Nawrót raka nerki po resekcji

Wprowadzenie do praktyki klinicznej nowoczesnych, wysoce skutecznych metod obrazowania radiacyjnego umożliwiło identyfikację raka komórek nerkowych we wczesnych stadiach, co zwiększa odsetek tzw. „Małych” (do 4 cm średnicy) i bezobjawowych guzów nerki [1,2,3]. Obecnie operacja oszczędzająca narządy w stadium T raka nerki1 są wykonywane nie tylko przez bezwzględne lub względne, ale także przez wskazania do wyboru (ze zdrową przeciwną nerką) [2,3,4,5]. Zgodnie z aktualnymi danymi literaturowymi ten rodzaj operacji raka nerki w stadium T1 dziś jest porównywalny pod względem skuteczności i radykalizmu z „złotym standardem” klasycznego leczenia chirurgicznego raka nerki - nefrektomii [1,2,7,8,9,10]. Jednak w literaturze istnieją dość sprzeczne dane dotyczące częstości i struktury wczesnych i późnych powikłań pooperacyjnych resekcji nerki w raku nerki w stadium T1 [5.9].

Cel badania. Aby zbadać częstość i strukturę wczesnych i późnych powikłań resekcji nerki wykonanych według wskazań do wyboru w stadium T raka nerki1 i ocenić ten rodzaj operacji pod względem bezpieczeństwa i skuteczności.

Materiał i metody. Resekcje nerki z powodu raka nerki w stadium T1 wykonano u 187 pacjentów, z czego 105/187 (56,2%) kobiet i 82/187 (43,8%) mężczyzn. Wszyscy pacjenci wyrazili świadomą zgodę na operację i udział w badaniu. Wiek pacjentów wynosił od 32 do 79 lat (średni wiek 62,4 ± 5,3 lat). Zdecydowana większość pacjentów operowanych (69,0%) to pacjenci w wieku 50–70 lat.

Przed operacją wszyscy pacjenci przeszli wszechstronne badanie urologiczne (USG, CT lub wielospiralne CT (MSCT), RTG klatki piersiowej, poziom markera nowotworowego, kinaza pirogronianowa typu guza 2).

Według badania 90/187 (48,1%) pacjentów miało guz lewej nerki, 75/187 (40,1%) miało guz prawej nerki, w 22/187 (11,8%) - obustronny rak nerki. U 175/187 (93,6%) pacjentów stwierdzono postać pojedynczego węzła raka nerki, u 12/187 (6,4%) pacjentów występowały dwa guzki nowotworowe: badanie histologiczne po zabiegu u 10 pacjentów wykazało obecność gruczolakoraka nerki w obu węzłach nowotworowych, w 2 przypadkach guzowatej postaci raka nerki jeden z guzów był nowotworowy, a drugi miał łagodną histologię (angiomyolipoma).

Najczęstszymi lokalizacjami guza nerki były dolny segment (36,3% przypadków), górny segment (22,4%) i górny odcinek przedni (22,0%). U 136/187 (72,7%) pacjentów wykryto głównie wzrost pozanerkowy guza, u 20/187 (10,7%) pacjentów - wzrost wewnątrznerkowy, u 31/187 (16,6%) pacjenta guz miał wzorzec mieszany.

Ostateczną diagnozę raka nerki postawiono wszystkim pacjentom zgodnie z wynikami pooperacyjnego badania histologicznego odległych guzów (w 92,2% przypadków wykryto klarowny wariant raka nerki).

Kryteria skuteczności leczenia uznano za brak powikłań we wczesnym okresie pooperacyjnym, wymagające powtarzających się zabiegów chirurgicznych (wczesne powikłania) i braku nawrotu raka nerki w ciągu 12 miesięcy obserwacji, pod warunkiem zachowania odpowiedniej funkcji operowanej nerki (późne powikłania). Rozpoznanie powikłań i nawrotów nowotworu przeprowadzono na podstawie obrazu klinicznego, metod laboratoryjnych (poziom markera nowotworowego kinazy pirogronianowej guza TuM2-PK) oraz metod obrazowania radiacyjnego (ultradźwięki, fistulografia, urografia - według wskazań zgodnych z sytuacją). Dla poziomu dyskryminacyjnego TuM2-PK osiągnął poziom 17 EDL.

Analiza danych badawczych została przeprowadzona w oparciu o zestaw statystycznych standardowych programów EXCELL, XP SP2 i Statistica for Window v.6.0. Kryterium niezawodności p uznano za statystycznie istotne dla wszystkich wskaźników.

Leczenie nawrotu raka nerki za granicą

Nawet radykalna operacja, która usuwa całą nerkę dotkniętą guzem, nie daje pełnej gwarancji, że choroba nie wróci.

Nawrót raka nerki rozpoznaje się u 1,4-3% pacjentów, którzy przeszli podobną operację. Ryzyko nawrotu jest znacznie wyższe u pacjentów z rakiem w III i IV stopniu zaawansowania. Najczęściej choroba powraca w okresie od kilku miesięcy do kilku lat.

Aby zmniejszyć ryzyko nawrotu i zniszczenia komórek nowotworowych pozostających w organizmie, stosuje się leczenie chirurgiczne, chemioterapię i radioterapię. Coraz częściej stosuje się również immunoterapię, w której pacjentom przepisuje się leki, aktywując siły odpornościowe w celu zwalczania choroby.

Rodzaje i przyczyny nawrotów

Główną przyczyną nawrotu raka nerki są niezredukowane lub niezdiagnozowane nagromadzenie komórek nowotworowych. Czasami przez miesiące, a nawet lata są w stanie nieaktywnym, „śpiącym”, a następnie zaczynają się dzielić, tworząc nowe ognisko choroby o takiej samej strukturze histologicznej jak guz pierwotny.

Prawdopodobieństwo nawrotu zależy od rodzaju guza, poziomu różnicowania komórek i częstości (stadium) procesu onkologicznego. Częściej niż inni stwierdza się nawroty raka nerkowokomórkowego, co stanowi 85% przypadków nowotworów tego narządu. Im mniej zróżnicowane są komórki nowotworowe, tym większe ryzyko nawrotu po leczeniu chirurgicznym. Prawdopodobieństwo nawrotu jest znacznie wyższe u pacjentów z przerzutami do regionalnych węzłów chłonnych.

Nawrót raka nerki dzieli się na:

- lokalny, rozwijający się w okolicy łoża nerkowego,
- nawroty z odległymi przerzutami,
- nawroty, w których lokalne guzy są połączone z odległymi przerzutami.

Objawy nawrotu raka nerki

Objawy kliniczne nawrotu raka nerki są zdeterminowane przez lokalizację procesu i wielkość guza. Nawracające nowotwory, które rozwijają się w obszarze dna odległej nerki, często bezobjawowe z powodu dużej liczby luźnych włókien w tym obszarze.

Nawrotowi nowotworu z uszkodzeniem drugiej nerki towarzyszy ból w okolicy lędźwiowej, nudności, wymioty, krwiomocz, nieregularne ciśnienie krwi z tendencją do wzrostu, hiperkalcemia, zaburzenia krwawienia.

Wraz z rozwojem procesu nowotworowego w obszarze łóżka nerki lub w sparowanej nerce dochodzi do ucisku naczyń limfatycznych i krwionośnych, co objawia się pojawieniem się obrzęku nóg, żylaków i żylaków. Te same objawy są charakterystyczne dla nawracającego raka nerki w węzłach chłonnych.

W odległych nawrotach raka nerki objawy zależą od lokalizacji zmiany. Rozwojowi procesu nowotworowego towarzyszą nasilone objawy ogólne: nasilone osłabienie, niedokrwistość, apatia, wyczerpanie i skłonność do depresji.

Diagnozę przeprowadza się z uwzględnieniem badania historii i dolegliwości pacjenta, danych z badania fizykalnego i dodatkowych procedur diagnostycznych (badania laboratoryjne, ultrasonografia nerek, urografia dożylna, MRI nerek, biopsja, a następnie badanie histologiczne). W celu wykrycia odległych przerzutów zaleca się radiografię klatki piersiowej, USG wątroby, scyntygrafię kości itp.

Opcje leczenia

Cechą raka nerki jest niewrażliwość raka na promieniowanie i chemioterapię. W przypadku małych wznów miejscowych przepisuje się operację nefrektomii (czasami po immunoterapii). Rokowanie dla izolowanych nawrotów miejscowych raka nerki jest całkiem korzystne.

W obecności przerzutów limfogennych zwiększa się objętość zamierzonej operacji i pogarsza się rokowanie. Pytanie o celowość ponownej operacji jest rozwiązywane z uwzględnieniem ogólnego stanu pacjenta. Czynnikami decydującymi są: brak poważnych naruszeń towarzyszących i okres co najmniej 1 roku od momentu pierwszej operacji.

W przypadku wielu zmian przerzutowych leczenie chirurgiczne staje się nieskuteczne ze względu na niezdolność do usunięcia wszystkich ognisk nowotworowych. W takich przypadkach stosuje się immunoterapię i leczenie objawowe w celu złagodzenia stanu pacjenta.

Jedną z obiecujących metod leczenia w przypadku odległych nawrotów raka nerki jest ablacja częstotliwości radiowych, w której urządzenie jest wprowadzane przez skórę do ciała pacjenta, który działa dokładnie na dotkniętym obszarze energią cieplną. Ta technika jest wciąż rozwijana, ale jest już stosowana w przerzutach do płuc.

Prognoza

Onkolodzy nazywają korzystne czynniki dla nawrotu raka nerki: samotny charakter guza, możliwość leczenia chirurgicznego i rozwój nawrotu w ciągu roku lub dłużej od pierwszej resekcji guza. Średnie 5-letnie przeżycie po radykalnym chirurgicznym usunięciu wznowy miejscowej wynosi 55%, po niepełnym usunięciu ognisk - 14%.

Zapobieganie ryzyku nawrotu

Pacjenci, którzy przeszli operację raka nerki, są obserwowani przez onkologa. Warunki badań profilaktycznych wyznacza specjalista, biorąc pod uwagę charakterystykę przebiegu choroby u danego pacjenta.

Gdzie mogę leczyć nawrót raka nerki?

Nasza strona zawiera wiele zagranicznych instytucji medycznych, które są gotowe zapewnić wysokiej jakości opiekę medyczną w leczeniu nawrotu raka nerki na wysokim poziomie. Mogą to być na przykład takie kliniki, jak:

Klinika uniwersytecka w niemieckim Regensburgu od dawna z powodzeniem zajmuje się diagnostyką i leczeniem wielu chorób onkologicznych. Najczęściej kierowane do kliniki są pacjenci do leczenia raka przewodu pokarmowego, wątroby, okolic moczowo-płciowych, piersi, chłoniaków złośliwych i białaczki. Przejdź do strony >>


Szpital Południowokoreański w Meng Gi przywiązuje wielką wagę do leczenia nowotworów złośliwych. Szpital z powodzeniem obsługuje Międzynarodowe Centrum Medyczne, stworzone do obsługi pacjentów z innych krajów, gdzie można uzyskać zarówno praktyczne, jak i porady. Przejdź do strony >>


Centrum Medyczne Sh.M.R. Pracuje w Izraelu od wielu lat w diagnostyce i leczeniu wszelkiego rodzaju nowotworów złośliwych. Centrum jest najczęściej określane w leczeniu nowotworów sutka i trzustki, raka płuc, raka mózgu, nowotworów złośliwych kości i wątroby. Przejdź do strony >>


Przez wiele lat Szpital St. Mary's w Niemczech był zaangażowany w diagnostykę i leczenie wielu chorób onkologicznych. W tym celu w szpitalu utworzono interdyscyplinarne centrum onkologiczne, wyposażone w najnowocześniejszy sprzęt i instrumenty medyczne. Przejdź do strony >>


Singapurskie Narodowe Centrum Onkologii oferuje swoim pacjentom skuteczne leczenie wielu rodzajów nowotworów, w tym chorób nowotworowych przewodu pokarmowego, raka piersi i tarczycy, mięsaka kości, tkanek miękkich, raka jelita grubego, raka mózgu itp. Przejdź do strony >>


Klinika Instytutu Curie we Francji jest szanowana i szanowana w całym świecie medycznym. Klinika szeroko wykorzystuje najbardziej zaawansowane technologie do leczenia chorób onkologicznych, jest wyposażona w precyzyjny sprzęt medyczny i zespół doświadczonych onkologów. Przejdź do strony >>


Lekarze kliniki Josefinum w Niemczech leczą choroby onkologiczne u pacjentów z dowolną lokalizacją raka, podczas gdy główną działalnością kliniki jest onkologia hematologiczna - leczenie złośliwych i innych chorób krwi zarówno u dorosłych, jak i dzieci. Przejdź do strony >>


Francuska klinika Hartmann jest wyspecjalizowaną instytucją medyczną, która zapewnia diagnostykę i skuteczne leczenie różnych nowotworów. Działy kliniki mają do dyspozycji najnowocześniejszy sprzęt diagnostyczny - sprzęt do CT, USG 3D itp. Przejdź do strony >>

Nawrót miejscowy po wykonaniu laparoskopowych resekcji na raka miąższu nerki

Yu.G. Alyaev, L.M. Rapoport, E.S. Sierota, E.A. Bezrukov, A.V. Kondrashina

Instytut Badawczy Uroneprologii i Zdrowia Rozrodu Człowieka, Pierwszy Państwowy Uniwersytet Medyczny w Moskwie. I.M. Sechenov ”(Uniwersytet Sechenov) Ministerstwa Zdrowia Rosji; Rosja, 119991 Moskwa, ul. Bolshaya Pirogovskaya, 2, s. 1 Kontakty: Evgeny Sergeevich Sirota [email protected]

Wprowadzenie

Rak nerki stanowi 2-3% całkowitej liczby guzów w organizmie człowieka. Na świecie wzrost zachorowalności na raka nerki w 2% jest określany corocznie, około 90% przypadków raka nerki jest zlokalizowanych w miąższu [1]. W latach 2010–2014 w Federacji Rosyjskiej zarejestrowano około 100 tysięcy nowych spraw, a roczny wzrost zapadalności wynosi około 3-4% [2]. Obecnie technologie oszczędzające nefron są coraz częściej stosowane w leczeniu zlokalizowanych postaci raka nerki. Resekcja nerki jest zalecaną operacją w leczeniu chirurgicznym raka stadium T1a i, jeśli jest to technicznie możliwe, w stadium T1b - T2 [1, 3].

Globalnym trendem ostatnich dziesięcioleci była implementacja laparoskopowych resekcji nerek (LRP) i interwencji wspomaganych robotami w obecności zmian nowotworowych, zarówno jedno- jak i dwustronnych [4-6]. W rezultacie guz jest całkowicie usuwany przy braku dodatniego marginesu chirurgicznego z maksymalnym możliwym zachowaniem miąższu nerki. LRP u pacjentów w stadium T1b i powyżej w niektórych przypadkach wiąże się z ryzykiem dodatniego marginesu chirurgicznego i możliwym wzrostem liczby pacjentów z miejscowym nawrotem raka nerki.

Nasze badanie wykazało, że obecnie nie ma danych na temat pracy w Rosji w zakresie częstotliwości i przyczyn wznowy miejscowej po wykonaniu LRP w zlokalizowanym nowotworze miąższu nerki.

Celem pracy jest ocena częstości i przyczyn rozwoju nawrotów miejscowych raka nerki po wykonaniu LRS w zlokalizowanym raku miąższu nerki.

Materiały i metody

W badaniu retrospektywnie przeanalizowano historie przypadków 459 pacjentów z guzem nerki, którzy od czerwca 2011 r. Do maja 2017 r. Wykonali RRP w U. R.M. Fronshteyna FSAEI HE ”Pierwszy Państwowy Uniwersytet Medyczny w Moskwie. I.M. Sechenov ”(Uniwersytet Sechenov) Ministerstwa Zdrowia Rosji. Wiek pacjentów wahał się od 25 do 79 lat (średnia - 55 ± 8 lat). Było 255 mężczyzn (55,5%) i 204 kobiety (44,5%). Zgodnie z planowanym badaniem histologicznym raka nerki zweryfikowano u 399 (86,9%) pacjentów. Średni rozmiar guza wynosił 3,5 ± 1,8 cm, Synchroniczny rak nerki wystąpił u 15 (3,75%) pacjentów. Pozostałe cechy nowotworów przedstawiono w tabeli. 1. Sześciu (1,3%) pacjentów operowano pojedynczym guzem nerki.

Tabela 1. Charakterystyka guzów nerki przed operacją pierwotną

Oprócz standardowych metod badania przedoperacyjnego 297 (64,7%) pacjentów poddano modelowaniu 3D procesu patologicznego w celu zaplanowania i nawigacji operacji. Aby uzyskać trójwymiarowe obiekty w naszej pracy, wykorzystaliśmy oprogramowanie Amira z wersji VSG 5.4.5 (licencja ASTND. 44644), które przetwarzało dane z wielospiralnej tomografii komputerowej (MSCT) uzyskanej w formacie DICOM (Digital Imaging and Communications in Medycyna). W operacjach dostęp laparoskopowy zastosowano u 392 (85,4%) pacjentów, retroperitoneoskopowo - u 67 (14,6%). Do operacji laparoskopowych wykorzystano standardowy zestaw sprzętu endoskopowego. Technika ich wykonania była klasyczna, z wszystkimi etapami interwencji chirurgicznej. Operacje wykonało 5 chirurgów z Kliniki Urologii. R.M. Uniwersytet Fronshteyna Sechenov z dużym doświadczeniem w wykonywaniu operacji laparoskopowych. Nawrót miejscowy raka rozwinął się u 3 (0,75%) 399 pacjentów.

Wyniki

Nawrót choroby po wykonaniu laparoskopowej operacji raka nerki wystąpił u 3 mężczyzn w wieku 58 lat (1. pacjent), 63 (2. pacjent) i 52 (3. pacjent) lat. U pierwszego pacjenta guz o wymiarach 55 × 40 × 55 mm był zlokalizowany w dolnym segmencie prawej nerki wzdłuż przedniej powierzchni. U drugiego pacjenta wykształcenie o wymiarach 44 × 45 × 46 mm znajdowało się na granicy środkowego i dolnego odcinka prawej nerki, również wzdłuż powierzchni przedniej. U trzeciego pacjenta guz o wymiarach 64 × 46 × 49 mm znajdował się w obszarze górnego segmentu lewej nerki. Pacjenci w okresie przedoperacyjnym, na podstawie danych z MSCT brzusznego z kontrastem, wykonali trójwymiarowe komputerowe modelowanie procesu patologicznego i wirtualne planowanie interwencji chirurgicznej. Na podstawie symulacji guzy oceniano na 3 skalach oceny nefrometrycznej (Tabela 2).

Tabela 2. Nefrometryczna ocena złożoności planowanej interwencji chirurgicznej na skalach RENAL, PADOVA i C-index

U pierwszego pacjenta wykształcenie do 17 × 18 × 19 mm było zlokalizowane w dolnym segmencie prawej nerki, w obszarze przeprowadzonej resekcji, a środek kontrastowy aktywnie gromadził się. U drugiego pacjenta, na granicy środkowych i dolnych segmentów prawej nerki, wizualizowano strefę zmienionego miąższu bez wyraźnych granic wielkości 45 × 25 mm, które nierównomiernie gromadziły środek kontrastowy. Formacje występowały również w tkance okołonerkowej, wzdłuż przedniej płata powięzi Gerotusa oraz w prawym kanale bocznym na poziomie nerki, wzdłuż prawej tętnicy nerkowej, wokół żyły głównej dolnej na poziomie bramy nerek o wymiarach 4–12 mm, gromadząc kontrast do 90 jednostek H w fazie tętniczej. U trzeciego pacjenta podczas badania kontrolnego w obszarze złoża usuniętej nerki określono formowanie 12 × 12 × 14 mm z nierównymi konturami.

Aby zapobiec postępowi procesu nowotworowego, pierwszy pacjent przeszedł operację w objętości laparoskopowej nefrektomii z regionalną limfadenektomią. Zgodnie z badaniem histologicznym, nowotwór o tym samym typie morfologicznym potwierdzono, jak w początkowej resekcji guza nerki (ryc. 1).

Rys. 1. Dane pierwszego pacjenta: a, b - modelowanie 3D procesu patologicznego i wirtualne planowanie interwencji chirurgicznej przed wycięciem nerki, c - MSCT pacjenta przed wycięciem, d - makrodrukcja wyciętego guza, d - MSCT nawrotu guza, e - zdalna nerka z nawrót w dolnej części resekcji. MSCT - wielospiralna tomografia komputerowa

Drugi pacjent był operowany z otwartego dostępu, którego wybór był spowodowany obecnością nie tylko miejscowego nawrotu w obszarze resekcji, ale także zmian przerzutowych w włóknie okołonerkowym i rozpowszechnionego procesu wzdłuż całego prawego boku. Operację przeprowadzono w objętości nefrektomii z regionalną limfadenektomią. Morfologicznie wykryto raka jasnokomórkowego, ale stopień zróżnicowania guza stał się niski. Przerzuty nowotworu wykryto we wszystkich odległych podejrzanych obszarach okołonerkowej tkanki komórkowej, a zmiany przerzutowe stwierdzono w 2 z 10 odległych węzłów chłonnych paracawalnych.

Trzeci pacjent został usunięty z powodu miejscowego nawrotu guza z dostępu laparoskopowego. Na etapie przedoperacyjnym, w oparciu o modelowanie 3D (rys. 2a), zaplanowano podręcznik operacyjny z anatomicznymi punktami orientacyjnymi. Aby poprawić nawigację śródoperacyjną ze względu na niewielkie rozmiary formacji, zastosowano śródoperacyjny laparoskopowy przetwornik ultradźwiękowy. Zastosowanie metod nawigacji w kompleksie danych pozwoliło nam zidentyfikować i usunąć nawrót guza (ryc. 2b). Badanie morfologiczne ujawniło obecność raka jasnokomórkowego nerki ze stopniem zróżnicowania 2 według Furmana, formacja była ograniczona do dobrze określonej kapsułki i usunięta z rezerwą otaczającego włókna.

Dyskusja

Według światowej literatury przypadki nawrotu raka nerki po resekcji nerki wahają się od 0 do 10,6% przypadków [7–10]. W naszym badaniu miejscowe nawroty po LRP przeprowadzane z okresem obserwacji od 3 do 71 miesięcy (średnio 8,6 miesiąca) wystąpiły w ciągu pierwszych 12 miesięcy po zabiegu. W Rosji dane dotyczące wznowy miejscowej po resekcji nerki na raka są dostarczane przez Federalny Instytut Badań Medycznych w Onkologii. N.N. Blokhina ”Ministerstwa Zdrowia Rosji, gdzie w grupie obserwacyjnej 203 pacjentów z całkowitą resekcją nerek wykryto wznowę miejscową u 5 (2,5%) pacjentów średnio 56,1 (3-120) miesięcy po leczeniu [11].

Największa próba pacjentów (806 pacjentów) po resekcji nerki z powodu guza oceniana była w J.-C. Bernhard i wsp., Podczas gdy nawrót nowotworu wystąpił u 26 pacjentów (3,2%), a przedział czasowy dla wykrycia nawrotu guza wynosił od 7 do 252 miesięcy [12].

W retrospektywnej analizie śródoperacyjnych nagrań wideo pierwotnych resekcji nerek u pacjentów przyczyna miejscowego nawrotu raka nerki była związana z niecałkowicie usuniętym pierwotnym guzem nerki, ponieważ guz przeniknął głęboko do zatoki nerkowej i pokrył wiele głównych naczyń nerkowych lub miał strukturę wielowęzłową. Zauważyliśmy również, że guz miał słabo zdefiniowaną pseudokapsułkę, więc podczas wykonywania nietypowej enukleoresekcji u pacjentów, możliwe jest pozostawienie części tkanki guza w obszarze dna resekcji, co mogłoby spowodować rozwój miejscowego nawrotu guza. Według badań światowych pseudokapsułka występuje w 82% guzów miąższu nerki, a grubość tej struktury nowotworu wynosi średnio 0,6 mm [13].

Rys. 2. Dane od trzeciego pacjenta: a - modelowanie 3D nawrotu w łóżku odległej nerki (czerwona strzałka pokazuje nawrót guza w łóżku nerki, żółta - śledziona, zieleń - obszar zahamowania żyły nerkowej po lewej stronie), b - makropreparat: usunięto tkankę tłuszczową z miejscowym nawrót (czerwona strzałka pokazuje nawrót guza w nacięciu)

Analiza obserwacji klinicznych wykazała, że ​​rozwój wznowy miejscowej wystąpił u pacjentów o rozmiarze guza większym niż 4 cm. Wielu międzynarodowych naukowców rozważa wykonanie resekcji nerki przy rozmiarach guzów większych niż 4 cm i stadium T1b i powyżej jako jeden z czynników ryzyka miejscowego nawrotu raka nerki [14 ], chociaż opublikowano dowody, że rozmiar guza większy niż 4 cm nie ma wartości prognostycznej [15].

U wszystkich pacjentów z nawrotowym rakiem nerki potwierdzono raka jasnokomórkowego komórek nerkowych, który, jak pamiętali większość światowych badaczy, jest wysoce agresywnym i szybko postępującym guzem [1, 16-17]. Słabo zróżnicowana forma raka (G3 według Furmana) jest również czynnikiem niekorzystnego rokowania [18–21].

W badaniu makropreparacji odległej nerki u drugiego pacjenta obecność nawrotu guza ujawniła się nie tylko w dniu poprzedniej resekcji, ale także w odległości od wykonywanej operacji - w tkance miąższu nerki (ryc. 3).

Rys. 3. Usunięta nerka z nawrotem guza drugiego pacjenta: a - miejsce guza poza dnem resekcji (wskazane strzałką), b - dolny obszar pierwotnej resekcji (wskazany strzałką)

Wielu autorów przytacza dane z badań, które potwierdzają częstość wykrywania wieloośrodkowej lokalizacji guza w nerkach z 5,3 do 25% [22–25]. Podczas badania w okresie przedoperacyjnym zastosowanie technik diagnostycznych w postaci ultradźwięków i MSCT nie zawsze jest skuteczne w wykrywaniu formacji wieloośrodkowych w nerkach ze względu na ich mały rozmiar [26].

Do tej pory, zgodnie ze światową literaturą, nie ma wyraźnego związku między etapem T a lokalizacją guza w wielu ośrodkach. Istnieją prace, zgodnie z którymi istnieje bezpośrednie powiązanie między lokalizacją wieloośrodkowego guza a stadium T [27], podczas gdy niektórzy badacze odrzucają takie powiązanie [28-29].

Charakter występowania wieloośrodkowej lokalizacji guza w nerkach nie zawsze jest jasny. Przyczyną może być przerzut nowotworu do wnętrza miąższu nerki lub tworzenie nowego guza, który nie jest związany z formacją główną. U pacjentów, zgodnie z wnioskiem morfologów patologicznych, nie odnotowano dodatniego marginesu chirurgicznego po pierwotnym LRP, a obecność inwazji pseudokapsułki guza została ustalona histologicznie. Najprawdopodobniej inwazję pseudokapsułki można interpretować jako dodatnią chirurgiczną krawędź guza, szczególnie w przypadku enukleo-resekcji nerki. To założenie jest zgodne z badaniem X. Chen i wsp., Które obejmowały pacjentów z guzami w stadiach T1b (n = 87) i T1a (n = 92). Pacjenci przeszli nefrektomię z późniejszym badaniem morfologicznym, podczas gdy obecność inwazji guza poza pseudokapsułką wykryto u 23 (25%) pacjentów w stadium T1a, a u 34 (39%) pacjentów w stadium guza T1b, maksymalna głębokość inwazji do miąższu nerki wynosiła 3 mm (średnio 0,8–1,4 mm) [30].

Jednak według R.A. Azhar i in., Na podstawie badania 123 pacjentów, którzy przeszli resekcję nerki, inwazję pseudokapsułki wykryto w 28% przypadków u pacjentów z guzami nerki w stadium T1a, a ujemny margines chirurgiczny potwierdzono morfologicznie u wszystkich pacjentów [13].

Według D.D. Laganosky i in., Istnieje kilka czynników prognostycznych prowadzących do pojawienia się dodatniego marginesu chirurgicznego, z których jednym jest głębokie umiejscowienie guza nerki z przenikaniem do zatoki, które wykryto u tych pacjentów podczas wirtualnego planowania interwencji [31]. Na prawdopodobieństwo i głębokość inwazji pseudokapsułki guza wpływa także zróżnicowanie jądrowe w skali Furmana [32]. Według światowej literatury, obecność dodatniego marginesu chirurgicznego podczas wykonywania czynności nerek na nerkach u pacjentów z rakiem nerki występuje od 0 do 7% przy otwartym dostępie, od 0,7 do 4% podczas operacji laparoskopowych i od 3,9 do 5, 7% w robotycznych operacjach [33].

U 2 i 3 pacjentów pseudokapsułka guza podczas resekcji stała się możliwą przyczyną rozsiewu guza w tkance celulozowej okołonerkowej, co mogło wywołać przerzuty wszczepienia w celulozie okołonerkowej. Jednak analiza literatury światowej wykazała, że ​​guzy miąższu nerki w porównaniu z innymi nowotworami układu moczowo-płciowego mają minimalny potencjał przerzutów do implantacji podczas wykonywania operacji laparoskopowych na raka [34-35].

Światowe dane na temat wpływu uszkodzenia miejsca guza na wyniki leczenia raka i prognozy przebiegu choroby podczas pomocy laparoskopowych przedstawiono w badaniu H. Ito i wsp., W którym u 12 spośród 156 pacjentów z rakiem nerki w stadium T1a stwierdzono uszkodzenie guza podczas DPR. Po późniejszej obserwacji tych pacjentów ze średnim okresem 30,0 (22,0–88,0) miesięcy, jeden z nich nie ujawnił zmian przerzutowych w jamie brzusznej [36]. Jednak we wcześniejszych badaniach nad przyczynami przerzutów nowotworu po operacji laparoskopowej zauważono, że czynniki przyczyniające się do rozwoju przerzutów do implantacji należą do samego guza i są również związane z samą raną oraz aspektami technicznymi operacji [37]. W większości przypadków rozwój przerzutów do implantacji prowadzi do połączenia wszystkich powyższych czynników.

Wniosek

Naszym zdaniem, aby zapobiec rozwojowi miejscowych nawrotów guza, zwłaszcza podczas wykonywania LRS u pacjentów z etapem T1b i powyżej, konieczne jest staranne dobranie pacjentów do wykonania tego zabiegu chirurgicznego. Wykonywanie trudnych technicznie resekcji w obecności głębokiej inwazji guza do zatoki, a także szerokiej podstawy guza, jest zalecane u pacjentów z bezwzględnymi wskazaniami, takimi jak guz pojedynczej nerki, upośledzona funkcja przeciwnej nerki. Jeśli istnieją względne wskazania do resekcji, zaleca się wykonanie nefrektomii.

W okresie przedoperacyjnym konieczne jest wykrycie obecności pseudokapsułki guza i jego grubości, z wyjątkiem lokalizacji wieloośrodkowego guza.

Dobre wyposażenie techniczne LRP, a także przestrzeganie zasad onkologicznych podczas wykonywania korzyści, takich jak ostrożne obchodzenie się z guzem podczas resekcji, przestrzeganie ograniczeń resekcji guza, zmniejsza ryzyko nawrotu raka nerki.

Gdy weryfikacja morfologiczna guzów miąższu nerki o wysokim potencjale onkologicznym dla progresji, jak również w obecności dodatniego marginesu chirurgicznego i inwazji pseudokapsułki guza, konieczne jest przeprowadzenie kontrolnego MSCT narządów jamy brzusznej z kontrastem dożylnym nie później niż 3 miesiące po operacji.

Autorzy nie deklarują konfliktu interesów.

Literatura

1. Ljungberg B., Bensalah K., Canfield S. i in. Wytyczne EAU dotyczące raka nerki: aktualizacja 2014. Eur Urol 2015; 67 (5): 913-24. DOI: 10.1016 / j.eururo.2015.01.005.

2. Kaprin A.D., Apolikhin O.I., Sivkov A.V. Analiza zachorowalności i śmiertelności uronephrologicznej w Federacji Rosyjskiej w latach 2003–2013 Eksperymentalna i kliniczna urologia 2015; 2: 4–12. [Kaprin A.D., Apolikhin O.I., Sivkov A.V. Analiza zachorowalności i śmiertelności uronephrologicznej w Federacji Rosyjskiej w latach 2003–2013. Eksperimentalnaya i klinicheskaya urologiya = Eksperymentalna i kliniczna urologia 2015; 2: 4–12. (W Russ.)].

3. Campbell S., Uzzo R.G., Allaf M.E. et al. Rak nerki: wytyczne AUA 2017. J Urol 2017; 198 (3): 520–9. DOI: 10.1016 / j.juro.2017.04.100.

4. Patel S.G., Penson D.F., Pabla B. i in. Krajowe trendy w stosowaniu częściowej nefrektomii: J Urol 2012; 187: 816–21. DOI: 10.1016 / j.juro.2011.10.173. PMID: 22248514.

5. Smit Z.L. Aktualny stan chirurgii małoinwazyjnej raka nerkowokomórkowego. Curr Urol Rep 2016; 17 (6): 43. DOI: 10.1007 / s11934-016-0599-x. PMID: 27021911.

6. Zhao P.T., Richstone L., Kavoussi L.R. Laparoskopowa częściowa nefrektomia. Int J Surg 2016; 36 (Pt C): 548–53. DOI: 10.1016 / j.ijsu.2016.04.028.

7. Novick, A.C., Streem, S., Montie, J.E. et al. Konserwatywna operacja raka nerkowokomórkowego: doświadczenie w jednym ośrodku z udziałem 100 pacjentów. J Urol 1989; 141 (4): 835–9. PMID: 2926874.

8. Lapini A., Serni S., Minervini A. i in. Postęp i długotrwałe przeżycie po wzbogaceniu do planowego leczenia raka nerkowokomórkowego: doświadczenie u 107 pacjentów. J Urol 2005; 174 (1): 57–60. DOI: 10.1097 / 01.ju.0000162019.45820.53. PMID: 15947577.

9. Serni S., Vittori G., Frizzi J. i in. Guzy nerek: wyniki okołooperacyjne, czynnościowe i onkologiczne. Eur J Surg Oncol 2015l; 41 (7): 934–40. DOI: 10.1016 / j.ejso.2015.02.019. PMID: 25957967.

10. Wood E.L., Adibi M., Qiao W. i in. Nawrót miejscowego guza po częściowej nefrektomii u pacjentów z małymi masami nerek. J Urol 2017 20 września. PII: S0022–5347 (17) 77555–6. DOI: 10.1016 / j.juro.2017.09.072. PMID: 28941919.

11. Matveev V.B., Matveev B.P., Volkova M.I. i inne Rola chirurgicznego leczenia raka nerki na obecnym etapie. Oncourology 2007; 2: 5–11.

12. Bernhard J.-C., Pantuck A.J., Wallerand H. i wsp. Czynniki predykcyjne nawrotu po tej samej stronie po operacji nefronsparingu w raku nerkowokomórkowym. Eur Urol 2010; 57 (6): 1080–6. DOI: 10.1016 / j.eururo.2010.02.019. PMID: 20188458.

13. Azhar R.A., de Castro Abreu A.L., Broxham E. i in. Analiza histologiczna interfejsu guza i miąższu nerki. J Urol 2015; 193 (2): 415-22. DOI: 10.1016 / j.juro.2014.08.010. PMID: 25111913.

14. Patard J.J., Shvarts O., Lam J.S. et al. Bezpieczeństwo i skuteczność częściowej nefrektomii dla wszystkich guzów T1 w oparciu o międzynarodowe wieloośrodkowe doświadczenie. J Urol 2004; 171 (6 Pt 1): 2181–5, quiz 2435. PMID: 15126781.

15. Bensalah K., Crépel M., Patard J.J. Operacja wielkości guza i oszczędzania nefronu: czy nadal ma znaczenie? Eur Urol 2008; 53 (4): 691–3. DOI: 10.1016 / j.eururo.2007.11.0.023. PMID: 18060683.

16. Jean A.M., Hopirtean V., Bazin J.P. et al. Czynniki prognostyczne dla pacjentów z brodawkowatym rakiem nerkowokomórkowym: znaczenie typowania histologicznego i wieloogniskowego. J Urol 2003; 170 (3): 764–7. DOI: 10.1097 / 01.ju.0000081122.57148.ec. PMID: 12913693.

17. Young J.R., Coy H., Douek M. i in. Rak brodawkowaty nerki typu 1: różnicowanie z brodawkowatego RCC typu 2 na wielofazowe MDCT. Abdom Radiol (NY) 2017; 42 (7): 1911–8. DOI: 10.1007 / s00261-017-1091-x. PMID: 28265706.

18. Fuhrman S., Lasky L.C., Limas L. Rak nerkowokomórkowy. Am J Surg Pathol 1982; 6 (7): 655–63. PMID: 7180965.

19. Medeiros L.J., Jones E.C., Aizawa S.A. et al. Klasyfikacja raka nerkowokomórkowego: Nr grupy roboczej 2. Sprawy międzynarodowe Unii i amerykański Wspólny Komitet ds. Raka (AJCC). Cancer 1997; 80 (5): 990–1. PMID: 9307204.

20. Ficarra V., Martignoni G., Maffei N. i in. Oryginalna analiza 388 pacjentów z konwencjonalnym rakiem nerki 2004 American Cancer Society. Rak 2005; 103 (1): 68–75. DOI: 10.1002 / cncr.20749. PMID: 15573369.

21. Shah, P.H., Moreira, D.M., Okhunov, Z. i in. Dodatnie marginesy chirurgiczne zwiększają ryzyko nawrotu po częściowej nefrektomii w przypadku guzów nerki wysokiego ryzyka. J Urol 2016; 196 (2): 327–34.

22. Tsivian M., Moreira D.M., Caso J.R. et al. Przewidywanie utajonej wieloogniskowości raka nerkowokomórkowego. Eur Urol 2010; 58 (1): 118–26. DOI: 10.1016 / j.eururo.2010.03.011. PMID: 20346577.

23. Richstone L., Scherr D.S., Reuter V.R. et al. Wieloogniskowe guzy kory nerkowej: częstotliwość, powiązane cechy kliniczno-patologiczne i przeżycie impacton. J Urol 2004; 171 (2 Pt 1): 615–20. DOI: 10.1097 / 01.ju.0000106955.19813.f6. PMID: 14713772.

24. Whang M., O’Toole K., Bixon R. i in. Częstość występowania wieloogniskowego raka nerkowokomórkowego u pacjentów, którzy są kandydatami do częściowej nefrektomii. J Urol 1995; 154 (3): 968–70. PMID: 7637103.

25. Cheng W.S., Farrow G.M., Zincke H. Częstość występowania wielocentryczności w raku nerkowokomórkowym. J Urol 1991; 146 (5): 1221–3. PMID: 1942266.

26. Melissourgos N., Doumas K., Messini I. i in. Multicentryczność w raku komórkowym: może być czynnikiem determinującym leczenie chirurgiczne? Eur Urol 2002; 41 (3): 262–6. PMID: 12180226.

27. Oya M., Nakamura K., Baba S. i in. Wewnątrznerkowe satelity raka nerkowokomórkowego: manifestacja histopatologiczna i implikacje kliniczne. Urology 1995; 46 (21): 161–4. PMID: 7624986.

28. Lang H., Lindner V., Martin M. i in. Wartość prognostyczna progresji i przeżycia w zlokalizowanym raku nerkowokomórkowym. Eur Urol 2004; 45 (6): 749–53. DOI: 10.1016 / j.eururo 2004.02.006. PMID: 15149747.

29. Sargin S.Y., Ekmekcioglu O., Arpali E. i in. Częstość występowania wieloogniskowości i towarzyszące jej czynniki kliniczno-patologiczne w raku nerkowokomórkowym. Urol Int 2009; 82 (3): 324–9. DOI: 10.1159 / 000209366. PMID: 19440022.

30. Chen X., Zhang Z., Du J. i in. Rak nerkowokomórkowy T1b. Urologia 2012; 79 (4): 836–9. DOI: 10.1016 / j.urology.2011.11.0.023.

31. Laganosky D.D., Filson C.P., Master V.A. Marginesy chirurgiczne w chirurgii oszczędzającej nerki w raku nerki. Curr Urol Rep 2017; 18 (1): 8. DOI: 10.1007 / s11934-017-0651-5. PMID: 28211006.

32. Minervini A., di Cristofano C., Lapini A. i in. Analiza histopatologiczna próchnicy raka nerkowokomórkowego. Eur Urol 2009: 55 (6): 1410–8. DOI: 10.1016 / j.eururo.2008.07.038. PMID: 18692300.

33. Marszalek M., Carini M., Chlosta P. i in. Pozytywne marginesy chirurgiczne po operacji nefronsparingu. Eur Urol 2012; 61 (4): 757–63. DOI: 10.1016 / j.eururo.2011.11.0.028. PMID: 22136987.

34. Micali S., Celia A., Bove P. i wsp. Tumor seeding in urological laparoscopy: międzynarodowe badanie. J Urol 2004; 171 (6): 2151–4. DOI: 10.1097 / 01.ju.0000124929. 05706.6b. PMID: 15126775.

35. Tanaka K., Hara I., Takenaka A. i in. Nawrót raka urologicznego po operacji laparoskopowej. Urology 2008: 71 (4): 728–34. DOI: 10.1016 / j.urology.2007.10.10.054. PMID: 18279936.

36. Ito H., Makiyama K., Kawahara T. i in. Wpływ przypadkowego nacięcia guza podczas laparoskopowej częściowej nefrektomii na wyniki onkologiczne i kliniczne. Miesiąc Klinicznego Nowotworu Moczowo-Żołądkowego 2015. DOI: 10.1016 / j.clgc.2015.11.013.

37. Curet M.J. Przerzuty do miejsca portowego. Am J Surg 2004; 187 (6): 705–12. DOI: 10.1016 / j.amjsurg.2003.10.015. PMID: 15191862.

Artykuł opublikowano w czasopiśmie „Andrology and Genital Surgery” numer №4 / 2017, s. 61–68

Nawrót nowotworu po usunięciu nerek

W jakich warunkach może rozwinąć się nawrót raka nerki?

Dokładne informacje na temat organizacji metod zapobiegania nawrotom raka nerki nie są dostępne. Jednocześnie rzucenie palenia i terminowe konsultacje z lekarzem stają się rozsądnym rozwiązaniem.

Objawy powstawania nowotworu nerki

Często guz nerki w pierwszych stadiach jego powstawania nie wywołuje żadnych objawów i może zdiagnozować przypadkowo, podczas wdrażania rutynowej diagnozy, zwłaszcza dla osób zagrożonych.

Wraz ze wzrostem guza zaczyna on intensywnie naciskać na miąższ nerki i wyrastać w pobliskie tkanki, powodując ból w boku, dolnej części pleców i brzucha, uczucie ciężkości w tych miejscach. Obecność krwi w moczu. Czasami zmiana odcienia moczu może być widoczna nawet gołym okiem, ale czasami ten objaw można zidentyfikować dopiero po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych.

To ważne! W późniejszych stadiach choroby guz jest wyraźnie wyczuwalny przez przednią ścianę otrzewnej. Wraz z rozwojem nowotworu i obecnością przerzutów poza uszkodzonym narządem, objawy będą zależeć od tego, który organ jest dotknięty.

Często złośliwemu guzowi towarzyszy zespół paraneoplastyczny, który objawia się w 20% przypadków. Może się czuć, niezależnie od stadium choroby. Zespół to utrata apetytu, ogólne osłabienie ciała, gwałtowny spadek masy ciała, silne pocenie się, wzrost lub spadek ciśnienia krwi.

Zgodnie z badaniami laboratoryjnymi, zdiagnozowano wzrost szybkości sedymentacji erytrocytów, zmniejszenie stężenia hemoglobiny i zmianę w próbkach wątroby. Wszystko to sugeruje dodatkowe naruszenie wątroby.

Badanie ciała do diagnozy

Tylko w oparciu o badania moczu i krwi niemożliwe jest ustalenie dokładnej diagnozy nowotworu złośliwego. W przypadku podejrzenia raka nerki wdrażany jest cały szereg metod instrumentalnej diagnostyki, które przyczyniają się do wizualizacji i uzyskania obrazu badanego narządu.

Pierwszym krokiem diagnostycznym jest badanie ultrasonograficzne. W przypadku wykrycia guza wymagana jest tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Czasami, aby zwiększyć zawartość informacji, kilka badań jest łączonych jednocześnie.

W celu oceny rozległości zmiany i ustalenia przerzutów wykonuje się tomografię komputerową narządów jamy brzusznej, a także badanie rentgenowskie narządów klatki piersiowej. W przypadku bólu kości lub złamań organizuje się skan kości radioizotopowych. W onkologii nerek często tworzą się zakrzepy o dużych rozmiarach, a złożoność operacji wzrasta z powodu rozprzestrzeniania się skrzepliny z przerzutami do dolnej części żyły głównej.

Sposoby organizowania leczenia w diagnostyce guzów

Standardową metodą leczenia jest usunięcie guza, który najczęściej przeprowadza się przez całkowite usunięcie nerki, zwane nefrektomią. Radykalna nefrektomia obejmuje całkowite usunięcie narządu. Jak również usunięcie pobliskiej uszkodzonej tkanki.

Częściowa nefrektomia lub resekcja nerki polega na usunięciu tylko dotkniętej chorobą części narządu, aby utrzymać maksymalną możliwą wielkość działającego miąższu.

Nefrektomia jest wykonywana przez tradycyjne nacięcie lub przez kilka małych nacięć. Częściowe usunięcie nerki we współczesnej medycynie jest uważane za preferowaną metodę leczenia raka z możliwością jego realizacji, ponieważ praca zaatakowanej nerki jest zachowana do maksimum. Dodatkowy rozwój niewydolności nerek zwiększa ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych i zmniejsza życie pacjenta.

To ważne! Operacji często towarzyszy ablacja, chemioterapia, immunoterapia, a czasem embolizacja naczyń jest stosowana do blokowania przepływu krwi do guza. Napromienianie nie jest w ogóle stosowane lub jest stosowane jako metoda łagodzenia przerzutów do kości.

Rehabilitacja po usunięciu nerek

Po zakończeniu leczenia onkologii nerek konieczna będzie obserwacja przez całe życie specjalisty. Obserwacja ambulatoryjna polega na okresowych wizytach u lekarza w celu rutynowego badania, w przeprowadzeniu badań moczu i krwi, wykonaniu badania USG i radiograficznego.

Okres badania okresowego jest ustalany przez samego lekarza, w zależności od cech choroby. Im wyższy poziom onkologii i agresywność procesu nowotworowego, tym bardziej intensywny pacjent będzie musiał monitorować po operacji - liczba planowanych i instrumentalnych badań wzrasta. Ze względu na fakt, że nerka jest narządem sparowanym, częściej rokowanie leczenia pozostaje korzystne.

Nawrót miejscowy po zabiegu obejmuje usunięcie z nefrektomią, jeśli wcześniej wykonano resekcję.

Nowotwór złośliwy podatny na przerost i przerzuty - rak nerki: rokowanie po usunięciu i oczekiwana długość życia pacjenta

Rak nerki to nowotwór złośliwy podatny na przerost i przerzuty. Zarówno jedna, jak i obie nerki mogą podziwiać raka. W strukturze raka rak nerki występuje u 3% dorosłych pacjentów. U mężczyzn patologia ta występuje dwukrotnie częściej niż u kobiet.

Corocznie eksperci poprawią techniki leczenia raka. Mimo to śmiertelność pozostaje wysoka. Każdego roku na planecie ustala się około 12 tysięcy przypadków zgonów z powodu raka nerki. Powodem najczęściej jest późna diagnoza problemu. Rzeczywiście, we wczesnych stadiach choroby może przebiegać bezobjawowo. Żadna, nawet bardzo udana operacja usunięcia guza, gwarantuje brak nawrotu w przyszłości i rozwój przerzutów.

Rodzaje patologii

Rak nerki może być kilku typów. Pod wieloma względami oczekiwana długość życia pacjenta zależy od charakteru guza.

Zgodnie z lokalizacją guza rak nerki może być:

    jednostronny; dwukierunkowy; pojedyncza nerka.

Wśród guzów miąższu emitują:

    rak nerkowokomórkowy; nephroblastoma (guz Wilmsa); Nowotwór Gravitza (rak nadczynności tarczycy); mięsak.

Nowotwór miednicy:

    rak przejściowy i rak płaskonabłonkowy; guz mukosloggingowy; mięsak.

Kod raka nerki na ICD 10 - C64 - C65, w zależności od strony i lokalizacji zmiany w sparowanym narządzie.

Dowiedz się, jak stosować suplementy diety Urisan w zapobieganiu kamicy moczowej.

Skuteczne leczenie ostrego krwotocznego zapalenia pęcherza moczowego u kobiet opisano na tej stronie.

Przyczyny

Nikt nie jest w stanie dokładnie odpowiedzieć, dlaczego złośliwe nowotwory tworzą się w nerkach.

Czynniki predysponujące, które mogą być przyczyną rozwoju edukacji złośliwej:

    Palenie - w papierosach jest dużo substancji rakotwórczych, które niekorzystnie wpływają na tkankę nerek. Według statystyk większość pacjentów z rakiem nerki ma ten zły nawyk. Dziedziczność - jeśli w rodzinie są pacjenci z rakiem, ryzyko rozwoju raka nerki wzrasta. Otyłość - nadużywanie tłustych i szkodliwych pokarmów prowadzi do przyrostu masy ciała i zaburzeń metabolicznych. Urazy - wszelkie uszkodzenia tkanek nerki (podczas upadków, ciężkich stłuczeń) mogą spowodować rozwój złośliwego guza. Zażywanie narkotyków - ciągłe stosowanie tych samych leków w niektórych chorobach zwiększa ryzyko zachorowania na raka.

Również zaburzenia hormonalne, przewlekłe patologie, stosowanie wody niskiej jakości, kontakt z chemikaliami i narażenie na promieniowanie radioaktywne mogą również prowadzić do raka nerki.

Etap choroby

Współczesna medycyna podkreśla kilka etapów raka nerki. Dzięki nim specjaliści określają przebieg patologii, charakterystykę guza, stopień jego rozwoju i wzrostu.

W diagnostyce raka nerki stosuje się międzynarodową klasyfikację TNM:

    T - ocena podstawowych cech edukacji (wielkość, penetracja pobliskich tkanek); N - ocena węzłów chłonnych, ich udział w procesie patologicznym; M - definicja procesu przerzutowania.

Przydziela 4 etapy raka nerki.

Guz nie ma więcej niż 2,5 cm, jest otoczony kapsułką, dzięki czemu niemożliwe jest wykrycie formacji na palpacji narządu. Rozpoznanie raka na etapie 1 jest częściej losowe, gdy badania prowadzone są przy innej okazji. Objawy zewnętrzne zwykle nie są obserwowane.

Guz rośnie powoli, wielkość sięga 7 cm, ale nie wykracza poza granice nerek. Guzki guza można wykryć przez badanie dotykowe. Pacjent może odczuwać ból w nerkach, w moczu pojawiają się objawy krwiomoczu.

Nawet po pełnym wyzdrowieniu w 2 etapach możliwe są nawroty patologii. Pacjent będzie musiał być obserwowany przez całe życie specjalisty i monitorować stan nerek.

Guz znacznie zwiększa swoją wielkość, zaczyna przenikać do celulozy okołofizyjnej, nadnerczy, węzłów chłonnych, dużych żył.

Aktywny wzrost nowotworów złośliwych. Przerzuty rozprzestrzeniają się na jelita, wątrobę, płuca i inne narządy. U niektórych pacjentów przerzuty mogą rozwinąć się 10 lat po rozpoczęciu procesu nowotworowego.

Diagnostyka

W większości przypadków raka nerki rozpoznaje się w stadium 3-4, gdy pacjent ma już ciężki proces patologiczny. Jeśli podejrzewasz problem z nerkami, natychmiast skontaktuj się z urologiem. Przeprowadzi badanie podstawowe, badanie dotykowe, zebranie dokładnej historii.

W celu uzyskania potwierdzenia diagnozy przypisuje się różne badania:

    laboratorium; ultradźwięki; radiologiczne i inne.

Wszyscy pacjenci muszą przejść badania laboratoryjne:

    wspólny mocz i krew; cytologia; biochemia krwi.

Jeśli badania laboratoryjne potwierdzą podejrzenie nowotworu nerki, przeprowadza się dodatkowe testy sprzętu:

    MRI; Skan CT; angiografia nerkowa; urografia wydalnicza i radiokontrastowa; skanowanie radionuklidowe; nephroscintigraphy.

Pacjenci z podejrzeniem nowotworów złośliwych są poddawani biopsji. Lekarz wykonuje nakłucie zamknięte, aby wziąć biomateriał do analizy z edukacji. Procedura jest przeprowadzana pod kontrolą urządzenia ultradźwiękowego. Aby określić, czy występują przerzuty na inne narządy, dodatkowe prześwietlenie oskrzeli i płuc, USG przewodu pokarmowego.

Ogólne zasady i metody leczenia

Taktyka leczenia raka nerki zależy od etapu procesu patologicznego, wyników testów i histologii, wieku pacjenta, obecności chorób towarzyszących.

W przypadku nowotworów stosuj różne metody leczenia:

    operacja; chemioterapia; radioterapia; immunoterapia; terapia hormonalna.

Interwencja operacyjna

Najskuteczniejszym obecnie sposobem leczenia raka nerki jest chirurgiczne usunięcie nowotworu złośliwego. Chirurdzy korzystają z różnych rodzajów operacji. Wszystko zależy od lokalizacji guza, jego wielkości, obecności przerzutów.

Interwencja jest przeprowadzana na dwa sposoby:

    Resekcja jest operacją zachowującą narządy, tylko nowotwór jest przecinany z otaczającym obszarem tkanki nerkowej. Taka interwencja w nowotwory złośliwe jest niebezpieczna ze względu na niebezpieczeństwo przerzutów. Nefroektomia - całkowite usunięcie zaatakowanej nerki i otaczających tkanek. Jest to najbardziej radykalne, w wielu przypadkach, jedyne leczenie raka nerki. Gdy guz rozprzestrzenia się na górny biegun narządu, nadnercza można amputować.

Częste oddawanie moczu u kobiet w ciąży: norma lub patologia? Mamy odpowiedź!

Przeczytaj o tym, do czego przepisywany jest Lasix i jak przyjmować lek pod tym adresem.

Kliknij link http: // vseopochkah. com / diagnostika / analizy / mocha-po-nechiporenko. html i dowiedz się, co pokazuje mocz na Nechyporenko i jak prawidłowo zbierać mocz.

Obecnie techniki operacyjne wykorzystujące laparoskop są bardzo powszechne. Po raz pierwszy laparoskopia z usunięciem nerki została przeprowadzona w 1990 roku. Laparoskopia może znacznie skrócić okres rehabilitacji i szybciej wrócić do normalnego życia. Nawroty po laparoskopii występują znacznie rzadziej niż w przypadku nefroektomii lędźwiowej.

Tydzień przed zabiegiem pacjent musi się przygotować. Konieczne jest przerwanie przyjmowania leków - leków przeciwzakrzepowych. Dzień przed interwencją zaprzestań pisania i wykonaj lewatywę oczyszczającą.

Kilka godzin przed laparoskopią do pęcherza moczowego wprowadza się cewnik. Jest usuwany po zabiegu. Wykonuje się ogólne znieczulenie dożylne. Po operacji wstrzykuje się silne środki przeciwbólowe, stępiając każdy zespół bólowy.

Jeśli pacjent ma zaawansowany etap choroby z przerzutami do innych narządów, usunięcie nerki jest niemożliwe. Stosowane metody leczenia. Nefroektomię stosuje się w przypadku zmian jednostronnych, w obecności guza w obu nerkach są one częściej wycinane.

Prognozy nefrektomii

Głównym czynnikiem wpływającym na przeżycie raka nerki jest jego wczesna diagnoza. Całkowite leczenie stadium 1 choroby w 90% przypadków kończy się całkowitym wyzdrowieniem.

Sprawy biegowe są trudniejsze do leczenia. Rak nerkowokomórkowy jest oporny na chemioterapię i radioterapię, w niektórych przypadkach w momencie wykrycia guza nie można operować. Przy odpowiednim leczeniu i przerzutach tylko 15% pacjentów po operacji może przeżyć kolejne 5 lat. Przy kiełkowaniu guza w węzłach chłonnych wskaźnik przeżycia jest jeszcze niższy. W niektórych przypadkach usunięcie węzłów chłonnych dotkniętych przerzutami może zwiększyć oczekiwaną długość życia około 50% pacjentów do 10 lat.

Jeśli rak zostanie wykryty na czas i wykona się operację, to przy braku przerzutów 90-100% pacjentów może przeżyć kolejne 5 lat. Rozprzestrzenianie przerzutów do innych narządów znacznie zmniejsza szanse na przeżycie. Jeśli operacja nie zostanie przeprowadzona, współczynnik przeżycia wynosi 0,5-1 rok. Oczekiwana długość życia zależy od masowego rozprzestrzeniania się przerzutów.

Wideo - zalecenia ekspertów na temat pokonania raka nerki:

Inne choroby nerek i moczowodu, gdzie indziej niesklasyfikowane (N28)

Hofitol podczas ciąży: instrukcje użytkowania, dawkowania, opinie