Struktura i funkcja układu moczowego

Ludzki układ moczowy jest organem, w którym krew jest filtrowana, ciało jest usuwane z organizmu, wytwarzane są pewne hormony i enzymy. Jaka jest struktura, schemat, cechy układu moczowego są badane w szkole na lekcjach anatomii, bardziej szczegółowo - w szkole medycznej.

Główne funkcje

Układ moczowy obejmuje narządy układu moczowego, takie jak:

  • nerki;
  • moczowody;
  • pęcherz;
  • cewka moczowa.

Struktura układu moczowego człowieka to narządy, które produkują, gromadzą i usuwają mocz. Nerki i moczowody są składnikami górnych dróg moczowych (UMP), a pęcherz i cewka moczowa - dolnymi częściami układu moczowego.

Każdy z tych organów ma swoje własne zadania. Nerki filtrują krew, oczyszczając ją ze szkodliwych substancji i wytwarzając mocz. Układ narządów moczowych, który obejmuje moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową, tworzy układ moczowy, działając jako system kanalizacyjny. Układ moczowy usuwa mocz z nerek, gromadząc go, a następnie usuwając go podczas oddawania moczu.

Struktura i funkcje układu moczowego mają na celu skuteczną filtrację krwi i usuwanie z niej odpadów. Ponadto układ moczowy i skóra, a także płuca i narządy wewnętrzne utrzymują homeostazę wody, jonów, zasad i kwasów, ciśnienia krwi, wapnia, krwinek czerwonych. Utrzymanie homeostazy to znaczenie układu moczowego.

Rozwój układu moczowego pod względem anatomii jest nierozerwalnie związany z układem rozrodczym. Dlatego właśnie układ moczowy danej osoby często określa się jako moczowy.

Anatomia układu moczowego

Struktura dróg moczowych zaczyna się od nerek. Tak zwany sparowany organ w postaci fasoli, znajdujący się z tyłu jamy brzusznej. Zadaniem nerek jest filtrowanie odpadów, nadmiaru jonów i pierwiastków chemicznych w procesie produkcji moczu.

Lewa nerka jest nieco wyższa niż prawa, ponieważ wątroba po prawej stronie zajmuje więcej miejsca. Nerki znajdują się za otrzewną i dotykają mięśni pleców. Są one otoczone warstwą tkanki tłuszczowej, która utrzymuje je w miejscu i chroni przed urazami.

Moczowody to dwie rurki o długości 25-30 cm, przez które mocz z nerek wpływa do pęcherza moczowego. Idą wzdłuż prawej i lewej strony wzdłuż grzbietu. Pod wpływem grawitacji i perystaltyki mięśni gładkich ścian moczowodów, mocz przenosi się do pęcherza moczowego. Na końcu moczowodów odbiegają od pionowej linii i obracają się w kierunku pęcherza. W momencie wejścia są zapieczętowane zaworami, które zapobiegają ponownemu przepływowi moczu do nerek.

Pęcherz to pusty organ, który służy jako tymczasowy pojemnik na mocz. Znajduje się wzdłuż linii środkowej ciała w dolnej części jamy miednicy. W procesie oddawania moczu mocz powoli wpływa do pęcherza moczowego. Gdy pęcherz jest wypełniony, jego ściany się rozciągają (są w stanie pomieścić od 600 do 800 mm moczu).

Cewka moczowa jest rurką, przez którą mocz wychodzi z pęcherza moczowego. Proces ten jest kontrolowany przez zwieracze cewki moczowej wewnętrznej i zewnętrznej. Na tym etapie układ moczowy kobiety jest inny. Zwieracz wewnętrzny u mężczyzn składa się z mięśni gładkich, podczas gdy u układu moczowego kobiety nie. Dlatego otwiera się mimowolnie, gdy pęcherz osiąga pewien stopień rozciągnięcia.

Otwarcie zwieracza wewnętrznego cewki moczowej jest odczuwane przez osobę jako pragnienie opróżnienia pęcherza moczowego. Zwieracz zewnętrzny cewki moczowej składa się z mięśni szkieletowych i ma taką samą strukturę zarówno u mężczyzn, jak iu kobiet, jest kontrolowany arbitralnie. Mężczyzna otwiera go wysiłkiem woli, aw tym przypadku następuje proces oddawania moczu. W razie potrzeby, podczas tego procesu, osoba może dowolnie zamknąć ten zwieracz. Potem oddawanie moczu ustanie.

Jak następuje filtrowanie

Jednym z głównych zadań wykonywanych przez układ moczowy jest filtracja krwi. Każda nerka zawiera milion nefronów. Jest to nazwa jednostki funkcjonalnej, w której krew jest filtrowana, a mocz uwalniany. Arteriole w nerkach dostarczają krew do struktur składających się z naczyń włosowatych otoczonych kapsułkami. Nazywa się je kłębuszkami.

Gdy krew przepływa przez kłębuszki, większość osocza przechodzi przez naczynia włosowate do kapsułki. Po filtracji ciekła część krwi z kapsułki przepływa przez wiele rurek, które znajdują się w pobliżu komórek filtra i są otoczone kapilarami. Komórki te selektywnie absorbują wodę i substancje z filtrowanej cieczy i zawracają je z powrotem do naczyń włosowatych.

Równocześnie z tym procesem, odpady metaboliczne obecne we krwi są uwalniane do przefiltrowanej części krwi, która na końcu tego procesu jest przekształcana w mocz, który zawiera tylko wodę, odpady metaboliczne i nadmiar jonów. Jednocześnie krew, która opuszcza naczynia włosowate, jest wchłaniana z powrotem do układu krążenia wraz z substancjami odżywczymi, wodą i jonami, które są niezbędne do funkcjonowania organizmu.

Akumulacja i wydalanie odpadów metabolicznych

Kreen wytwarzany przez nerki nad moczowodów przechodzi do pęcherza, gdzie zbiera się, dopóki ciało nie będzie gotowe do opróżnienia. Gdy objętość płynu wypełniającego pęcherzyki osiąga 150-400 mm, jego ściany zaczynają się rozciągać, a receptory reagujące na to rozciąganie wysyłają sygnały do ​​mózgu i rdzenia kręgowego.

Stamtąd pojawia się sygnał mający na celu rozluźnienie wewnętrznego zwieracza cewki moczowej, a także uczucie opróżnienia pęcherza moczowego. Proces oddawania moczu może być opóźniony siłą woli, aż pęcherz osiągnie maksymalny rozmiar. W tym przypadku, gdy się rozciąga, liczba sygnałów nerwowych wzrośnie, co doprowadzi do większego dyskomfortu i silnego pragnienia opróżnienia.

Proces oddawania moczu polega na uwalnianiu moczu z pęcherza moczowego przez cewkę moczową. W takim przypadku mocz jest wydalany poza organizm.

Oddawanie moczu rozpoczyna się, gdy mięśnie zwieraczy cewki moczowej rozluźniają się i mocz wydostaje się przez otwór. W tym samym czasie, gdy zwieracze rozluźniają się, mięśnie gładkie ścian pęcherza zaczynają się kurczyć, wypychając mocz.

Cechy homeostazy

Fizjologia układu moczowego przejawia się w tym, że nerki utrzymują homeostazę za pomocą kilku mechanizmów. Jednocześnie kontrolują uwalnianie różnych substancji chemicznych w organizmie.

Nerki mogą kontrolować wydalanie z moczem jonów potasu, sodu, wapnia, magnezu, fosforanów i chlorków. Jeśli poziom tych jonów przekracza normalne stężenie, nerki mogą zwiększyć wydalanie z organizmu, aby utrzymać normalny poziom elektrolitów we krwi. Odwrotnie, nerki mogą zatrzymywać te jony, jeśli ich zawartość we krwi jest poniżej normy. Jednocześnie, podczas filtracji krwi, jony te są ponownie absorbowane do plazmy.

Również nerki zapewniają, że poziom jonów wodorowych (H +) i jonów wodorowęglanowych (HCO3-) jest w równowadze. Jony wodorowe (H +) są produkowane jako naturalny produkt uboczny metabolizmu białek pokarmowych, które gromadzą się we krwi przez pewien okres czasu. Nerki wysyłają nadmiar jonów wodorowych do moczu w celu usunięcia z ciała. Ponadto nerki rezerwują jony wodorowęglanowe (HCO3-), w przypadku gdy są one potrzebne do skompensowania dodatnich jonów wodorowych.

Płyny izotoniczne są niezbędne do wzrostu i rozwoju komórek w organizmie w celu utrzymania równowagi elektrolitowej. Nerki wspomagają równowagę osmotyczną, kontrolując ilość wody, która jest filtrowana i usuwana z organizmu wraz z moczem. Jeśli osoba spożywa dużą ilość wody, nerki przerywają proces ponownego wchłaniania wody. W tym przypadku nadmiar wody jest wydalany z moczem.

Jeśli tkanki ciała są odwodnione, nerki próbują wracać jak najwięcej do krwi podczas filtracji. Z tego powodu mocz okazuje się być bardzo skoncentrowany, z dużą ilością jonów i odpadów metabolicznych. Zmiany w wydalaniu wody są kontrolowane przez hormon antydiuretyczny, który jest wytwarzany w podwzgórzu i przedniej części przysadki mózgowej w celu zatrzymania wody w organizmie, gdy jest niedobór.

Nerki monitorują również poziom ciśnienia krwi, który jest niezbędny do utrzymania homeostazy. Kiedy wzrasta, nerki ją redukują, zmniejszając ilość krwi w układzie krążenia. Mogą również zmniejszać objętość krwi, zmniejszając wchłanianie zwrotne wody do krwi i wytwarzając wodnisty, rozcieńczony mocz. Jeśli ciśnienie krwi staje się zbyt niskie, nerki wytwarzają reninę, enzym, który zwęża naczynia krwionośne układu krążenia i wytwarza skoncentrowany mocz. Jednocześnie więcej krwi pozostaje we krwi.

Produkcja hormonów

Nerki wytwarzają i oddziałują z kilkoma hormonami, które kontrolują różne układy ciała. Jednym z nich jest kalcytriol. Jest aktywną formą witaminy D w organizmie człowieka. Jest wytwarzany przez nerki z cząsteczek prekursorów występujących w skórze po ekspozycji na promieniowanie ultrafioletowe z promieniowania słonecznego.

Kalcytriol działa w połączeniu z hormonem przytarczyc, zwiększając ilość jonów wapnia we krwi. Kiedy ich poziom spada poniżej progu, gruczoły przytarczyczne zaczynają wytwarzać hormon przytarczyc, który pobudza nerki do produkcji kalcytriolu. Działanie kalcytriolu przejawia się w tym, że jelito cienkie absorbuje wapń z pożywienia i przenosi go do układu krążenia. Ponadto hormon ten stymuluje osteoklasty w tkankach kostnych układu kostnego do rozbijania macierzy kostnej, w której jony wapnia są uwalniane do krwi.

Innym hormonem wytwarzanym przez nerki jest erytropoetyna. Jest potrzebny organizmowi do stymulowania produkcji czerwonych krwinek, które są odpowiedzialne za transport tlenu do tkanek. Jednocześnie nerki monitorują stan krwi przepływającej przez ich naczynia włosowate, w tym zdolność czerwonych krwinek do przenoszenia tlenu.

Jeśli rozwija się niedotlenienie, to znaczy zawartość tlenu we krwi spada poniżej normy, warstwa nabłonkowa naczyń włosowatych zaczyna wytwarzać erytropoetynę i wyrzuca ją do krwi. Poprzez układ krążenia hormon ten dociera do czerwonego szpiku kostnego, w którym stymuluje szybkość wytwarzania krwinek czerwonych. Z powodu tego stanu niedotlenienia kończy się.

Inna substancja, renina, nie jest hormonem w ścisłym znaczeniu tego słowa. Jest to enzym wytwarzany przez nerki w celu zwiększenia objętości i ciśnienia krwi. Zwykle występuje to jako reakcja na obniżenie ciśnienia krwi poniżej pewnego poziomu, utratę krwi lub odwodnienie, na przykład ze zwiększoną potliwością skóry.

Znaczenie diagnozy

Tak więc oczywiste jest, że każda awaria układu moczowego może prowadzić do poważnych problemów w organizmie. Patologie dróg moczowych są tam bardzo różne. Niektóre mogą być bezobjawowe, innym mogą towarzyszyć różne objawy, w tym ból brzucha podczas oddawania moczu i różne wypływy moczu.

Najczęstszymi przyczynami patologii są infekcje dróg moczowych. Układ moczowy u dzieci jest szczególnie wrażliwy w tym względzie. Anatomia i fizjologia układu moczowego u dzieci dowodzą jego podatności na choroby, które pogarsza niewystarczający rozwój odporności. Jednocześnie, nawet u zdrowego dziecka, nerki działają znacznie gorzej niż u dorosłego.

Aby zapobiec poważnym konsekwencjom, lekarze zalecają oddawanie moczu co sześć miesięcy. Pozwoli to na szybkie wykrycie patologii w układzie moczowym i leczeniu.

Struktura układu moczowego osoby i jej funkcja

Ludzki układ moczowy, znany również jako układ nerkowy, składa się z nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej.

Funkcje układu moczowego człowieka to eliminacja jego odpadów, regulacja objętości krwi i ciśnienia krwi, kontrola poziomu elektrolitów i metabolitów oraz regulacja równowagi kwasowo-zasadowej krwi.

Nerka

Układ moczowy odnosi się do struktur, które wytwarzają mocz do punktu wydalenia (wydalanie). Układ moczowy w anatomii człowieka Anatomia Organizm ludzki ma zwykle dwie sparowane nerki, jedną po lewej i jedną po prawej stronie kręgosłupa.

Każda ludzka nerka składa się z milionów jednostek funkcjonalnych, tak zwanych nefronów. Nerki otrzymują rozległy dopływ krwi przez tętnice nerkowe i żyłę nerkową.

Mocz powstaje w nerkach poprzez filtrację krwi dostarczanej do nerek. Po przefiltrowaniu krwi i jej dalszej obróbce, odpady w postaci moczu są usuwane z nerek przez moczowody, przenosząc się do pęcherza moczowego. Ciało przechowuje mocz przez pewien czas, a następnie mocz jest wydalany z organizmu poprzez oddawanie moczu.

Z reguły ciało zdrowej osoby dorosłej wytwarza 0,8-2 litry moczu dziennie. Ilość moczu zmienia się w zależności od ilości płynu przyjmowanego przez osobę i poziomu funkcjonowania jego nerek.

Kobiece i męskie układy moczowe są bardzo podobne i różnią się jedynie długością cewki moczowej.

Mocz powstaje z nefronów, jednostek funkcjonalnych nerek, a następnie przepływa przez układ zbieżnych kanalików, zwanych kanalikami zbiorczymi.

Te kanaliki są łączone, tworząc małe kubki, a następnie główne kubki łączące miedniczkę nerkową. Stamtąd mocz dostaje się do moczowodu, gładkiej struktury przypominającej rurkę, która przenika mocz do pęcherza moczowego.

U mężczyzn cewka moczowa zaczyna się od wewnętrznej strony ujścia cewki moczowej znajdującej się w trójkącie pęcherza moczowego, przechodzi przez zewnętrzny otwór kanału moczowego, przechodzi przez odcinki prostaty, błoniaste, opuszkowe i łączy się z cewką moczową prącia.

Cewka żeńska jest znacznie krótsza, zaczynając od szyi pęcherza moczowego i kończąc na przedsionku pochwy.

Mędrzec

Moczowody są kanalikowe i składają się z włókien mięśni gładkich. Z reguły mają one długość około 25-30 i średnicę 3-4 mm.

Moczowody są pokryte urotelium, które jest podobne pod względem rodzaju do nabłonka i ma warstwę mięśni gładkich w dystalnej trzeciej części, aby wspomagać ruchliwość narządów (falowe skurcz ścian).

Wychodząc z nerek, moczowody schodzą w górnej części dużych mięśni talii, aby dotrzeć do szczytu miednicy. Tutaj przecinają się przed tętnicami biodrowymi.

Następnie moczowody schodzą po bokach miednicy, a na koniec schylają się, aby wejść do pęcherza poziomo z dwóch stron na jego tylnej ścianie.

Otwory moczowodów znajdują się na kątach tylno-bocznych trójkąta pęcherza moczowego i zazwyczaj tworzą kształt podobny do szczeliny.

W ściśniętym narządzie znajdują się blisko siebie w odległości 2,5 cm i mniej więcej w tej samej odległości od otworu cewki moczowej.

W stanie rozciągniętym ciała te odległości zwiększają się do około 5 cm.

Połączenie między miedniczką nerkową a moczowodów nazywa się połączeniem moczowo-stawowym, a połączenie między moczowodem a pęcherzem moczowym nazywa się zespoleniem pęcherzowo-moczowodowym.

U kobiet moczowody przecinają krezkę macicy, przecinają się z tętnicą maciczną i wchodzą do pęcherza moczowego. Zwykle moczowód ma średnicę do 3 mm.
Moczowody mają pięć skurczów, które są:

  • na styku moczowodu i miednicy nerkowej;
  • w wizjerze miednicy;
  • w punkcie przecięcia z szerokim więzadłem macicy lub przewodu różniczkowego;
  • w otworze moczowodu w kącie bocznym trójkąta;
  • podczas przejścia przez ścianę pęcherza moczowego.

Kamienie w moczowodzie - poważny problem, który wymaga terminowego leczenia. Ignorowanie patologii może prowadzić do nieodwracalnych konsekwencji, w tym niepełnosprawności i śmierci.

Kamica nerkowa charakteryzuje się tworzeniem kamieni w nerkach (kamieni). Choroba może dotyczyć zarówno jednej, jak i obu nerek.

A których lekarzy możesz skontaktować się ze skargami na nerki, możesz przeczytać w tym materiale.

Pęcherz

Pęcherz jest elastyczno-elastycznym, umięśnionym organem umiejscowionym u podstawy miednicy. Mocz dostarczany z dwóch moczowodów połączonych przez nerki gromadzi się w danym narządzie i jest tam przechowywany aż do procesu oddawania moczu.

Narząd może pomieścić od 300 do 500 ml moczu, dopóki nie ma ochoty go opróżnić, ale może również zawierać znacznie więcej płynu.

Ciało ma szerokie dno, wierzchołek i szyję. Jego wierzchołek jest skierowany do przodu do górnej części spojenia łonowego. Stamtąd środkowa pępowina jest skierowana do góry, osiągając pępek.

Jego szyja znajduje się u podstawy trójkąta i otacza otwór cewki moczowej połączony z cewką moczową. Wewnętrzny otwór cewki moczowej i otwory moczowodów oznaczają trójkątny obszar zwany trine.

Trigon to obszar mięśni gładkich, który tworzy dno ponad cewką moczową. Gładka tkanka jest niezbędna do łatwego przepływu moczu wewnątrz ciała, w przeciwieństwie do reszty nierównej powierzchni utworzonej przez zmarszczki.

Otwory narządu mają przed sobą płaty śluzu, które działają jak zawory zapobiegające przedostawaniu się moczu z powrotem do moczowodów.

Pomiędzy dwoma otworami moczowodów znajduje się uniesiony obszar tkanki, nazywany grzbietem.

Gruczoł krokowy otacza otwór cewki moczowej przy wyjściu z narządu moczowego.

Środkowy płat prostaty, zwany językiem, powoduje wzrost błony śluzowej za wewnętrznym otworem cewki moczowej. Język może zwiększyć się z powiększoną prostatą.

U mężczyzn pęcherz znajduje się w przedniej części odbytnicy, oddzielonej kieszenią prostokątną i podtrzymywanej przez włókna wznoszącego się odbytu i gruczołu krokowego.

U kobiet znajduje się w przedniej części macicy, oddzielonej jamą pęcherzykowo-maciczną i podtrzymywanej przez odbyt i górną część pochwy.
Ściany ciała z reguły mają grubość około 3-5 mm. Kiedy jest znacznie rozciągnięty, jego ściana z reguły staje się mniejsza niż 3 mm grubości.

Wewnętrzne ściany ciała mają szereg wypukłości, grube fałdy błony śluzowej, znane jako zmarszczki, które umożliwiają jej rozszerzenie.

W miarę gromadzenia się moczu zmarszczki wygładzają się, a ściana narządu rozszerza się, umożliwiając przechowywanie dużych ilości moczu bez znaczącego zwiększania ciśnienia wewnętrznego w narządzie.

Mętny mocz jest rodzajem wskaźnika, który może wskazywać na obecność procesów patologicznych w organizmie. Istnieje jednak wiele przypadków, w których mętność moczu jest normą.

Zapalenie pęcherza moczowego jest jedną z najczęstszych chorób ludzkiego układu moczowego. Jakie leki są najbardziej skuteczne w tej patologii? Przeczytaj tutaj.

Podobne filmy

Film edukacyjny o układzie moczowym osoby i jej funkcjach:

Oddawanie moczu z pęcherza moczowego jest kontrolowane przez centrum oddawania moczu w mostku w pniu mózgu. Proces oddawania moczu u ludzi odbywa się pod dobrowolną kontrolą. U małych dzieci, niektórych osób starszych i osób z urazami neurologicznymi oddawanie moczu może wystąpić jako odruch mimowolny. Fizjologicznie oddawanie moczu obejmuje koordynację między ośrodkowym, autonomicznym i somatycznym układem nerwowym.

Funkcje i struktura układu moczowego

Ludzki układ moczowy obejmuje narządy odpowiedzialne za powstawanie, gromadzenie i eliminację moczu z organizmu.

System ma na celu oczyszczenie organizmu z toksyn, substancji niebezpiecznych przy jednoczesnym utrzymaniu pożądanej równowagi woda-sól.

Rozważ to bardziej szczegółowo.

Struktura ludzkiego układu moczowego

Struktura układu moczowego obejmuje:

Podstawa - nerki

Główny organ oddawania moczu. Składają się z tkanki nerkowej, przeznaczonej do oczyszczania krwi z uwalnianiem moczu, a także z układu kielicha i miednicy do zbierania i usuwania moczu.

Nerki pełnią wiele funkcji:

  1. Wydalenie. Polega na usuwaniu produktów przemiany materii, nadmiaru cieczy, soli. Wiodąca wartość dla prawidłowego funkcjonowania organizmu ma wydajność mocznika, kwasu moczowego. Gdy ich stężenie we krwi zostanie przekroczone, następuje zatrucie organizmu.
  2. Kontrola równowagi wody.
  3. Kontrola ciśnienia krwi. Organ wytwarza reninę, enzym charakteryzujący się właściwościami zwężającymi naczynia. Produkuje również szereg enzymów, które mają właściwości rozszerzające naczynia, takie jak prostaglandyny.
  4. Hematopoeza Organizm wytwarza hormon erytropoetynę, przez który przeprowadzana jest regulacja poziomu erytrocytów - komórek krwi odpowiedzialnych za nasycenie tkanek tlenem.
  5. Regulacja poziomu białek we krwi.
  6. Regulacja wymiany wody i soli oraz równowagi kwasowo-zasadowej. Nerki usuwają nadmiar kwasu i zasad, regulują ciśnienie osmotyczne krwi.
  7. Udział w procesach metabolicznych Ca, fosforu, witaminy D.

Nerki są obficie zaopatrzone w naczynia krwionośne, które przenoszą ogromną ilość krwi do narządu - około 1700 litrów dziennie. Cała krew w ludzkim ciele (około 5 litrów) jest filtrowana przez organizm w ciągu dnia około 350 razy.

Funkcjonowanie organizmu jest zorganizowane w taki sposób, że ta sama objętość krwi przechodzi przez obie nerki. Jeśli jednak jedno z nich zostanie usunięte, ciało dostosuje się do nowych warunków. Należy zwrócić uwagę na fakt, że przy zwiększonym obciążeniu jednej nerki, ryzyko rozwoju chorób związanych z tym wzrostem.

Nerki nie są jedynym organem wydalania. To samo zadanie wykonuje się w płucach, skórze, jelitach, gruczołach ślinowych. Ale nawet w agregacie wszystkie te narządy nie radzą sobie z oczyszczaniem ciała w takim samym stopniu jak nerki.

Na przykład przy normalnym poziomie glukozy cała jego objętość jest odsysana. Wraz ze wzrostem jego stężenia, część cukru pozostaje w kanalikach i jest wydalana wraz z moczem.

Kanał cewki moczowej

Organ ten jest kanałem mięśniowym, którego długość wynosi 25-30 cm, jest to odcinek pośredni między miedniczką nerkową a pęcherzem. Szerokość prześwitu kanału zmienia się na całej długości i może wynosić od 0,3 do 1,2 cm.

Moczniki są zaprojektowane, aby przenosić mocz z nerek do pęcherza moczowego. Ruch płynu jest zapewniony przez skurcze ścian ciała. Moczowodów i moczu są oddzielone przez zawór, który otwiera się w celu usunięcia moczu, a następnie powraca do pierwotnej pozycji.

Pęcherz

Funkcją bańki jest akumulacja moczu. W nieobecności moczu narząd przypomina małą torebkę z fałdami, która zwiększa swój rozmiar w miarę gromadzenia się płynu.
Jest on pełen zakończeń nerwowych.

Nagromadzenie w nim moczu w objętości 0, 25-0,3 l prowadzi do dostarczenia do mózgu impulsu nerwowego, który objawia się jako potrzeba oddania moczu. W procesie opróżniania bańki dwa zwieracze jednocześnie się rozluźniają, a włókna mięśniowe krocza i prasy są używane.

Objętość uwalnianego płynu dziennie zmienia się i zależy od wielu czynników: temperatury otoczenia, objętości zużywanej wody, żywności, potu.

Są one wyposażone w receptory, które reagują na sygnały nerkowe dotyczące postępu moczu lub zamknięcia zaworu. Ten ostatni jest ścianą narządową mocującą go do włókna.

Struktura cewki moczowej

Jest to organ rurowy, który wydala mocz. Mężczyźni i kobiety mają swoje własne cechy w funkcjonowaniu tej części układu moczowego.

Funkcje całego systemu

Głównym zadaniem układu moczowego jest eliminacja substancji toksycznych. Rozpoczyna się filtracja krwi w kłębuszkach nefronów. Wynikiem filtracji jest wybór dużych cząsteczek białka, które wracają do krwiobiegu.

Płyn oczyszczony z białka wchodzi do kanalików nefronu.
Nerki starannie i dokładnie pobierają wszystkie przydatne i niezbędne substancje ciała i zwracają je do krwi.

Podobnie odfiltrowują toksyczne pierwiastki, które trzeba wydobyć. To jest najważniejsza praca, bez której ciało umrze.

Większość procesów zachodzących w ludzkim ciele odbywa się automatycznie, bez ludzkiej kontroli. Jednak oddawanie moczu jest procesem kontrolowanym przez świadomość, a przy braku choroby nie występuje mimowolnie.

Jednak ta kontrola nie ma zastosowania do wrodzonych zdolności. Jest produkowany z wiekiem w pierwszych latach życia. W tym przypadku dziewczyny uformowały się szybciej.

Miej silniejszy seks

Funkcjonowanie narządów w męskim ciele ma swoje własne niuanse. Różnica dotyczy pracy cewki moczowej, która uwalnia nie tylko mocz, ale także plemniki. W męskich przewodach cewki moczowej są połączone, pochodzących z

pęcherz i jądra. Jednak mocz i plemniki nie mieszają się.
Struktura cewki moczowej u mężczyzn składa się z 2 części: przedniej i tylnej. Główną funkcją przedniej części jest zapobieganie przenikaniu infekcji do odległej części i jej późniejszemu rozprzestrzenianiu się.

Szerokość cewki moczowej u mężczyzn wynosi około 8 mm, a długość wynosi 20-40 cm. U mężczyzn kanał jest podzielony na kilka części: gąbczastą, błoniastą i prostaty.

Populacja żeńska

Różnice w układzie wydalniczym występują tylko w funkcjonowaniu cewki moczowej.
W kobiecym ciele pełni jedną funkcję - wydalanie moczu. Cewka moczowa - krótka i szeroka średnica rurki

który ma 10-15 mm, a długość - 30-40 mm. Ze względu na cechy anatomiczne kobiety częściej doświadczają chorób pęcherza moczowego, ponieważ infekcje łatwiej dostać się do środka.

Zlokalizowana cewka moczowa u kobiet pod spojeniem i ma zakrzywiony kształt.
U obu płci zwiększona potrzeba oddawania moczu, ból, opóźnienie lub nietrzymanie moczu wskazują na rozwój chorób narządów moczowych lub znajdujących się obok nich.

W dzieciństwie

Proces dojrzewania nerek nie kończy się przed porodem. Powierzchnia filtrująca narządu u dziecka to tylko 30% tej wielkości u dorosłych. Kanałki nefronowe są węższe i krótsze.

U dzieci w pierwszych latach życia narząd ma strukturę zrazikową, obserwuje się niedorozwój warstwy korowej.
Aby oczyścić organizm z toksyn, dzieci potrzebują więcej wody niż dorośli. Należy zauważyć korzyści płynące z karmienia piersią z tego punktu widzenia.

Istnieją różnice w pracy innych ciał. Moczowody u dzieci są szersze i bardziej kręte. Cewka moczowa u młodych dziewcząt (w wieku poniżej 1 roku) jest całkowicie otwarta, ale nie prowadzi to do rozwoju procesów zapalnych.

Wniosek

Układ moczowy łączy wiele narządów. Naruszenia ich pracy mogą prowadzić do poważnych zaburzeń w organizmie. Gdy nagromadzenie szkodliwych substancji pojawia się oznaki zatrucia - zatrucie, które rozprzestrzenia się na całe ciało.

W tym przypadku choroby układu moczowego mogą mieć inny charakter: zakaźny, zapalny, toksyczny, spowodowany upośledzonym krążeniem krwi. Terminowy dostęp do lekarza, jeśli objawy wskazują na chorobę, pomoże uniknąć poważnych konsekwencji.

Układ moczowy

Treść

  1. Struktura
  2. Nefron
  3. Czego się nauczyliśmy?
  4. Raport punktowy

Bonus

  • Test na temat

Struktura

Krew do oczyszczania z produktów rozpadu przechodzi przez naturalny filtr - sparowane pąki znajdujące się w brzuchu na poziomie 12 kręgu piersiowego. Długość nerki wynosi 10-12 cm, szerokość - 4 cm, masa może wynosić od 120 do 200 g. Prawa nerka jest niższa niż lewa. Przed lewą nerką znajduje się żołądek i krawędź trzustki, śledziona przylega na górze. Górne końce każdej nerki stykają się z gruczołami wydzielania wewnętrznego - nadnerczami, które wydzielają hormony.

Moczowody, które prowadzą do pęcherza moczowego, odchodzą od nerek. Z pęcherza moczowego nagromadzony mocz jest wydalany przez cewkę moczową.

Rys. 1. Układ moczowy.

Szczegółowa struktura układu moczowego jest opisana w tabeli.

Skład

Struktura

Funkcje

Ma kształt fasoli. Składa się z kory mózgowej i ciała modzelowatego. Warstwa korowa składa się z włóknistych i tłustych kapsułek. Po stronie wklęsłej znajdują się bramy nerkowe. Obejmuje to naczynia krwionośne (aorta i żyła główna dolna) i nerwy. Oto miednica nerkowa, która stopniowo zwęża się w moczowody

Filtruje krew, formuje, zbiera i przewodzi mocz pierwotny i wtórny.

Puste rurki składające się z trzech warstw. Wewnętrzna warstwa jest muskularna. Długość zależy od wysokości osoby.

Wiąże nerki z pęcherzem moczowym, przewodzi mocz wtórny

Mięśniowa torba o objętości 300-400 ml. Składa się z trzech warstw:

- zewnętrzna błona surowicza;

- tkanka mięśni gładkich;

Zbiera mocz. Nagromadzenie 200 ml moczu jest sygnałem do oddania moczu

Cewka moczowa

Elastyczna rurka. U mężczyzn długość cewki moczowej wynosi 20-22 cm, u kobiet - 3-5 cm

Wyświetla mocz

Rys. 2. Struktura nerki.

Układ moczowy usuwa produkty przemiany materii z organizmu i utrzymuje równowagę wodno-solną.

Nefron

Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron, składający się z trzech działów:

  • cielę nerkowe (malpigiev) - tworzy pierwotny mocz;
  • kanaliki nerkowe - zamieniają pierwotny na wtórny mocz;
  • rurka zbiorcza - usuwa płyn do wspólnego przewodu.

Rys. 3. Struktura nefronu.

Ciałko nerkowe tworzy kłębuszek włośniczkowy w kapsule Bowman-Shumlyansky. Kapsułka składa się z wewnętrznego i zewnętrznego liścia, między którymi znajduje się przestrzeń. Nadchodzi pierwotny mocz.

Kanaliki nerkowe są złożonym układem kanalików rozciągających się od ciała malpighia.
Istnieje kilka działów:

  • proksymalny - części zwinięte i proste;
  • pętla Henle - zstępujące i wznoszące się części;
  • dystalne - proste i kręte części.

Każdy dział prowadzi filtrowany płyn i wykonuje reabsorpcję - odwrotną absorpcję substancji (glukozy, aminokwasów, jonów) z pierwotnego moczu do krwi. Tworzy to wtórny mocz.

Przefiltrowana ciecz wchodzi do rurki łączącej, a następnie do rury zbiorczej. Łączą się w duży kanał zbiorczy. Kilka połączonych kanałów otwiera się w małą filiżankę, która przechodzi do miednicy.

Przez nerki średnio w ciągu 24 godzin przechodzi około 180 litrów. krew i powstało około 2 litrów. mocz.

Czego się nauczyliśmy?

Układ moczowy składa się z nerek i szlaków. W nerkach znajdują się jednostki strukturalne, które filtrują krew i tworzą mocz. Moczowody usuwają uformowany płyn z pęcherza moczowego. Tutaj gromadzi się i jest usuwany z ciała przez cewkę moczową.

Napisz z listy nazwy narządów i części układu moczowego: usta, skóra, nerki, cewka moczowa, moczowód, żyła nerkowa, pęcherz moczowy, tętnica nerkowa, tchawica. POMOC PILNIE DZIŚ POTRZEBUJESZ !!

Oszczędzaj czas i nie wyświetlaj reklam dzięki Knowledge Plus

Oszczędzaj czas i nie wyświetlaj reklam dzięki Knowledge Plus

Odpowiedź

Odpowiedź jest podana

natasha963

Połącz Knowledge Plus, aby uzyskać dostęp do wszystkich odpowiedzi. Szybko, bez reklam i przerw!

Nie przegap ważnego - połącz Knowledge Plus, aby zobaczyć odpowiedź już teraz.

Obejrzyj film, aby uzyskać dostęp do odpowiedzi

O nie!
Wyświetlane są odpowiedzi

Połącz Knowledge Plus, aby uzyskać dostęp do wszystkich odpowiedzi. Szybko, bez reklam i przerw!

Nie przegap ważnego - połącz Knowledge Plus, aby zobaczyć odpowiedź już teraz.

Nazwa narządów i części układu moczowego

Cechy wieku układu hormonalnego

Układ hormonalny odgrywa bardzo ważną rolę w organizmie człowieka. Odpowiada za wzrost i rozwój zdolności umysłowych, kontroluje funkcjonowanie narządów. Układ hormonalny u dorosłych i dzieci nie działa jednakowo.

Rozważmy cechy wieku układu hormonalnego.

Tworzenie gruczołów i ich funkcjonowanie rozpoczyna się podczas rozwoju wewnątrzmacicznego. Układ hormonalny jest odpowiedzialny za wzrost zarodka i płodu. W procesie formowania ciała powstają połączenia między gruczołami. Po porodzie zostają wzmocnione.

Od momentu narodzin do początku dojrzewania największe znaczenie mają tarczyca, przysadka mózgowa i nadnercza. W okresie dojrzewania wzrasta rola hormonów płciowych. W okresie od 10-12 do 15-17 lat następuje aktywacja wielu gruczołów. W przyszłości ich praca się ustabilizuje. Dzięki przestrzeganiu prawidłowego stylu życia i braku chorób w układzie hormonalnym nie ma znaczących niepowodzeń. Jedynymi wyjątkami są hormony płciowe.

Największą wartość w procesie rozwoju człowieka ma przysadka mózgowa. Odpowiada za funkcjonowanie tarczycy, nadnerczy i innych obwodowych części układu. Masa przysadki mózgowej u noworodka wynosi 0,1-0,2 grama. W wieku 10 lat jego waga osiąga 0,3 grama. Masa gruczołu u dorosłego wynosi 0,7-0,9 grama. Wielkość przysadki mózgowej może wzrosnąć u kobiet w czasie ciąży. W okresie oczekiwania dziecka jego waga może osiągnąć 1,65 grama.

Główną funkcją przysadki mózgowej jest kontrola wzrostu ciała. Wykonywany jest przez produkcję hormonu wzrostu (somatotropowego). Jeśli w młodym wieku przysadka mózgowa nie działa prawidłowo, może to prowadzić do nadmiernego wzrostu masy ciała i rozmiaru, lub odwrotnie, do małych rozmiarów.

Gruczoł znacząco wpływa na funkcje i rolę układu hormonalnego, dlatego, gdy nie działa prawidłowo, produkcja hormonów tarczycy i nadnerczy nie jest przeprowadzana prawidłowo.

We wczesnym okresie dojrzewania (16-18 lat) przysadka mózgowa zaczyna działać stabilnie. Jeśli jego aktywność nie jest znormalizowana, a hormony somatotropowe są wytwarzane nawet po zakończeniu wzrostu organizmu (20-24 lata), może to prowadzić do akromegalii. Ta choroba objawia się nadmiernym wzrostem części ciała.

Epifiza - żelazo, które działa najbardziej aktywnie aż do wieku szkoły podstawowej (7 lat). Jego waga u noworodka wynosi 7 mg, u dorosłego - 200 mg. Gruczoły wytwarzają hormony, które hamują rozwój seksualny. W ciągu 3-7 lat zmniejsza się aktywność szyszynki. W okresie dojrzewania liczba wytwarzanych hormonów jest znacznie zmniejszona. Ze względu na nasadę ludzką biorytmy zostają zachowane.

Innym ważnym gruczołem w ludzkim ciele jest tarczyca. Zaczyna się rozwijać jeden z pierwszych w układzie hormonalnym. W momencie narodzin masa gruczołu wynosi 1-5 gramów. W wieku 15-16 lat jego masę uważa się za maksymalną. To 14-15 gramów. Największą aktywność tej części układu hormonalnego obserwuje się w ciągu 5-7 i 13-14 lat. Po 21 latach i do 30 lat aktywność tarczycy ulega zmniejszeniu.

Gruczoły przytarczyczne zaczynają tworzyć się w 2 miesiącu ciąży (5-6 tygodni). Po urodzeniu dziecka ich waga wynosi 5 mg. Podczas życia jego waga wzrasta 15-17 razy. Największą aktywność gruczołu przytarczycznego obserwuje się w ciągu pierwszych 2 lat życia. Następnie do 7 lat utrzymuje się na dość wysokim poziomie.

Grasica lub grasica są najbardziej aktywne w okresie dojrzewania (13-15 lat). W tej chwili jego waga wynosi 37-39 gramów. Jego waga zmniejsza się z wiekiem. W wieku 20 lat waga wynosi około 25 gramów, w 21-35 - 22 gramy. Układ hormonalny u osób starszych działa mniej intensywnie, a zatem gruczoł grasicy zmniejsza się do 13 gramów. Gdy rozwijają się tkanki limfoidalne grasicy, zastępują je tkanki tłuszczowe.

Po urodzeniu nadnercza ważą około 6-8 gramów każda. W miarę ich wzrostu ich masa wzrasta do 15 gramów. Tworzenie gruczołów występuje do 25-30 lat. Największą aktywność i wzrost nadnerczy obserwuje się w ciągu 1-3 lat, a także w okresie rozwoju seksualnego. Dzięki hormonom wytwarzanym przez żelazo człowiek może kontrolować stres. Wpływają również na proces regeneracji komórek, regulują metabolizm, funkcje seksualne i inne.

Rozwój trzustki występuje do 12 lat. Naruszenia jej pracy występują głównie przed okresem dojrzewania.

Kobiece i męskie gruczoły płciowe powstają podczas rozwoju płodu. Jednak po urodzeniu dziecka ich aktywność jest ograniczona do 10-12 lat, czyli przed początkiem kryzysu dojrzewania.

Męskie gruczoły rozrodcze - jądra. Po urodzeniu ich waga wynosi około 0,3 grama. Od 12-13 lat żelazo zaczyna aktywniej pracować pod wpływem GnRH. U chłopców przyspiesza się wzrost, pojawiają się wtórne cechy płciowe. W wieku 15 lat aktywowana jest spermatogeneza. W wieku 16-17 lat rozwój męskich gruczołów płciowych jest zakończony i zaczynają one działać tak samo jak u dorosłych.

Kobiece gruczoły płciowe to jajniki. Ich waga w momencie narodzin wynosi 5-6 gramów. Masa jajników u dorosłych kobiet wynosi 6-8 gramów. Rozwój gruczołów płciowych występuje w 3 etapach. Od narodzin do 6-7 lat jest etap neutralny.

W tym okresie podwzgórze powstaje na typie żeńskim. Od 8 lat do początku okresu dojrzewania trwa okres przed dojrzewaniem. Od pierwszej miesiączki do początku menopauzy występuje okres dojrzewania. Na tym etapie następuje aktywny wzrost, rozwój drugorzędnych cech płciowych, powstawanie cyklu miesiączkowego.

Układ hormonalny u dzieci jest bardziej aktywny niż u dorosłych. Główne zmiany w gruczołach występują we wczesnym wieku, młodszym i starszym wieku szkolnym.

Aby formowanie i funkcjonowanie gruczołów przebiegało prawidłowo, bardzo ważne jest zapobieganie naruszeniom ich pracy. Może to pomóc w symulatorze TDI-01 „Trzeci oddech”. To urządzenie może być używane od 4 roku życia i przez całe życie. Dzięki niemu człowiek opanuje technikę endogennego oddychania. Z tego powodu ma zdolność do utrzymania zdrowia całego organizmu, w tym układu hormonalnego.

Ogólna charakterystyka układu hormonalnego

Układ hormonalny składa się z wysoce wyspecjalizowanych narządów wydzielniczych (organów z czystym wydzielaniem endokrynologicznym) lub części narządów (w gruczołach o mieszanej funkcji), a także pojedynczych komórek hormonalnych rozrzuconych przez różne narządy nie-endokrynologiczne (płuca, nerki, przewód pokarmowy). Podstawą większości gruczołów wydzielania wewnętrznego (takich jak gruczoły zewnątrzwydzielnicze) jest tkanka nabłonkowa. Jednak wiele narządów (podwzgórze, tylny płat przysadki, nasadka, rdzeń nadnerczy, niektóre pojedyncze komórki hormonalne) pochodzi z tkanki nerwowej (neurony lub neuroglia).

Wszystkie narządy układu hormonalnego wytwarzają wysoce aktywne i wyspecjalizowane w działaniu substancje - hormony. Ten sam gruczoł dokrewny może wytwarzać hormony, które nie są identyczne w swoim działaniu. Jednocześnie wydzielanie tych samych hormonów może być realizowane przez różne narządy hormonalne. Morfologicznymi cechami narządów wydzielania wewnętrznego jest obecność grupy wysoce wyspecjalizowanych komórek wydzielniczych lub jednej takiej komórki, która wytwarza substancje biologicznie czynne - hormony przedostające się do krwi i limfy. Dlatego w narządach wydzielania wewnętrznego nie ma przewodów wydalniczych, a komórki wydzielania wewnętrznego są otoczone gęstą siecią naczyń krwionośnych limfatycznych i krwi. W układzie hormonalnym komórki wytwarzające hormony wydzielnicze można układać w grupy, sznury, pęcherzyki lub pojedyncze endokrynocyty. Hormony z natury chemicznej są różne: białko (STG), glikoproteina (TSH), steroid (kora nadnerczy). Poprzez działanie hormonów dzieli się na „hormony początkowe” i „wykonawcze”. „Początkowe” hormony obejmują neurohormony centralnych narządów endokrynnych podwzgórza i zwrotne hormony przysadki. „Wykonujące hormony” obwodowych gruczołów dokrewnych lub narządów docelowych, w przeciwieństwie do „początkowych”, mają bezpośredni wpływ na podstawowe funkcje organizmu: adaptację, metabolizm, wzrost, funkcje seksualne itp.

W organizmie występują dwa systemy regulacyjne: nerwowy i hormonalny. Aktywność układu hormonalnego jest ostatecznie regulowana przez układ nerwowy. Połączenie między układem nerwowym i hormonalnym odbywa się przez podwzgórze - część mózgu, która jest najwyższym ośrodkiem wegetatywnym. Jej jądra są tworzone przez specjalne neurony neurosekrecyjne zdolne do wytwarzania nie tylko neuraminowych mediatorów (norepinefryny, serotoniny), podobnie jak wszystkie neurony, ale także neurohormony, w szczególności liberyny i statyny, które dostają się do krwiobiegu iw ten sposób osiągają przedni płat przysadki. Neurohormony te są przekaźnikami, przełączającymi impulsy z układu nerwowego na układ hormonalny, na gruczoł przysadki mózgowej, stymulującym liberynami lub hamującym wytwarzanie endokrynologii przedniego przysadki mózgowej hormonów zwrotnikowych, co z kolei wpływa na wytwarzanie hormonów przez obwodowe gruczoły dokrewne. Tak więc, poprzez humoralne, transgipofizarno podwzgórze reguluje aktywność obwodowych narządów wydzielania wewnętrznego - narządów docelowych, których komórki hormonalne mają receptory dla odpowiednich hormonów. Podwzgórzową regulację gruczołów dokrewnych można również przeprowadzić parahypofizycznie wzdłuż łańcuchów neuronów odprowadzających. Z kolei na zasadzie „sprzężenia zwrotnego” gruczoły wydzielania wewnętrznego są w stanie bezpośrednio reagować na własne hormony. Należy zauważyć, że regulacyjna rola podwzgórza jest kontrolowana przez wyższe części mózgu (układ lędźwiowy, nasadę kości, tworzenie siatkówkowe itp.), Stosunek katecholamin, serotoniny, acetylocholiny, jak również endorfin i enkefalin wytwarzanych przez specjalne neurony mózgu.

KLASYFIKACJA SYSTEMU ENDOCRINE

Narządy hormonalne

1. Centralne formacje regulacyjne układu hormonalnego (jądra neurosekrecyjne podwzgórza, przysadka, nasada).

2. Obwodowe gruczoły dokrewne: zależne od przysadki (tarczycy, tarczyca kory nadnerczy) i niezależne od przysadki mózgowej (gruczoł przytarczyc, kalcytinocyty tarczycy, rdzeń nadnerczy).

3. Narządy pełniące funkcje endokrynologiczne i inne niż endokrynologiczne (trzustka, gruczoły płciowe, łożysko).

4. Pojedyncze komórki produkujące hormony (w płucach, nerkach, przewodzie pokarmowym itp.) Pochodzenia nerwowego i nie nerwowe.

Przysadka mózgowa składa się z przysadki mózgowej genezy nabłonka (płata przedniego, płata środkowego i części rurkowej) i przysadki mózgowej pochodzenia neurologicznego (płat tylny, lejek, trzon). Przedni płat przysadki jest reprezentowany przez endokrynocyty nabłonkowe zlokalizowane w grupach i pasmach, pomiędzy którymi znajdują się sinusoidalne naczynia włosowate w luźnej tkance łącznej. Endokrynocyty dzielą się na dwie duże grupy: chromofilną z dobrze wybarwionymi granulkami i chromofobową ze słabo zabarwioną cytoplazmą i bez granulek. Wśród chromofilnych komórek rozróżnia się zasadochłonne z granulkami zawierającymi glikoproteiny i barwi się barwnikami zasadowymi, oraz kwasofilne z dużymi granulkami białkowymi, barwiące barwnikami kwasowymi. Bazofilowe endokrynocyty (4–10% z nich) obejmują kilka typów (w zależności od produkowanego hormonu, patrz tabela 1 komórek: komórki tyreotropowe o wielokątnym kształcie, ich granulki zawierają małe granulki (80–150 nm), gonadotropocyty o owalnym lub okrągłym kształcie mają granulki (200-300 nm) i mimośrodowo położone jądro, w środku komórki znajduje się strefa świetlna - „dziedziniec” lub plamka (w obrazie dyfrakcji elektronów jest to aparat Golgiego).Komory kortykotropowe mają nieregularny kształt, zawierają specjalne kuliste granulki (200-250 nm). endokrynocyty (30 35%) ma dobrze rozwiniętą siateczkową retikulum endoplazmatyczne i dzieli się na: komórki somatotropowe z granulkami o średnicy 350-400 nm i komórki laktotropowe z większymi granulkami 500-600 nm w cytoplazmie Komórki chromofobowe lub główne (60%) są albo komórkami rezerwowymi o niskim zróżnicowaniu albo różne stany funkcjonalne. Podwzgórzowa regulacja tworzenia hormonów adno-przysadkowych jest prowadzona drogą humoralną. Górna tętnica przysadki w obszarze wysokości przyśrodkowej podwzgórza rozpada się na pierwotną sieć pęczka. Na ścianach tych naczyń włosowatych kończą się aksony neuronów środkowego podwzgórza. Według aksonów tych neuronów ich neurohormony Liberin i statyny wchodzą do krwi. Kapilary splotu pierwotnego zbiera się w naczyniach portalowych. Te ostatnie schodzą do płata przedniego i tam rozpadają się na drugorzędową sieć naczyń włosowatych, z której liberyny i statyny dyfundują do endokrynologii gruczołu krokowego.

Średnia proporcja przysadki mózgowej u ludzi jest słabo rozwinięta. Ta frakcja wytwarza melanocytotropinę i lipotropinę, która wpływa na metabolizm lipidów. Udział ten składa się z komórek nabłonkowych i pseudocząsteczek - ubytków z wydzieliną o charakterze białkowym lub śluzowym.

Neurohipophysis - tylny płat jest reprezentowany przez komórki neuroglialne postaci procesu - przysadki. Ta część przysadki sama nie wytwarza, ale tylko gromadzi hormony (ADH, oksytocynę) neuronów jąder przedniego podwzgórza w neurosekrecyjnych nagromadzonych ciałach śledzia. Te ostatnie są zakończeniami aksonów komórek tych neuronów na ściankach sinusoidalnych naczyń włosowatych tylnego płata przysadki. Neuropsycha należy do narządów neurohemicznych, które gromadzą hormony podwzgórza. Tylny płat przysadki mózgowej jest połączony z podwzgórzem przez łodygę przysadki i stanowi pojedynczy układ podwzgórzowo-przysadkowy.

Nasada lub szyszynka - powstanie stożkowatego stożka stożkowego. Nasada pokrywa się kapsułką tkanki łącznej, z której odchodzą cienkie przegrody z naczyniami i nerwami, dzieląc narząd na niewyraźnie wyrażone zraziki. W zrazikach narządów rozróżnia się dwa typy komórek neuroektodermalnych: sosalocyty wytwarzające wydzielinę (endokrynocyty) i wspierające komórki glejowe (gliocyty) o słabej cytoplazmie i zagęszczonych jądrach. Pinealocyty są podzielone na dwa typy: jasny i ciemny. Lekkie sosalocyty to duże komórki procesowe o jednorodnej cytoplazmie. Ciemne komórki mają ziarnistą cytoplazmę (granulki kwasochłonne lub zasadochłonne). Te dwa typy sosnocytów wydają się zapewniać różne stany funkcjonalne pojedynczej komórki. Procesy pinealocytów, miażdżycy rozszerzają się, w kontakcie z licznymi sinusoidalnymi naczyniami krwionośnymi. Inwolucja szyszynki rozpoczyna się w wieku 4-5 lat. Po 8 roku życia w nasadach stwierdza się zrąb nabłonka (piasek mózgowy), ale (funkcja gruczołu nie ustaje. Ludzka nasada jest w stanie wykryć bodźce świetlne i regulować procesy rytmiczne w organizmie związane z przemianą dnia i nocy. Czynniki hormonalne wytwarzane przez nasadę serotonina, która zamienia się w melatoninę, antygonadotropina reguluje funkcje gonad przez podwzgórze oczu Wśród czynników hormonalnych wytwarzanych przez przysadkę mózgowa istnieje hormon, który zwiększa poziom potasu w przeglądaj

Składa się z dwóch płatów, połączonej ze sobą części gruczołu zwanej przesmykiem. Na zewnątrz gruczoł jest pokryty kapsułką tkanki łącznej, z której cienkie warstwy z naczyniami rozdzielają narząd na płaty. Główną częścią miąższu zrazików są jego jednostki strukturalne i funkcjonalne - mieszki włosowe. Są to pęcherzyki, których ściana składa się z endokrynologów pęcherzykowych - tyrocyty. Tyrocyty - komórki nabłonkowe o kubicznej postaci (z normalnymi funkcjami), wydzielające hormony zawierające jod - tyroksyna i trójjodotyronina, wpływające na podstawowy metabolizm. Mieszki wypełnia się koloidem (lepka ciecz zawierająca tyreoglobuliny). Na zewnątrz ściana pęcherzyka jest ściśle związana z siecią naczyń krwionośnych krwi i limfatycznych. Gdy tyrocyty z niedoczynnością tarczycy spłaszczają się, koloid staje się gęstszy, wielkość pęcherzyków wzrasta, i odwrotnie, gdy występuje nadczynność, tyrocyty przybierają postać pryzmatyczną, kaloid staje się bardziej płynny i zawiera liczne wakuole. W cyklu wydzielniczym pęcherzyków rozróżnia się fazę produkcji i fazę eliminacji hormonów. Jodki są niezbędne do produkcji tyroksyny. aminokwasy, w tym tyrozyna, składniki węglowodanowe, woda, wchłaniane przez tyrocyty z krwi. W siateczce endoplazmatycznej tyrocytów powstaje łańcuch polipeptydowy tyreoglobuliny. do których składniki węglowodanowe łączą się w kompleks Golgiego. Jodki krwi przy użyciu peroksydaz tyrycytowych są utleniane do atomu jodu. Na granicy tyrocytów i jamy pęcherzyka występuje wbudowywanie atomów jodu w tyrozynę łańcucha polipeptydu tyreoglobuliny. W rezultacie powstają mono- i dijodotyrozyny, a dalej - tetrajodotyronina - tyroksyna i trójjodotyronina. Faza eliminacji przebiega z reabsorpcją koloidu przez fagocytozę fragmentów koloidalnych - tyreoglobulinę przez pseudopodia tyrocyty z silną aktywacją gruczołu. Następnie fragmenty fagocytozy pod wpływem enzymów lizosomalnych ulegają proteolizie, a jodotyroniny uwalniane z tyreoglobuliny są przenoszone z tyrocytu do naczyń włosowatych otaczających pęcherzyk. Umiarkowanej aktywności tarczycy nie towarzyszy fagocytoza koloidalna. W tym przypadku obserwuje się proteolizę w jamie pęcherzyka i pinocytozę produktów proteolizy przez tyrocyty. W zrębie tkanki łącznej między pęcherzykami znajdują się małe skupiska komórek nabłonkowych (wysepki międzypęcherzykowe), które są źródłem rozwoju nowych pęcherzyków. Jako część pęcherzyków ścienne lub interfollicular wysepek umieszczone światło komórek pochodzenia neuronowego - endocrinocytes parafolikulyarnye lub kaltsitoninotsity (K-Cells), są endocrinocytes są w cytoplazmie inny niż granulki neyraminov (serotoniny, norepinefryny) specyficznego ziarnistości związane z rozwojem hormony białkowe - kalcytoniny obniżające Ca we krwi i somatostatyna. Wytwarzanie tych hormonów, w przeciwieństwie do wytwarzania tyroksyny, nie jest związane z wchłanianiem jodu i nie zależy od hormonu tyreotropowego przysadki. Granulki komórek K barwią się dobrze osmem i srebrem,

Miąższ narządu jest reprezentowany przez sznury komórek nabłonkowych - parathyrocyty. Pomiędzy nimi w warstwach tkanki łącznej znajdują się liczne naczynia włosowate. Rozróżnij główne - światło z wtrąceniami glikogenu i ciemnymi parathrocytami, a także parathrocytami oxyfilowymi z licznymi mitochondriami. w głównych komórkach cytoplazma jest zasadochłonna, z dużymi ziarnami. Komórki kwaśne uważane są za podstawowe formy starzenia się, parathormon przytarczyc i kalcytoninę tarczycy są antagonistami. utrzymują homeostazę wapnia w organizmie. Wytwarzanie parathyryny ma działanie hiperkalcemiczne i nie zależy od hormonów przysadki,

Sparowane narządy składają się z zewnętrznej substancji korowej i wewnętrznego rdzenia. W substancji korowej występują trzy strefy komórek nabłonkowych: kłębuszkowy, wytwarzający hormon mineralokortykoidowy - aldosteron, który wpływa na metabolizm wody i soli, zatrzymywanie sodu w organizmie; wiązka, wytwarzająca glikokortykoidy, wpływająca na metabolizm węglowodanów, białek, lipidów, hamujących procesy zapalne i odporność; strefa netto - wytwarzanie hormonów płciowych - androgenów, estrogenów, progesteronu. Strefa kłębuszkowa znajdująca się pod kapsułą jest utworzona przez pasma spłaszczonych endokrynologów tworzących skupiska - kłębuszki. W cytoplazmie tych komórek znajduje się niewiele inkluzji lipidowych. Zniszczenie tej strefy prowadzi do śmierci. Produkcja hormonów w tej strefie jest praktycznie niezależna od hormonów przysadki. Pod strefą kłębuszkową znajduje się warstwa supanofobowa, która nie zawiera lipidów. Strefa wiązki jest najszersza i składa się z linek komórek sześciennych zawierających wiele wtrąceń lipidowych, po rozpuszczeniu cytoplazma staje się „gąbczasta”. Same komórki są nazywane spongocytami. W strefie puchkovy wyróżnia się dwa typy komórek: jasny i ciemny. które są różnymi stanami funkcjonalnymi tych samych endokrynologów. Strefa siatki jest reprezentowana przez rozgałęzione nici małych komórek wydzielniczych tworzących sieć, w pętlach których występuje mnóstwo sinusoidalnych kapilar. Pęczek i strefy siatkowe kory nadnerczy są strefami zależnymi od przysadki. Kora nadnerczy, która wytwarza hormony steroidowe, charakteryzuje się dobrym rozwojem siateczkowej retikulum endoplazmatycznego i mitochondriów ze zwiniętymi, rozgałęzionymi cristae. Rdzeń nadnerczy jest pochodną komórek nerwowych. Jego komórki - komórki chromafinowe lub endokrynocyty mózgowe są podzielone na światło - epinefrocyty, które wytwarzają adrenalinę, oraz ciemne komórki - noradrenaliny wytwarzające noradrenalinę. Komórki te przywracają tlenki chromu, srebra, osmu. Stąd ich nazwy - chromaffin, osmiophil, argyrophil. Chromazy wydzielają adrenalinę i noradrenalinę do licznych otaczających je naczyń krwionośnych, wśród których jest szczególnie wiele żylnych sinusoid. Aktywność substancji mózgowej nie zależy od hormonów przysadki i jest regulowana impulsami nerwowymi. Kora i rdzeń nadnerczy i ich hormony uczestniczą razem w wydatku organizmu ze stanu stresu.

BILET 40 (STRUKTURA I FUNKCJE SYSTEMU LIMFATYCZNEGO I ODPORNEGO)

Zakażenia układu moczowego podczas ciąży

Jak pozbyć się częstego oddawania moczu u mężczyzn