Leczenie chirurgiczne moczowodów

Dość często podczas diagnozowania chorób układu moczowego, które powstają w wyniku zmian patologicznych, przepisuje się usunięcie moczowodu. Współczesna medycyna pozwala rozwiązać i wyeliminować chorobę poprzez różne rodzaje operacji, w zależności od diagnozy, charakteru i złożoności choroby.

Wskazania

Operacja plastyczna jest przewidziana do wznowienia odpływu moczu, naruszenie występuje w wyniku niedrożności. Operacja jest pokazywana, gdy konieczne jest przywrócenie struktury organu, który został zmodyfikowany i krzywy. Często interwencje są przeprowadzane w przypadku uszkodzenia moczowodu podczas interwencji chirurgicznych (reimplantacja jest przeprowadzana), w wyniku siniaków i urazów, procesów zapalnych i raka. Wskazania to urazy u kobiet podczas porodu, usuwanie mięśniaków. Leczenie chirurgiczne jest konieczne w przypadku chorób takich jak wodonercze i hipertermoza.

Przygotowanie

Przed zabiegiem pacjent eliminuje objawy niewydolności nerek. Zdarza się, że przy niedrożności moczowodu obserwuje się procesy zapalne, takie jak odmiedniczkowe zapalenie nerek. Następnie przepisuje się leczenie antybiotykami. Konieczne jest również wykonanie badania krwi i pobranie próbki do reakcji alergicznych. Dodatkowo przeprowadzone badanie bakteriologiczne. Przed manipulacją ważne jest oczyszczenie jelit i przeprowadzenie profilaktyki, aby zapobiec zapaleniu.

Właściwy rodzaj operacji ustalany jest wyłącznie przez lekarza po pełnej diagnozie i ustaleniu prawidłowej diagnozy.

Rodzaje operacji na moczowodów u mężczyzn i kobiet

Rodzaje ekspozycji są różne, ale wszystkie mają na celu przywrócenie pracy układu moczowo-płciowego. W zależności od liczby wskaźników istnieje kilka rodzajów operacji:

  • usuwanie kamienia;
  • litotrypsja;
  • radykalna operacja;
  • przeszczep moczowodu;
  • operacje na odcinku miedniczno-moczowodowym;
  • ureteroureteroanastomoz i ureterocystanastomosis;
  • jelitowy plastik;
  • boary operacji;
  • ureteroliza.
Powrót do spisu treści

Usuwanie kamienia

Najczęstszy rodzaj operacji. W zależności od struktury kamienia stosuje się różne metody ekspozycji. Dostępne metody emitują uretoskopię i litotrypsję. Uretoskopia jest wykonywana w obecności kamieni u pacjenta o rozmiarze nie większym niż 1 cm, wykonywana za pomocą urektoskopu i aparatu, który rejestruje to, co dzieje się na ekranie.

Litotrypsja

Mniej niebezpieczną metodą jest wydobywanie kamieni za pomocą fal. Jest używany w obecności luźnych formacji, które są podatne na zniszczenie. Biorąc pod uwagę cechy edukacji, litotrypsja może być ultradźwiękowa, kontaktowa, pneumatyczna i laserowa. We wszystkich przypadkach manipulacja jest bezbolesna, z wyjątkiem metody pneumatycznej.

Radykalna operacja

Ma na celu usunięcie chorego organu w strefie, bez wpływu na zdrową tkankę. Najczęściej takie operacje przeprowadza się z patologiami i obecnością takiego zjawiska jak zrosty. Głównym zadaniem w takich przypadkach jest pozbycie się ciała zaatakowanego narządu i usunięcie tkanek, które zakłócają funkcjonowanie systemu. Jest używany dość rzadko, dając bardziej progresywne metody.

Transplantacja moczowodów

Powszechnie stosowany przeszczep w strefie jelitowej. Taką metodę stosuje się dość rzadko iw przypadkach, w których nie ma innych możliwości pobrania moczu z organizmu. Istnieją różne opcje przeszczepu moczowodu w różnych częściach jelita. Często ta metoda wiąże się z rakiem i usunięciem części pęcherza moczowego, na którą wpływają przerzuty.

Operacje chirurgiczne na odcinku miedniczkowo-moczowodowym

Operacje na moczowodzie tego typu są przeprowadzane z uwzględnieniem wielu czynników. Po diagnozie lekarze stosują:

  • ureteromia zewnątrzkomórkowa;
  • intubacyjna ureterotomia;
  • Operacja Mariona;
  • zewnętrzna pieloureteroplastyka;
  • ureteroliza;
  • odnerwienie nogi nerki.
Operacja segmentu miednicy pozwala skorygować drobne „wady” w systemie.

Zasadniczo metody te mają na celu dostosowanie działania systemu. Zależą one od charakteru choroby i przyczyn zapalenia. Przypisany do różnego rodzaju zmian chorobowych, ale wybór metody ustala lekarz. Są one szeroko stosowane w usuwaniu lub korekcie narządu ze względu na tworzenie zwężeń, zrostów i łagodnych postaci wodonercza, a także w plastiku nerki, gdy noga jest usuwana za pomocą nacięcia lędźwiowego.

Ureteroureteroanastomoz i ureterocystanastomosis

Ureteroureteroanastomoza jest stosowana w przypadku zwężenia lub urazu. Metoda polega na tym, że moczowody ściegają się na cewniku i łączą je z pęcherzem. Ureterocystanastomozę należy przeprowadzić w przypadku uszkodzenia środkowej części, co spowodowało deformację ścian. Chirurg rozciąga koniec nerki i zszywa go do pęcherza.

Plastik jelitowy

Sztuczna rurka powstaje z wybranych tkanek jelitowych. Jest to dokładna i skomplikowana procedura, przeprowadzana przez wysokiej klasy lekarzy. Ta metoda jest zalecana w przypadku pacjentów, którzy mają uszkodzenia na dość dużym obszarze. Procedura jest przewidziana dla określonych patologii i nowotworów. Dzięki częściowej metodzie praca jest taka sama, ale rura jest przymocowana do pozostałych zdrowych części moczowodu.

Operacja boari

Umożliwia jednoczesne użycie obu moczowodów, co znacznie zwiększa złożoność operacji. Charakter samej procedury polega na tym, że materiał do formowania rurki jest pobierany z pęcherza moczowego. Proces polega na ponownym wszczepieniu kanału moczowego. Neoimplantacja moczowodu jest wykonywana z bezwzględnym uszkodzeniem kanałów. Takie metody są niemożliwe, jeśli pacjent ma pomarszczone ściany pęcherza.

Ureteroliza

Interwencja chirurgiczna w celu uwolnienia jednego lub dwóch moczowodów z utworzonej tkanki włóknistej, co może prowadzić do niedrożności. Podczas tej operacji użyj kamery wideo i narzędzi, aby zobaczyć, co dzieje się na ekranie. Aby zapobiec nawrotom blizn, chirurg owija operowany segment tłuszczem. Ten typ operacji odnosi się do rekonstrukcji.

Powrót do zdrowia po zabiegu

Pacjenci zalecali dietę i obowiązkowe tempo zużycia wody. Bezpośrednio po zabiegu zaleca się pozostanie w łóżku przez kilka dni lub tygodni. Po przepisanej diecie terapeutycznej zaleca się ograniczenie wysiłku fizycznego. W przypadku przetoki pęcherza moczowego u mężczyzn okres rehabilitacji jest opóźniony o 2-3 tygodnie, podczas których niezbędny jest odpoczynek w łóżku i obserwacja jelit. Po zabiegu pacjent jest pod nadzorem lekarza przez długi czas.

Komplikacje i konsekwencje

Najgroźniejsze komplikacje to przesuwanie kamienia lub jego części w CLS, odwarstwienie moczowodu, uszkodzenie śluzówki, krwawienie, powikłania moczowodowe, pojawienie się zakażeń po zabiegu, tworzenie nowych zrostów, wkładanie stentu. Każdy organizm reaguje inaczej na wszczepiony obiekt obcy (stent), dlatego mogą wystąpić konsekwencje w postaci gorączki, bólu i pieczenia, pojawienia się krwi w moczu, rozwoju zakażeń.

Operacja na moczowodu

Uszkodzenia moczowodów najczęściej występują podczas operacji ginekologicznych, podczas których moczowód może być przechwytywany przez terminale, przebijany, nacinany, cięty, wiązany. Podwiązanie może spowodować wygięcie moczowodu, wydłużenie części leżącej, a następnie owrzodzenie ściany, itp. Moczowód jest naturalnie najczęściej uszkadzany, a częściej występuje niepełne (boczne) uszkodzenie i rzadziej całkowite przecięcie; czasami mocznik jest podwiązany. Obrażenia moczowodu są z reguły diagnozowane po operacji, często po długim czasie (do miesiąca lub dłużej) i tylko w niewielkiej liczbie przypadków - podczas operacji.

Jeśli moczowód zostanie uszkodzony i powikłanie zostanie wykryte podczas zabiegu chirurgicznego, zaleca się zwinięcie go. Aby to zrobić, pacjent musi zostać obrócony do pozycji cystoskopii, wprowadzić cystoskop do cysterny do pęcherza moczowego, wykonać cewnikowanie uszkodzonego moczowodu, przesunąć cewnik do góry, aż pojawi się w ranie. Następnie cewnik jest trzymany w bliższym końcu moczowodu i przesuwa się do miednicy. Do obu końców moczowodu podchodzi kilka szwów, które nakłada się na przypadkowe tkanki okołomoczowe, nie chwytając błony śluzowej, aby uniknąć tworzenia się kamieni. Aby zwiększyć obwód linii szwu i zmniejszyć możliwość zwężenia bliznowatego, istnieją różne techniki; najprostszym z nich jest ukośne cięcie anastomozujących końców moczowodu. Uszkodzenie boczne moczowodu wymaga nałożenia 2-3 guzkowych szwów katgutowych i, jeśli to możliwe, zapalenia otrzewnej defektu przewodowego.

Szycie obu segmentów moczowodu jest zalecane tylko w przypadkach dużego uszkodzenia moczowodu (na przykład na poziomie górnej części szerokiego więzadła macicy), a jedna z metod inwazji typu anastomozy od końca do boku jest uważana za najlepszą. Pęcherzowy (dystalny) koniec moczowodu jest podwiązywany z catgutem i nieco poniżej miejsca ligacji jest cięty wzdłużnie na 0,5-1 cm; tutaj bliższy (nerkowy) koniec moczowodu rozszczepiony na pół jest inwazowany przy użyciu włókien catgut na zasadzie transplantacji moczowodu do pęcherza moczowego. Między tkankami mięśniowo-przydechowymi inwazowanego moczowodu a krawędziami nacięcia zabandażowanego pęcherzowego końca moczowodu stosuje się dodatkowe węzłowe szwy katgutowe, aby ściśle połączyć końce moczowodu, a następnie zespolenie otrzewnowe. Wadą tej operacji jest napięcie zespolenia, bardziej niż przy stosowaniu go na typ końca do końca. Zaletą tej metody jest mniejsze niebezpieczeństwo zwężenia światła moczowodu.

W przypadkach niskiego uszkodzenia moczowodu (w pobliżu pęcherza moczowego, w pobliżu skrzyżowania z tętnicą maciczną), operacją z wyboru jest implantacja (przeszczep) centralnego końca moczowodu do pęcherza moczowego. W tym celu po podwiązaniu torbielowatego końca moczowodu z catgutem do pęcherza wprowadza się metalowy (męski) cewnik, za pomocą którego ściana pęcherza wybrzusza się w kierunku nerkowego końca moczowodu. W tym momencie ścianę pęcherza otwiera się przez nakłucie ostrym skalpelem lub ostro zakończonymi nożyczkami między dwoma uchwytami, ostrożnie umieszczonymi w odległości 0,5-1 cm od siebie.

Szew moczowodu. i - zespolenie koniec w końcu; b - inwazja rozciętego bliższego końca moczowodu; w - wiązany dalszy koniec moczowodu jako koniec z boku; (d) szew z rozszczepieniem dystalnego końca moczowodu.

Wybierając miejsce do otwarcia pęcherza, należy wziąć pod uwagę: miejsce otwarcia pęcherza powinno być najmniej odległe od końca moczowodu; otworzyć pęcherz moczowy powinien być jak najbliżej położenia normalnego ujścia moczowodu; zespolenie pęcherzowo-moczowodowe powinno być nałożone bez napięcia. Aby spełnić trzeci warunek, w razie potrzeby można użyć obszaru górnej części pęcherza, który łatwo się mobilizuje. Aby to zrobić, przytrzymaj palec między spojeniem a przednią ścianą pęcherza i oddziel tępo od dołu do góry. Nacięcie w ścianie pęcherza moczowego powinno odpowiadać średnicy moczowodu.

Przed podwiązaniem moczowodu do pęcherza moczowego należy go oddzielić na pewną odległość, aby uzyskać wystarczającą mobilność i mniejsze napięcie, gdy jest zmniejszone. Jeśli w ten sposób nie można wyeliminować napięcia moczowodu, konieczne jest zmobilizowanie pęcherza i przesunięcie go w kierunku moczowodu, mocowanie 3-4 szwów do ściany bocznej miednicy. Koniec segmentu nerkowego moczowodu jest cięty wzdłużnie (dzielony) na dwie połówki (płaty) o długości około 1 cm. Cienkie włókno katgutowe w kształcie litery U przechodzi przez każdy płat, przy czym każdy płat przebija się dwukrotnie przez wszystkie warstwy od wewnątrz na zewnątrz. Mocując krawędź błony śluzowej otwartego pęcherza pęsetą lub klipsem, obie igły przebijają ścianę pęcherza na przemian przez wszystkie warstwy od wewnątrz na zewnątrz w odległości 0,5-1 cm od krawędzi otworu. Trzymając oba końce przędzy katgutowej każdego płata moczowodu przez ścianę pęcherza i wiążąc je na zewnętrznej powierzchni, jego moczowód cofa się do światła pęcherza. Szereg dodatkowych cienkich jedwabnych szwów łączy krawędź nacięcia pęcherza i ścianę moczowodu; Szwy te nie powinny jednak wychwytywać błony śluzowej pęcherza moczowego i moczowodu, a operacja kończy się dokładną perytonizacją wszystkich powierzchni rany. Wprowadzenie stałego cewnika nie jest konieczne, ale w tym przypadku, aby uniknąć przepełnienia pęcherza moczowego, należy okresowo uwalniać mocz, a następnie wprowadzać niewielkie ilości (do 50 ml) roztworów antyseptycznych lub przeciwbakteryjnych do pęcherza moczowego.

Jeśli nie jest możliwe dokręcenie pęcherza bez naprężenia do centralnego końca transektowanego moczowodu do implantacji (z ostatnimi defektami do 15 cm długości), metodą z wyboru jest operacja Boariego: zastąpienie defektu dolnej trzeciej części moczowodu płatem torbielowatym. Operacja może być wykonywana zarówno wewnątrz jak i zewnątrzotrzewnowo. Długie, prostokątne wycięcie ze ściany pęcherza, a jeszcze lepiej trapez, z podstawą zwróconą ku wierzchołkowi lub (korzystnie) do dna pęcherza, klapa pochyla się i jest zszywana w postaci rurki, z której następnie zszywa się nerkowy koniec moczowodu.

Wszczepienie moczowodu do pęcherza moczowego. a - mobilizacja moczowodu; b - ligatura jest przyłożona na dystalnym końcu moczowodu, bliższy koniec jest podzielony, włókna w kształcie litery U są przeciągane przez oba ostrza

Zespolenie wykonuje się na cienkim gumowym cewniku wyciągniętym przez cewkę moczową na zewnątrz, dlatego podczas szycia należy zachować ostrożność, aby cewnik nie dostał się do szwu. Przy dobrym usuwaniu moczu z pęcherza, jednorzędowy szew całkowicie zapewnia gojenie się rany torbielowej, a jeśli jest niewystarczający, nie zapobiega przenikaniu do dwupiętrowego szwu. Dlatego oprócz wspomnianego cewnika wyprowadzonego z moczowodu przez cewkę moczową na zewnątrz, wprowadza się dodatkowy cewnik, który pozostaje w pęcherzu przez 2-3 tygodnie (D. Century Kan, 1965).

Do obszaru zespolenia pęcherzowo-moczowodowego doprowadza się drenaż, a ranę ściany brzusznej zszywa się warstwami; w razie potrzeby (szczególnie u otyłych kobiet) włókno miednicy jest dodatkowo odprowadzane przez otwór blokujący. Zapewnia to najdoskonalszą abstrakcję wydzielania moczu i rany.

Wszczepienie moczowodu do pęcherza moczowego. w - pęcherz jest otwarty; g - wszczepienie moczowodu do pęcherza moczowego (schemat); d - schemat ostatniego etapu operacji.

W przypadku błędnego podwiązania moczowodu konieczne jest przede wszystkim rozcięcie i usunięcie podwiązki lub szwu (pod kontrolą cewnika) nawet w dłuższym okresie - do 30-40 dni lub dłużej po podwiązaniu; w poważnym stanie pacjenta nałożenie nefrostomii jest zalecane jako pierwszy etap operacji (N. L. Efendiyev, 1959). Kohler i in. (1966) uważają, że podczas diagnozowania błędnego podwiązania moczowodu w późnych okresach konieczne jest podjęcie cewnikowania moczowodu, który w tym przypadku może być głównym czynnikiem terapeutycznym. Jeśli cewnikowanie nie powiedzie się, należy wykonać nefro- lub pyelostomię, a zabieg chirurgiczny (usunięcie podwiązki z moczowodu) należy odłożyć na 2–3 miesiące, aż do całkowitego wyeliminowania obrzęku.

Jeśli szew umieszczony na moczowodzie jest widoczny podczas zabiegu chirurgicznego, to oprócz usunięcia szwu zaleca się wykonanie ureterotomii, a drenaż T wprowadza się do moczowodu lub cewnikowania.

W przypadkach, gdy powikłanie rozpoznaje się w ciągu 24 godzin, pacjenta należy ponownie operować, po uprzednim wprowadzeniu do cewnika moczowodu przez pęcherz za pomocą cystoskopu.

Żeńska chirurgia moczowodu

Uważa się, że problem nietrzymania moczu dotyczy tylko osób starszych. To nie jest prawda. Przyszłe mamy, które są w ostatnich miesiącach ciąży, są często zagrożone.

Rosnąca macica wywiera silny nacisk na pęcherz. Czasami ta choroba wywołuje poród, w tym jeśli są one powtarzane, szybkie lub skomplikowane.

Wzrasta ryzyko wystąpienia problemu wśród palaczy, osób cierpiących na otyłość i zaparcia. Wpływa na predyspozycje genetyczne. Jeśli najbliższy krewny ma do czynienia z nietrzymaniem moczu, jest wysoce prawdopodobne, że osoba ta będzie miała tę dolegliwość.

Przedstawiciele pięknej połowy ludzkości są dwukrotnie bardziej narażeni na negatywne objawy niż mężczyźni.

Przyczyny choroby

Lekarze nazywają to stanowym nietrzymaniem moczu. Zgodnie z pojawiającymi się objawami choroba ma następujące typy:

Istnieje błędne koło: występowanie patologii prowadzi do stresu, a on z kolei jest główną przyczyną nietrzymania moczu.

Rodzaje leczenia chirurgicznego

Leczenie nagłego nietrzymania moczu przeprowadza się głównie zachowawczo. Leczenie chirurgiczne tego typu nietrzymania moczu jest bardzo rzadkie. Jeśli leczenie zachowawcze nie daje pozytywnego wyniku u kobiet, jedynym wyjściem jest operacja nietrzymania moczu.

Leczenie wysiłkowego nietrzymania moczu występuje głównie metodą chirurgiczną. Istnieje wiele metod chirurgicznego leczenia wysiłkowego nietrzymania moczu.

Wprowadzenie leków kształtujących objętość

Metoda pozwala zmniejszyć szerokość cewki moczowej. Przeprowadzać operacyjnie, stosując znieczulenie miejscowe.

Chirurg pod błoną śluzową cewki moczowej wprowadza specjalną substancję żelową. Procedura trwa kilka minut.

Dokładność można kontrolować za pomocą sprzętu endoskopowego. Metoda jest szybka i skuteczna. Jedną z wad jest konieczność ponownego podania leku. Procedura jest przeprowadzana w większości klinik Federacji Rosyjskiej.

Kolporter przedni lub plastyka przednia

Kolporter przedni jest najczęstszą operacją pozbycia się nietrzymania moczu. Efekt kliniczny operacji nie jest długi. Rok później - jego skuteczność wynosi 70%, a po 4 latach - 20%. Istnieje silne bliznowacenie tkanki, co prowadzi do niemożności przeprowadzenia interwencji mających na celu utrzymanie moczu.

Chirurg wykonuje nacięcie w pochwie, po czym tkanka odchyla się na boki. Następnie tkanki, które są wokół cewki moczowej, są zaciskane w środku i ścieg jest nakładany z samowchłanialnych szwów. Chirurg szuka wsparcia dla cewki moczowej, choć nie na długo. Z czasem efekt maleje.

Kolposuspensja według Bircha

Zasada procedury - brzucha. Operacja urologiczna jest wykonywana przez obicie tkanki, która znajduje się wokół cewki moczowej do ścian otrzewnej. Dostęp może być dwojakiego rodzaju - otwarty, wykonany rozcięcie tkanki i laparoskopowy, nakłucie ściany brzucha.

Drugi typ jest mniej traumatyczny, zmniejsza utratę krwi, a także okres powrotu do zdrowia w szpitalu. Wadą tej procedury jest znieczulenie ogólne.

Ostatnim etapem procedury jest cystoskopia. Pozwala upewnić się, że cewka moczowa nie jest uszkodzona.

W przypadku braku komplikacji - czas w szpitalu to jeden dzień.

Implantacja syntetycznego nosidła cewki moczowej

Istotą operacji nietrzymania moczu jest protetyka z użyciem specjalnej taśmy. Element wszczepiany po pewnym czasie przerasta tkankę pacjenta i pełni funkcje podparcia.

Ważne jest, aby poważnie podchodzić do wyboru lekarza, brać pod uwagę poziom kwalifikacji i doświadczenie. Operacja jest wykonywana w znieczuleniu miejscowym, podczas gdy pacjent jest przytomny. Przeciąć przednią ścianę pochwy i jeszcze dwa przebicia. Po kilku miesiącach ślady stają się prawie niewidoczne.

Czasami doświadczony specjalista nie jest w stanie zidentyfikować śladów operacji zawiesia. Pacjent zostaje wypisany następnego dnia. Okres powrotu do zdrowia trwa miesiąc. Po tym okresie pacjent powraca do normalnego życia i aktywności seksualnej.

Operacje na procy

Całkowicie pozbyć się problemu nietrzymania moczu jest możliwe tylko za pomocą operacji.

Głównym sposobem radzenia sobie z tym problemem jest wszczepienie wolnej pętli syntetycznej.

Po raz pierwszy metodę tę zaprezentowali lekarze szwajcarskiego uniwersytetu.

Wprowadzenie specjalnej taśmy zapewnia utrzymanie cewki moczowej wraz ze wzrostem ciśnienia w jamie brzusznej.

Wskazania i przeciwwskazania

Operacja zawiesia jest przypisywana w następujących przypadkach:

  • stresowe nietrzymanie moczu;
  • mieszany typ.
  • planowanie poczęcia;
  • ciąża;
  • proces zakaźny lub zapalny narządów moczowych w fazie aktywnej;
  • przyjmowanie leków rozrzedzających krew.

Przed zabiegiem pacjent przechodzi badanie diagnostyczne.

Alternatywą jest zestaw ćwiczeń, które pozwalają poprawić kondycję i poradzić sobie z łagodnym nietrzymaniem moczu. W niektórych przypadkach można zainstalować mini-pętle.

Jeśli istnieją inne patologie, pacjent może potrzebować zainstalować specjalną siatkę, która podtrzymuje dno miednicy i jednocześnie zwalcza nietrzymanie moczu.

Zalety metody

Ta metoda ma wiele zalet. Operacja praktycznie nie powoduje komplikacji i prawie zawsze daje pozytywny wynik. Możliwe jest ustalenie wymaganego napięcia pętli, ponieważ lekarz ma stały kontakt z pacjentem. Szybkość trzymania. Procedura trwa średnio 30-40 minut.

Operacja jest wykonywana wyłącznie przez lekarzy o odpowiednich kwalifikacjach przy użyciu najnowszego sprzętu.

Jak wygląda manipulacja

Istotą działania procy jest instalacja specjalnej pętli w środkowej części cewki moczowej. Przebieg operacji jest następujący:

  1. Konieczne jest wykonanie dwóch nacięć: pod cewką moczową i w dolnej części otrzewnej.
  2. Pętla ma igły na końcach, które są przewlekane przez pochwę tak, że znajdują się pod cewką moczową.
  3. Następnym krokiem jest wprowadzenie cystoskopu do pęcherza moczowego. Pozwala to lekarzowi upewnić się, że pęcherz i cewka moczowa nie są uszkodzone.
  4. Po zainstalowaniu i naprężeniu pętli igły są usuwane. Nacięcia są zszywane za pomocą nici pochłaniającej, która następnie całkowicie się rozpuszcza.

Lekarze, biorąc pod uwagę osobiste cechy ciała, wybierają najbardziej odpowiednią opcję dla znieczulenia pacjenta.

Okres przywracania

Jeśli operacja się powiedzie, lekarz po jej zakończeniu natychmiast informuje pacjenta o tym i przesyła go do oddziału chirurgii w celu dalszej obserwacji.

Ważnym etapem jest zapobieganie rozwojowi procesu zapalnego, który polega na stosowaniu terapii lekowej. W przypadku dyskomfortu lub pogorszenia samopoczucia należy poinformować o tym personel.

Okres regeneracji jest szybki. W ciągu dnia widać ścisły odpoczynek w łóżku. Cewnik i tampon wprowadzone do pochwy pozostają w ciągu dnia. Następnego dnia są usuwani, oceniani i wypisywani do domu. Początkowo pacjenci często mają problemy z oddawaniem moczu, co wynika z obrzęku narządów. Za kilka dni wszystko będzie dobrze.

Możliwe komplikacje

Działanie zawiesia jest popularne, ponieważ jest mniej traumatyczne i wysoce skuteczne. Jakość jego wykonania zależy od kwalifikacji i doświadczenia chirurga, a także samej pętli.

Podczas operacji istnieje możliwość uszkodzenia pęcherza. Gdy nastąpi podobna operacja, nakłucie zostaje zszyte w następnej instalacji cewnika odprowadzającego.

Częste powikłania po zabiegu:

  • wzrost temperatury ciała;
  • gorączka;
  • ból w obszarze nacięcia.

Podobne objawy zanikają po kilku dniach.

Przygotowanie do chirurgii kamienia

Usuwanie kamieni u kobiet i mężczyzn odbywa się zgodnie z następującymi wskazaniami:

  • przedłużający się systematyczny ból, pomimo przeprowadzania terapii lekowej;
  • rozwój nawracającej kolki nerkowej;
  • pogorszenie funkcji opróżniania pęcherza z ryzykiem niewydolności nerek;
  • dwustronne układanie kamieni;
  • jeśli kamica moczowa jest połączona z procesem zakaźnym i istnieje ryzyko poważnych powikłań, ropnicy i urosepsy.

W celu wyjaśnienia wielkości kamieni, nasilenia dysfunkcji narządów układu moczowego, a także prawidłowego wyboru odpowiedniego algorytmu leczenia, pacjent musi przejść szereg działań diagnostycznych:

  • Badania laboratoryjne płynów krwi w celu określenia poziomu krzepnięcia.
  • Elektrokardiogram.
  • Konsultacje wąskich specjalistów - ginekolog (jeśli pacjent jest kobietą), kardiolog, terapeuta.
  • Fluorografia.
  • Testy płynów krwi na choroby przenoszone drogą płciową.

Ponadto obowiązkowe metody diagnostyczne to:

  • Badanie USG. Korzystając z tej procedury, można wykryć obecność kamieni, ich lokalizację i średnicę. Ultradźwięki określają również strukturę formacji.
  • Radiogramy nerek. Z jego pomocą możesz określić obecność formacji rentgenowskich.
  • Wykonywana jest urografia dożylna. Ta metoda ma charakter informacyjny do określania rozmiaru, lokalizacji kamienia i naruszeń w wypływie płynów biologicznych.
  • Badanie bakteriologiczne moczu.
  • W razie potrzeby wykonywana jest endoskopia kanału cewki moczowej.
  • Badany osad moczu.

Jeśli proces zakaźny zostanie zdiagnozowany przed zabiegiem, przepisywane są leki przeciwbakteryjne, aby go zatrzymać. Jeśli kamienie zostaną usunięte z mężczyzn, może być potrzebna dodatkowa analiza wydzielin cewki moczowej w celu wyeliminowania procesów zakaźnych w cewce moczowej.

Metody usuwania kamieni moczowodu

Kluczowymi opcjami operacji pozbycia się kamieni w cewce moczowej są:

  • Litotrypsja zdalnej fali uderzeniowej.
  • Ekstrakcja Ureterolithoe.
  • Skontaktuj się z ureteroskopową litotrypsją.
  • Przezskórna nefroureterolitotomia z litotrypsją lub bez.
  • Usunięcie endoskopowe.
  • Operacja brzucha.

Wybór konkretnej opcji leczenia przez lekarza zależy od wielkości kamieni, ich położenia w moczowodzie i jego struktury.

Litotrypsja zdalnej fali uderzeniowej (COIL, DLT)

Ta metoda odnosi się do procedury bez bezpośredniego kontaktu z samymi formacjami. Kruszenie kamieni następuje przez ekspozycję na silne fale mikroskopowe. Ich siła jest taka, że ​​może zmiażdżyć formację stałą na małe. Fale o wysokiej częstotliwości i niskiej częstotliwości są zasilane za pomocą litotriptera, specjalnego urządzenia. Zewnętrznie wygląda jak kanapa, w której zamontowany jest system ogniskowania, który precyzyjnie kieruje energię do pożądanego konglomeratu, a także generatora energii falowej.

Takie urządzenie może emitować fale elektromagnetyczne, elektrohydrauliczne lub laserowe. Przejście takiej procedury jest wskazane dla pacjentów, u których rozmiar konglomeratu jest większy niż 1 centymetr. Oprócz dowodów, ta opcja leczenia ma przypadki, w których procedura jest przeciwwskazana, obejmują one:

  • okres noszenia dziecka;
  • słaba jakość krzepnięcia krwi;
  • patologie aparatu kostnego, które nie pozwalają na odpowiednie skupienie;
  • procesy nowotworowe w narządach układu moczowego.

Oprócz bezwzględnych przeciwwskazań istnieją relatywne:

  • jeśli u pacjenta zdiagnozowano stopień 4 otyłości, należy rozpocząć przyjmowanie środków odchudzających;
  • jeśli średnica formacji jest większa niż dwa centymetry;
  • jeśli pacjent ma powyżej dwóch metrów;
  • po wykryciu konglomeratów moczanowych;
  • w obecności patologii w rytmie serca;
  • jeśli moczowód lub pęcherz moczowy są w procesie zapalnym;
  • jeśli występuje niedobór funkcji nerek;
  • w okresie krytycznych dni u kobiet;
  • w obecności formacji o bardzo dużej gęstości.

W niektórych przypadkach pojedyncza procedura DLT może nie wystarczyć do całkowitego rozpadu kamieni. W takiej sytuacji ponowna sesja może się odbyć w ciągu tygodnia. Możesz powtórzyć procedurę nie więcej niż pięć razy. Jeśli efekt leczenia nie wystąpi, lekarze wyznaczą bardziej radykalne metody interwencji.

Czasami po sesji może wystąpić konsekwencja w postaci umiarkowanego bólu, częstego oddawania moczu, hipertermii do oznak podgorączkowych, wydalania piasku i małych kamieni podczas opróżniania pęcherza. Powikłanie to zwykle ustępuje samoistnie w ciągu dwóch do trzech tygodni. W okresie pooperacyjnym pacjentowi pokazuje się stosowanie leków przeciwskurczowych, antybiotyków, bardzo ważne jest również przestrzeganie reżimu picia.

Ekstrakcja Ureterolithoe

To jest usunięcie kamienia przez cewkę moczową. Procedura ta jest wykonywana w przypadku, gdy można usunąć kamienie bez zmiażdżenia (ich rozmiar nie powinien przekraczać 6 milimetrów).

Przez cewkę moczową wkłada się specjalne urządzenie, pod kontrolą RTG, które wprowadza się do cewki moczowej. Na drugim końcu urządzenia znajduje się ekstraktor, który usuwa małe konglomeraty.

Kontakt ureterolitotrypsja

Ta opcja jest odpowiednia dla pacjentów, u których średnica kamieni przekracza 6 milimetrów lub są one w moczowodzie przez długi czas. Taka interwencja jest najczęściej wykorzystywana do pozbycia się kamieni, które znajdują się w dolnej części moczowodów.

Kamienie są miażdżone za pomocą generatora mocy, który jest wprowadzany przez mocznik, jest podawany bezpośrednio do formacji, po czym jego fragmenty są usuwane za pomocą specjalnej pętli chirurgicznej. Istnieją pewne przeciwwskazania do takiej procedury:

  • Obecność ostrego lub przewlekłego zapalenia w narządach układu moczowego.
  • Blizny u moczowodów.
  • Obecność rozrostu tkanek gruczołu krokowego.
  • Przezskórna przezskórna litotrypsja.

Ta metoda jest używana częściej do usuwania kamieni zlokalizowanych w nerkach lub w przypadkach, w których nie można wykonać innych procedur.

Przy takiej interwencji wykonuje się nakłucie miedniczki nerkowej, do tego odcinka nerki wprowadza się urządzenie zwane pireloskopem, co oznacza wprowadzenie do jamy (wejścia) moczowodu. Następnie za pomocą specjalnych narzędzi usuwa się kamienie.

Metoda endoskopowa

Opcja leczenia endoskopowego jest alternatywą dla procedur pozbywania się istniejących kamieni. W tym przypadku endoskop przezcewkowy jest wprowadzany do ujścia cewki moczowej. Nerkę można również przebić endoskopem. Etapy interwencji są podobne do operacji brzusznych. Wykonywany jest w znieczuleniu ogólnym.

Ale różnica w tym leczeniu to krótszy okres adaptacji, regeneracja jest szybka i stosunkowo bez komplikacji. W niektórych sytuacjach ta metoda jest jedynym możliwym sposobem pozbycia się rachunku różniczkowego.

Otwarta operacja

Taka chirurgiczna metoda leczenia jest obecnie stosowana rzadziej. Wynika to z wprowadzenia wielu innych alternatywnych i minimalnie inwazyjnych metod.

Operacja brzucha jest wykonywana w znieczuleniu ogólnym, chirurg wykonuje nacięcie w miejscu, w którym znajduje się kamień. Po czym jest usuwany, a cewka moczowa zostaje zszyta.

Przygotowanie do interwencji

W medycynie operacje na moczowodzie nie są rzadkie i powszechne. W większości przypadków tylko za pomocą chirurgii plastycznej można przywrócić normalne funkcjonowanie układu moczowego i przywrócić normalne życie osobie. Biorąc pod uwagę istniejącą chorobę, miejsce uszkodzenia i stopień, indywidualne cechy pacjenta, istnieje wiele rodzajów operacji.

Odpowiednia opcja operacji jest wybierana przez lekarza prowadzącego po przeprowadzeniu kompleksowej diagnozy i ustaleniu dokładnej diagnozy.

Przed zabiegiem pacjent powinien przygotować ciało. Po pierwsze, należy wyeliminować objawy niewydolności nerek w postaci przewlekłej i ustabilizować stan pacjenta. Gdy często obserwuje się blokadę odmiedniczkowego zapalenia moczowodów, która wymaga leczenia lekami przeciwbakteryjnymi. Jeśli pacjentowi zostanie pokazany plastik jelitowy, to na dwa tygodnie przed operacją jest on zobowiązany przestrzegać ścisłej diety, która ogranicza spożycie błonnika.

Przed zabiegiem konieczne jest oczyszczenie jelit, podjęcie środków zapobiegawczych w celu wyeliminowania procesu zapalnego. W tym celu pacjent przechodzi terapię antybiotykową. Leki te wpływają na niekorzystną mikroflorę narządu wewnętrznego. Pacjent przez kilka dni przed zabiegiem wykazuje żywienie pozajelitowe, w którym składniki odżywcze są podawane dożylnie, z pominięciem przewodu pokarmowego.

Operacja segmentu miedniczkowo-moczowodowego

Istnieje wiele rodzajów operacji w moczowodzie w rejonie segmentu miedniczkowo-moczowodowego. W zależności od rozległości zmiany, stanu pacjenta, miejsca lokalizacji i innych czynników, interwencja chirurgiczna jest zalecana dla odpowiedniego typu. Lekarze wytwarzają ureterotomię śluzową, która jest wskazana w przypadku łagodnego wodonercza, które powstało z powodu upośledzenia funkcji zwieracza miedniczkowo-moczowodowego. Inne rodzaje operacji w tym obszarze narządów wewnętrznych są znane medycynie:

  • Ureterotomia wewnątrzsercowa ma na celu wyeliminowanie ograniczeń w dziale prilohanny narządu wewnętrznego.
  • Interwencja operacyjna Marion obejmuje sekcję zwężonego obszaru ciała. Wycięcie wykonuje się wzdłuż wszystkich warstw moczowodu, a następnie wprowadza się rurkę intubacyjną, która przechodzi przez miednicę.
  • Zewnętrzna pieloureoplastyka ma na celu rozszerzenie tego segmentu przez podłużne wycięcie ściany narządu w obszarze zwężenia.
  • Moczowo-moczowodowa jest wykonywana, gdy obserwuje się zrosty okołooczodołowe, uciskając moczowód. Operację wykonuje się pęsetą lub skalpelem, które usuwają zrosty.
  • Odnerwienie nogi nerki, które wykonuje się nacięciem lędźwiowym. Nefryt nerkowy jest izolowany od włókna tłuszczowego i izoluje otaczające włókna nerwowe.

W medycynie jest operacja Fengera, która polega na rozwarstwieniu zwężenia na całej długości od miednicy do moczowodu. Rurka drenażowa jest wprowadzana do nacięcia i rana jest zszywana. Wskazana jest interwencja chirurgiczna w przypadku choroby adhezyjnej. Operacje są wykonywane przez Schwizer i Foley, które obejmują nacięcie miednicy i moczowodu z ich późniejszą plastyką.

Usuwanie kamieni moczowodu

Ostatnio możliwe jest usunięcie kamieni z moczowodu przy użyciu bezbolesnych metod, które zmniejszają ryzyko nawrotu. Ureteroskopia, litotrypsja i operacja otwarta to popularne metody usuwania kamienia. Ureteroskopia jest wskazana dla pacjentów, u których wielkość kamieni nie przekracza 1 cm Procedura jest wykonywana za pomocą urektoskopu i kamery wyświetlającej to, co dzieje się na ekranie. Przed zabiegiem pacjentowi podaje się znieczulenie miejscowe lub ogólne, ponieważ proces ten jest bolesny.

Litotrypsja

Litotrypsja jest przeprowadzana za pomocą fal, które niszczą uformowane kamienie. W zależności od rodzaju i struktury kamienia istnieją różne typy litotrypsji. Ta metoda jest bezbolesna, ale stosowana do małych kamieni, które mają stosunkowo luźną strukturę. W medycynie izoluje się litotrypsję odległą, kontaktową, laserową, ultradźwiękową i pneumatyczną. Ta metoda usuwania kamieni nie jest odpowiednia dla wszystkich i jest przeciwwskazana dla kobiet w tej sytuacji, pacjentów o masie ciała przekraczającej 130 kg, dla osób, u których zaburzenia krzepnięcia krwi są osłabione.

Otwarta operacja

Operacja otwarta na moczowodzie jest stosowana niezwykle rzadko, w ciężkich przypadkach. Przeprowadza się go w przypadku nawrotu, z dużymi kamieniami lub w przypadku ropienia. Operacja jest przeprowadzana w znieczuleniu ogólnym, ponieważ polega na wycięciu jamy brzusznej pacjenta. Ostatnio ta metoda zastępuje chirurgię laparoskopową, która obejmuje kilka małych nacięć. Ten rodzaj operacji jest mniej bolesny, a czas rehabilitacji jest uproszczony.

Chirurgia rekonstrukcyjna

Ureteroliza

Podczas ureterolizy wykonywana jest operacja, w której zarówno jeden, jak i jeden moczowód jest uwalniany z utworzonej tkanki włóknistej, ponieważ ściska kanały i prowadzi do niedrożności. Ta procedura jest zrobotyzowana i przeprowadzana za pomocą kamery i małych instrumentów wstrzykiwanych pacjentowi przez nacięcia w jamie brzusznej. Tkanka bliznowata jest wycinana, a moczowód uwalniany. Chirurg następnie owija narząd w tkance tłuszczowej, aby zwiększyć przepływ krwi i przywrócić normalną funkcję moczowodu. Jeśli pojawi się nowe bliznowacenie tkanki, gruby płat ochroni moczowód przed nawrotem.

Ureteroureteroanastomoza

Ta interwencja chirurgiczna jest wskazana w przypadku zwężenia lub uszkodzenia moczowodu, w którym nastąpiło uszkodzenie. Podczas operacji wykonuje się ukośne nacięcie na końcach narządu wewnętrznego, a następnie zszywa się je na cewniku, który wprowadza się do moczowodu. Sekcja ukośna służy do zapewnienia większej średnicy zespolenia. Ten rodzaj nacięcia zapobiega wystąpieniu zwężenia. Po tygodniu pacjent usuwa cewnik i przywraca normalne funkcjonowanie moczowodu.

Ureterocystanastomoza

Ureterocystoneostomy lub ureterocystic anastomosis wykonuje się w przypadku uszkodzenia środkowej części moczowodu. Interwencja chirurgiczna jest przeprowadzana na kilka sposobów. Najczęściej chirurg rozciąga nerkowy koniec narządu wewnętrznego do pęcherza moczowego, a następnie mocuje go rozpuszczającymi się nitkami. Podczas operacji używa się małej opony, którą usuwa się tydzień po zabiegu. U kobiet zabieg ten wykonuje się przez pochwę.

Taka operacja jest również przeprowadzana przez jamę brzuszną (drogą brzuszną) w przypadkach, w których wcześniej pacjent miał operację wyeliminowania choroby ginekologicznej. W przypadku każdego rodzaju operacji chirurg ma za zadanie stworzyć silne zespolenie, które dobrze sobie radzi z funkcją usuwania moczu.

Plastik jelitowy

W procesie jelitowych tworzyw sztucznych wykonywana jest operacja, która zastępuje obszar rurki cewki moczowej. Ta rura jest zbudowana ze ścian jelit. Taka operacja jest wykonywana u pacjentów z guzem lub uszkodzeniem moczowodu na długim odcinku. Podczas operacji odcinana jest niewielka część jelita i wykonywana jest z niego rura, która jest następnie podłączana do moczowodu. Ta interwencja chirurgiczna jest możliwa tylko przy pomocy dobrego specjalisty, ponieważ procedura jest skomplikowana.

Operacja boari

Leczenie tą metodą chirurgiczną jest wskazane w przypadku uszkodzenia całej części kanału moczowego. Operacja Boari nie jest zalecana dla pacjentów z pomarszczonym pęcherzem lub znacznym uszkodzeniem środkowej części cewki moczowej. Podczas operacji przeprowadzana jest reimplantacja kanału moczowego. Chirurg wycina niewielką część tkanki pęcherza moczowego, a następnie tworzy z niej sztuczny kanał moczowy.

Przenoszenie moczowodów do jelita

Lekarze opracowali tak nietypową metodę przenoszenia moczowodów do jelit. Ta interwencja chirurgiczna jest stosowana w niezwykle rzadkich przypadkach, gdy niemożliwe jest wyeliminowanie problemu usuwania moczu w inny sposób. Istnieje kilka rodzajów operacji, w których moczowody są przeszczepiane do różnych części jelita. Podczas operacji pęcherz jest zwykle usuwany. Ta metoda leczenia jest wskazana w przypadku raka lub w przypadku wycięcia dużej części moczowodu, który jest uszkodzony przez komórki rakowe. Ten rodzaj operacji jest ryzykowny i szkodliwy dla nerek i górnych dróg moczowych.

Okres pooperacyjny i konsekwencje dla mężczyzn i kobiet

Czasami trudno jest przewidzieć wpływ operacji na moczowody, ponieważ należy wziąć pod uwagę wiele czynników. Jeśli patologia została szybko zidentyfikowana i została przeprowadzona odpowiednia operacja, wynik dla pacjenta jest całkiem dobry. W okresie pooperacyjnym zaleca się stosowanie specjalnej diety, zwłaszcza jeśli w moczowodzie były kamienie. Pacjent powinien obserwować dzienną dawkę płynu.

W pierwszych dniach po zabiegu należy zapewnić pacjentowi odpoczynek w łóżku. Po niektórych operacjach zaleca się utrzymanie pozycji poziomej przez 2–3 tygodnie. Jeśli u mężczyzn wystąpiła przetoka pęcherza moczowego, powinieneś zachować spokój przez 3 tygodnie, aż usuniesz rurkę drenażową z cewki moczowej. Pacjent musi monitorować jamę brzuszną i pracę jelita, zwłaszcza po jelitowych tworzywach sztucznych, ponieważ istnieje prawdopodobieństwo zapalenia otrzewnej.

Przyczyny zwężenia moczowodu

W przypadku wrodzonych zwężeń moczowodu, urologia odnosi się do zmian bliznowatych ściany przewodu z powodu istniejących anomalii dziedzicznych, jak również jego ściskania podczas krzyżowania z naczyniami krwionośnymi (na przykład dodatkowego naczynia nerkowego). Przyczyny nabytego zwężenia są uszkodzeniem moczowodu w wyniku operacji i różnych procedur instrumentalnych (stentowanie moczowodu, ureteroskopia, itp.), Urazami, odleżynami od kamieni, infekcjami moczowymi (gruźlica, rzeżączka) i zapaleniem otaczających tkanek (zapalenie tętnic), uszkodzeniami popromiennymi.

W gruźlicy na powierzchniach naciekanych i owrzodzonych tworzy się wiele zwężeń bliznowatych moczowodu. Zwężenia moczowodu po zabiegu są zwykle obserwowane w jego okolicy miednicy i mogą być związane z radioterapią w przypadku raka prostaty, odbytnicy i narządów płciowych kobiet. Zwężenia moczowodu po zabiegach chirurgicznych urologicznych (ureterolitotomia, rekonstrukcja odcinka miednicy-moczowodu) można zaobserwować w dowolnej części moczowodu.

Objawy zwężenia moczowodu

Obraz kliniczny zwężenia moczowodu jest spowodowany naruszeniem swobodnego przepływu moczu z nerki i rozwojem różnych procesów patologicznych na tym tle: wodonercze, odmiedniczkowe zapalenie nerek, kamica moczowa; z obustronnym uszkodzeniem - przewlekła niewydolność nerek.

Dlatego, gdy pacjenci ze zwężeniem moczowodu skarżą się, charakterystyczne dla tych chorób: tępy lub ostry ból w okolicy lędźwiowej, uwalnianie mętnego, cuchnącego moczu, gorączka, zmniejszenie moczu, ogólne zatrucie, nadciśnienie, nudności, wymioty, skurcze mięśni itp..

Diagnoza zwężenia moczowodu

Rozpoznanie zwężenia moczowodu ustala się na podstawie wyników badań ultrasonograficznych nerek, ultrasonografii naczyń, badania kontrastu rentgenowskiego, tomografii komputerowej nerek i rezonansu magnetycznego. Przeprowadzenie trójwymiarowej angiografii ultrasonograficznej z obciążeniem moczopędnym pozwala na jednoczesne obejrzenie wydłużonego odcinka moczowodu nad zwężeniem i ocenę naczyń nerkowych.

X-ray urografia kontrastowa (wydalanie, infuzja, wsteczny) daje możliwość wizualizacji tkanki nerkowej i dróg moczowych, określenia zwężenia moczowodów, długości zwężeń, oceny zmniejszenia wydalania nerkowego. W trudnych przypadkach stosuje się CT lub MRI, dodatkowo wykrywając choroby sąsiednich narządów i tkanek, które wpływają na nerki i moczowody.

Leczenie zwężenia moczowodu

Zwężenie moczowodu jest bezwzględnym wskazaniem do leczenia chirurgicznego, którego wybór zależy od strukturalnego i funkcjonalnego stanu moczowodów i nerek, długości i poziomu zwężenia. Przy minimalnym uszkodzeniu tkanki nerki wykonywane są różne operacje rekonstrukcyjne odpowiadającego działu moczowodu, których celem jest wyeliminowanie zwężenia przewodu, przywrócenie swobodnego przepływu moczu z aparatu miednicy nerkowej.

W przypadku poważnych zmian w górnych drogach moczowych i rozwoju niewydolności nerek pierwszym etapem leczenia chirurgicznego jest nefrostomia otwarta lub nakłucie. Czasami występuje endoureteralne rozwarstwienie zrostów z umieszczeniem stentu, obfitość i rozszerzenie balonika zwężonego moczowodu, ale nie dają one trwałego efektu i mogą prowadzić do jeszcze większych komplikacji. Moczowo-moczowa - chirurgiczne usuwanie tkanki włóknistej, kompresowanie i deformowanie moczowodów z zewnątrz, w celu zwiększenia wydajności, połączone z resekcją zwężonego obszaru i innych operacji rekonstrukcyjnych.

Kiedy ureteroureteroanastamose spędzić skośną resekcję zwężenia moczowodu i zszycie jego końcówek na specjalnie włożonym wewnątrz cewnika; z pyelouretero-anastomosis - po podłużnym rozcięciu kanału moczowodu (w tym jego zdrowych tkanek, zwężenia i części miednicy), ściany są zszyte w kierunku poprzecznym (z boku na bok). Bezpośrednia ureterocysthoanastamoza jest wykonywana w obecności pojedynczego zwężenia w ustach pęcherzyka, po odcięciu, którego nienaruszony koniec moczowodu jest wszywany w ścianę pęcherza.

Zmodyfikowana operacja Boari (pośrednia ureterocystanastasis) jest używana dla dłuższych (do 10-12 cm) zwężeń moczowodu, pozwala na utworzenie odległej części moczowodu płata pęcherza. Kiedy zwężenie w odcinku miedniczno-moczowodowym w celu zastąpienia części moczowodu zamiast zwężenia tworzy płat z bocznej ściany miednicy nerkowej (operacja Foleya).

W przypadku rozległych zwężeń moczowodu stosuje się częściową lub całkowitą ureteroplastykę jelitową, w której jej zwężoną część zastępuje się autoprzeszczepem utworzonym z tkanki ściany jelita. Ureteroplastyka jelitowa jest dość dużą operacją pod względem objętości i czasu trwania, co jest przeciwwskazane dla ciężko chorych i osłabionych pacjentów w ostrym okresie pourazowym. Gdy zwężenia moczowodu są powikłane ciężkimi zmianami w tkance nerkowej (gruźlica wielonaczyniowa, wodonercze, ropne zapalenie nerek, marszczenie nerki), wykonuje się nefroureterektomię (usunięcie nerki i moczowodu).

Stan funkcjonalny dolnych dróg moczowych po operacjach rehabilitacyjnych moczowodów

Obecnie proponuje się wymianę moczowodu i pęcherza moczowego i w praktyce wykorzystano ponad 80 różnych opcji do operacji odbudowy [1, 2]. Najczęstsze z nich to interwencje rekonstrukcyjne oparte na wykorzystaniu własnych niezmienionych tkanek układu moczowego (moczowodowo-moczowodowa, różne opcje zespoleń krzyżowych, operacja Boariego, Demela i psoas-hitha), jak również operacje wykorzystujące różne odcinki przewodu pokarmowego (GI) jako przeszczepy. ), wraz z załącznikiem [3]. Według wielu autorów zaburzenia funkcjonalne i organiczne dolnych dróg moczowych (NMP) mogą być, jeśli nie bezwzględne, to w każdym razie względne przeciwwskazania do rekonstrukcji moczowodów jelitowych [8-11]. Dlatego przed operacją odzyskiwania należy być przekonanym o obecności lub braku zaburzeń NMP, a jeśli zostaną znalezione, spróbuj wyeliminować którekolwiek z nich [13, 14].

W tej pracy postanowiliśmy porównać stan funkcjonalny dolnych dróg moczowych u pacjentów z przedłużonym zwężeniem moczowodów, które wytwarzały ureteroplastykę jelitową i wyrostkową lub plastykową przy użyciu własnych niezmienionych tkanek dróg moczowych.

MATERIAŁ I METODY

W badaniu porównawczym wybraliśmy 175 pacjentów z rozległymi skurczami miednicy, które operowano i obserwowano w naszej klinice w latach 1998–2014. Wiek badanych wynosił od 18 do 69 lat i wynosił średnio 45,3 ± 8,7 lat. Było 79 mężczyzn (45,2%) i 96 kobiet (54,8%). Wszyscy pacjenci zostali podzieleni na trzy grupy. Pierwsza grupa składała się ze 102 (58,3%) pacjentów, którzy przeszli rozległe wady moczowodów z niezmienionymi tkankami układu moczowego (operacja Boari i jej modyfikacje); drugi - 54 (30,1%) pacjentów, którzy przeszli ureteroplastykę jelitową, a trzeci - 19 (10,9%) pacjentów, którzy przeszli zabieg plastyki wyrostka robaczkowego. Porównywane grupy nie miały statystycznie istotnych różnic według płci i wieku (p = 0,5). Na podstawie badania obejmującego ocenę stężenia kreatyniny w surowicy, elektrolitów, stanu kwasowo-zasadowego krwi, ultrasonografię górnych i dolnych dróg moczowych, urografię wydalniczą, scyntygrafię nerkową, wsteczne i plo-ureterografię nerkową przeprowadzono również ocenę stanu czynnościowego nerek i dróg moczowych w okresie pooperacyjnym i późnym pooperacyjnym. Awaria Whitakera, tomografia komputerowa jamy brzusznej i miednicy małej, jeśli to konieczne, cysto i ureteroskopia. Okres obserwacji wynosił od 3 miesięcy do 16 lat (średnio 7,3 ± 0,8 roku). Podczas przetwarzania danych wszystkie obliczenia statystyczne zostały wykonane przy użyciu programu komputerowego „STATISTICA dla Windows”. Porównania ustaliły poziom istotności α = 0,05.

WYNIKI I DYSKUSJA

W okresie pooperacyjnym pacjenci otrzymywali leczenie przeciwbakteryjne i objawowe. Wiele uwagi poświęcono funkcji drenażu moczu, przeprowadzono okresowe mycie roztworami antyseptycznymi. Intubatory moczowodu usunięto przez 10–12 dni. Następnie wykonano pielouroherografię antygenową i drenaż nefrostomii wyekstrahowano z dobrą drożnością, a następnie pacjent został wypisany na leczenie ambulatoryjne. Tabela 1 przedstawia dane dotyczące wczesnych powikłań pooperacyjnych w grupie pacjentów, którzy przeszli operację Boari-Demel.

Jak widać z tabeli, częstość wczesnych powikłań pooperacyjnych po zastąpieniu moczowodów metodą Boariego, Demela i zaczepu psoas wynosiła 4,9%. Jeszcze bardziej interesujące są dane dotyczące późnych powikłań po tych operacjach. Wynika to z faktu, że duży materiał kliniczny różni się szeregiem nie tylko wskaźników początkowych, ale także długoterminowych wyników leczenia chirurgicznego. Informacje na temat późnych powikłań pooperacyjnych po operacjach z zastosowaniem metody Boari Demelya podano w Tabeli 2. Tabela pokazuje również, że nefrektomię przeprowadzono u dwóch pacjentów na tle postępującego wodonercza i wtórnego marszczenia nerki, jeden pacjent miał nefrolitolapaksję w przypadku nawracającej kamicy z pojedynczą nerką. Wśród późnych powikłań zwracają uwagę pacjenci z neurogenną dysfunkcją pęcherza (5) i pacjenci, u których wystąpił odpływ pęcherzowo-moczowodowy po zdrowej stronie (2). Przykłady te potwierdzają tezę, że szeroki wybór ściany pęcherza i wycięcie z niej płata może być przyczyną rozwoju niewydolności wypieracza [12, 13].

W grupie pacjentów poddanych operacji plastycznej moczowodu w miednicy wg metody Boariego wczesne powikłania pooperacyjne wystąpiły u 5 (4,9%) pacjentów, późne wystąpiły u 13 (12,8%) pacjentów, co było istotnie wyższe niż w grupach porównanie (p 0,5).

Tabela 1. Wczesne powikłania pooperacyjne po operacji Boari-Demel

Tabela 2. Późne powikłania pooperacyjne po operacjach Boari-Demel

Tabela 3. Dane wskaźników urodynamicznych NMP w zależności od metody operacji odzyskiwania

Tabela 3 przedstawia dane porównawcze urodynamiki NMP u pacjentów przed operacją i po jelitowej, moczowodu i u pacjentów poddanych operacji Boari. Zgodnie z tabelą wynika, że ​​u pacjentów z tej drugiej grupy, 12 miesięcy po operacji, znaczny spadek zdolności funkcjonalnej, oznacza spadek elastyczności ściany pęcherza moczowego. Możesz mówić o pojawieniu się takich charakterystycznych objawów nadpobudliwości pęcherza, takich jak zwiększone oddawanie moczu, nagląca potrzeba oddawania moczu.

Takie zmiany w charakterystyce urodynamicznej pęcherza moczowego u tych pacjentów są prawdopodobnie wyjaśnione przez częściowe odnerwienie wypieracza podczas wydalania na ścianie i zmniejszenie jego pojemności spowodowane przez wycięcie z niego płata. Jak widać z tabeli, u pacjentów poddawanych rekonstrukcji moczowodów jelitowych i kończynowych nie obserwowano podobnych zaburzeń czynnościowych pęcherza moczowego. Minimalne uszkodzenia w jelitach i końcowych tworzywach sztucznych, zwłaszcza przy wykonywaniu zespolenia dootrzewnowego przewodu pokarmowego, zachowują funkcjonalność pęcherza u zdecydowanej większości pacjentów w tej grupie.

Uzyskane wyniki przekonują nas, że skuteczność i bezpieczeństwo jelitowych tworzyw sztucznych moczowodów nie jest w żaden sposób gorsza i może nawet wyprzedzić wyniki operacji zastąpienia moczowodów tkankami własnego układu moczowego. Dlatego istniejący stosunek do rekonstrukcji moczowodów z segmentem jelitowym lub wyrostkiem robaczkowym jako interwencją pomocniczą, która jest stosowana jako ostatnia, kiedy wszystkie inne możliwości zostały wyczerpane, powinien zostać zrewidowany.

Zaletą plastyki wyrostka i jelit przed operacją Boariego jest to, że pęcherz jest raniony podczas poprzednich operacji przy minimalnym urazie. Jednocześnie ryzyko rozwinięcia się dysfunkcji w wyniku zmniejszonej zdolności, powstawania blizn otaczających, deformacji ściany i zaburzeń nerwowo-naczyniowych jest minimalne. Średni czas trwania operacji plastyki wyrostka robaczkowego moczowodów jest niewiele dłuższy niż w przypadku operacji Boariego, jednak pod względem wczesnych i późnych powikłań pooperacyjnych plastyka wyrostka ma przewagę nad „patchworkiem”. Badanie charakterystyk urodynamicznych dolnych dróg moczowych wykazało przewagę plastiku jelitowego i wyrostka robaczkowego nad operacjami „patchworkowymi”, ponieważ przywrócenie moczowodu z powodu tkanek pęcherza niezawodnie zmniejsza jego funkcjonalną zdolność, zmniejsza elastyczność ściany, objawiając tendencję do dysfunkcji neurogennej pęcherza i refluksu pęcherza moczowego. Zastąpienie wyrostka moczowodowego jest jego wydłużeniem do pęcherza moczowego. Zatem wyrostek w roli przeszczepu jest kontynuacją moczowodu, więc tę substytucję można nazwać „idealną” ureteroplastyką.

Plastikowy odcinek moczowodu jelita krętego powinien być postrzegany jako wzrost jamy pęcherza w kierunku moczowodu, ponieważ jelito w tym przypadku odgrywa rolę zbiornika buforowego związanego z pęcherzem. Jelitowa wymiana moczowodu jest dłuższą i bardziej skomplikowaną operacją w porównaniu z pośrednią ureterocystanastomozą. Nie stwierdzono jednak istotnych statystycznie różnic w częstości występowania wczesnych i późnych powikłań w tworzywach jelitowych, zakończeniowych i patchworkowych.

WNIOSEK

Jelita, aw niektórych przypadkach także plastyczne, wydłużone zwężenia moczowodów są często jedynym sposobem zachowania nerki, uniknięcia unieruchomienia ureterocutaneo lub nefrostomii i przywrócenia oddawania moczu w naturalny sposób. Operacje te umożliwiają zastąpienie wad jednego lub obu moczowodów o dowolnej lokalizacji i zasięgu oraz uzyskanie dobrych wyników funkcjonalnych w długich okresach, często będących skuteczną i bezpieczną alternatywą dla operacji zastępowania moczowodów tkankami własnego układu moczowego. Badanie charakterystyk urodynamicznych dolnych dróg moczowych wykazało przewagę plastiku jelitowego i wyrostka robaczkowego nad operacjami „patchworkowymi”, ponieważ przywrócenie moczowodu z powodu tkanek pęcherza niezawodnie zmniejsza jego funkcjonalną zdolność, zmniejsza elastyczność ściany, objawiając tendencję do dysfunkcji neurogennej pęcherza i refluksu pęcherza moczowego.

LITERATURA

1. Laurent, OB, Sinyakova, LA, Seregin, AV, Tverdokhlebov, N.E. Dovlatov Z.A. Tekeev M.A. Zastosowanie izolowanych odcinków jelita w chirurgicznym leczeniu radiacyjnego uszkodzenia dróg moczowych. // Urologia. 2012. N 2. P. 20 - 24

2. Gallucci M, Vincenzoni A, Flammia G, Alcini A, Albino G, Akpan GP. Obustronne zwężenie moczowodu po odbudowie ortotopowego pęcherza moczowego // Eur. Urol. Suppl. 2002. Vol. 1. P. 102.

3. Hohenfellner M, Black P, Leissner S, Allhof ER. Refluksowanie zespolenia moczowo-jelitowego w celu odprowadzenia moczu z kontynentu. // J Urol. 2002. Vol. 168. P. 1013-1017.

4. Cheng M, Looney SW, Brown JA. Bricker jelita krętego: 50 przypadków anastomotycznych zwężeń cewkowo-moczowodowych. // Can J Urol. 2011. Vol. 18, N 2. P. 5644-5649.

5. Chung BI, Hamawy KJ, Zinman LN, Libertino JA. Zastępowanie w przypadku złożonej wymiany moczowodu: wynik długoterminowy. // J Urol. 2006. obj. 175, N 1. P.179-183.

6. D´Urso GA, De Fabii AF. Ricerche sperimental sulla uretero-entero-plastika. // Il. Policlinico. 1900. Vol.VII, N 14. P.348

7. Komyakov BK, Ochelenko VA. Długoterminowe wyniki 50 wymian moczowodów z jelita krętego. // Eur Urol Suppl. 2013. N 12. P.e562

8. Karpenko V.S. Jelitowe moczowody z tworzyw sztucznych w leczeniu nabytej obturacyjnej ureterohydronephrozy // Urologia. 2001. N 2. C.3 –6.

9. Komyakov B.K., Guliyev B.G., Dorofeev S.Ya., Burlaka O.O. Appendicoureteroplasty // Urologia. 2006. N 5. P.19-24.

10. Motiwala H.G., Shab S.A., Patel S.M. Zastąpienie moczowodu płatem pęcherza Boari. // Br J Urol. 1990. Tom. 66. P. 369371.

11. Schönich G, Winter P., Albers P, Fröhlich G, Müller SC. Zarządzanie całkowitą wymianą moczowodów. Doświadczenia i przegląd literatury. // Scand J Urol Nephrol. 1997. Vol. 31, N 4 R. 383-388.

12. Taha A, Querfani B, Sahnoun A, Hamid F, El Mrini M. Zastąp plastykę ureteroplastyczną, aby naprawić chorobę podczas operacji na dysku. // Prog Urol. 2005. Vol. 15, N 4. P. 725-728.

Często chodzę do toalety w dużym stopniu: dlaczego, norma, co robić

Gdzie jest system prostaty u mężczyzn