Biologia i medycyna

Duży słownik medyczny. 2000

Zobacz, co to jest „nerkowa substancja mózgowa” w innych słownikach:

Piramidy mózgowe i nerkowe - substancja mózgowa zajmuje centralną warstwę ciała, ma grubość około 4 mm. Tworzy stożkowe piramidy odwrócone do korowej substancji, czubek bramki budy W sumie 8 10, na końcu każdej piramidy jest pogrubienie...... Wikipedia

Rdzeń nadnerczy - zewnętrzna struktura nadnerczy Ludzkie nadnercza Nadnercza to połączone gruczoły dokrewne kręgowców i ludzi. U ludzi, znajdujących się w pobliżu górnego bieguna każdej nerki. Odgrywają ważną rolę w regulacji metabolizmu... Wikipedia

Nerki - (renes) (ryc. 175, 176, 177) są organem w kształcie fasoli, który jest głównym organem tworzenia moczu. Waga jednej nerki waha się od 120 do 200 g. Nerki znajdują się w jamie brzusznej, po obu stronach kręgosłupa, w...... Atlas anatomii człowieka

Nerki są najważniejszymi sparowanymi organami wydalania zwierząt kręgowych i ludzi zaangażowanych w homeostazę wodno-solną, to jest w utrzymywaniu stałego stężenia substancji osmotycznie aktywnych w płynach środowiska wewnętrznego (patrz Osmoregulation),...... Wielka encyklopedia sowiecka

nerki - sprawdź, chkami; mn (jednostka nerki i;). 1. Sparowany organ tworzący mocz i wydalany u ludzi i zwierząt. Prawa, lewa nerka. Zapalenie nerek. Wędrująca nerka. (miód; nienormalnie mobilny lub przesiedlony ze zwykłego miejsca). Sztuczne p. (Miód;...... Słownik encyklopedyczny

DZIECI - DZIECI. Spis treści: I. Anatomia, str. 65 $ II. Histologia P.. 668 III. Fizjologia porównawcza 11. 675 IV. Pat anatomia ii. 680 V. Diagnostyka funkcjonalna 11. 6 89 VI. Klinika P... Wielka encyklopedia medyczna

DZIECI - (renes), sparowany organ wydalania u kręgowców. W filogenezie kręgowców (oraz w embriogenezie wyższych kręgowców) nastąpiła sekwencyjna zmiana 3 typów P. pronephros, mesonephros i metanephros. Cyklostomy i ryby P. mają kształt taśmy, y...... Biologiczny słownik encyklopedyczny

DZIECI - Fot. 1. Struktura nerek. Rys. 1. Struktura nerek: A ?? nerka wielu delfinów, b ?? schemat jego struktury; W ?? rowkowana wielopłytkowa nerka krowy? schemat jego struktury; D ?? gładka wielopłytkowa nerka świni,...... Słownik encyklopedyczny weterynaryjny

DZIECI - sparowane organy, które tworzą i wydalają mocz u zwierząt kręgowych i ludzi. Podstawy funkcja strukturalna. jednostka P. nephron (w obu P. osoba jest około 2 milionów), filtrowanie osocza krwi i powstawanie moczu odbywa się w rumie. Usunięto z ciała...... Nauki przyrodnicze. Słownik encyklopedyczny

Nerka - człowiek nerki. Struktura nerek: 1. Substancja mózgowa i piramidy nerkowe (Pyramides renales) 2. Przeprowadzanie tętniczki kłębuszkowej (Arteriola glomerularis efferens) 3. Tętnica nerkowa (Arteria renalis) 4. Żyła nerkowa (Vena renalis) 5. Nerka...... Wikipedia

nerka rdzeniowa

„nerka materii mózgowej” w książkach

10.1.2. Materia żywa

10.1.2. Materia żywa Całkowity skład chemiczny organizmów żywych różni się pod wieloma względami od składu atmosfery i litosfery. Jest on bliższy składowi chemicznemu hydrosfery w absolutnej przewadze atomów wodoru i tlenu, ale w przeciwieństwie do hydrosfery w organizmach

Nie jesteśmy materią mózgu

Nie jesteśmy substancją mózgową, ale wtedy nasza pamięć i emocje zniknęłyby w trakcie życia, ale w rzeczywistości osoba pamięta wszystko, a niewiele z tego, przypominam ci, po prostu nie ma władzy nad swoją pamięcią. Może zmusić się do tego, aby czegoś nie pamiętać, ale nie jest w stanie tego zapomnieć.

10.1.2. Materia żywa

10.1.2. Materia żywa Całkowity skład chemiczny organizmów żywych różni się pod wieloma względami od składu atmosfery i litosfery. Jest on bliższy składowi chemicznemu hydrosfery w absolutnej przewadze atomów wodoru i tlenu, ale w przeciwieństwie do hydrosfery w organizmach

Nie jesteśmy materią mózgu

Nie jesteśmy substancją mózgową, ale wtedy nasza pamięć i emocje zniknęłyby w trakcie życia, ale w rzeczywistości osoba pamięta wszystko, a niewiele z tego, przypominam ci, po prostu nie ma władzy nad swoją pamięcią. Może zmusić się do tego, aby czegoś nie pamiętać, ale nie jest w stanie tego zapomnieć.

38. Krążenie mózgowe i wieńcowe

38. Mózgowe i wieńcowe krążenie krwi Do mojej duszy jaśniejszy, wieczny strumień srebrzystego Boskiego światła płynie jaśniej niż słońce. Cała dusza jest jaśniejsza niż słońce. Cała dusza jest jaśniejsza niż słońce. Pod prysznicem jest jasny, jasny, jasny, nieskończenie przestronny. Przez głowę jest jasne jasne jasne światło.

21. Krążenie mózgowe i wieńcowe

21. Mózgowe i wieńcowe krążenie krwi Srebrzyste jasne Boskie światło przepływa w mojej duszy w stałym, wiecznym strumieniu jaśniejszym niż słońce. Cała dusza jest jaśniejsza niż słońce. Cała dusza jest jaśniejsza niż słońce. Pod prysznicem jest jasny, jasny, jasny, nieskończenie przestronny. Cała głowa

15. Substancja umysłu

15. Substancja umysłu Słowo umysł jest używane w wielu różnych przypadkach. Jego głównym znaczeniem jest mechanizm percepcji. Kiedy mówimy o „umyśle”, zazwyczaj mamy na myśli myślący racjonalny umysł, umysł wewnętrznego dialogu, umysł jako „ja”, umysł taki jak ten. Jednak ten umysł reprezentuje

Substancja

Substancja Uogólnienie osiągnięć nauki XIX wieku było rodzajem rehabilitacji Arystotelesowskiego ruchu jakościowego. Wiek XX zbliżył się do podobnej, równie warunkowej rehabilitacji arystotelesowskiego ruchu materialnego - pokolenia i unicestwienia. Chodzi o

Substancja

Substancja Uogólnienie osiągnięć nauki XIX wieku było rodzajem rehabilitacji Arystotelesowskiego ruchu jakościowego. Wiek XX zbliżył się do podobnej, równie warunkowej rehabilitacji arystotelesowskiego ruchu materialnego - pokolenia i unicestwienia. Chodzi o

Substancja

6. Nerka ropnia. Nerka Carbuncle

6. Nerka ropnia. Wątroba nerkowa Ropień nerki - ograniczone ropne zapalenie, charakteryzujące się topnieniem tkanki nerkowej i tworzeniem jamy wypełnionej ropą, jest formą ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek ropnego. Ropień nerki rozwija się

38. Aplazja nerki. Hipoplazja nerek. Dystopia nerkowa. Dodatkowa nerka

38. Aplazja nerki. Hipoplazja nerek. Dystopia nerkowa. Narastająca nerka Aplazja nerki to nieprawidłowy rozwój nerki, która jest tkanką włóknistą z przypadkowo zlokalizowanymi kanalikami, nie ma kłębuszków, miednicy, moczowodu ani tętnic nerkowych w zarodku

WYKŁAD № 21. Przygotowania do poprawy krążenia mózgowego

WYKŁAD № 21. Leki poprawiające krążenie mózgowe 1. Leki poprawiające procesy metaboliczne mózgu Leki, które pozytywnie wpływają na dopływ krwi do mózgu, zwiększają dopływ tlenu do niego i wzmacniają procesy metaboliczne w nim, a także

Środki poprawiające krążenie mózgowe

Środki poprawiające krążenie mózgowe Produkty lecznicze z tej grupy rozszerzają naczynia krwionośne w mózgu, co poprawia krążenie krwi i odżywienie tkanki mózgowej. Instenon Aktywny składnik: Heksobandin

Vi. Czy istnieje radio mózgowe?

Vi. Czy istnieje radio mózgowe? Wiara w istnienie tego zjawiska jest niezwykle powszechna. W dziełach fikcyjnych, biografiach wybitnych ludzi, wspomnieniach historycznych, artykułach w czasopismach i notatkach prasowych z niemal wszystkich czasów i ludów

Zapalenie wątroby u lekarza

leczenie wątroby

Tworzy się substancja mózgowa nerki

Nerka materii mózgowej

U ludzi rdzeń znajduje się w postaci 7-10 piramid, rozciągniętych wzdłużnie z powodu obecności kanalików. Podstawa każdej piramidy jest skierowana na powierzchnię nerki, a brodawka nerkowa jest skierowana w stronę miednicy. Pomiędzy piramidami znajdują się warstwy substancji korowej, są to filary nerkowe. Jedna piramida z przylegającą częścią substancji korowej tworzy jeden płat nerkowy. Niemożliwe jest zrozumienie struktury i funkcji nerek bez znajomości ich struktury mikroskopowej. Główną morfologiczną i funkcjonalną jednostką struktury nerki jest nefron (ryc. 188).

Promienie mózgu i rdzeń są utworzone przez proste kanaliki, promienie mózgu - zstępujące i wznoszące się odcinki pętli korowych nefronów i początkowe odcinki kanalików zbiorczych; i rdzeń nerki, zstępujące i wstępujące podziały i kolana pętli nefronowych, końcowe odcinki kanalików zbiorczych i przewodów brodawkowatych.

1. Skręcone kanaliki pierwszego rzędu, pętla nefronowa, kanaliki zbiorcze

2. Skręcone kanaliki drugiego rzędu, pętla nefronowa, przewody brodawkowate

* 3. Zbieranie kanalików, prostych, brodawkowatych przewodów

4. Ciałko nerkowe, interkalacja, kanaliki zbierające

5. Skręcone kanaliki drugiego rzędu, sekcja interkalowana, kanaliki zbiorcze

1014. Co to jest kora nerek?

1. Z piramid nerkowych

* 2. Z ciał nerkowych, zwichniętych kanalików pierwszego i drugiego rzędu

3. Z sekcji wprowadzania i zbierania rur

4. Z kapsułek nefronowych, zwinięte kanaliki pierwszego rzędu

5. Z kanalików prostych, przewodów brodawkowatych

1015. Jakie struktury anatomiczne tworzą płat nerki?

1. Ciało nerki, pętla nefronowa

2. Skręcone kanaliki pierwszego i drugiego rzędu

3. Pętla Nefronu, filary nerkowe

4. Dział wprowadzania, zbierania kanałów

* 5. Promieniujące i zwinięte części kory

1016. Jakie struktury tworzą ciało nerkowe?

1. Skręcone kanaliki pierwszego rzędu, kapsułka nefronowa

2. Skręcone kanaliki drugiego rzędu, kapsułka nefronowa

* 3. Kapsułka nefronowa, naczynia włosowate kłębuszkowe

4. Kłębuszki kapilarne, pętla nefronowa

5. Pętla nefronowa, sekcja wstawki

1017. W jakich częściach nefronu występuje pierwotna forma moczu?

* 1. Ciało nerek

2. Kanaliki kręte pierwszego rzędu

3. Zbiorcze kanaliki

4. Dwa skręcone kanaliki

5. Dział wstawiania

1018. W których częściach nefronu następuje wtórna reabsorpcja (końcowa) utworzona przez reabsorpcję?

1. Ciało nerki

* 2. Kanaliki nerkowe

3. Miednica nerkowa

4. Kubki nerkowe

1019. Co średnio ilość moczu pierwotnego i wtórnego tworzy się w nerkach w ciągu dnia?

1. Podstawowy 5 litrów, drugi 5 litrów

2. Podstawowy 20 litrów, drugi 10 litrów

3. Podstawowe 50 litrów, drugie 3 litry

* 4. Podstawowe 100 litrów, wtórne 1,5 litra

5. Podstawowy 150 litrów, drugi 0,5 litra

1020. Który statek tworzy pierwotne naczynia włosowate (kłębuszki nerkowe)?

1. Dostarczanie naczynia tętniczego

2. Tętnica łukowata

3. Tętnica międzyziarnowa

* 4. Przynosząc naczynie tętnicze

5. Tętnica międzyzębowa

1021. Jaki statek tworzy wtórne naczynia włosowate nerki?

1. Tętnica łukowata

2. Przyniesienie naczynia tętniczego

* 3. Przenoszenie naczynia tętniczego

4. Tętnica międzyzębowa

5. Tętnica międzyzębowa

1022. Jakie są topograficzne i anatomiczne cechy nerki dziecięcej.

1. Gruba warstwa substancji korowej, wysoka pozycja nerek, klatka nerkowa

* 2. Cienka warstwa substancji korowej, niska pozycja nerki, nerka klapowana

3. Klapowana nerka, wysoka pozycja nerki, gruba warstwa rdzenia

4. Gruba warstwa substancji korowej, nerka klapowana

1023. Jak moczowód jest pokryty otrzewną?

1024. Jakie są błony ściany moczowodu, zaczynając od środka?

1. Śluzówka, przygód, mięśni

* 2. Śluzowy, muskularny, przygód

3. Mięśniowy, śluzowy, surowiczy

4. Dodatkowe, umięśnione, śluzowe

5. Mięśniowy, przygodowy, śluzowy

1025. Jakie są części moczowodu?

* 1. Brzuch, miednica

2. Klatka piersiowa, lędźwiowa

3. Lędźwiowy, sakralny

4. Miednicy, sakralny

5. Brzuch, krocze

1026. Na jakim obszarze przedniej ściany brzucha jest wyświetlany pęcherz?

1. Prawo pachwinowe

2. Lewy pachwinowy

3. Obszar boczny prawego brzucha

4. Obszar pępkowy

* 5. Obszar łonowy

1027. Z którymi narządami łączy się pęcherz męski?

1. Odbytnica, gruczoł krokowy, pęcherzyki nasienne

2. Sznur nasienny, pęcherzyki nasienne, gruczoł krokowy

* 3. Przewody protektorowe, pęcherzyki nasienne, gruczoł krokowy

4. Z nasieniowodów, odbytnicy, gruczołu krokowego

5. Pęcherzyki nasienne, esicy, esicy, gruczołu krokowego

1028. Jakie narządy znajdują się za pęcherzem żeńskim?

1. Pochwa, jajowody, esicy

* 2. Macica, jajowody, jajniki

3. Odbytnica, pochwa, jajowody

4. Jelito ślepe, macica, jajniki

5. Rurki maciczne, jajniki, odbytnica

1029. Który organ znajduje się za pęcherzem męskim?

2. Przewód moczowy

4. Gruczoł krokowy

1030. Jaka jest ograniczona przestrzeń przedbasowa?

1. Tylna powierzchnia pęcherza i kość krzyżowa

2. Tylna powierzchnia pęcherza moczowego i odbytnicy

* 3. Przednia powierzchnia pęcherza i tylna powierzchnia spojenia łonowego

4. Przednia powierzchnia pęcherza i kości ogonowej

5. Przednia powierzchnia pęcherza i sacrum

1031. Zidentyfikuj części pęcherza moczowego

1. Podstawa, ogon, ciało, przesmyk

2. Przód, tył, ciało, podstawa

3. Medial, spód, ciało, szyja

4. Dół, korpus, ogon, końcówka

* 5. Dół, ciało, szyja, czubek

1032. Nazwij powierzchnię pęcherza (pełnym pęcherzem)

1. Górna, dolna, boczna

2. Przód, dół, tył

* 3. Przód, tył, bok

4. Przód, tył, góra

5. Boczny, dolny

1033. Nazwij warstwy ściany pęcherza, zaczynając od wewnątrz (pełnym pęcherzem)

* 1. Śluzówka z błoną podśluzową, muskularna, przydankowa

2. Mięśniowy, śluzowy z podśluzową, surowiczy

3. Dodatkowe, mięśniowe, śluzowe z błoną podśluzową

4. Surowy, mięśniowy, śluzowy z błoną podśluzową

5. Śluzówka z błoną podśluzową, przydankowa, mięśniowa

1034. Do jakiej części pęcherza wpadają moczowody?

1. Na tylnej powierzchni

3. W obszarze szyi

* 4. W dolnej części

5. Na przedniej powierzchni

1035. W której części pęcherza znajduje się „trójkąt torbielowy”?

4. Na przedniej powierzchni

5. Na tylnej powierzchni

1036. Jakie są dziury w rogach podstawy „trójkąta torbielowego” (pęcherza)?

1. Zewnętrzny otwór cewki moczowej

2. Wewnętrzne otwarcie cewki moczowej

* 3. Otwory moczowodu

4. Otwory wentylacyjne przewodów ejakulacyjnych

5. Otwory przewodów wydalniczych gruczołów cewkowo-moczowych

1037. Co to jest dziura w wierzchołku „trójkąta torbielowatego”?

1. Otwory moczowodów

* 2. Wewnętrzne otwarcie cewki moczowej

3. Zewnętrzny otwór cewki moczowej

4. Otwory wentylacyjne przewodów ejakulacyjnych

5. Otwory przewodów wydalniczych gruczołów cewkowo-moczowych

1038. W którym obszarze pęcherza znajdują się fałdy błony śluzowej?

2. Na przedniej powierzchni

3. Na tylnej powierzchni

4. W obszarze szyi

* 5. W obszarze trójkąta torbielowatego

1039. Jak pęcherz jest pokryty otrzewną w stanie napełnionym?

1040. Jakie są warstwy warstwy mięśniowej pęcherza, które należą do mięśnia „wydalanego z moczem”?

1. Outdoor i Medium

2. Wewnętrzny i średni

3. Warstwy wewnętrzne i zewnętrzne

1041. Jakie części ma męska cewka moczowa?

1. Gruczoł krokowy, płetwiasty, brzuszny

2. Gruczoł krokowy, błoniasty, jamisty

3. Brzuch, miednica, prostata

* 4. Prostata, płaska, gąbczasta

5. Górny, środkowy, niższy

1042. Do jakiej części męskiej cewki moczowej można otworzyć gruczoł krokowy i przewody ejakulacyjne?

* 1. Do prostaty

2. W webbed

1043. W której części męskich kanałów cewki moczowej gruczołów cewkowych otwierają się?

1. W prostacie

2. W webbed

1044. W której części męskiej cewki moczowej znajduje się guzek nasienny i męska królowa?

* 1. Pars prostatica

2. Pars membranacea

3. Pars spongioza

4. Ciało jamiste

1045. Jaka jest przyczyna mimowolnych kompresorów męskiej cewki moczowej?

1. Podłużna warstwa mięśni pęcherza moczowego, włókna mięśniowe gruczołu krokowego

* 2. Środkowa (okrągła) warstwa mięśni pęcherza moczowego, wiązki mięśni gruczołu krokowego

3. Głęboki poprzeczny mięsień krocza, okrągła warstwa mięśni pęcherza

4. Zewnętrzny poprzeczny mięsień krocza, włókna mięśniowe gruczołu krokowego

5. Podłużna warstwa mięśni pęcherza, zewnętrzny poprzeczny mięsień krocza

1046. Co to jest zewnętrzny zawór skurczowy cewki moczowej?

1. Mięśnie podnoszące odbytnicę

2. Powierzchniowy poprzeczny mięsień krocza

* 3. Głęboki poprzeczny mięsień krocza

4. Mięsień ogonowy krocza

5. Mięsień kulszowo-jamisty krocza

1047. Jakie mięśnie tworzą wewnętrzny zwężacz cewki moczowej kobiety?

1. Zewnętrzna (podłużna) warstwa mięśniowa pęcherza moczowego

* 2. Środkowa (okrągła) warstwa mięśniowa pęcherza moczowego

3. Wewnętrzna (podłużna) warstwa mięśniowa pęcherza moczowego

4. Wszystkie trzy warstwy mięśni pęcherza

5. Mięśnie przepony moczowo-płciowej krocza.

1048. Określ anatomiczne zwężenie męskiej cewki moczowej.

1. Wewnętrzne i zewnętrzne otwory cewki moczowej, część prostaty

2. Zewnętrzne i wewnętrzne otwory cewki moczowej, część gąbczasta

3. Wewnętrzne i zewnętrzne otwory cewki moczowej, żarówka

4. Bańka penisa, część błoniasta, część prostaty

* 5. Wewnętrzne i zewnętrzne otwory cewki moczowej, część błoniasta

1049. Określ anatomiczną ekspansję męskiej cewki moczowej.

1. Gruczoł krokowy, część błoniasta, wewnętrzny otwór cewki moczowej

* 2. Część gruczołu krokowego, żarówka, trzeszczka stawowa

3. Gąbczasta część, zewnętrzne otwarcie kanału, część płetwiasta

4. Wewnętrzny otwór kanału, część płetwiasta, cebula kanału

5. Gruczoł krokowy, kości łódeczkowate, zewnętrzne otwarcie cewki moczowej

1050. Gdzie otwiera się zewnętrzny otwór cewki moczowej kobiety?

* 1. W oczekiwaniu na pochwę, między łechtaczką a wlotem pochwy

2. W okresie poprzedzającym pochwę poniżej wejścia do pochwy

3. W sklepieniu pochwy

4. Między wejściem do pochwy a odbytem

1051. Gdzie otwiera się zewnętrzny otwór męskiej cewki moczowej?

1. W dolnej części pęcherza moczowego

2. Na szczycie trójkąta torbielowatego

* 3. Na głowie penisa

4. Z tyłu penisa

5. Na dolnej powierzchni penisa.

Narządy płciowe żeńskie

1052. Jakie organy należą do wewnętrznych narządów płciowych kobiet?

1. Ovarium, macica tuby, macica, łechtaczka

* 2. Ovarium, tuba macica, macica, pochwa

3. Wargi sromowe duże, wargi sromowe pudendi, łechtaczka, pochwa

4. Macica, pochwa, wargi sromowe majora pudendi, jajnik

5. Macica Tuba, macica, pochwa, wargi sromowe pudendi

1053. Jakie organy należą do zewnętrznych narządów płciowych kobiet?

1. Wargi sromowe duże, wargi sromowe pudendi, pochwa, jajnik, macica tuby, gruczołowate przedsionki

2. Łechtaczka, błona dziewicza, pochwa przedsionkowa, tuba, macica

3. Ovarium, macica tuba, łechtaczka, pochwa przedsionkowa, mons łonowy

* 4. Wargi sromowe majora, wargi sromowe pudendi, łechtaczka, błona dziewicza, pochwa przedsionkowa, gruczoł otrzewnowy

5. Macica Tuba, macica, pochwa, łechtaczka, wargi sromowe duże, wargi sromowe pudendi

1054. Określ topografię jajników.

1. W jamie dużej miednicy

2. Za spojeniem łonowym

* 3. W jamie miednicy

4. Na mięśniach krocza

1055. Jaka jest powierzchnia jajnika?

* 1. Przyśrodkowy i boczny

2. Górna i dolna

3. Przód i tył

4. Zewnętrzne i wewnętrzne

1056. Określ końce jajnika.

1. Brzuch i macica

* 2. Macica (dolna) i rurowa (górna)

3. Przód i tył

4. Przyśrodkowy i boczny

1057. Jakie są krawędzie jajnika

* 1. Przednia (krezkowa), tylna (darmowa)

2. Górny (bezpłatny), niższy (krezkowy)

3. Medial (free), lateral (mesenteric)

4. Macica, brzucha

5. Rura (wolna), macica (krezka)

1058. Gdzie są bramy jajnika?

1. Na marginesie macicy

2. Na krawędzi rury

3. Na powierzchni przyśrodkowej

4. Na wolnej (tylnej) krawędzi

* 5. Na marginesie krezkowym (przednim)

1059. Jakie więzadła podtrzymują jajnik?

1. Lig. latum uteri, lig. ovarii proprium

* 2. Lig. suspensorium ovarii, lig. ovarii proprium

3. Lig. teres uteri, lig. suspensorium ovarii

4. Mesovarium, lig. latum uteri

5. Mesosalpinx, lig. teres uteri

1060. Jak są pokryte jajniki na zewnątrz?

1. Śluzówka

2. Surowa membrana

3. Błona włóknista

* 4. Nabłonek germinalny

5. Pochwa białkowa

1061. Jaka jest treść jajników?

1. Zewnętrzne, wewnętrzne

3. Piramidy, plasterki

* 4. Kora i rdzeń

5. Rurki, kanaliki

1062. Jakie struktury tworzą szerokie więzadło macicy?

1. Krezka macicy, jajowodu i miednicy

* 2. Krezka macicy, jajowodu i jajnika

3. Krezka jajnika, jajowodu i miednicy

4. Krezka macicy, jajnika i miednicy

1063. Jakie są oddziały jajowodu?

* 1. Pars macicy, przesmyku, brodawki, infundibulum

2. Fundus, corpus, capitulum, collum

3. Corpus, cauda, ​​infundibulum, collum

4. Przesmyk, infundibulum, ampulla, korpus

5. Ampulla, przesmyk, pars uterina, capitulum

1064. Określ osłonę jajowodu od wewnątrz

1. Mięśniowy, śluzowy, surowiczy

2. Serous, muskularny, śluzowy

* 3. Śluzowy, muskularny, surowiczy

4. Mięśniowy, surowiczy, śluzowy

5. Śluzowy, muskularny, przygód

1065. Jaka część jajowodu ma grzywkę?

1066. Który nabłonek pokrywa błonę śluzową jajowodów?

1. Mieszkanie wielowarstwowe

1067. Jakie są otwory jajowodu?

1. Macica, pochwowa

2. Zewnętrzne, wewnętrzne

* 3. Macica, brzucha

4. Macica, jajnik

1068. Wskaż, w jaki sposób otrzewna zakrywa jajowody?

1069. Jakie są części macicy?

1. Ciało, dno, przesmyk

* 2. Dno, korpus, szyjka macicy

3. Podstawa przesmyku, szyjki macicy

4. Podstawa, wierzchołek, szyjka macicy

5. Ciało, szyjka macicy, cauda

1070. Jakie części wyróżniają się w szyjce macicy?

1. Górny, dolny

2. Przód, tył

3. Zewnętrzne, wewnętrzne

4. Macica, pochwowa

* 5. Pochwowy, pochwowy

1071. Z jakich warstw składa się ściana macicy?

* 1. Endometrium, myometrium, perimetrium

2. Śluzowy, włóknisty, muskularny

3. Mięśniowa, surowa, łączna tkanka

4. Tkanka włóknista, podśluzowa, łączna

1072. Ile warstw wyróżnia się w warstwie mięśniowej macicy?

1073. Jak otrzewna pokrywa macicę?

1074. Jaka część macicy nie ma osłonki surowiczej?

4. Nadpochwowa szyja

* 5. Szyjka pochwy

1075. Gdzie rozwija się płód?

1. W jajowodów

* 2. W macicy

3. W kanale szyjnym

1076. Jakie są stale anatomiczne kanały rodne?

1. Macica, zewnętrzne gardło macicy, wewnętrzne gardło macicy, pochwa, kanał szyjki macicy

* 2. Jama macicy, wewnętrzny gardło macicy, kanał szyjki macicy, zewnętrzny gardło macicy, pochwa

3. Jama macicy, kanał szyjki macicy, pochwa, zewnętrzny otwór macicy, wewnętrzny otwór macicy

4. Kanał szyjny, jama macicy, pochwa, zewnętrzny otwór macicy, wewnętrzny otwór macicy

5. Wewnętrzne ujście macicy, kanał szyjki macicy, jama macicy, pochwa, zewnętrzne ujście macicy

1077. Jak nazywa się tkanka tłuszczowa, znajdująca się po bokach szyjki macicy i pochwy?

1078. Jaką pozycję macicy w jamie miednicy nazywa się normalną?

* 1. Anteversio, anteflexio

2. Anteversio, retroflexio

3. Anteflexio, retroverio

4. Retroversio, retroflexio

5. Revroversio, anteversio

1079. Jakie są ubytki w jamie miednicy przed i za macicą?

1. Pęcherzowy odbyt, przedpęcherzowy

* 2. Torbielowata macica, odbytnica maciczna

3. Pęcherzowo-maciczny, pęcherzykowo-odbytniczy

4. Macica-odbytnik, przed pęcherzem

5. Pęcherzowo-maciczny, przed pęcherzykowy

1080. Jakie części wyróżniają się w pochwie?

1. Przód, tył

2. Wewnętrzny, zewnętrzny

* 3. Wejście, właściwa pochwa

4. Górny, niższy

1081. Jaka jest granica między progiem pochwy a samą pochwą?

1. Przód pochwy

2. Tylny przodek pochwy

3. Duże wargi sromowe

* 4. Hymen

5. Małe wargi sromowe

1082. Która ściana ma pochwę?

2. Zewnętrzne, wewnętrzne

* 3. Przód, tył

4. Górny, niższy

5. Przyśrodkowy, boczny

1083. Jakie są granice sklepień pochwy?

1. Ściana pochwy, nadpochwowa część szyjki macicy

* 2. Ściana pochwy, część pochwy szyjki macicy

3. Wargi przednie i tylne szyjki macicy

4. Przednia ściana macicy i błony dziewiczej

5. Tylna ściana macicy i błony dziewiczej

1084. Przez jaką waginę dopochwową można dostać się do jamy macicy i odbytnicy (przebicie kieszeni Douglasa)?

1. Przedni łuk

1085. Jaki organ jest przymocowany do przedniej ściany pochwy?

1. Odbytnica, macica

2. Pęcherz, macica

* 3. Dno pęcherza moczowego, cewka moczowa

4. Prostata, moczowody

5. Jajniki, jajowody

1086. Który organ jest przymocowany do tylnej ściany pochwy?

1. Pęcherz

2. Cewka moczowa

1087. Jakie są fałdy na błonie śluzowej pochwy?

1. Podłużne fałdy tworzące przednie i tylne podłużne rolki.

2. Okrągłe fałdy tworzące poprzeczne grzbiety

3. Pofałdowane fałdy tworzące boczne podłużne rolki

* 4. Poprzeczne, tworzące przednie i tylne podłużne rolki

1088. Jaka jest luka narządów płciowych?

1. Małe wargi sromowe

2. Nogi łechtaczki

* 3. Duże wargi sromowe

4. Zrosty warg sromowych

5. Hymen

1089. Jaki jest ograniczony przedsionek pochwy po bokach?

1. Duże wargi sromowe

* 2. Małe wargi sromowe

3. Z nogami łechtaczki

4. Dziewicze plewy

5. Zrosty warg sromowych

1090. Określ topografię zewnętrznego otwarcia cewki moczowej u kobiet.

1. Pomiędzy wargami sromowymi większymi

2. Pomiędzy wargami sromowymi

3. W samej pochwie

* 4. Między łechtaczką a wlotem pochwy

1091. Jakie struktury anatomiczne mają łechtaczkę?

* 1. Ciało, głowa, nogi, ciało jamiste, napletek i jego uzda

2. Ciało, głowa, ciała jamiste, podstawa, napletek i jego uzda

3. Napletek i jego uzda, nogi, podstawa, czubek, przesmyk

4. Głowa, ciało, ogon, ciała jamiste, napletek i jego uzda

5. Ciała jamiste, gąbczaste ciało, nogi, ciało, napletek i jego uzda

1092. Jaki otwór obejmuje błony dziewiczej?

* 2. Otwarcie pochwy

3. Zewnętrzny otwór cewki moczowej

4. Zewnętrzne ujście macicy

1093. Wskazać źródło rozwoju gruczołów płciowych

* 4. Nabłonek germinalny

1094. Określ źródło rozwoju macicy, pochwy, jajowodów

1. Kanał mezonephrotyczny (kanały Wolfa)

* 2. Przewody paramedoniczne (kanały Müllera)

3. Nabłonek germinalny

4. Guzek narządów płciowych

5. Worek na mocz

1095. Wskazać źródła rozwoju zewnętrznych narządów płciowych kobiet

1. Nabłonek germinalny, guzek narządów płciowych, rolki płciowe

2. Przewód mezonephrotyczny, zatokę moczowo-płciową, fałdy narządów płciowych

* 3. Zatoka moczowo-płciowa, guzek narządów płciowych, rolki płciowe, fałdy narządów płciowych

4. Przewód paramedoniczny, guzek narządów płciowych, zatokę moczowo-płciową

5. Zatoka moczowo-płciowa, nabłonek zarodkowy

1096. Jakie są więzadła wychodzące z bocznych krawędzi macicy i przyczepione do bocznych powierzchni ściany miednicy?

1. Lig. teres uteri

2. Lig. suspensorium ovarii

3. Lig. ovarii proprium

* 4. Lig. latum uteri

1097. Określ topografię więzadła okrągłego macicy.

1. Kanał udowy

* 2. Kanał pachwinowy

3. Główny kanał

4. Luka mięśniowa

5. Luka naczyniowa

1098. Jakie genitalia kobiety mają krezkę?

1. Pochwa, jajniki, jajowody

2. Rurki macicy, pochwy, przydatki

* 3. Jajniki, jajowody, macica

4. Macica, pochwa, przydatki

5. Rurki maciczne, jajniki, przydatki

1099. Jak nazywa się nieprawidłowy rozwój macicy i pochwy z powodu niepełnego zespolenia przewodów parame- nonerwnych w procesie ich rozwoju?

1. Macica niemowlęca, podwójna pochwa niemowlęca

2. Dwurożna macica dziecięca, pochwa dziecięca

* 3. Podwójna macica i podwójna pochwa

4. Jedna pochwa, dwurożna macica

1100. Jak nazywa się nieprawidłowy rozwój układu rozrodczego w przypadku nieprawidłowego rozwoju zewnętrznych narządów płciowych oraz w obecności jednoznacznych gruczołów płciowych (jąder lub jajników)?

* 1. Fałszywy hermafrodytyzm

2. Prawdziwy hermafrodytyzm

1101. Jakie są podstawowe formacje żeńskich narządów płciowych?

1. Najądrza, okołowierzchołkowe, okrągłe więzadło macicy

2. Wyrostek najądrza, łechtaczka, więzadło okrągłe macicy

* 3. Wyrostek jajnikowy, perioliczne, okrągłe więzadło macicy

4. Scion jądra, najądrza, matki

5. Błona dziewicza, macica, więzadło okrągłe macicy

1102. Co rozwija gruczoły mleczne?

1. Gruczoły łojowe

* 2. Gruczoł potowy

3. Gruczoły śluzowe

1103. Określ topografię gruczołów mlecznych.

* 1. Na mięśniu piersiowym głównym między 3-6 żebrami

2. Na mięśniu piersiowym głównym między 1-2 żebrami

3. Na małym mięśniu piersiowym pomiędzy 5-7 żebrami

4. Na przednim mięśniu serratus pomiędzy 4-6 żebrami

5. Na mięśniach międzyżebrowych pomiędzy 5-7 żebrami.

1104. Określ anatomiczną strukturę zewnętrznej struktury piersi?

1. Podstawa, końcówka, sutek, otoczka

* 2. Baza, sutek, otoczka, gruczoł otoczki

3. Plasterki z promieniowymi przewodami wydalniczymi, brodawką sutkową, otoczką, gruczołami otoczki

4. Droga mleczna, sutek, otoczka, ciało

5. Podstawa, gruczoły otoczki, sutek, ciało

1105. Określ anatomiczną strukturę wewnętrznej struktury piersi.

1. Sutek, otoczka, mleczny ruch, zrazikowe przewody wydalnicze

2. 15-20 stożkowatych zrazików, gruczoł kręgu odblaskowego, zrazikowe przewody wydalnicze, mleczny przewód

* 3. 15-20 stożkowatych zrazików, zrazikowych przewodów wydalniczych, mlecznego przejścia, lejkowatego rozszerzenia na szczycie brodawki sutkowej

4. Podstawa, wierzchołek, 15–20 ząbków stożkowych, mleczny

5. 3-5 zrazików stożkowych, zrazikowych przewodów wydalniczych, dróg mlecznych, zwężających się na szczycie brodawki sutkowej

Męskie narządy płciowe

1106. Jakie organy należą do wewnętrznych męskich narządów płciowych?

1. Jądro, przydatek, nasieniowód, gruczoł krokowy, penis, gruczoły cewkowe

2. Pęcherzyki nasienne, gruczoły cewkowe, gruczoł krokowy, penis, jądro, najądrza

3. Moszna, jądro, przewód nasienny, gruczoł krokowy, jądro, najądrza

4. Pęcherzyki nasienne, sznur nasienny, gruczoły cewkowe, moszna, gruczoł krokowy, jądro

* 5. Jądro, najądrza, nasieniowody, pęcherzyki nasienne, gruczoł krokowy, gruczoły cewkowe

Nerki są sparowanym organem ludzkiego układu wydalniczego. Znajdują się one po obu stronach kręgosłupa na poziomie 11-12 kręgów klatki piersiowej i na poziomie 1-2 kręgu wydziału lędźwiowego (jest to normalna lokalizacja narządów moczowych). Mają raczej złożoną strukturę, w której warstwa korowa nerki zajmuje szczególne miejsce. Co to jest - kora nerek i jakie są jej funkcje, rozumiemy poniżej.

Warto wiedzieć, że to nerki pobierają maksymalne obciążenie, zapewniając organizmowi ludzkiemu normalny proces aktywności życiowej. W ciągu dnia narządy moczowe destylują do 200 litrów osocza krwi za pomocą filtrów. Podczas gdy w ludzkim ciele są tylko trzy litry krwi. Oznacza to, że nerki filtrują objętość filtratu, 60 razy większą od nominalnej objętości w organizmie.

Zauważ, że wraz ze spadkiem funkcji narządów moczowych, zdrowie ludzkie jest wyraźnie chwiejne. Ponieważ to oni oczyszczają krew z różnych toksyn, trucizn i produktów rozkładu związków organicznych i mineralnych. A jeśli funkcje nerek nie działają prawidłowo, wówczas wszystkie trucizny w ludzkim ciele są deponowane w sposób nie wydalony. Ta patologia w najcięższym stadium nazywa się mocznicą.

Ogólnie rzecz biorąc, ludzkie nerki pełnią wiele takich funkcji:

  • Homeostatyczny. Oznacza to regulację równowagi woda-sól w organizmie.
  • Endokrynologia. Zapewnia produkcję niezbędnych hormonów, w szczególności erytropoetyny, reniny itp. Hormony te mają korzystny wpływ na funkcjonowanie ludzkiego układu nerwowego i sercowo-naczyniowego.
  • Metaboliczny. Polega na przetwarzaniu tłuszczów, białek i węglowodanów.
  • Sekretarka. Oznacza to rozdzielenie substancji przeznaczonych do eliminacji lub reabsorpcji z osocza.
  • Reabsorpcja. Proces ponownego wychwytu glukozy, białka i innych pierwiastków śladowych po filtracji.
  • Wydalenie. Właściwie polega to na usunięciu całego moczu nagromadzonego w miednicy.

Ważne: Warto wiedzieć, że wszystkie funkcje narządów moczowych są ze sobą nierozerwalnie związane, a jeśli jeden z nich zawiedzie, inni cierpią automatycznie. Jednocześnie osoba może dobrze żyć z jednym zdrowym organem. Parowanie nerek wynika z procesu hiper-adaptacji człowieka.

Jest to interesujące: czasami wrodzone nieprawidłowości narządów moczowych rozpoznaje się u niemowlęcia. Obejmują one podwojenie lub dodatkowe (trzecie) ciało.

Ogólnie nerki mają wygląd i kształt fasoli, której górny zaokrąglony biegun patrzy w stronę kręgosłupa. W miejscu wewnętrznego zgięcia narządu znajduje się brama nerkowa lub nasadka naczyniowa (jak się ją nazywa). Szypułka to splot naczyń składający się z żyły nerkowej, aorty, naczyń limfatycznych i włókien nerwowych. To przez nogę krew wzbogacona w tlen dostaje się do nerki, a to dzięki niemu ludzkie ciało wchodzi w ludzkie ciało w już oczyszczonej formie. Tutaj, w bramce nerkowej, zlokalizowana jest miednica, do której pobierany jest wtórny mocz i moczowód, przez który jest wysyłany do pęcherza.

Dla zapewnienia niezawodności i większej bezruchu każdy organ zajmuje swoje anatomiczne łóżko, a jego utrwalenie zapewnia tłuszczowa kapsuła i aparat więzadłowy. Jeśli struktura jednego z nich jest zaburzona, nerka może zwisać, co nazywa się nefroptozą. Stan ten jest niekorzystny dla zdrowia pacjenta i funkcji samego narządu. Warto wiedzieć, że powięź (warstwa tłuszczowa) chroni organizm przed urazami mechanicznymi podczas wstrząsów i uderzeń. Pod tłuszczową powięź nerki są pokryte ciemnobrązową włóknistą kapsułką. A już pod włóknistą torebką znajduje się tkanka nerkowa, zwana miąższem. To w nim odbywają się wszystkie ważne procesy filtracji i oczyszczania krwi.

Miąższ (tkanka narządowa) składa się z dwóch substancji - korowej i mózgowej. Korowa substancja nerki znajduje się bezpośrednio poniżej włóknistej torebki i ma niejednorodną strukturę. Oznacza to, że składa się z cząstek o różnej gęstości. W korze znajdują się promienne i zwinięte obszary. Struktura samej substancji korowej ma postać zrazików, w których znajdują się jednostki strukturalne narządów moczowych - nefrony. Z kolei zawierają kanaliki i ciała nerkowe, a także kapsułę łucznika. Warto wiedzieć, że to tutaj następuje pierwotna filtracja osocza krwi i produkcja pierwotnego moczu. W przyszłości powstały przesącz przez kanaliki jest przesyłany do kubków nerek, znajdujących się za rdzeniem.

Ważne: najważniejszą funkcją substancji korowej jest pierwotne filtrowanie moczu.

Za korą mózgową znajduje się rdzeń narządów moczowych. Lokalizuje zstępujący koniec kanalików nerkowych, wynikający z substancji korowej. Barwa rdzenia jest znacznie jaśniejsza niż korowa. Warto wiedzieć, że jednostką strukturalną rdzenia miąższu jest piramida nerkowa. Ma podstawę i wierzchołek. Ten ostatni trafia do małych filiżanek, które zwykle powinny wynosić od 8 do 12. Te z kolei są łączone w kilka kawałków w duże kubki, tworząc takie 3-4 kawałki. I już kubki płynnie wpadają do miednicy, mają kształt lejka. Taki system nazywa się miednicą kubkową (CLS).

To właśnie w rdzeniu (w piramidach, a następnie w miseczkach) główny mocz przepływa po filtracji. Następnie trafia do miednicy, skąd trafia do moczowodów, a następnie do wyjścia cewki moczowej przez pęcherz.

Jak wspomniano powyżej, nefron jest jednostką strukturalną nerek. To nefrony tworzą aparat kłębuszkowy narządów. I są odpowiedzialni za wydalanie funkcji narządów. Przechodząc przez kręte ścieżki nefronów, mocz jest przetwarzany dość mocno. W trakcie takiej filtracji część wody i związków niezbędnych dla organizmu ulega procesowi odwrotnego odsysania (reabsorpcji). Pozostałości rozkładu tłuszczu, węglowodanów i białek są przesyłane dalej do małych filiżanek. Z reguły są to związki azotowe, mocznik, toksyny i trucizny. Później zostaną uwolnione z ciała strumieniem moczu.

W zależności od lokalizacji nefronów w warstwie korowej nerek można je podzielić na następujące typy:

  • Nefron korowy;
  • Juxtamedullary;
  • Nerkron podkorowy.

Warto wiedzieć, że najdłuższa część aparatu kłębuszkowego - pętla Henle'a jest zlokalizowana w przeciwstawnych nefronach. Te z kolei są anatomicznie umiejscowione na styku korowej i rdzeniowej nerki. W tym przypadku pętla Henle'a praktycznie dotyka wierzchołka piramid narządów moczowych.

Ważne: niezawodne działanie aparatu kubkowego, znajdującego się w warstwie korowej, zapewnia zdrowie całego organizmu. Dlatego należy chronić nerki przed hipotermią, urazami i zatruciem. Zdrowe pąki zapewniają długie i szczęśliwe życie.

1. Nerki (renesany) są głównym organem oddawania moczu. Jest to sparowany narząd o masie 120-200 g. Znajduje się w jamie brzusznej, po obu stronach kręgosłupa, na tylnej ścianie brzucha na poziomie XII klatki piersiowej i I-II kręgów lędźwiowych.

Boczna, wypukła krawędź w kształcie fasoli, obrócona na zewnątrz, a wklęsła przyśrodkowa - do kręgosłupa. W środku wklęsłej krawędzi znajduje się obniżenie - brama nerkowa, przez którą przechodzą naczynia, nerwy i moczowód. Przednie i tylne powierzchnie, górne i dolne końce (bieguny) są rozróżniane w każdej nerce. Górny koniec nerki jest w kontakcie z nadnerczem. Prawa nerka leży poniżej lewej. Przed nim znajduje się zstępująca część dwunastnicy i prawy zakręt okrężnicy. W górnej części nerki w kontakcie z trzewną powierzchnią wątroby. Przed lewą nerką znajduje się ogon trzustki, a śledziona opiera się na górze. Nerki są pokryte otrzewną tylko z przodu, tj. leżą zewnątrzotrzewnowo i są przymocowane na miejscu przez naczynia krwionośne, powięź nerkową i torebkę tłuszczową.

Na wewnętrznej krawędzi nerki znajdują się bramy nerkowe, przez które tętnica i nerwy wchodzą do nerki, żyła nerkowa, naczynia limfatyczne i miska nerkowa, która wchodzi do wyjścia moczowodu. Bramy nerkowe przechodzą w głąb nerki, tworząc zatokę nerkową, która zawiera tkankę tłuszczową, duże kubki nerkowe, małe miseczki nerkowe i miskę nerkową.

Pokryta włóknistą osłonką, która w normalnym stanie jest gęsta, gładka i łatwo oddziela się od substancji nerki. Poza nim, w szczególności w obszarze bramy i tylnej powierzchni, znajduje się warstwa luźnej tkanki tłuszczowej otaczająca nerkę z przodu iz tyłu.

Składa się z substancji mózgowych i korowych, które różnią się gęstością i kolorem. Mózg

substancja nerki, która zajmuje centralną część ciała, składa się z 10-15 stożkowych piramid. Każdy z nich ma podstawę i wierzchołek. Wierzchołek kończy się brodawką nerkową, na której znajduje się pole perforowane, w którym znajdują się otwory brodawkowe, przez które mocz jest wydzielany do małych miseczek nerkowych. Od góry piramidy nerkowej mocz dostaje się do małych miseczek nerkowych. Ponadto, z 2-3 małych kubków nerkowych, mocz zbierany jest w 2-3 dużych kubkach nerkowych, które tworzą miskę nerkową, która przechodzi do moczowodu.

Pomiędzy piramidami znajdują się warstwy substancji korowej, które tworzą filary nerkowe. Są to procesy korowej substancji nerki; kora nerkowa, która wchodzi w rdzeń nerki; mózg nerkowy i dotrzeć do bramy nerkowej.

Substancja korowa Składa się z labiryntu substancji korowej lub części krętych, ciemniejszych i zbudowanych z Byka i krętych kanalików nefronów. Znajduje się na obrzeżach nerki, ale penetruje rdzeń w postaci filarów nerkowych. Z kolei substancja rdzeniowa rośnie w cienkie procesy korowe, tworząc promienie.

1. Reguluj objętość krwi i płynu pozakomórkowego

2. Przeprowadza się osmoregulację - regulację stężenia substancji osmotycznie czynnych.

3. Funkcja moczu - wydalanie wody i produktów przemiany materii z organizmu. Ludzkie nerki emitują około 1-1,5 litra moczu dziennie, utrzymując normalną zawartość wody w organizmie.

4. Funkcja endokrynologiczna - jest syntezą reniny (hormonu, który pomaga organizmowi utrzymać wodę i reguluje objętość krwi krążącej), erytropoetyny - specyficznego hormonu stymulującego tworzenie czerwonych krwinek w szpiku kostnym i prostaglandyn - substancji biologicznie czynnych regulujących ciśnienie krwi.

5. Funkcja metaboliczna. W nerkach zachodzi transformacja i synteza wielu substancji niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania organizmu (na przykład przemiana witaminy D w jej najbardziej aktywną formę - witaminę D3).

6. Funkcja regulacji jonów. Regulacja równowagi kwasowo-zasadowej.

7. Udział w tworzeniu krwi - nerka odnosi się do narządów, które biorą aktywny udział w tworzeniu krwi.

8. Utrzymuje stałą i ściśle określoną zawartość różnych białek we krwi - tzw. Ciśnienie onkotyczne krwi.

Nefron jest strukturalną i funkcjonalną jednostką nerek. Główna część znajduje się w korze

substancja, której liczba sięga 1 miliona.Nefron zaczyna się od ciałek nerkowych, które składają się z kłębuszków i kapsułki Bowmana-Shumlyansky'ego. Oto ultrafiltracja osocza krwi, która prowadzi do powstania pierwotnego moczu. W krętych kanalikach nefronów występuje reabsorpcja i ostateczne tworzenie się moczu.

Niewielka część nefronów znajduje się w rdzeniu nerki i odgrywa ważną rolę w zwiększonym przepływie krwi przez nerki podczas intensywnej pracy mięśniowej.

Istnieją trzy rodzaje nefronów - korowe nefrony (

85%) i zbędne nefrony (

Skład nefronu obejmuje:

1) ciałko nerkowe (podwójna torebka kłębuszkowa, wewnątrz niej kłębuszek naczyń włosowatych);

2) proksymalny zwężony kanalik (wewnątrz jest duża liczba kosmków);

3) Pętla Henleya (części zstępujące i wznoszące się), część zstępująca jest cienka, schodzi głęboko w rdzeń, gdzie rurka wygina się 180 i przechodzi do kory nerki, tworząc wstępującą część pętli nefronu. Część wznosząca zawiera cienkie i grube części. Podnosi się do poziomu kłębuszków nefronu, gdzie idzie do następnego oddziału;

4) dystalne kanaliki kręte. Ta część kanalika jest w kontakcie z kłębuszkiem między biorcą a wychodzącymi tętniczkami;

5) ostatnia część nefronu (krótka rurka łącząca, wpływa do rury zbiorczej);

6) probówka zbierająca (przechodzi przez rdzeń i otwiera się do jamy miednicznej nerki).

Są następujące segmenty nefronu:

1) proksymalny (skręcona część kanalika proksymalnego);

2) cienkie (opadająca i cienka wznosząca się część pętli Henleya);

3) dystalny (gruby wstępujący podział, dystalny kanalik kręcony i kanalik łączący).

Różnice między nimi leżą w ich lokalizacji w nerkach.

2. Duże i małe kółka krążenia krwi

Krew tętnicza to krew nasycona tlenem, a krew żylna nasycona dwutlenkiem węgla. W płucach odwrotnie

Ludzkie krążenie krwi jest zamkniętym szlakiem naczyniowym, który zapewnia ciągły przepływ krwi, przenosząc tlen i odżywienie do komórek, niosąc kwas węglowy i produkty przemiany materii. Składa się z dwóch połączonych szeregowo okręgów (pętli), zaczynających się od komór serca i wpadających do przedsionków:

- duży krąg krążenia krwi zaczyna się w lewej komorze i kończy w prawym przedsionku;

Z lewej komory, która uwalnia krew do aorty podczas skurczu. Liczne tętnice wychodzą z aorty, w wyniku czego przepływ krwi jest rozprowadzany zgodnie z segmentową strukturą sieci naczyniowych, dostarczając tlen i składniki odżywcze do wszystkich narządów i tkanek. Dalszy podział tętnic występuje w tętniczkach i naczyniach włosowatych. Przez cienkie ściany naczyń włosowatych krew tętnicza dostarcza składniki odżywcze i tlen do komórek ciała, pobiera z nich dwutlenek węgla i produkty przemiany materii, dostaje się do żył, stając się żylnym. Żyłki są zbierane w żyłach. Dwie puste żyły zbliżają się do prawego przedsionka: górna i dolna, które kończą wielki krąg krążenia krwi. Czas przejścia krwi w dużym kręgu krążenia krwi wynosi 23–27 sekund.

Wypływ żylny z niesparowanych narządów jamy brzusznej nie jest przeprowadzany bezpośrednio do żyły głównej dolnej, ale przez żyłę wrotną (utworzoną przez żyły krezkowe górne, dolne i śledzionowe). Żyła wrotna, po wejściu do kołnierza (stąd nazwa), wraz z tętnicą wątrobową, jest podzielona w wiązkach wątrobowych na sieć naczyń włosowatych, gdzie krew jest oczyszczana i dopiero potem przez żyły wątrobowe wchodzi do żyły głównej dolnej.

Przysadka mózgowa ma również portal lub „cudowną sieć”: przedni płat przysadki mózgowej (adenohypophysis) otrzymuje odżywianie z górnej tętnicy przysadkowej, która rozpada się do pierwotnej sieci naczyń włosowatych w kontakcie z synapsami aksjalnymi neuronów wydzielniczych neuronów podwzgórza, które wytwarzają hormony uwalniające. Naczynia włosowate pierwotnej sieci naczyń włosowatych i osiowe synapsy podstawne tworzą pierwszy neurohemmal organ przysadki mózgowej. Kapilary zbiera się w żyłach wrotnych, które trafiają do przedniego płata przysadki mózgowej i ponownie się tam rozgałęziają, tworząc drugorzędną sieć kapilarną, przez którą hormony uwalniające docierają do adenocytów. Do tej sieci wydzielane są hormony zwrotne z gruczołu krokowego, po czym naczynia włosowate łączą się z przednimi żyłami przysadki, które przenoszą krew z hormonami przysadki mózgowej do narządów docelowych. Ponieważ naczynia włosowate przysadki mózgowej znajdują się między dwiema żyłami (portalową i przysadkową), należą do „cudownej” sieci naczyń włosowatych. Tylny płat przysadki mózgowej (neurohypophysis) jest zasilany przez dolną tętnicę przysadkową na naczyniach włosowatych, w których tworzą się synapsy aksjalne neuronów wydzielania nerwowego - drugi narząd neuro-obwodowy przysadki mózgowej. Kapilary zbiera się w tylnych żyłach przysadki. Zatem tylny płat przysadki (neurohipophysis), w przeciwieństwie do przedniego (adenohypophysis), nie wytwarza własnych hormonów, ale przechowuje i wydziela hormony do krwi, które są wytwarzane w jądrach podwzgórza.

W nerkach znajdują się również dwie sieci naczyń włosowatych - tętnice są podzielone na kapsułki Shumlyansky-Bowmana, które wprowadzają tętniczki, z których każda rozpada się na naczynia włosowate i jest zbierana do wychodzącego tętniczki. Trwały arteriole dociera do zwiniętej kanaliki nefronowej i ponownie rozpada się w sieć naczyń włosowatych.

Płuca mają również podwójną sieć naczyń włosowatych - jedna należy do dużego krążenia krwi i karmi płuca tlenem i energią, pobiera produkty przemiany materii, a druga - mały okrąg i służy do utleniania (wypierając dwutlenek węgla z krwi żylnej i nasycając go tlenem).

Serce ma również swoją własną sieć naczyniową: przez tętnice wieńcowe do rozkurczu, krew dostaje się do mięśnia sercowego, system przewodzenia serca, i tak dalej, i do skurczu przez sieć naczyń włosowatych jest wciskany do żył wieńcowych, które wpływają do zatoki wieńcowej otwierając się do prawego przedsionka.

- mały krąg krążenia krwi zaczyna się w prawej komorze i kończy w lewym przedsionku.

Zaczyna się w prawej komorze, rzucając krew żylną do pnia płucnego. Pień płucny jest podzielony na prawą i lewą tętnicę płucną. Tętnice płucne są dychotomicznie podzielone na tętnice płatowe, segmentowe i podsegmentowe. Podsegmentowe tętnice dzielą się na tętniczki, rozpadając się na naczynia włosowate. Odpływ krwi przechodzi przez żyły, które są zbierane w odwrotnej kolejności i w ilości czterech sztuk wpływają do lewego przedsionka, gdzie kończy się mały krąg krążenia krwi. Krążenie krwi w krążeniu płucnym występuje w ciągu 4-5 sekund.

Funkcje: Główne zadanie niewielkiego zakresu wymiany gazowej w pęcherzykach płucnych i wymiany ciepła.

3. Klasyfikacja chorób zakaźnych.

Do wystąpienia choroby zakaźnej potrzebny jest specyficzny patogen, więc wszystkie infekcje dzielą się na: 1) wirusowe; 2) riketsje; 3) bakteryjne; 4) grzybicze; 5) pierwotniak; 6) pasożytniczy.

Każda z tych infekcji powoduje raczej charakterystyczne zmiany w tkankach i narządach. Z natury infekcji infekcje mogą być: egzogenne i endogenne, tj. patogeny przedostają się do organizmu z otoczenia lub trwale żyją w ciele i stają się patogenne w wyniku naruszeń zaburzeń symbiotycznych z gospodarzem.

Mechanizmy przenoszenia zakażeń:

1. Kałowo-doustnie - doustnie (infekcja jelitowa)

2. W powietrzu (zakażenie dróg oddechowych)

3. Poprzez krwiopijne stawonogi (przenoszone są zakażenia krwi)

4. Zakażenia zewnętrznej powłoki ciała (w wyniku urazów)

5. Zakażenia spowodowane mieszanymi mechanizmami infekcji.

Choroby zakaźne charakteryzują się uszkodzeniem tych tkanek, do których przystosowano jeden lub inny patogen. Jest to zdeterminowane przez kliniczne i morfologiczne objawy chorób zakaźnych, zgodnie z którymi są pogrupowane.

Choroby zakaźne z przeważającą zmianą:

1. Skóra, błony śluzowe, celuloza i mięśnie;

2. Drogi oddechowe;

3. Przewód pokarmowy;

4. Układ nerwowy;

5. Systemy krwi;

6. Układ moczowy.

Mięśnie barku dzielą się na przednią grupę mięśniową (zginacze) i tylną grupę mięśniową (prostowniki). Przednia grupa składa się z trzech mięśni. Mięsień dwugłowy ramienia (biceps) zaczyna się od dwóch głów: długiej - od górnej krawędzi jamy stawowej łopatki i krótkiej - od procesu korakowego łopatki; przymocowane wspólnym ścięgnem do guzowatości kości promieniowej. Część włókien ścięgien tworzy wąską rozcięgno, przechodząc do powięzi przedramienia. Mięsień zgina ramię i przedramię w stawie łokciowym, obraca przedramię na zewnątrz, supinuje je. Mięsień korowo-ramienny rozciąga się od procesu korakowego łopatki, wraz z krótką głową poprzedniego mięśnia, przymocowaną do kości ramiennej poniżej grzbietu małego guzka; pochyla się i prowadzi ramię. Mięsień ramienny znajduje się pod mięśniem dwugłowym ramienia, zaczyna się od kości ramiennej, jest przymocowany do guzowatości kości łokciowej; zgina przedramię w łokciu.

Tył grupy mięśni barku składa się z mięśnia trójgłowego barku i mięśnia łokciowego. Mięsień trójgłowy barku zaczyna się od trzech głów: długiej - od dolnej krawędzi jamy stawowej łopatki, zewnętrznej i wewnętrznej - od odpowiednich powierzchni kości ramiennej. Wspólne ścięgno wiąże się z procesem łokciowym kości łokciowej. Wydłuża przedramię. Mięsień łokciowy jest mały, trójkątny, zaczyna się od zewnętrznego nasady kości ramiennej i jest przymocowany do kości łokciowej. Uczestniczy w przedłużeniu przedramienia.

2. Końcowa komórka mózgowa jest podzielona na dwie półkule - prawą i lewą, połączone ciałem modzelowatym. Materia szara tworzy korę mózgową lub płaszcz i jądra podstawne. Istota biała półkul jest reprezentowana przez: zespolone włókna nerwowe (łączące części tej samej półkuli;), spoidłowe (łączące półkule, tworzące ciało modzelowate i zrosty mózgu) i projekcyjne włókna nerwowe łączące półkule końcowe mózg z podstawowymi podziałami (ścieżki rosnące i zstępujące).

Na każdej półkuli rozróżnia się płat czołowy, ciemieniowy, skroniowy, wyspowy i potyliczny, które są oddzielone od siebie bruzdami (zagłębieniami) i meandrami znajdującymi się między bruzdami, 2/3 kory znajduje się w bruzdach i tylko 1/3 znajduje się na powierzchni i tworzy zakręt.

Płat czołowy jest oddzielony od bruzdy centralnej ciemieniowej, płat skroniowy od strony czołowej i ciemieniowej - bruzda boczna, w głębokości, w której osadzony jest wyspowy, płat ciemieniowy z potylicy jest oddzielony przez bruzdę ciemieniowo-potyliczną. Grubość kory w różnych częściach półkul waha się i wynosi od 1,5 do 5 mm. Kora mózgowa jest najwyższą częścią centralnego układu nerwowego. Kontroluje działania wszystkich innych działów. Oddział korowy analizatora motorycznego jest umieszczony w przednim środkowym zakręcie, znajdującym się z przodu od bruzdy środkowej.

Obszar korowy analizatora skóry znajduje się w tylnym środkowym zakręcie płata ciemieniowego.

Korowe części analizatorów smakowych i węchowych znajdują się w zakręcie konika morskiego i haku na dolnej powierzchni płata skroniowego.

Część korowa analizatora słuchowego znajduje się w górnym zakręcie skroniowym.

Część korowa analizatora wzrokowego znajduje się wzdłuż brzegów bruzdy czołowej znajdującej się na przyśrodkowej powierzchni płata potylicznego.

Centra mowy znajdują się u osób praworęcznych w lewej półkuli, a u osób leworęcznych po prawej stronie. Jądra podkorowe (podstawowe) zapewniają automatyzm ruchów - skurcz mięśni w pewnej kombinacji, na przykład podczas chodzenia, biegania, tańczenia.

Wewnątrz półkul mózgu poniżej poziomu ciała modzelowatego znajdują się komory boczne (resztki przedniego pęcherza mózgowego), które mają nieregularny kształt. Składają się z rogów przednich (leżą w płacie czołowym), rogów tylnych znajdujących się w płacie potylicznym, rogów dolnych opadających do płata skroniowego oraz części środkowej znajdującej się w płacie ciemieniowym łączącej rogi ze sobą. Komory boczne przez otwór międzykomorowy komunikują się z trzecią komorą. Zawierają płyn mózgowo-rdzeniowy, który pełni funkcję ochronną i bierze udział w metabolizmie mózgu.

3 Patologia układu moczowego. Ogólne informacje

Układ moczowy jest jednym z systemów odpowiedzialnych za utrzymanie homeostazy (stałość środowiska wewnętrznego).

Przyczyny: mechaniczne - uszkodzenie tkanki nerkowej w uszkodzeniu nerek, kamienie nerkowe,

Guzy. Wraz z porażką nefronu zmniejsza się dopływ krwi i objętość krwi krążącej w nerkach, zwiększa się ilość RENIN, która działa na produkcję aldesteronu, który powoduje zatrzymanie sodu, co powoduje obrzęk i zwiększa ciśnienie krwi, a krew się skrapla.

Objawy: gorączka, ucisk, oddawanie moczu, ból, wymioty; zmiany: kolor, przezroczystość, gęstość.

Zapalenie nerek jest nazywane zapaleniem tkanki nerki i miednicy. Choroba występuje w

praktyka terapeutyczna, chirurgiczna i położnicza, a często towarzyszy mu zapalenie pęcherza moczowego.

Zapalenie pęcherza lub zapalenie pęcherza moczowego może być ostre lub przewlekłe. Z ostrym

zapalenie pęcherza charakteryzuje się częstym i bolesnym oddawaniem moczu, które wykonuje małe

porcjami, jak przy rozpoczęciu zapalenia cewki moczowej.

Patologia chirurgiczna nerek. Przede wszystkim obejmuje wrodzone anomalie rozwoju (na przykład jednostronny brak narządu lub obecność nerki podkowiastej), a także urazy (posiniaczona lub pęknięta nerka). Pęknięciu nerek towarzyszy krwawienie wewnętrzne i wstrząs.

Zapalna choroba nerek wymagająca leczenia chirurgicznego. Obejmują one

odmiedniczkowe zapalenie nerek i ostre apostematyczne (krostkowe) zapalenie nerek (nie należy mylić z ostrym

jade). Występują również zmiany gruźlicze i guzy nerek.

kamienie nerkowe. Ich powstawanie w substancji nerek powoduje poważne zaburzenia narządu. Kamienie znajdujące się w moczowodzie mogą blokować przepływ moczu i prowadzić do powiększenia wodonercza miednicy nerkowej. Przejściu kamienia przez moczowód towarzyszy kolka nerkowa, objawiająca się wyjątkowo silnym zespołem bólowym.

Kamienie pęcherza moczowego mogą niezależnie tworzyć się w pęcherzu lub wpływać do niego z nerek.

zamknięcie wydalania moczu przez łagodny guz prostaty; zwężenie (zwężenie) cewki moczowej lub zablokowanie kamieniem.

Dysuria - wspólne zaburzenie oddawania moczu

Pollakeuria - zwiększone oddawanie moczu. Fizjologiczne (arbuz, piwo) Patologiczne (dla chorób)

Stranuguria - trudności w oddawaniu moczu

Polyuria - zwiększone oddawanie moczu, ponad 2n

Skąpomocz - zmniejszenie oddawania moczu, mniej niż 0,5 litra

Anuresis - bez moczu

Rozluźnia nietrzymanie moczu

Ishuria- mocz gromadził się, ale nie wydalał

Nocturia - częste oddawanie moczu w nocy

Krwiomocz - krew w moczu. Mikro krwinki czerwone; zmiany makro-wizualne (kolor)

1. klatka piersiowa: 12 par żeber - prawda, fałsz, oscylacja

Kręgosłup piersiowy

Mostek: ciało, wyrostek mieczykowy, chwyt

Ma górny i dolny otwór, spłaszczony w kierunku przednio-tylnym, kształt ściętego stożka, zbiornik płuc, serce, aorta, żyły, tchawica, przełyk

2. Autonomiczny układ nerwowy reguluje funkcjonowanie narządów wewnętrznych.

Rozróżnij: podział sympatyczny, utworzony przez dwa łańcuchy zwojów po obu stronach kręgosłupa, od których nerwy do organów. Wyśrodkować w rdzeniu piersiowym i lędźwiowym. adrenalina mediatora stymuluje narządy

Ośrodek przywspółczulny w pniu mózgu i krzyżowym rdzeniu kręgowym. Mediator - acetylocholina, tłumi narządy

3 Choroby układu sercowo-naczyniowego. Ogólne informacje.

Arytmia - wywoływane są różne nieprawidłowości i zaburzenia rytmu serca (normalnie tętno w spoczynku wynosi 60-90 uderzeń na minutę dla osoby dorosłej). Zaburzenia rytmu serca występują w chorobach ośrodkowego i autonomicznego układu nerwowego, a także w chorobach endokrynologicznych, z uszkodzeniem mięśnia sercowego.

Miażdżyca tętnic jest przewlekłą chorobą, która dotyka dużych i średnich tętnic. W przypadku tej choroby lipoproteiny odkładają się w wewnętrznej wyściółce tętnic.

Nadciśnienie tętnicze lub nadciśnienie tętnicze należy rozumieć jako zwiększenie napięcia naczyń tętniczych. Konsekwencją tego jest wzrost ciśnienia krwi, co pociąga za sobą różne zmiany patologiczne w narządach i układach ciała.

Zawał mięśnia sercowego - choroba spowodowana uszkodzeniem mięśnia sercowego - mięśnia sercowego - z powodu zablokowania tętnicy wieńcowej lub jednego z jej gałęzi, który może wystąpić w wyniku miażdżycy tętnic.

Choroba niedokrwienna serca to patologia serca, polegająca na naruszeniu ukrwienia serca i objawiająca się przewlekłymi chorobami: miażdżycą, dusznicą bolesną i ostrym zawałem mięśnia sercowego.

Niewydolność serca jest stanem patologicznym spowodowanym niewypłacalnością serca jako pompy zapewniającej odpowiednie krążenie krwi. Jest to manifestacja i konsekwencja stanów patologicznych wpływających na mięsień sercowy lub utrudniających pracę serca: choroba wieńcowa serca, wady serca, nadciśnienie tętnicze, rozlane choroby płuc, zapalenie mięśnia sercowego, dystrofia mięśnia sercowego, w tym nadczynność tarczycy, sport i inne.

Dławica piersiowa jest formą choroby wieńcowej serca, która objawia się napadowym bólem w okolicy serca.
Wszystkie czynniki ryzyka, które przyczyniają się do rozwoju choroby wieńcowej serca, prowadzą do pojawienia się objawów dusznicy bolesnej jako postaci choroby wieńcowej.

1. tkanka nerwowa jest tkanką, która stanowi podstawę układu nerwowego i składa się ze wyspecjalizowanych komórek - neuronów i komórek pomocniczych - neurogliów.

Funkcje tkanki nerwowej, pobudliwość i przewodnictwo.

2. Część gardłowa (gardła) części przewodu pokarmowego, łącząca jamę ustną z przełykiem i krtani. Znajduje się za nosową, jamy ustnej i krtani, przed częścią podstawną kości potylicznej, pierwszych sześciu kręgów szyjnych.

3 skrawki - nosowe (gardło nosowe), doustne, gardłowe.

Zgłaszane: nosowe, z wybroczynami, jama nosowa, 2 otwory w rurkach słuchowych, z jamą bębenkową, ustna z jamą ustną przez gardło, krtaniowe z przełykiem, krtani.

Ściana: 3 warstwy: wewnętrzno-śluzowa z błoną podśluzową, środkowo-mięśniowa: rozszerzacze-warstwa podłużna, zwężające dusiciele-3 warstwy okrągłych mięśni, zewnętrzno-łączna tkanka

Pierścień gardłowy Pirogowa (nagromadzenie tkanki limfoidalnej) - migdałki. 2 palatyn, 2 jajowate, językowe, gardłowe (adenoid)

Funkcje: pchanie bryły pokarmu do przełyku, oddechu - łączy jamę nosową z krtani.

3 Choroby przewodu pokarmowego. Ogólne informacje.

Choroby układu pokarmowego są bardzo zróżnicowane. Zmiany w przewodzie pokarmowym mogą być zapalne, dystroficzne, przerostowe i nowotworowe. Do badań z wykorzystaniem próbek biopsyjnych uzyskanych przez biopsję (dożywotnia kolekcja tkanek do celów diagnostycznych).

Zaburzenia trawienia w jamie ustnej

Związane z upośledzeniem żucia.

Zmiany w pracy gruczołów ślinowych objawiają się wzrostem (nadmiernym ślinieniem) i zmniejszeniem (hipo-ślinienie) wydzielin ślinowych. Normalnie 0,5-2l dziennie. Hipersalywacja powoduje wypłukiwanie żołądka i przyczynia się do gnicia żywności. Podczas hipoglikemizacji pogarsza się przetwarzanie żywności w jamie ustnej, uszkodzenie błon śluzowych, upośledzenie połykania i rozwój procesów zapalnych.. Zapalenie błon śluzowych jamy ustnej nazywa się zapaleniem jamy ustnej.

Choroby pośrednio wpływające na trawienie w jamie ustnej obejmują dusznicę bolesną lub zapalenie migdałków. Angina jest chorobą zakaźną z ciężkimi zmianami zapalnymi w tkance limfoidalnej gardła i migdałków podniebiennych. Powód rozwoju Yavl: gronkowce, paciorkowce, adenowirusy, związki drobnoustrojów. Ból gardła dzieli się na ostre i przewlekłe.

Zapalenie żołądka - marskość żołądka.

Wrzód trawienny - przewlekła, cyklicznie obecna choroba - wrzód żołądka lub wrzód dwunastnicy. Ulubioną lokalizacją wrzodów żołądka jest mała krzywizna („ścieżka pokarmu”). Choroba wrzodowa wywołuje liczne powikłania: masywne krwawienie z naczynia martwiczego, perforacja (perforacja) wrzodu z późniejszym zapaleniem otrzewnej itp.

Rak żołądka to nowotwór złośliwy z tkanki nabłonkowej błony śluzowej.

Procesy zapalne jelita - zapalenie jelit, jelito cienkie - zapalenie jelit, okrężnica - zapalenie jelita grubego. Sercem zapalenia jelit jest naruszenie procesów regeneracji nabłonka, co zapobiega trawieniu ciemieniowemu.

Zapalenie jelita grubego (zapalenie jelita grubego)

Zapalenie wyrostka robaczkowego jest zapaleniem wyrostka robaczkowego jelita ślepego.

Obejmuje całą zewnętrzną powierzchnię ciała ludzi i zwierząt, pokrywa błony śluzowe narządów wewnętrznych (żołądek, jelita, drogi moczowe, opłucną, osierdzie itp.) I jest częścią gruczołów wydzielania wewnętrznego.

Tkanka nabłonkowa bierze udział w metabolizmie ciała i środowiska, wykonuje:

· Funkcja ochronna (nabłonek skóry)

Ma świetne zdolności regeneracyjne.

· Wielowarstwowe - keratynizacja i nie-keratynizacja.

· Przejściowa i monowarstwowa - prosta kolumnowa, prosta sześcienna (płaska), prosta łuskowata (mezotelium).

Komórki są cienkie, zwarte, zawierają mało cytoplazmy, jądro krążkowe znajduje się w środku, jego krawędź nie jest równa. nabłonek płaskonabłonkowy wyściela pęcherzyki płucne, ściany naczyń włosowatych, naczynia, ubytki serca, gdzie dzięki swojej drobnoziarnistości rozprasza różne substancje, zmniejsza tarcie płynących płynów.

Linie przewodów wielu gruczołów, jak również tworzą kanaliki nerek pełni funkcję wydzielniczą.

Składa się z wysokich i wąskich komórek. Wyrównuje żołądek, jelita, woreczek żółciowy, kanaliki nerkowe, a także część tarczycy.

Ma kształt cylindra, z dużą ilością wolnych rzęsek; linie jajowodów, komór mózgu, kanału kręgowego i dróg oddechowych.

linie moczu z przewodu wydalniczego, tchawicy. Układ oddechowy i jest częścią błony śluzowej jamy węchowej.

Składa się z kilku warstw komórek. Wykłada zewnętrzną warstwę skóry, błonę śluzową przełyku, wewnętrzną powierzchnię policzków, pochwę.

Znajduje się w tych narządach, gdzie poddawany jest silnemu rozciągnięciu (pęcherz moczowy, moczowód, miednica nerkowa). Zapobiega przedostawaniu się moczu do otaczających tkanek.

Stanowi większość tych gruczołów, w których komórki nabłonkowe biorą udział w tworzeniu i uwalnianiu substancji niezbędnych dla organizmu.

Istnieją 2 typy komórek wydzielniczych:

· komórki zewnątrzwydzielnicze - wydzielać sekret do wolnej powierzchni nabłonka i przez kanały do ​​jamy (żołądka, jelit itp.)

· komórki wydzielania wewnętrznego - zwane gruczołami, sekretem (hormonem), który jest wydzielany bezpośrednio do krwi lub limfy.

Daje gałęzie ciemieniowe: 4 do przepony i 4 lędźwiowe (gałęzie vnutrennye, które są podzielone na sparowane i niesparowane tętnice).

Sparowane: nerkowe, nadnerczowe, płciowe (jajnikowe i nasienne)

Niesparowane: pnia trzewnego, lepszej krezki, gorszej krezki.

Pnia celiakii - krótkie naczynie o długości 1 cm, oddalające się od aorty brzusznej pod przeponą i dające 3 gałęzie:

1. Tętnica wątrobowa

2. Tętnica śledziony

3. Tętnica lewej komory

Górna krezka: daje gałęzie jelita ślepego, jelita wstępującej okrężnicy, dwunastnicy i 15-20 gałęzi jelita czczego i jelita krętego.

Dolna krezka daje gałęzie opadającej okrężnicy, esicy do górnej odbytnicy.

Na poziomie czwartego kręgu lędźwiowego aorta brzuszna jest podzielona na prawą i lewą tętnicę biodrową, które są dalej podzielone na tętnice biodrowe wewnętrzne i zewnętrzne.

Brzuszna część aorty leży na tylnej ścianie brzucha, przed kręgosłupem, po prawej stronie jest żyła główna dolna. Gałęzie aorty brzusznej dzielą się na ciemieniowe i trzewne.

Gałęzie ciemieniowe to dolne tętnice przeponowe i 4 pary tętnic lędźwiowych, naczynia segmentowe dostarczające krew do skóry i mięśni tylnej ściany brzucha.

Wewnętrzne gałęzie dostarczające niesparowaną krew (pnia trzewnego, górnych i dolnych tętnic krezkowych) i sparowane organy trawienne (nerkowe i jajnikowe).

Pnia trzewnego o długości około 2 cm, rozciąga się od aorty pod przeponą i na górnej krawędzi trzustki jest podzielona na 3 gałęzie: lewą żołądkową, wspólną wątrobową i śledzionową.

Lewa tętnica żołądkowa biegnie wzdłuż mniejszej krzywizny żołądka od lewej do prawej, zasilając ją i dolną część przełyku.

Tętnica śledziona odżywia śledzionę, daje gałęzie trzustki, żołądka i sieci większej. Ciągły pierścień tętniczy tworzy się wokół żołądka z gałęzi pnia trzewnego łączących się ze sobą.

Wspólna tętnica wątrobowa, zmierzająca w kierunku bram wątroby, podaje ścieżkom gałęzie do mniejszej i większej krzywizny

żyłka, do dwunastnicy i trzustki.

Górna tętnica krezkowa odchodzi od aorty na poziomie I kręgu lędźwiowego, przechodzi między trzustką a dwunastnicą, penetruje krezkę jelita cienkiego i schodzi wzdłuż jej korzenia do jelita ślepego. Jedna z gałęzi tętnicy, przechodząca do dwunastnicy i trzustki, zespolenia z gałęziami wspólnej tętnicy wątrobowej. Zatem oba te narządy są zasilane krwią z 2 źródeł - tętnicy krezkowej górnej i pnia trzewnego. Pozostałe 15-20 gałęzi tętnicy krezkowej zasila jelito czcze i jelito kręte, jelito ślepe, wyrostek robaczkowy, wstępującą i część okrężnicy poprzecznej; wszystkie te gałęzie łączą się ze sobą.

Tętnice nerkowe odchodzą od aorty na poziomie kręgu lędźwiowego II, przechodzą poziomo, wchodząc do nerek przez ich bramy. Tętnice mają znaczną średnicę w porównaniu z objętością nerki; w każdej nerce może być 2, a czasami więcej. Tętnice dostarczają gałęzi do nadnerczy (tętnic nadnerczy środkowych), moczowodów i kapsułek nerkowych.

Tętnice zasilające gonady zaczynają się od aorty poniżej tętnic nerkowych i schodzą do miednicy wzdłuż tylnej ściany brzucha (wzdłuż mięśnia lędźwiowego). U mężczyzn, pod nazwą jąder, penetrują przewód nasienny przez kanał pachwinowy do moszny i odżywiają jądra, podczas gdy u kobiet, zwanych tętnicami jajnikowymi, pozostają w miednicy, zaopatrując jajniki.

Dolna tętnica krezkowa odchodzi od aorty na poziomie III kręgu lędźwiowego, jej średnica jest mniejsza niż lepsza krezka. Dostarcza krew do całego zstępującego i części poprzecznej okrężnicy. Tutaj gałęzie obu tętnic krezkowych zespolone. Zespolenie między nimi jest jednym z najważniejszych w organizmie. Gałęzie dolnej tętnicy krezkowej dostarczają również krew do esicy i górnej części odbytnicy.

3 Patologia układu oddechowego. Ogólne informacje.

Przyczyną niewystarczającego oddychania zewnętrznego mogą być naruszenia:

1) wentylacja pęcherzyków płucnych;

2) perfuzja (wyładowanie) naczyń włosowatych płuc;

3) dyfuzja gazu;

Redukcja wentylacja pęcherzyki płucne (hipowentylacja) i wzrost (hiperwentylacja). Hipowentylacja pęcherzyków płucnych jest obserwowana z naruszeniem drożności dróg oddechowych, ze spadkiem powierzchni oddechowej płuc lub zmniejszeniem ich rozszerzalności. Hiperwentylacja pęcherzykowa występuje przy wzmożonej aktywności ośrodka oddechowego. Hiperwentylacja prowadzi do spadku napięcia dwutlenku węgla we krwi tętniczej (hipokapnii) i zasadowicy.

Perfuzja kapilary płucne są wynikiem zaburzeń krążenia w płucach. Jednak nawet przy dobrej wentylacji pęcherzyków wymiana gazowa nie jest skutecznie przeprowadzana.

Zakłócenie dyfuzja gazu w płucach przez nabłonek pęcherzykowy rozwija się wraz z występowaniem procesów stwardnienia, obrzęku płuc, jak również ze spadkiem ich powierzchni (zapaść, usunięcie części płuc itp.).

Przejawy zaburzeń oddechowych.

Naruszenia głównych procesów zachodzących w płucach powodują brak oddychania zewnętrznego. Brak oddychania prowadzi do rozwoju niedotlenienia (niedoboru tlenu w tkankach) lub uduszenia (uduszenia). Naruszenie zewnętrznego oddychania objawia się zmianą częstotliwości, głębokości i częstotliwości ruchów oddechowych.

Bradypnea - zmniejszenie częstości oddechów - mniej niż 12 cykli na minutę

Tachypnea - wzrost częstości oddychania powyżej 18 cykli na minutę.

Nawracające nieprawidłowe oddychaniemaksymalnie, stopniowo zmniejsza się i przechodzi w pauzę, która trwa do 30 sekund.

Typ oddechu Biota charakteryzuje się obecnością długiego do 30 sekund. Wstrzymuje się podczas normalnego normalnego oddychania (akty oddechowe o tej samej amplitudzie są zastępowane długą przerwą).

Oddychanie typu Kussmaula to oddychanie objawiające się tymi samymi głębokimi oddechami z długimi przerwami (duże hałaśliwe oddychanie). Występuje zwykle ze śpiączką.

Oddychanie, charakteryzujące się zwiększeniem głębokich oddechów amplitudy i zakończeniem całkowitego zaprzestania oddychania, jest oddychaniem agonalnym. Występuje podczas umierania.

Ostre choroby zapalne. Ostre zapalenie oskrzeli. Przewlekłe zapalenie oskrzeli Rak płucod 1981 r. zajmuje pierwsze miejsce na świecie wśród nowotworów złośliwych pod względem tempa wzrostu

Tchawica - niesparowany organ, przez który powietrze dostaje się do płuc i odwrotnie.

Ma kształt rurki o długości 9-12 cm, nieco ściśniętej w kierunku od przodu do tyłu; jego średnica wynosi 15-18 mm.

Podstawą jest 16-20 szklistych półpierścieni chrząstkowych.

Tchawica zaczyna się na poziomie czwartego kręgu szyjnego i kończy na poziomie górnej krawędzi piątego kręgu piersiowego.

W tchawicy znajdują się części szyjne i piersiowe:

· część szyi - przed tchawicą znajduje się tarczyca, za przełykiem i po bokach wiązek naczyniowo-nerwowych (wspólna tętnica szyjna, żyła tętnicy wewnętrznej, nerw błędny).

· Część klatki piersiowej - z przodu jest łuk aorty, tułów ramienno-głowowy, lewa ramienno-głowowa, początek lewej tętnicy szyjnej wspólnej i grasicy.

Oskrzela - w jamie klatki piersiowej tchawicę dzieli się na 2 główne oskrzela, które wchodzą do prawego i lewego płuca. Miejsce oddzielenia tchawicy nazywa się rozwidleniem. Prawy główny oskrzela ma bardziej pionowy kierunek; ale krótszy i szerszy niż lewy. Długość prawego oskrzela wynosi 3 cm, a lewego 4-5 cm. prawy główny oskrzela ma 6-8, a lewy 9-12 chrząstek. Wewnątrz tchawicy i oskrzeli znajdują się błony śluzowe z wielowarstwowym nabłonkiem rzęskowym zawierającym gruczoły śluzowe i pojedyncze guzki limfoidalne.

Oskrzela są podzielone na kilka rodzajów oskrzeli:

ü oskrzela główne

ü Lobar oskrzela

ü Segmentalne oskrzela

ü Przejścia płucne

Pęcherzyki (tutaj jest główny proces wymiany gazowej między ścianami pęcherzyków i naczyń włosowatych).

pełni funkcję narządu obwodowego układu odpornościowego. Znajduje się w jamie brzusznej, w lewym podbrzuszu, na poziomie od IX do XI żeber.

Jego waga wynosi 150 - 195 g, długość 10 - 14 cm, szerokość 6 - 10 cm i grubość 3 - 4 cm.

Śledziona jest pokryta otrzewną ze wszystkich stron, która gęsto rośnie wraz z błoną włóknistą. Przegrody tkanki łącznej (torobekula), między którymi znajduje się miąższ, odchodzą od błony włóknistej.

Po stronie wklęsłej znajdują się kołnierze śledziony, w których znajdują się naczynia i nerwy.

Niszczenie erytrocytów zachodzi w śledzionie, jak również różnicowanie limfocytów T i B.

Patologia układu odpornościowego.

Zakłócenie układu odpornościowego ludzkiego ciała może objawiać się w postaci reakcji nadwrażliwości, procesów autoimmunologicznych, a także stanów niedoboru odporności.

Mówimy o nadwrażliwości lub alergii w przypadkach, gdy nadmiernie silna odpowiedź immunologiczna powoduje zmianę w ludzkim ciele. Istnieją również stany patologiczne, w których reakcje immunologiczne są kierowane do własnych struktur organizmu (reakcje autoimmunologiczne), powodując rozwój chorób autoimmunologicznych. Upośledzenie odpowiedzi immunologicznej w przypadku nieodpowiedniego rozwoju i dojrzewania komórek odpornościowych prowadzi do pojawienia się stanów niedoboru odporności. Komórki układu odpornościowego również podlegają nowotworom, co prowadzi do chorób limfoproliferacyjnych.

Stany niedoboru odporności są zaburzeniem stanu immunologicznego spowodowanym defektem jednego lub więcej mechanizmów odpowiedzi immunologicznej. Istnieją pierwotne lub wrodzone i wtórne lub nabyte niedobory odporności. Pierwotne niedobory odporności obejmują stany, w których upośledzenie mechanizmów odpornościowych (wytwarzanie przeciwciał, funkcja limfocytów itp.) Jest spowodowane defektem genetycznym.

W przeciwieństwie do pierwotnego niedoboru odporności, wtórne niedobory odporności obserwowane są przy normalnym funkcjonowaniu układu odpornościowego od urodzenia i są spowodowane jego uszkodzeniem w wyniku różnych przyczyn (wcześniejsze infekcje i inwazje, choroby oparzeniowe, mocznica, guzy, zaburzenia wymiany, wyczerpanie, ciężkie obrażenia, rozległe interwencje chirurgiczne itp.).

1. WĄTROBA, największy gruczoł w ciele kręgowców. U ludzi wynosi około 2,5% masy ciała, średnio 1,5 kg dla dorosłych mężczyzn i 1,2 kg dla kobiet. Wątroba znajduje się w prawym górnym brzuchu; jest przymocowany wiązadłami do przepony, ściany brzucha, żołądka i jelit i jest pokryty cienką błoną włóknistą - kapsułką glissona. Wątroba jest miękkim, ale gęstym organem o czerwono-brązowym kolorze i zazwyczaj składa się z czterech płatów: dużego prawego płata, mniejszego lewego i znacznie mniejszego ogoniastego i kwadratowego płata, tworzących dolną dolną powierzchnię wątroby.

Funkcje. Wątroba jest niezbędnym organem do życia z wieloma różnymi funkcjami. Jednym z głównych jest tworzenie i wydzielanie żółci, klarowny pomarańczowy lub żółty płyn. Żółć zawiera kwasy, sole, fosfolipidy (tłuszcze zawierające grupę fosforanową), cholesterol i pigmenty. Sole kwasów żółciowych i wolne kwasy żółciowe emulgują tłuszcze (tj. Rozbijają się na małe kropelki), ułatwiając w ten sposób ich trawienie; przekształcić kwasy tłuszczowe w rozpuszczalne w wodzie formy (które są niezbędne do absorpcji zarówno samych kwasów tłuszczowych, jak i rozpuszczalnych w tłuszczach witamin A, D, E i K); mają działanie antybakteryjne.

Wszystkie składniki odżywcze wchłaniane do krwi z przewodu pokarmowego, produkty trawienia węglowodanów, białek i tłuszczów, minerałów i witamin, przechodzą przez wątrobę i są w niej przetwarzane. Jednocześnie część aminokwasów (fragmenty białek) i część tłuszczów przekształca się w węglowodany, dlatego wątroba jest największym „magazynem” glikogenu w organizmie. Syntetyzuje białka osocza - globuliny i albuminę.

Wątroba bierze udział w regulacji stężenia glukozy (cukru) we krwi. Jeśli ten poziom wzrasta, komórki wątroby przekształcają glukozę w glikogen (substancja podobna do skrobi) i ją deponują. Jeśli zawartość glukozy we krwi spada poniżej normy, glikogen ulega rozpadowi, a glukoza dostaje się do krwiobiegu. Ponadto wątroba jest w stanie syntetyzować glukozę z innych substancji, takich jak aminokwasy; Proces ten nazywany jest glukoneogenezą.

Inną funkcją wątroby jest detoksykacja. Dzięki komórkom Kupffera wątroba odgrywa ważną rolę w obronie immunologicznej organizmu. Posiadając gęstą sieć naczyń krwionośnych, wątroba służy również jako rezerwuar krwi (w niej przebywa około 0,5 litra krwi) i uczestniczy w regulacji objętości krwi i przepływu krwi w organizmie.

Ogólnie wątroba spełnia ponad 500 różnych funkcji, a jej aktywność nie została jeszcze sztucznie odtworzona. Usunięcie tego narządu nieuchronnie prowadzi do śmierci w ciągu 1–5 dni. Jednak wątroba ma ogromną rezerwę wewnętrzną, ma niesamowitą zdolność do regeneracji po uszkodzeniach, więc ludzie i inne ssaki mogą przetrwać nawet po usunięciu 70% tkanki wątroby.

Struktura Złożona struktura wątroby jest doskonale przystosowana do wykonywania swoich unikalnych funkcji. Akcje składają się z małych jednostek strukturalnych - plasterków. W wątrobie ludzkiej jest około stu tysięcy, każda 1,5–2 mm długości i 1–1,2 mm szerokości. Płat składa się z komórek wątroby - hepatocytów zlokalizowanych wokół żyły centralnej. Hepatocyty łączy się w warstwy o grubości jednej komórki - tzw. płytki wątrobowe. Zraziki wątrobowe są zaopatrywane w krew z gałęzi żyły wrotnej i tętnicy wątrobowej, a żółć utworzona w zrazikach wchodzi do systemu kanalików, a z nich do dróg żółciowych i z wątroby.

Żyła wrotna wątroby i tętnica wątrobowa dostarczają wątrobie niezwykłego, podwójnego dopływu krwi. Wzbogacona w składniki odżywcze krew z naczyń włosowatych żołądka, jelit i kilku innych narządów jest gromadzona w żyle wrotnej, która zamiast nieść krew do serca, jak większość innych żył, przenosi ją do wątroby. W zrazikach wątroby żyła wrotna rozpada się w sieć naczyń włosowatych (sinusoidy). Termin „żyła wrotna” wskazuje na nietypowy kierunek transportu krwi z naczyń włosowatych jednego narządu do naczyń włosowatych innego (nerki i przysadka mózgowa mają podobny układ krążenia).

Drugie źródło dopływu krwi do wątroby, tętnicy wątrobowej, przenosi bogatą w tlen krew z serca do zewnętrznych powierzchni zrazików. Żyła wrotna zapewnia 75–80%, a tętnica wątrobowa zapewnia 20–25% całkowitego dopływu krwi do wątroby. Na ogół około 1500 ml krwi przechodzi przez wątrobę na minutę, tj. jedna czwarta rzutu serca. Krew z obu źródeł trafia do sinusoid, gdzie miesza się i przechodzi do żyły centralnej. Z żyły centralnej odpływ krwi do serca rozpoczyna się od żył płatowych do wątroby (nie należy mylić z żyłą wrotną wątroby).

Żółć jest wydzielana przez komórki wątroby do najmniejszych kanalików między komórkami - naczyń włosowatych żółci. W wewnętrznym układzie kanalików i przewodów jest on gromadzony w przewodzie żółciowym. Część żółci trafia prosto do przewodu żółciowego wspólnego i wylewa się do jelita cienkiego, ale większość przewodu torbielowego wraca do przechowywania w woreczku żółciowym - małej torbie ze ścianami mięśniowymi przymocowanymi do wątroby. Gdy pokarm dostaje się do jelita, pęcherzyk żółciowy kurczy się i wyrzuca zawartość do wspólnego przewodu żółciowego, który otwiera się do dwunastnicy. Ludzka wątroba wytwarza około 600 ml żółci dziennie.

Komórki wątroby (hepatocyty) mają kształt wielościanów, ale mają trzy główne powierzchnie funkcjonalne: sinusoidalne, zwrócone w stronę kanału sinusoidalnego; rurowy - uczestniczący w tworzeniu ściany kapilary żółciowej (nie ma własnej ściany); i zewnątrzkomórkowe - bezpośrednio przylegające do sąsiednich komórek wątroby.

2. Żyły kończyny górnej

Są żyły powierzchowne i głębokie kończyny górnej. Są one połączone dużą liczbą anastomoz i mają liczne zawory. Powierzchowne (podskórne) żyły są bardziej rozwinięte niż głębokie (szczególnie z tyłu dłoni). Rozpoczynają główne drogi żylne skóry i tkanki podskórnej - boczne i przyśrodkowe żyły odpiszczelowe rąk, które pobierają krew z żylnego splotu grzbietu palców.

Powierzchowne żyły kończyny górnej. Grzbietowe żyły śródręczne i zespolenia między nimi tworzą na grzbiecie palców, śródręcza i nadgarstka grzbietową sieć żylną ręki. Na powierzchni dłoniowej żyły powierzchowne są cieńsze niż grzbietowe. Początek ich daje splot na palcach, co odróżnia żyły palca dłoniowego. Zgodnie z licznymi anastomozami, zlokalizowanymi głównie na bocznych brzegach palców, krew wpływa do grzbietowej sieci żylnej ręki.

Powierzchowne żyły przedramienia, w których żyły dłoni kontynuują, tworzą splot. Wyraźnie odróżnia boczne i przyśrodkowe żyły odpiszczelowe ramienia.

Z żyły głowy w starożytności wypuszczali krew na bóle głowy i bóle innej lokalizacji - stąd stara nazwa. rozpoczyna się od promieniowej części żylnej sieci grzbietowej powierzchni dłoni, będącej kontynuacją pierwszej grzbietowej żyły śródręcznej. Podąża od tylnej powierzchni dłoni do przedniej powierzchni promieniowej krawędzi przedramienia, przyjmuje po drodze liczne żyły skóry przedramienia i powiększa się, przechodząc do łokciowego dołu. Tutaj boczna żyła odpiszczelowa zespolenia ramienia przez żyłę pośrednią łokcia z przyśrodkową żyłą odpiszczelową ramienia. Kontynuuje się na ramieniu w bocznym rowku mięśnia dwugłowego ramienia, a następnie w rowku między mięśniem naramiennym a mięśniem piersiowym większym, przebija powięź i płynie pod obojczykiem do żyły pachowej.

Przyśrodkowa żyła odpiszczelowa ramienia jest kontynuacją czwartej grzbietowej żyły śródręcznej, przechodzi od grzbietu dłoni do boku kości łokciowej przedniej powierzchni przedramienia i podąża wzdłuż dołu łokciowego, gdzie otrzymuje żyłę pośrednią łokcia. Następnie żyła odpiszczelowa przyśrodkowa unosi się wzdłuż bruzdy przyśrodkowej mięśnia dwugłowego ramienia do barku, na granicy jej dolnej i środkowej trzeciej, przebija powięź i wpada do jednej z żył ramiennych.

Żyła pośrednia łokcia, bez zastawek, znajduje się pod skórą w przednim odcinku łokciowym. Przechodzi ukośnie z bocznej żyły odpiszczelowej ramienia do przyśrodkowej żyły odpiszczelowej ramienia, zespolonej również z głębokimi żyłami. Często, oprócz bocznych i przyśrodkowych żył odpiszczelowych, na przedramieniu znajduje się żyła pośrednia przedramienia. W przednim regionie łokciowym wpada do żyły pośredniej łokcia lub jest podzielony na dwie gałęzie, które niezależnie wpadają do bocznych i przyśrodkowych żył odpiszczelowych ramienia.

Żyły kończyny dolnej są podzielone na powierzchowne i głębokie.

Powierzchowne żyły kończyny dolnej. Tył żył palców, z żylnego splotu palców i wpada do grzbietowego łuku żylnego stopy. Z tego łuku pochodzą środkowe i boczne żyły brzegowe. Kontynuacja pierwszej to żyła odpiszczelowa wielka, a druga to żyła odpiszczelowa mała.

Na podeszwie stopy zaczynają się żyły podeszwowe. Łącząc się ze sobą, tworzą żyły śródstopia podeszwowego, które wpływają do łuku żylnego podeszwowego. Od łuku przez środkowe i boczne żyły podeszwowe, krew płynie do tylnych żył piszczelowych. Wielka żyła odpiszczelowa zaczyna się przed kostką przyśrodkową i, biorąc żyły z podeszwy stopy, podąża za przyśrodkową powierzchnią goleni w górę wzdłuż nerwu odpiszczelowego, pochyla się wokół limfy przyśrodkowej uda, przecina sarticulariscus i przechodzi przez przednią przyśrodkową powierzchnię uda i podskórną szczelinę. Tutaj żyła wygina się wokół marginesu półksiężyca, przebija powięź sitową i wpływa do żyły udowej. Wielka żyła odpiszczelowa nogi przyjmuje liczne żyły odpiszczelowe powierzchni przednio-przyśrodkowej dolnej części nogi i uda i ma wiele zastawek. Przed jej dopływem do żyły udowej napływają do niej następujące żyły: żyły narządów płciowych; żyła powierzchowna, otaczająca kość biodrowa, żyła nadbrzusza powierzchowna; grzbietowe żyły powierzchowne prącia (łechtaczka); przednie moszny (wargowe) żyły.

Mała żyła odpiszczelowa nogi jest kontynuacją bocznej żyły brzeżnej stopy i ma wiele zastawek. Zbiera krew z grzbietowego łuku żylnego i żył odpiszczelowych podeszwy, bocznej części stopy i okolicy pięty. Mała żyła odpiszczelowa powinna znajdować się za kostką boczną, a następnie znajdować się w rowku między główkami bocznymi i przyśrodkowymi mięśnia brzuchatego łydki, przenikać do dołu podkolanowego, gdzie wpływa do żyły podkolanowej. Liczne powierzchowne żyły powierzchni tylno-bocznej piszczeli wpadają do małej żyły odpiszczelowej nogi. Jej dopływy mają liczne zespolenia z głębokimi żyłami i dużą żyłą odpiszczelową.

3 Przerzuty i nawroty nowotworów. Formy i typy nowotworów złośliwych.

Przerzuty to proces rozprzestrzeniania się komórek nowotworowych z pierwotnej zmiany do innych narządów z utworzeniem wtórnych (córek) ognisk nowotworu (przerzutów). Sposoby przerzutów:

· Hematogeniczny - ścieżka przerzutów za pomocą zatorów guza, rozprzestrzeniających się przez krwiobieg;

· Limfogenny - ścieżka przerzutów za pomocą zatorów guza, rozprzestrzeniających się przez naczynia limfatyczne;

· Implantacja (kontakt) - ścieżka przerzutów komórek nowotworowych w błonach surowiczych sąsiadujących z ogniskiem guza.

Różne guzy charakteryzują się różnymi typami przerzutów, różnymi narządami, w których występują przerzuty, co jest determinowane przez oddziaływanie układów receptorowych komórek nowotworowych i komórek narządu docelowego. Typ histologiczny przerzutów jest taki sam jak guzy w pierwotnej zmianie, jednak komórki nowotworowe przerzutów mogą stać się bardziej dojrzałe lub, odwrotnie, mniej zróżnicowane. Z reguły ogniska przerzutowe rosną szybciej niż guz pierwotny, więc mogą być większe.

Są guzy: łagodne - złośliwe.

Czy koper pomaga w zapaleniu pęcherza

Zatrzymywanie moczu u mężczyzn - najważniejsze jest to, co wiedzieć