazywany jest rakiem nerkowokomórkowym, a jeśli rozwój nowotworu następuje z udziałem układu miednicy kubkowej, występuje przejściowy rak komórek.

Rak nerkowokomórkowy jest wiodącym rodzajem raka, jego lokalizacja jest przeprowadzana w strukturach nerek.

Dość często możliwe jest przerzuty raka nerkowokomórkowego innych narządów.

Rozwój guza nerki u dzieci najczęściej dotyczy całego narządu. Ten rozwój choroby nazywa się guzem Wilmsa.

Powrót do spisu treści

Wszystkie przyczyny raka w tkance nerkowej nie są wiarygodnie ustalone. Eksperci sugerują, że na rozwój choroby mają wpływ składniki tworzące barwniki na bazie aniliny. Czynniki rakotwórcze zawarte w barwniku anilinowym są uważane za czynniki wyzwalające, które przyczyniają się nie tylko do powstawania nowotworów w nerkach, ale także do guzów pęcherza moczowego. Wysokie jest prawdopodobieństwo raka nerki u osób z torbielami i policystycznymi. Ryzyko rozwoju raka w tkance nerkowej występuje u pacjentów z nerką podkowiastą. Głównymi czynnikami raka są:

  • wiek i płeć;
  • nadmierna masa ciała;
  • palenie tytoniu;
  • rozwój nadciśnienia tętniczego;
  • rozwój dolegliwości nerek, takich jak przewlekła niewydolność nerek;
  • zastosowanie w leczeniu diuretyków;
  • rozwój cukrzycy;
  • naruszenia diety i diety;
  • promieniowanie.

Przerzuty nowotworu rozwijają się dość szybko w organizmie, prawie co czwarty pacjent ma przerzuty w narządach sąsiadujących z nerkami w momencie wykrycia choroby. Z reguły pacjenci z tym stopniem choroby żyją nie dłużej niż rok. Po nefrektomii u połowy pacjentów rozwijają się przerzuty w tkance nerkowej. Najczęstsze przerzuty raka występują w mózgu, nadnerczu, wątrobie, węzłach chłonnych, kościach i płucach.

Wraz z rozwojem raka nerki wykrywa się mutacje w 3 i 11 chromosomie. Złośliwy guz nerki rozwija się na tle spadku ochrony przeciwnowotworowej, która obejmuje dużą liczbę składników.

Głównymi elementami takiej ochrony są:

  • enzymy, które zapewniają naprawę DNA;
  • anty-onkogeny;
  • komórki zabójcy naturalne dla ciała.

Rozwój nowotworów jest możliwy pod wpływem organu czynników traumatycznych.

Pojawienie się choroby może przyczynić się do obecności łagodnych guzów, które można przekształcić w złośliwe.

Powrót do spisu treści

Rak nerki ma dużą liczbę morfologicznych wariantów rozwoju, ta właściwość jest w stanie wyjaśnić obecność w medycynie kilku klasyfikacji opartych na histologii. Według klasyfikacji WHO najczęstszymi typami nowotworów są:

  • nowotwory komórek nerkowych, w tym rak jasnokomórkowy, kanalikowy, szpikowy, brodawkowaty, ziarniniakowy;
  • guzy nefroblastyczne, takie jak nefroblastoma i guz Wilmsa;
  • guzy neuroendokrynne reprezentowane przez rakowiaka i nerwiaka niedojrzałego;
  • nowotwory komórek zarodkowych reprezentowane przez raka kosmówki;
  • guzy mezenchymalne - mięsak gładkokomórkowy i mięsak nerki.

Zgodnie z międzynarodową klasyfikacją TNM, dla różnych rodzajów raka stosuje się następującą notację:

  • T1 - miejsce guza ma rozmiar do 7 cm, obszar lokalizacji jest ograniczony do nerki;
  • T1a - guz guzka ma rozmiar mniejszy niż 4 cm;
  • T1b - rozmiar węzła od 4 do 7 cm;
  • T2 - powierzchnia guza jest większa niż 7 cm, lokalizacja węzła jest ograniczona do tkanki nerkowej;
  • T3 - węzeł kiełkujący występuje w tkance otaczającej nerkę, tkankę nadnerczy, żyły;
  • T3a - inwazja jądra guza występuje w włóknie okołonerkowym i nadnerczach powięzi Gerota;
  • T3b - przenikanie raka do nerki lub żyły głównej dolnej poniżej przepony;
  • T3c - penetracja miejsca raka do dolnej żyły głównej powyżej położenia przepony;
  • T4 - rozwój raka poza torebką nerkową.

Onkologia nerek jest podzielona na kilka typów w zależności od obecności przerzutów w narządach:

  • N0 - węzły chłonne nie są dotknięte;
  • N1 - przerzuty znajdują się w pojedynczym węźle chłonnym;
  • N3 - przerzuty znajdują się w dwóch lub więcej węzłach.

W wyniku uszkodzenia węzłów chłonnych powstaje chłoniak, reprezentujący niekontrolowaną akumulację dotkniętych limfocytów.

Dzięki obecności odległych przerzutów onkologia nerek dzieli się na dwa typy:

  • M0 - brak przerzutów;
  • M1 - przerzuty znajdują się w odległych narządach.

Rak tkanki nerkowej dzieli się na 4 etapy.

W pierwszych dwóch etapach guz nie rozprzestrzenia się poza granice narządu, w trzecim jest zlokalizowany w zatoce nerkowej, tworzy przerzuty w żyle głównej i żyłach nerkowych, aw czwartej tworzy przerzuty odległe w narządach.

Powrót do spisu treści

Objawy raka nerki z niewielkim rozmiarem zmiany nowotworowej są prawie niezauważalne. Głównymi objawami rozwijającej się dolegliwości jest obecność swoistej triady objawów: obecność krwi w moczu, ból w okolicy lędźwiowej i wrażliwa formacja po dotkniętej chorobą stronie. Z reguły jednoczesne występowanie objawów wskazuje na zaniedbanie procesu i powstanie dużej zmiany nowotworowej.

Krew w moczu podczas rozwoju raka nerki może pojawiać się zarówno okresowo, jak i na stałe, nawet w bardzo wczesnych stadiach rozwoju choroby. Krew w moczu może pojawić się niespodziewanie i bezboleśnie. Dalszy rozwój choroby powoduje pojawienie się krwiomoczu jednocześnie z kolką nerkową.

Bolesne doznania pojawiają się na późnych etapach rozwoju, mają nudny i obolały charakter. Ból wynika ze ściskania włókien nerwowych. W procesie rozwoju nowotworu pojawia się przedłużony wzrost temperatury, bardzo często ma on niewielkie wahania od poziomu normalnego do lekko podwyższonego, w rzadkich przypadkach występuje wysoki wzrost temperatury.

Przejawem przerzutów jest kaszel, krwioplucie, ból głowy, nerwoból, żółtaczka. Wraz z rozwojem raka w dzieciństwie następuje wzrost ciała, zmęczenie i ból innej natury.

Powrót do spisu treści

Pacjent, u którego zdiagnozowano raka nerki, interesuje się przede wszystkim pytaniem o to, ile przeżywa rak nerki. Przy korzystnym przebiegu choroby po operacji, według statystyk, około 10% pacjentów żyje dłużej niż 5 lat.

Leczenie raka nerki najczęściej wykonuje się chirurgicznie. Operacja może mieć kilka opcji:

  • nefrektomia;
  • resekcja nerek;
  • połączona operacja.

Bardzo często po operacji powstają przerzuty do nerek, ale rokowanie choroby po zabiegu jest bardziej korzystne. Aby zmniejszyć prawdopodobieństwo przerzutów, wykonuje się immunoterapię na raka.

Szczególne miejsce w leczeniu choroby zajmuje dieta. Żywienie dietetyczne powinno być zrównoważone i racjonalne. Głównym celem diety jest utrzymanie organizmu, w którym w wyniku rozwoju choroby dochodzi do naruszenia przepływu różnych procesów. Z reguły żywność dietetyczna na raka nerki wymaga wyłączenia soli z diety. W realizacji mocy zastosowano metodę ułamkową. Na dzień zaleca się jeść do 6 razy w małych porcjach. Rak wyklucza żywność w puszkach, pikantne i słone potrawy, rośliny strączkowe, słodkie wypieki, kawę, herbatę, alkohol i płyny gazowane, poza tym wyklucza wędzone mięso i półprodukty.

Guz najczęściej reprezentuje raka. Może znajdować się w nabłonku - warstwie powierzchniowej kanalików proksymalnych i kanalików zbiorczych lub systemu galwanizacji miednicy.

Klasyfikacja raka nerki

Rak nerki, typowe objawy i objawy choroby

Wykrycie raka nerki na wczesnym etapie jest dość trudne, ponieważ objawy nie ujawniają się przez długi czas. Tylko specjalista może rozpoznać oznaki onkologii nerek, przeprowadzając zestaw procedur diagnostycznych do wykrywania raka w nerkach. Dlatego, jeśli istnieją objawy lub objawy, które są w jakiś sposób związane z chorobą nerek, należy natychmiast skontaktować się z onkologiem.

Typowe objawy raka nerki:

  • krwiomocz (krew w moczu);
  • zmętnienie moczu;
  • pogorszenie stanu ogólnego: osłabienie, letarg, utrata apetytu;
  • ból głowy z gorączką lub bez;
  • wzrost ciśnienia krwi bez przyczyny;
  • niedokrwistość;
  • ból w okolicy nerki / nerek;
  • pragnienie, suchość, brak wody w ciele;
  • pojawienie się obrzęku pod oczami, blisko brzucha i kończyn;
  • kolka nerkowa.

Ważne, aby wiedzieć! Z bólem stawów, kaszlem z zakrzepami, dusznością, przerzutami i rozwojem wtórnego raka w innych narządach jest możliwe, co obserwuje się u pacjentów w późnych stadiach nowotworów złośliwych.

Nowoczesne metody diagnostyczne: obrazowanie ultrasonograficzne, obliczeniowe i rezonans magnetyczny, klasyfikacja nowotworów może zmniejszyć błędy diagnostyczne i taktyczne w wykrywaniu guzów nowotworowych i zidentyfikować typy raka nerki.

Czołowi naukowcy i patolodzy z różnych krajów poważnie badają guzy nerek, co umożliwiło ich rozdzielenie zgodnie ze strukturą i metodami leczenia oraz stworzenie jednej kompletnej i doskonałej klasyfikacji. Został zatwierdzony przez Światową Organizację Zdrowia (WHO) na konferencji w Lyonie w dniach 14-18 grudnia 2002 r. I opublikowanej przez Międzynarodową Agencję Badań nad Rakiem (IARC) w 2004 r.

W rosyjskim tłumaczeniu Klasyfikacji histologicznej WHO wskaźniki odpowiadają Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób (ICDO), gdzie po (/) - kreska ukośna jest liczbą wskazującą stopień złośliwości guza:

  • / 0 - łagodny;
  • / 1 - granica lub nieokreślona;
  • / 3 - złośliwy.

Herminogenny Teroroma Choriocarcinoma

Klasyfikacja histologiczna WHO odzwierciedla formy nozologiczne nowotworów miąższu nerki, ale nie obejmuje guzów jamy nerkowej - miednicy i miseczek. Uważa się, że biologiczne cechy jamy brzusznej z obecnością struktury raka przejściowokomórkowego przypominają nowotwory dróg moczowych: moczowody, bliższą cewkę moczową i pęcherz moczowy. Różnica między guzami miedniczki nerkowej a rakiem miąższu nerki pod względem wrażliwości na promieniowanie i stosowanie leków oraz w różnym stopniu leczenia chirurgicznego.

W klasyfikacji WHO guzy są pogrupowane według przynależności tkankowej, gdzie wskazany jest stopień ich złośliwości. Formacje mają określoną definicję, charakterystyczne cechy morfologiczne, epidemiologię, cechy kliniczne, zdjęcia makroskopowe i mikroskopowe, profil immunohistochemiczny, charakterystyczne zmiany genetyczne i czynniki prognostyczne. Oznacza to, że każda grupa obejmuje guzy powstające z określonego typu tkanki. Na przykład:

Rak (rak) jest guzem z tkanki nabłonkowej. Jeśli zostaną znalezione komórki o mniejszej złośliwości (nazywane są wysoce zróżnicowanymi), to nazwa jest określana w zależności od rodzaju tkanki: rak nerkowokomórkowy, rak pęcherzykowy, rak nerki,
gruczolakorak, rak komórek przejściowych nerki, rak zrogowaciały itp.

Jeśli w nowotworze występują komórki słabo zróżnicowane, nazwa zależy od ich kształtu: rak płaskonabłonkowy nerki, nowotwór drobnokomórkowy lub znaczący komórkowy itd.

Mięsak nerkowy jest uważany za rzadki guz, który powstaje z tkanki łącznej w 1% wszystkich przypadków. Objawia się on, podobnie jak rak nerki i rak jasnokomórkowy nerki, rokowaniem po rozpoznaniu metodami instrumentalnymi, odpowiednia operacja leczenia może osiągnąć 65-75%.

Informacje! Badania patologów wykazały, że wielkość guza nerki i charakter przebiegu klinicznego są od siebie zależne. Uważają, że łagodne guzy o średnicy mniejszej niż 3 cm nie mają przerzutów. W każdym nowotworze nabłonkowym kanalików nerkowych, których średnica jest większa niż 5 cm, ryzyko przerzutów dramatycznie wzrasta. Dlatego takie formacje należy uznać za raka nerki. Guzy przerzutowe obejmują również wszystkie nowotwory złośliwe.

Trzy złośliwe typy raka są najczęstsze: rak nerkowokomórkowy nerki, rak przejściowokomórkowy, guz Wilmsa - rak nerki u dzieci.

Rak nerkowokomórkowy powstaje z komórek warstwy korowej i stanowi 80-85% wszystkich guzów nerki. Nawet zanim zostanie rozpoznany, nowotwór może wywołać przerzuty i rozprzestrzenić się na inne narządy.

Rak przejściowokomórkowy występuje w 5-10% przypadków. Występuje w miedniczce nerkowej i ma wiele koincydencji z rakiem pęcherza, w tym skrzepami krwi w moczu. U ciężkich palaczy ten rak nerki najczęściej objawia się, a rokowanie na wyleczenie wynosi 90%. W tym przypadku konieczne jest leczenie nerki, moczowodu, części pęcherza moczowego, gdzie występuje połączenie z moczowodem.

Guz Wilmsa lub nefroblastoma - występuje u 5-8% wszystkich typów nowotworów u dzieci. Jest to związane z mutacją genetyczną, która powoduje nieprawidłowy wzrost w kanalikach nerkowych nefronu. Częściej dzieci w wieku 2-5 lat chorują, rzadziej - młodzież do 15 lat.

Obecnie powszechnie akceptowana jest międzynarodowa klasyfikacja TNM i klasyfikacja kliniczna nowotworów złośliwych.

Charakterystyka parametrów nowotworu złośliwego:

T to wielkość guza:

  • Tx - nie można oszacować guza pierwotnego;
  • Do - brak oznak pierwotnego guza;
  • Tis (in situ) - nowotwór śródnabłonkowy;
  • T1 - guz znajduje się na małej części nerki z q

Jaka jest choroba taka jak rak nerki?

Jest to nowotwór złośliwy, który pochodzi z komórek nerki (częściej jest zlokalizowany w jednej nerce, ale czasami w obu). Innymi słowy, jest to masa komórek nerek, która dzieli się w sposób niekontrolowany, tracąc zdolność do wykonywania bezpośrednich obowiązków, a mianowicie: te komórki, w przeciwieństwie do zwykłych komórek nerki, nie uczestniczą w żaden sposób w produkcji moczu lub oczyszczaniu krwi z produktów metabolicznych, po prostu się mnożą. Najczęściej guz powstaje w kanalikach nerkowych.

Istnieje 5 rodzajów raka nerki:

  • Czysta komórka (60-85%). Składa się z komórek z lekką cytoplazmą.
  • Brodawczak (7-14%). Często początkowo zdarza się wiele lub jest zlokalizowane w obu nerkach.
  • Chromofobiczny (4-10%). Guz takiego planu rośnie wolniej.
  • Onkocyt (2-5%). Składa się z eozynofilowych dużych komórek, które rzadko dają przerzuty.
  • Rak przewodów zbiorczych (1-2%). Taki guz szybko się rozwija. Co niezwykłe, pojawia się u młodych ludzi.

Istnieją również 4 główne etapy tej choroby (klasyfikacja Robsona):

  • Etap I: guz znajduje się w nerkach.
  • Etap II: guz rozciąga się poza torebkę nerkową, ale pozostaje w powięzi nerkowej.
  • Etap III może mieć dwie opcje:
  • IIA - guz rośnie do żyły głównej nerki lub dolnej;
  • IIIB - przerzuty do węzłów chłonnych zatoki nerkowej.
  • Etap IV: przerzuty przechodzą do innych narządów.

Kto jest zagrożony?

  • Kategoria wiekowa wynosi od 50 do 70 lat, zwłaszcza mężczyzn (najczęściej choruje o 50%).
  • Złośliwi palacze. Co więcej, ryzyko dla osoby niepalącej jest zmniejszone dopiero po 20 latach od ostatniego wypalonego papierosa.
  • Otyli ludzie, zwłaszcza kobiety.
  • Nadciśnienia tętnicze. Co więcej, ta kategoria ludzi często cierpi na otyłość, cukrzycę, palenie.
  • Pacjenci z niewydolnością nerek. Rak nerki rozwija się od 40 do 100% częściej! Częstość występowania tej choroby jest szczególnie dobra dla tych, którzy przeszli przeszczep nerki. Wynika to ze stanu mocznicowego i stosowania poszczególnych leków. Ponadto długotrwała dializa często prowadzi do powstawania torbieli, które są zdolne do „odrodzenia się” przez nowotwór złośliwy.
  • Bezpośredni krewni pacjentów z rakiem nerki. Udowodniono, że niektóre formy raka mogą być dziedziczone, ponieważ są związane z defektem genetycznym w poszczególnych chromosomach. Są to dziedziczny rak brodawkowaty nerki, stwardnienie kanalików, choroba von Hippel-Landau, zespół Reeda i zespół Birt-Hogg-Dube.
  • Pracownicy mający kontakt z rozpuszczalnikami organicznymi, a także azbestem, kadmem i innymi chemikaliami.

Jak wykryto raka nerki? Objawy

Rak nerki. Objawy u kobiet

Najczęstsze powody, dla których pacjenci z rakiem nerki po raz pierwszy trafiają do lekarza, to tak zwana triada klasyczna:

  • Krew w moczu (krwiomocz). Możliwe są dwa przypadki: krwiomocz brutto (gdy można to zobaczyć gołym okiem, to znaczy czerwony mocz) i mikrohematuria (gdy normalny mocz i problem wykrywany jest tylko w badaniu laboratoryjnym, to jest z rutynową rutynową analizą moczu). Najbardziej podstępną rzeczą jest to, że bardzo często w przypadku onkologii nerek krwiomocz nie towarzyszą bolesne odczucia (z reguły osoba czuje się całkowicie zdrowa) i może nie pojawiać się stale, ale okresowo i z dystansem w różnych momentach (po kilku dniach, tygodniach, miesiącach lub nawet za rok). Faktem jest, że krwawienie pojawia się tylko wtedy, gdy guz powiększa się ponownie i tym samym niszczy tkankę nerkową. W niektórych przypadkach krew ze zniszczonych naczyń krwionośnych może gęstnieć, co powoduje kolkę nerkową.
  • Namacalna masa brzucha. Naturalnie jest to zauważane już wtedy, gdy nerka wraz z guzem jest znacznie powiększona i wyczuwalna przez brzuch. Ciency ludzie prawdopodobnie zauważą problem na wcześniejszym etapie.
  • Ból w okolicy lędźwiowej. Z wyjątkiem kolki nerkowej, często (w 85-90% przypadków) ból występuje tylko w przypadku guzów zwykłych i przerzutów. Mianowicie: gdy guz przekracza granice kapsuły nerkowej (pobliskie naczynia, tkanka tłuszczowa) i daje nowe ogniska w innych narządach (najczęściej jest to wątroba, płuca, kości). U mężczyzn nowotwór, który wykiełkował w pobliskie naczynia, może zakłócić przepływ krwi przez żyłę główną dolną, która jest pełna żylaków sznura nasiennego (żylaki).

Należy zauważyć, że w większości przypadków rak nerki występuje albo przypadkowo (25-40%), albo już na etapie zlokalizowanego guza (czwarta część wszystkich pacjentów) lub na etapie przerzutów odległych (trzecia część pacjentów).

Czasami zdarza się, że rak nerki objawia się niezbyt częstymi objawami. Na przykład: biologicznie aktywne substancje i hormony zaczynają być aktywnie wytwarzane. A to pociąga za sobą:

  • Wzrost liczby czerwonych krwinek (erytrocytoza).
  • Zwiększone stężenie wapnia we krwi (hiperkalcemia).
  • Wzrost ciśnienia.
  • Zaburzenia czynności wątroby.

Również powszechne objawy raka nie są wykluczone:

  • Utrata apetytu
  • Zmniejszenie wagi.
  • Niedokrwistość hipochromowa.
  • Stała niska gorączka.
  • Chronicznie narastająca słabość.
  • Gorączka.

Diagnostyka

Aby dokonać prawidłowej diagnozy, po przeanalizowaniu skarg pacjenta i zbadaniu go, a także przepisując ogólne metody badań klinicznych (analiza moczu, analiza krwi itp.), Uciekają się do takich metod diagnostyki instrumentalnej:

  • USG narządów jamy brzusznej.
  • Badanie rentgenowskie nerek za pomocą środków kontrastowych (urografia).
  • Skanowanie radionuklidów.
  • Tomografia komputerowa.
  • Rezonans magnetyczny.

Wymagana jest również radiografia płuc, kości miednicy i klatki piersiowej, ponieważ w tym przypadku możliwe są przerzuty. Jeśli podejrzewasz to w kościach, są to skanowanie radionuklidowe.

Uważa się, że nie udowodniono jeszcze czegoś przeciwnego, każde tworzenie objętości w nerkach jest złośliwe. Już teraz dowiedz się, co to może być. Mianowicie:

  • Torbiel.
  • Guz łagodny (gruczolak, naczyniakomięsak, onkocytoma).
  • Naciek zapalny (ropień, odmiedniczkowe zapalenie nerek).
  • Rak nerkowokomórkowy - jest najczęstszy wśród nowotworów złośliwych (90-95% przypadków). Dlatego z zasady oznacza termin „rak nerki”.
  • Inne pierwotne nowotwory złośliwe nerki (chłoniak, mięsak, nefroblastoma).
  • Adaptacyjny rak komórkowy miednicy nerkowej.
  • Przerzuty.

Przy wyborze opcji leczenia rozważ:

  • Etap, w którym zlokalizowana jest choroba (wielkość guza, obecność przerzutów).
  • Rodzaj raka nerki według klasyfikacji histologicznej, ponieważ różne typy komórek nowotworowych reagują inaczej na różne leki.
  • Statystyki dalszego rozwoju choroby, prawdopodobieństwo przewidywania.

Ponieważ leki przeciwnowotworowe (cytostatyki) i chemioterapia nie są bardzo skuteczne w leczeniu raka nerki (jest to jego specyfika związana z genem oporności wielolekowej!), Główną metodą jest chirurgia.

Możliwe opcje:

  • Usunięcie tylko guza (resekcja). Wykonywana jest standardowa operacja lub laparoskopia.
  • Usunięcie całego narządu - nerki (nefrektomia radykalna). Również standardowe lub laparoskopowe.

Często wybiera się radykalną nefrektomię (etap I-III). Jako powód takiego wyboru istnieje mniejsze prawdopodobieństwo nawrotu. Wraz z nerką tkanka tłuszczowa przylegająca do niej, nadnercza i moczowód, a także, jeśli to konieczne, regionalne węzły chłonne są usuwane. Na etapie IIIIA plus dotknięta część żyły jest wycinana. Jednocześnie statystyki prognoz pięcioletniego przeżycia po zabiegu są następujące:

  • Etap I - 70-80%.
  • Etap II - III - od 20 do 80%, w zależności od częstości występowania choroby i wielkości interwencji chirurgicznej.
  • Etap IV - do 5%.

Jeśli chodzi o operacje oszczędzania narządów, w szczególności resekcji guza nerki, są one zalecane w przypadkach, gdy:

  • Guz ma niewielkie rozmiary (do 4 cm, według niektórych danych - do 2 cm).
  • Druga nerka nie może przyjąć wszystkich niezbędnych funkcji.
  • Pacjent z jedną nerką.
  • Guz w obu nerkach. W takim przypadku często usuwa się jedną nerkę, z drugiej strony wykonuje się resekcję.

Niestety, występują takie problemy, gdy z wielu powodów interwencja chirurgiczna jest nie do przyjęcia dla pacjenta. Następnie we wczesnych stadiach choroby możliwa jest kolejna opcja „aktywnego” leczenia - termiczne zniszczenie guza nerki (ablacja częstotliwości radiowej). Pod kontrolą ultradźwięków do guza wprowadza się specjalną igłę i niszczy ją wysoka temperatura (ablacja częstotliwością radiową) lub niskie temperatury (krioablacja).

Przerzuty i nawrót

Przerzuty stwierdza się u 25% pacjentów w momencie rozpoznania. Oznacza to, że operacja jest trudna i może być niepraktyczna. Często remisja, jeśli jest obserwowana, jest krótkotrwała. Dlatego w zaawansowanych stadiach choroby operacje są często wykonywane wyłącznie w celu paliatywnego (w celu zmniejszenia bólu). To samo dotyczy nawrotów. Chociaż ostatnio wykazano, że stosowanie chemioterapii w przypadku guzów operacyjnych z przerzutami nadal daje dobre wyniki. Faktem jest, że wraz z rozwojem technologii molekularnych pojawiły się nowe leki, które blokują pojawianie się małych naczyń w guzie i zabijają komórki przerzutowe.

Również w opisanych przypadkach uciekają się do konserwatywnych metod leczenia: immunoterapii połączonej z chemioterapią. Użyj tych leków:

  • Interleukina-2. Jest zalecany jako immunoterapia pierwszego rzutu w przypadku raka nerki.
  • Interferon alfa.
  • Albo połączenie tych leków.

Wydajność wynosi 15-20%. Należy zauważyć, że pacjenci z rakiem jasnokomórkowym i mieszanym mają znacznie większe szanse.

Wcześniej stosowana terapia hormonalna (w szczególności progesteron) jest obecnie uznawana za praktycznie nieskuteczną.

Z tego samego powodu promieniowanie jest rzadko używane. W większości przypadków ta metoda jest stosowana tylko jako efekt przeciwbólowy, gdy choroba jest zaniedbana (wynik skuteczności w dawce 30-40 Gy - 80%). Należy jednak zwrócić uwagę na nowy kierunek leczenia radiochirurgicznego z wykorzystaniem najnowszych programów komputerowych - noża cybernetycznego, który umożliwia napromieniowanie z dużą dokładnością, co zwiększa efekt i zmniejsza negatywny wpływ na organizm. To prawda, że ​​ten ostatni jest nadal przedmiotem dyskusji.

Przyszłe taktyki

Niezwykle rzadko u pacjentów z rakiem nerki występuje spontaniczna regresja, spontaniczna remisja. Nie można tego zignorować przy wysokim ryzyku ewentualnego leczenia. Przecież czasami pacjent może żyć dłużej iz lepszą jakością życia, bez jakiejkolwiek ingerencji w ciało. Dlatego w niektórych przypadkach rozsądnie jest regularnie obserwować lekarza i rozpocząć leczenie tylko wtedy, gdy pojawią się pewne objawy.

Medycyna oparta na dowodach potwierdziła skuteczność niektórych leków.

  • Preparaty na bazie olejków eterycznych z poszczególnych gatunków drzew iglastych. Więc tuja sferyczna (Platycladus orientalis) i wiecznie zielony cyprys (Glycyrrhiza glabra) mają działanie cytotoksyczne.
  • Ekstrakty z lukrecji zwykłej (Glycyrrhiza glabra). Stosowane w celu złagodzenia skutków ubocznych chemioterapii, ponieważ łagodzą objawy spowodowane toksycznym 5-fluorouracylem.
  • Żywiczny sok z drewna „Sumy laconosa” (Rhus verniciflua). W medycynie orientalnej stosuje się go w celu złagodzenia skutków ubocznych związanych z cytotoksycznością cisplatyny.
  • Korzeń żeń-szenia (Panax ginseng). W stanie spowolnić proliferację komórek nowotworowych.

Również w leczeniu raka nerki możliwe są inne metody wykorzystujące rośliny.

  • Kąpiel zawiasowa bulionu ze skrzypu polnego. Przy 5 litrach wody w nocy zanurz 100 gramów suchej trawy (lub 300 świeżych). W filtrze porannym wlać do kąpieli. Siedzimy przez 20 minut, aby nerki były w wodzie. Po owinięciu i gotowaniu na parze przez około godzinę.
  • Kompresuj skrzyp. Odparowujemy 50 gramów suchej trawy (trzy razy więcej świeżej). Następnie owijamy ją szmatką (nie syntetyczną!), Kładziemy ją na obszarze nerek, okrywamy filmem na górze i owijamy całą noc.
  • Regularne picie herbaty ze świeżych ziół: złota wędka, głucha pokrzywa, prawdziwa piła stołowa - wszystko w równej ilości. Gotowanie na dzień: 4 łyżeczki mieszanki zalać litrem wrzącej wody, nalegać na noc.

Jedyna rzecz: nie zapomnij wcześniej skonsultować się z lekarzem! I pamiętaj: to nie zastępuje podstawowego leczenia, ale może je tylko uzupełnić!

Nowotwory złośliwe nerki najczęściej pojawiają się w nabłonku miedniczki nerkowej i kanaliku proksymalnym. Rak nerkowokomórkowy nerki ma kilka odmian histologicznych o różnym stopniu złośliwości.

Najczęściej spotykany jest hipernefroidalny rak nerki.

W związku z rozwojem medycyny diagnostycznej w ostatnich dziesięcioleciach, rak nerki zaczął być wykrywany na wcześniejszych etapach, co zwiększa wskaźnik przeżycia pacjentów po terminowej operacji.

Powody

Prawdziwe przyczyny transformacji komórkowej w nowotwory złośliwe nie zostały jeszcze wyjaśnione przez onkologów, ale lekarze mogą wymienić czynniki ryzyka raka nerki, które zwiększają prawdopodobieństwo choroby.

Obejmują one:

  • wiek i płeć Wraz z wiekiem ryzyko zachorowania na raka nerki wzrasta kilkakrotnie: większość przypadków dotyczy mężczyzn powyżej 50 roku życia;
  • palenie Jest to jeden z najważniejszych czynników ryzyka. Według statystyk prawdopodobieństwo rozwoju raka nerki wzrasta u palaczy o 50%, ale jeśli osoba rzuci palenie, ryzyko zmniejsza się do normalnego poziomu;
  • otyłość. Nadwaga zwiększa prawdopodobieństwo zachorowania na raka o 20%, chociaż mechanizm takiego wpływu wciąż nie jest jasny. Być może wynika to ze zmian hormonalnych towarzyszących otyłości;
  • nadciśnienie. Naukowcy odkryli związek między wysokim ciśnieniem krwi a występowaniem raka nerki. Jednak pozostaje niejasne, że rzeczywiste nadciśnienie wpływa na wygląd atypowych komórek w tkance nerek lub w lekach, które pacjenci przyjmują z wysokiego ciśnienia krwi;
  • długotrwałe stosowanie leków. Główną rolą w zwiększaniu ryzyka choroby jest stosowanie leków moczopędnych (moczopędnych);
  • patologia nerek. Pacjenci poddawani hemodializie z powodu niewydolności nerek są szczególnie zagrożeni;
  • predyspozycje genetyczne;
  • cukrzyca;
  • czynniki hormonalne;
  • złe odżywianie. Badania epidemiologiczne wykazały, że jedzenie mięsa i tłuszczów zwierzęcych zwiększa ryzyko raka nerki. Metoda gotowania ma również działanie patogenne - substancje rakotwórcze są uwalniane podczas obróbki cieplnej mięsa (szczególnie dotyczy to gotowania potraw na patelni);
  • warunki pracy. Ryzyko rozwoju wzrasta u osób pracujących w przemyśle gumowym, produkcji papieru, a także przedsiębiorstw związanych z rafinacją ropy naftowej.

Prawdopodobieństwo zachorowania na raka wzrasta wielokrotnie po operacji przeszczepu nerki: kurs leków immunosupresyjnych ma działanie patogenne.

charakteryzuje się wieloma przerzutami, pogorszeniem stanu ogólnego.

Jakie są prognozy dotyczące raka nerki po usunięciu, jest to napisane tutaj.

Objawy

Pierwsze objawy raka nerki u kobiet iu mężczyzn pojawiają się zwykle tylko wtedy, gdy guz jest już dość duży. W pierwszym etapie guzy można zidentyfikować losowo za pomocą ultradźwięków narządów jamy brzusznej.

Główne objawy na etapie dystrybucji to:

  • krwiomocz - obecność krwi w moczu;
  • ból w okolicy lędźwiowej lub boku;
  • wzrost temperatury;
  • redukcja wagi;
  • wzrost ciśnienia;
  • żylaki kończyn dolnych;
  • obecność namacalnego węzła.

Dalszy wzrost guza prowadzi do rozprzestrzeniania się komórek rakowych przez szlak limfatyczny i krwiotwórczy w całym ciele. Symptomatologia tego etapu zależy od lokalizacji przerzutów.

Wideo: Rak nerki i jak go pokonać

Podejrzewając raka nerki, lekarze zalecają szereg procedur diagnostycznych, których celem jest potwierdzenie wstępnej diagnozy lub jej obalenie. Dla przepisania odpowiedniej terapii ważny jest etap choroby i zakres rozprzestrzeniania się guza.

Lekarz najpierw przeprowadza badanie podstawowe pacjenta i pyta go szczegółowo o objawy: ważne jest, gdy pojawiły się pierwsze oznaki pogorszenia samopoczucia i ich charakter. Identyfikowane są także możliwe przyczyny choroby - złe nawyki, warunki pracy. Wszystkie czynniki chorobotwórcze powinny zostać wyeliminowane w miarę możliwości.

Następnie przypisano sprzęt i testy laboratoryjne:

  • diagnostyka ultrasonograficzna narządów wewnętrznych, która pozwala wykryć lokalizację guza, ocenić jego wielkość i stopień rozprzestrzeniania się;
  • RTG - urografia wydalnicza: przed badaniem pacjentowi wstrzykuje się dożylnie środek kontrastowy, który przedostaje się do nerek przez krew, a następnie wykonuje się zdjęcia rentgenowskie w celu oceny funkcjonalności narządów i stanu moczowodów;
  • angiografia;
  • tomografia komputerowa - metoda badania narządów metodą warstwa po warstwie: uzyskane obrazy wyraźnie pokazują lokalizację powstawania złośliwego, wykrywane są również przerzuty, jeśli są obecne;
  • rezonans magnetyczny;
  • biopsja - badanie to pozwala na ustalenie natury nowotworu z niemal 100% pewnością (próbka jest pobierana pod kontrolą CT lub USG): podczas zabiegu wprowadza się cienką igłę do okolicy nerki.

Biopsja raka nerki jest wykonywana dość rzadko, ponieważ ta procedura jest obarczona powikłaniami w postaci krwawienia, zakażenia strefy punkcji i rozprzestrzeniania się złośliwych komórek.

Główną masą pierwotnych złośliwych patologii nerek jest rak nerkowokomórkowy. Rozwija się z tkanki nabłonkowej kanalików nerkowych i kanalików zbiorczych.

Istnieje kilka rodzajów raka nerkowokomórkowego:

  • rak jasnokomórkowy;
  • rak brodawkowaty (chromofilny);
  • rak chromofobiczny;
  • rak przewodów zbiorczych;
  • rak mieszany (nieklasyfikowalny).

W 75% przypadków diagnozuje się postać czystej komórki. Na drugim miejscu pod względem rozpowszechnienia raka brodawkowatego. Inne rodzaje guzów są mniej powszechne.

TNM to ogólnoświatowa klasyfikacja guzów według ich stadiów rozwojowych. T - oznacza guz pierwotny, N - obecność nowotworu w węzłach chłonnych, M - obecność przerzutów.
Klasyfikacja raka nerki przez TNM jest następująca:

Stan regionalnych węzłów chłonnych:

  • Nx - ocena węzłów regionalnych jest niemożliwa;
  • N0 - nie ma przerzutów w węzłach;
  • N1 - pojedyncze przerzuty w węźle chłonnym;
  • N2 - przerzuty w kilku regionalnych węzłach chłonnych.
  • M - przerzuty odległe:
  • MX - ocena jest niemożliwa;
  • M0 - brak przerzutów w odległych narządach i tkankach;
  • M1 - występują przerzuty.

Zdjęcie: Etapy raka nerki

Leczenie raka nerki

Taktyka leczenia raka nerki jest planowana przez lekarza natychmiast po rozpoznaniu i stadium choroby. Rodzaj leczenia uwzględnia dane dotyczące wieku pacjenta, stan jego ciała, zakres rozprzestrzeniania się złośliwego procesu na pobliskie narządy.

Radykalne leczenie raka nerki to chirurgiczne usunięcie guza.

Jednocześnie sama nerka może zostać usunięta częściowo lub całkowicie. We współczesnej onkologii preferowane są operacje zachowywania narządów, ale w niektórych przypadkach nie można tego zrobić bez całkowitej nefrektomii.

Tradycyjna operacja jest wykonywana za pomocą nacięcia jamy. Podczas operacji można usunąć sąsiednie tkanki i narządy, do których rozprzestrzeniły się przerzuty. Przeprowadza się również rozwarstwienie limfatyczne - usunięcie miejsca guza dotkniętego komórkami nowotworowymi.

Stosowane są również inne rodzaje operacji:

  • operacje laparoskopowe, w których interwencja jest przeprowadzana przez małe nacięcie;
  • ablacja prądem o częstotliwości radiowej - elektrodę wprowadza się do wnęki przez mały otwór, do którego doprowadza się prąd elektryczny: guz jest następnie wypalany;
  • krioablacja - wpływ ciekłego azotu, który zamraża złośliwą zmianę.

Inne rodzaje leczenia raka nerki obejmują immunoterapię, chemioterapię, radioterapię i terapię celowaną. Metody te stosuje się albo po zabiegu jako leczenie uzupełniające, wzmacniając efekt zabiegu chirurgicznego, albo jako terapię paliatywną w celu złagodzenia objawów i poprawy jakości życia w nieoperacyjnych postaciach nowotworów nerek.

Leczenie raka nerki stopnia 4 polega na podawaniu pacjentowi dużych dawek środków przeciwbólowych, ponieważ przerzuty powodują rozdzierający ból.

Rokowanie raka nerki w stadium 1 pod warunkiem udanej operacji jest stosunkowo korzystne. Ponad 5 lat żyje około 80-85% pacjentów. W późniejszych stadiach rokowanie przeżycia pogarsza się. Odsetek pacjentów w etapach 2 i 3, pokonujących 5-letni próg, wynosi od 50 do 60%.

Przerzuty znacznie zmniejszają prawdopodobieństwo skutecznego leczenia. Zatrzymaj rozprzestrzenianie się przerzutów jest możliwe tylko na chwilę. W 4 etapie dłuższym niż 5 lat żyje tylko 5-10% pacjentów.

Niestety, nie ma 100% sposobów zapobiegania rakom nerki: czasami nowotwory złośliwe występują u ludzi, którzy prowadzą zdrowy tryb życia i nie mają rodzinnej historii raka.

Jednak wykluczenie złych nawyków (w pierwszej kolejności - palenie) zmniejsza ryzyko zachorowania na raka. Znaczenie prawidłowego odżywiania, a także terminowe i pełne leczenie chorób nerek.

Osobom zagrożonym zaleca się regularne przeprowadzanie badań diagnostycznych w klinice w celu zidentyfikowania patologii nowotworowych na najwcześniejszym etapie.

Dieta na raka nerki zakłada ograniczenie białka zwierzęcego: w przypadku ciężkiej niewydolności nerek należy zmniejszyć spożycie tego typu żywności do 25 g dziennie. W tym przypadku mięso powinno być spożywane tylko w formie gotowanej.

Zużycie masła, śmietany i innych produktów o wysokiej zawartości tłuszczu jest również ograniczone. Płyn należy spożywać w ilości nie większej niż 1 litr dziennie. Zaleca się stosowanie soków owocowych i jagodowych, a także wywarów ziołowych.

Po operacji usunięcia nerki należy jeść 5-6 razy dziennie w małych porcjach. Mięsa w pierwszych 2 tygodniach nie można jeść w ogóle. Jednocześnie konieczne jest znaczne ograniczenie spożycia soli i spożywanie pokarmów, które są łatwo trawione i nie obciążają organizmu dodatkowymi kaloriami. Jednak zawartość witamin i pierwiastków śladowych powinna być kompletna.

Podstawą diety powinny być zboża, świeże warzywa i owoce, mięso dietetyczne, ryby. Usunięcie nerki oznacza również zmianę codziennego schematu: ludzie muszą przeznaczyć dodatkowy czas na odpoczynek w ciągu dnia. Korzyścią będzie leczenie w specjalistycznym sanatorium.

Nowotwór nerki jest nowotworem złośliwym nerki, który najczęściej jest rakiem i rozwija się albo z nabłonka kanalików proksymalnych i kanalików zbiorczych (rak nerkowokomórkowy, CRP), albo z nabłonka układu poszycia miednicy-stawu (rak przejściowy).

Rak nerkowokomórkowy jest wiodącym typem nowotworu złośliwego zlokalizowanego w nerkach (chociaż przerzuty raka nerkowokomórkowego mogą wpływać na inne narządy). U dorosłych odsetek raka nerkowokomórkowego wśród pierwotnych nowotworów złośliwych nerek wynosi 80–85%. Według innych źródeł rak nerkowokomórkowy stanowi około 90% wszystkich złośliwych guzów nerki.

Pierwszy opis raka znajdującego się w nerkach podał niemiecki lekarz Daniel Zennert, który praktykował w Wittenberdze i umieścił ten opis w swojej książce Practicae Medicinae (opublikowanej w 1613 r.). Jednak uznanie współczesnych otrzymało tylko opis podany przez francuskiego lekarza G. Mirila, który w 1810 r. Opisał przypadek raka nerki wykryty u 35-letniej kobiety w ciąży, Françoise Levelli.

W 1826 roku G. König opublikował pierwszą wersję klasyfikacji guzów nerki; opcja ta opierała się na danych dotyczących morfologii makroskopowej i przewidywała podział guzów nerki na cztery grupy: scyrrotyczne, stłuszczeniowe, grzybowe i szpikowe. W 1855 r. Sh. F. Robin ustalił, że rak nerki rozwija się z nabłonka kanalików nerkowych. Wreszcie, w 1883 r. Niemiecki patolog Paul Gravitz przedstawił klasyczny opis raka nerkowokomórkowego zwanego „nadczynnością nerek”, chociaż cofnął się o krok w zrozumieniu jego pochodzenia (zakładając, że guzy nerek pochodzą z pozostałości tkanki nadnerczy).

Na świecie rocznie choruje odpowiednio około 250 tysięcy i 100 tysięcy osób i umiera na raka nerki. W 2008 r. W Rosji odnotowano 17 563 nowe przypadki raka nerkowokomórkowego, a 8 370 osób zmarło z powodu postępu choroby. W 2010 r. Liczba nowych przypadków raka nerki w Rosji wzrosła do 18 723. W 2011 r. Spośród 522,410 nowo zdiagnozowanych pacjentów z rakiem 19,657 (2,64%) z nich zdiagnozowano jako raka nerki, w tym 10 872 mężczyzn i 8785 kobiet; W tym samym roku 8561 pacjentów zmarło na raka nerki w Rosji. W 2013 r. Liczba nowych przypadków raka nerkowokomórkowego zarejestrowanych w Rosji wzrosła do 20 892.

W globalnej strukturze nowotworów złośliwych udział raka nerkowokomórkowego w 2008 r. Wynosił 2-3%. Według tego samego roku w Rosji rak nerki stanowił około 4,3% wszystkich nowotworów złośliwych u mężczyzn (8 miejsce wśród różnych nowotworów złośliwych) i 2,9% u kobiet (11 miejsce). Równocześnie znormalizowane (zgodnie z europejskim standardem wieku) wskaźniki zachorowalności na 100 000 ludności wynosiły: 12,2 w populacji ogólnej, 16,5 wśród mężczyzn i 8,4 wśród kobiet; standaryzowane wskaźniki śmiertelności wynosiły 6,2 dla mężczyzn i 2,2 dla kobiet. Mediana wieku pacjenta w momencie rozpoznania wynosiła 61 lat. Ogólny wskaźnik przeżycia 5-letniego w latach 2001–2005 wynosił 59,7%; W latach 1999–2006 wskaźnik przeżycia specyficznego dla guza raka nerki u obu płci poprawił się nieco, ale nie znacząco.

W ostatnich latach częstość występowania raka nerkowokomórkowego w większości krajów rozwiniętych rośnie, a jeśli chodzi o tempo wzrostu zachorowalności, rak nerki ustępuje jedynie nowotworom prostaty i tarczycy.

Główne czynniki ryzyka związane ze stylem życia. Palenie tytoniu, otyłość i nadciśnienie powodują do 50% przypadków raka nerki. Chociaż badania epidemiologiczne zidentyfikowały kilka czynników ryzyka, które mogą być związane z rozwojem raka nerkowokomórkowego, etiologia jest daleka od pełnego wyjaśnienia.

Głównymi czynnikami zwiększającymi ryzyko zachorowania na raka nerki są:

  • należący do płci męskiej (zwiększa ryzyko o 2-3 razy);
  • palenie (zwiększa ryzyko o 1,5 raza);
  • otyłość (zwiększa ryzyko o około 20%).
  • usunięcie macicy (zwiększa ryzyko ponad 2 razy w porównaniu z innymi kobietami).

Określono szczególny czynnik ryzyka u pacjentów ze schyłkową przewlekłą niewydolnością nerek, u których przez długi czas stosowano hemodializę. U takich pacjentów nerki w 35 - 47% przypadków ulegają degeneracji torbielowatej, a komórki nabłonkowe wyścielające te torbiele ulegają degeneracji nowotworowej około 30 razy częściej niż miąższ nerki u zdrowych ludzi.

Klasyfikacja kliniczna raka nerki

8 cm rak zlokalizowany na dolnym biegunie nerki

Klinicznie rak nerki jest klasyfikowany, podobnie jak wszystkie inne nowotwory złośliwe, przez system TNM. W tym systemie składnik T (łac. Nowotwór „guz”) charakteryzuje rozmiar i częstość występowania guza pierwotnego, składnik N (łac. Węzeł „węzeł”) - stopień zmiany przerzutowej regionalnych węzłów chłonnych, składnik M (grecki μετάστασις „ruch”) - nie lub obecność przerzutów w odległych narządach. Taka klasyfikacja kliniczna w zwartej formie odzwierciedla diagnozę, częściowo z góry określając taktykę leczenia i rokowanie.

W odniesieniu do raka nerkowokomórkowego klasyfikacja TNM jest następująca:

  • Komponent T:
  • Tx - nie można ocenić guza pierwotnego;
  • T0 - brak danych dotyczących pierwotnego guza;
  • T1 - guz pierwotny nie jest większy niż 7 cm w największym wymiarze, ograniczony do nerki:
  • 1) T1a - guz o średnicy do 4 cm;
  • 2) T1b - guz o średnicy 4-7 cm;
  • T2 - guz większy niż 7 cm w największym wymiarze, ograniczony nerką;
  • T3 - guz rozprzestrzenia się do dużych żył lub nadnerczy lub otaczających tkanek, ale nie wykracza poza granice powięzi Gerotasa:
  • 1) T3a - guz atakuje nadnercza lub włókno okołonerkowe w powięzi Gerota;
  • 2) T3b - guz rozprzestrzenia się do żyły nerkowej lub żyły głównej dolnej poniżej przepony;
  • 3) T3c - guz rozprzestrzenia się na żyłę główną dolną powyżej przepony lub wrasta w jej ścianę;
  • T4 - guz rozprzestrzenia się poza powięź Gerota.
  • Komponent N:
  • Nx - nie można ocenić regionalnych węzłów chłonnych;
  • N0 - nie ma przerzutów w regionalnych węzłach chłonnych;
  • N1 - przerzuty w jednym regionalnym węźle chłonnym;
  • N2 - przerzuty w więcej niż jednym regionalnym węźle chłonnym.
  • Komponent M:
  • Mh - nie można ocenić odległych przerzutów;
  • M0 - brak odległych przerzutów;
  • M1 - odległe przerzuty są.

Oprócz klasyfikacji TNM istnieje również klasyfikacja Robsona:

  • Etap I. Guz jest ograniczony do nerki i nie przenika przez jego torebkę.
  • Etap II. Guz przenika do torebki nerkowej.
  • Etap III. Guz wchodzi do węzłów chłonnych lub przechodzi do żyły nerkowej lub żyły głównej dolnej.
  • Etap IV. Guz przechodzi do narządów przylegających do nerki (na przykład trzustki lub jelita) lub mają miejsce odległe przerzuty (na przykład w płucach).

Przerzuty

Przerzuty raka nerki są krwiotwórcze i limfogenne. Przerzuty stwierdza się u 25% pacjentów w momencie rozpoznania. Przeżycie tych pacjentów wynosi od 6 do 12 miesięcy, a tylko 10% przeżywa 2 lata. Około 30–50% pacjentów w różnych okresach po nefrektomii pojawia się z przerzutami metachronicznymi. Prognoza dla tej ostatniej grupy jest nieco lepsza, ale 5-letni wskaźnik przeżycia nie przekracza 9%. Według Saitoh i in. (1982), najczęstszymi lokalizacjami wielu przerzutów są: płuca (76%), węzły chłonne (64%), kości (43%), wątroba (41%), ipsilateralne i kontralateralne nadnercza (19% i 11,5%), przeciwna nerka (25%), mózg (11,2%). Pojedyncze przerzuty lub zmiany przerzutowe tylko jednego narządu występują tylko w 8-11% przypadków.

Nawet bardzo skromne rozmiary (mniej niż 3 cm w największym wymiarze) pierwotne guzy występujące w nerkach mają zdolność do przerzutów, choć rzadko. W 1987 r. Japońscy onkolodzy opisali przypadek, w którym pacjent z rakiem 8 mm zidentyfikowanym w jego nerce (lekki wariant raka nerkowokomórkowego) miał już przerzuty do kości i zmarł 7 miesięcy po wykryciu choroby.

W rozsianych nowotworach złośliwych nerek przerzuty do kości występują w 30–70% przypadków; w tym samym czasie przerzutowe guzy kostne występują częściej niż guzy pierwotne, co stanowi około 96% wszystkich nowotworów układu kostnego. Charakterystyczną cechą przerzutów raka nerkowokomórkowego w kościach w porównaniu z przerzutami nowotworów innych lokalizacji jest przewaga pojedynczych ognisk. Strategia leczenia przerzutów do kości zależy od ich rodzaju: z pojedynczymi przerzutami wykazano radykalne i ablastyczne usunięcie (niezależnie od czasu wystąpienia), które pozwala osiągnąć długotrwałą remisję, a dla wielu zmian przerzutowych (jeśli chodzi o poprawę jakości życia pacjenta), minimalnie inwazyjny zabieg chirurgiczny interwencje.

Według wieloośrodkowego badania kooperacyjnego przeprowadzonego w 2012 r. Przy użyciu bazy danych zawierającej informacje o 7813 pacjentach z rakiem nerki w Rosji, znaleziono 1 158 pacjentów z rakiem w IV stopniu zaawansowania klinicznego, a odległe przerzuty wykryto w 1011 (87,3%) z nich. U 557 (54,1%) pacjentów obserwowano przerzuty w płucach, w 283 (28%) w kościach, w 172 (17%) w nieregionalnych węzłach chłonnych, w 141 (13,9%) w wątrobie, w 107 (10,6%) - w przeciwległym gruczole nadnercza iu 38 (3,8%) - w mózgu (przerzuty u wielu pacjentów pojawiły się w kilku narządach).

Mówiąc o przebiegu choroby przerzutowej w raku nerki, nie można nie wspomnieć o przypadkach samoistnej regresji i stabilizacji. Spontaniczna regresja jest obserwowana u 0,4–0,8% pacjentów z rakiem nerki (dotyczy to w większości przypadków regresji przerzutów do płuc). Stabilizację choroby (definiowaną jako brak wzrostu i pojawienie się nowych przerzutów) obserwuje się u 20–30% pacjentów, a ta sama częstość choroby jest ustabilizowana (brak wzrostu guza pierwotnego) u pacjentów z rakiem nerki bez przerzutów. To zjawisko musi być brane pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o chirurgicznym lub systemowym leczeniu pacjentów wysokiego ryzyka, którzy mogą żyć dłużej bez żadnego leczenia.

Wcześniej rak nerki klasyfikowano według typu komórki i wzorca wzrostu. Później ustalono, że rak nerki w bezwzględnej większości jest mieszany. Współczesna klasyfikacja opiera się na badaniach morfologicznych, cytogenetycznych i molekularnych, a także analizie immunohistochemicznej i identyfikuje 5 typów raka nerki:

  • rak nerki
  • chromofilowy (brodawkowaty) rak nerki
  • chromofobowy rak nerki
  • rak nerki
  • zbieranie raka przewodu

Jednocześnie rak brodawkowaty nerkowy obejmuje dwa oddzielne podtypy: pierwszy z nich jest reprezentowany przez małe komórki z lekką cytoplazmą, drugi przez duże komórki i eozynofilową cytoplazmę (dla tego podtypu prawdopodobieństwo przerzutów jest wyższe).

W 2013 r. W ramach klasyfikacji nowotworów złośliwych nerki w Vancouver zidentyfikowano nowe typy histologiczne raka nerkowokomórkowego: torbielowate RCC, jasnokomórkowe brodawkowate RCC związane z RCC, nabytą torbielowatość, RCC z translokacją w rodzinie MiT i związane z dziedziczną leiomyomatozą RCC. Eksperci identyfikują również 3 kolejne rzadkie guzy, które mogą zostać włączone do klasyfikacji w przyszłości: RCC z translokacją ALK, rakowy pęcherzykowy rak tarczycy podobny do tarczycy i związany z niedoborem dehydrogenazy bursztynianowej B RCC. Zakłada się, że klasyfikacja Vancouver będzie podstawą do kolejnej zmiany klasyfikacji nowotworów Światowej Organizacji Zdrowia.

W ramach wieloośrodkowego badania z 2012 r. Z 2012 r. Typ histologiczny guza nerki po operacji opisano w 7357 z 7813 pacjentów z rakiem nerki obecnych w bazie danych. Jednocześnie wykryto wariant raka jasnokomórkowego u 6774 (92,1%) pacjentów, brodawkowaty - u 303 (4,1%), chromofobiczny - u 175 (2,4%), raka przewodu zbiorczego - u 17 (0,2% ), a obecność raka sarkomatoidalnego w guzie obserwowano u 88 pacjentów. Częstotliwość wykrywania jasnokomórkowych i nie-lekkich postaci raka nerkowokomórkowego znacznie różniła się od danych uzyskanych na początku XXI wieku. w zagranicznej praktyce klinicznej (gdzie udział wariantu komórek jasnych stanowił 80–90% nowotworów złośliwych, brodawkowatych - 10–15%, chromofobowych - 4–5%, nowotworów z przewodów zbiorczych - mniej niż 1%, a 7% przypadków pozostawało niesklasyfikowanych); może to wynikać z pewnego niedoszacowania częstotliwości chromofobowych, a zwłaszcza brodawkowatych odmian dozwolonych przez rosyjskich morfologów.

Pojawienie się różnych odmian histologicznych raka nerkowokomórkowego wiąże się z różnymi typami zmian w genomie. Tak więc, w przypadku raka jasnokomórkowego nerki, głównym mechanizmem „kierowcy” jest inaktywacja (delecja, hipermetylacja lub mutacja zmiany sensu) genu VHL (zlokalizowanego na krótkim ramieniu trzeciego chromosomu). Taka inaktywacja prowadzi do utraty funkcji białka supresorowego pVHL kodowanego przez ten gen, co odnotowuje się w prawie 100% przypadków dziedzicznego i ponad 75% sporadycznego raka jasnokomórkowego. W rezultacie, w szczególności wewnątrzkomórkowa regulacja poziomu jednego z czynników transkrypcyjnych, czynnik HIF (czynnik indukowany przez niedotlenienie) jest zakłócany, powodując niekontrolowany wzrost angiogenezy (ten ostatni działa jako warunek konieczny dla rozwoju guza).

Klasyfikacja histologiczna ma duży wpływ na wybór najbardziej skutecznych opcji leczenia, ponieważ różne rodzaje nowotworów różnie reagują na różne leki stosowane w chemioterapii, radioterapii itp.

Diagnostyka

W diagnostyce raka nerki stosuje się następujące metody:

  • Badanie ultrasonograficzne nerek (USG)
  • Badanie rentgenowskie za pomocą środków kontrastowych - urografia dożylna
  • Tomografia komputerowa
  • Obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego (MRI)

Ostateczna diagnoza każdego nowotworu jest dokonywana tylko na podstawie badania histologicznego próbki guza (biopsji) lub całego guza.

Rozpowszechnienie i wprowadzenie do praktyki klinicznej zaawansowanych metod diagnozowania guzów (ultrasonografia, obliczanie wielospiralne i rezonans magnetyczny) doprowadziły do ​​wzrostu wykrywalności przypadkowego raka nerkowokomórkowego (przypadkowe guzy nerek - guzy, które nie ujawniły się klinicznie i zostały przypadkowo odkryte podczas badania klinicznego lub inne choroby). Jeśli w latach 70. takie guzy wykryto w mniej niż 10% przypadków, to na przełomie wieków XX - XXI. stanowiły prawie 60% wszystkich przypadków raka nerki.

Nadal pożądane jest wykrywanie raka nerki we wczesnych stadiach choroby. Tak więc w 2012 r. W Rosji 21,5% pacjentów zwróciło się do placówek onkologicznych już w obecności przerzutów odległych, a kolejne 20,1% miało początkową chorobę w stadium III. Biorąc pod uwagę, że około 50% pacjentów, którzy przeszli radykalną nefrektomię we wczesnym (M0) stadium choroby, następnie rozwijają przerzuty, potrzeba wcześniejszej lub późniejszej terapii przeciwnowotworowej występuje u ponad połowy pacjentów.

Główne metody leczenia raka nerki obejmują: chirurgiczne usunięcie guza, chemioterapię, radioterapię, immunoterapię, terapię celowaną, przedoperacyjną i paliatywną chemoembolizację.

Chirurgiczne usunięcie guza jest głównym i najskuteczniejszym sposobem leczenia raka nerkowokomórkowego. Usunięcie pierwotnego ogniska zwiększa przeżycie we wszystkich stadiach choroby. Najlepsze wyniki w pierwszym etapie daje nefrektomia (całkowite usunięcie chorej nerki); Jeśli jednak wielkość guza jest mała (nerka jest tylko jedna lub rozpoznano obustronnego raka nerki), stosuje się leczenie zachowujące narządy - resekcja nerki (w ostatnich latach odsetek resekcji nerki i nefrektomii znacznie się zwiększył, co jest związane z poprawą diagnostyki i zwiększoną szybkością wykrywania wczesnych stadiów nowotworów ). Obecnie często uważa się, że wskazaniem do resekcji nerki jest guz klasy T1 z lokalizacją dostępną do resekcji, której średnica nie przekracza 5 cm; w tym przypadku preferowane jest leczenie zachowujące narządy, ponieważ zachowanie funkcjonującego miąższu może poprawić jakość życia pacjenta. Ostatnio coraz częściej stosowane są również mało inwazyjne metody usuwania nowotworów: ablacja częstotliwości radiowych, krioablacja.

W leczeniu raka nerkowokomórkowego stosuje się go bardzo rzadko (kapecytabina, najczęściej doksorubicyna), ponieważ ten typ nowotworu nie jest bardzo wrażliwy na znane leki chemioterapeutyczne. Jedną z głównych przyczyn wysokiej odporności guzów nerki na chemioterapię jest nadekspresja białka oporności wielolekowej (MDR-1), najprawdopodobniej ze względu na fakt, że białko to jest normalnie wytwarzane w komórkach proksymalnego kanalika nerki, z którego najczęściej rozwijają się guzy.

Stosowany w leczeniu raka nerkowokomórkowego częściej niż chemioterapia; Chociaż wrażliwość guza nerki na promieniowanie jest również niska, stosowanie radioterapii jest czasem uzasadnione celem łagodzenia u pacjentów z przerzutami i silnym bólem, ponieważ może to zmniejszyć ból odczuwany przez pacjenta i poprawić jego samopoczucie przez pewien czas.

Stało się szeroko stosowane w leczeniu raka nerkowokomórkowego w latach 80-tych. XX wiek. Do niedawna metody immunoterapeutyczne z użyciem interferonu-alfa lub interleukiny-2 były jedynym standardem leczenia farmakologicznego pacjentów z rozsianymi postaciami raka nerkowokomórkowego; Jednak częstość obiektywnych efektów w ich stosowaniu pozostaje niska, a obecnie ustąpiły miejsca lekom celowanej terapii, ze względu na wyraźne zalety tego ostatniego.

Terapia celowana jako metoda leczenia raka nerkowokomórkowego, sugerująca selektywne skupienie się na specyficznych „celach” komórek nowotworowych, pojawiła się na początku XXI wieku. Jego pojawienie się jest związane z odkryciem - ze względu na sukces biologii molekularnej - głównych ścieżek patogenetycznych dla rozwoju tego typu nowotworów, w których pośredniczy czynnik wzrostu śródbłonka naczyniowego VEGF lub przez cel rapamycyny u ssaków mTOR. Wzrost guza nowotworowego i jego zdolność do przerzutów są związane z intensywną angiogenezą występującą w tkankach nowotworowych, która jest stymulowana przez białko sygnałowe VEGF, a białko mTOR reguluje wzrost komórek; terapia celowana lekami hamuje te białka poprzez hamowanie wzrostu i reprodukcji komórek nowotworowych. W leczeniu raka nerkowokomórkowego stosuje się następujące leki: 1) inhibitory receptora VEGF: sorafenib, sunitynib, pazopanib; 2) inhibitory białka VEGF: bewacyzumab; 3) inhibitory mTOR: temsyrolimus, ewerolimus. W 2012 r. Aksytynib i tiwozanib dodano do liczby stosowanych inhibitorów receptora VEGF.

Rozwój nowych leków celowanych do leczenia raka nerkowokomórkowego jest aktywnie prowadzony w różnych krajach świata. Tak więc, przeciwciało monoklonalne OM-RCA-01 stworzone przez rosyjskich specjalistów, ukierunkowane na receptor czynnika wzrostu fibroblastów FGFR1, wykazano w latach 2013–2014. w badaniach przedklinicznych, zachęcając do wyników jako inhibitor angiogenezy i przeniesiono do fazy badań klinicznych z perspektywą zastosowania w leczeniu przerzutowego raka nerkowokomórkowego.

Sorafenib był początkowo uważany za najbardziej uniwersalny wśród leków celowanych, który tłumił nie tylko angiogenezę, ale także proliferację komórek; w tym samym czasie odbyło się pod koniec 2000 roku - na początku 2010 roku. Badania kliniczne wykazały, że sunitynib, pazopanib i aksytynib mają (przynajmniej w pierwszej linii terapii) wskaźniki wydajności, które są porównywalne z sorafenibem. Dane uzyskano na rzecz celowości stosowania sunitynibu w 1. linii leczenia (z jego nietolerancją - pazopanibem) oraz w 2. linii - aksytynibu lub ewerolimusu. Temsyrolimus jest zalecany jako standard w leczeniu pacjentów z rakiem nerkowokomórkowym typu jasnokomórkowego z niekorzystnym rokowaniem.

Poważnym problemem w stosowaniu leków z tej klasy jest jednak gwałtownie rozwijająca się odporność organizmu na nie, a także (obserwowana dość często) ich słaba tolerancja, której towarzyszą różne skutki uboczne; Aby temu przeciwdziałać, starają się zastosować terapię skojarzoną (według wstępnych danych, łączne stosowanie bewacyzumabu i jednego z inhibitorów mTOR daje zachęcające wyniki.

Niemniej jednak zastosowanie terapii celowanej umożliwiło przekształcenie raka nerki w kategorię przewlekłych chorób onkologicznych, ponieważ w wielu przypadkach procesu przerzutowego możliwe było zwiększenie średniej długości życia pacjentów o lata. W ostatnich latach współczesna koncepcja onkologiczna, oparta na zasadzie „jeśli choroba nie może być wyleczona, może być kontrolowana”, staje się coraz bardziej powszechna. Zastosowanie tej koncepcji zakłada aktywne taktyki chirurgiczne w odniesieniu do przerzutów: starają się usunąć je we wszystkich możliwych (i celowych) przypadkach na tle terapii celowanej.

Podczas diagnozowania choroby w pierwszym etapie 90% pacjentów jest całkowicie wyleczonych. Przy diagnozowaniu choroby w czwartym etapie rokowanie jest złe, trudno jest osiągnąć nawet roczny wskaźnik przeżycia.

Trump transkrypt prostaty

METRONIDAZOL (METRONIDAZOLE) instrukcje użytkowania