Metody określania funkcji nerek

Istnieje 5 grup metod badania nerek i narządów moczowych:

1) metody badań kontrastu rentgenowskiego;

2) metody badania rentgenowskiego;

3) metoda ultradźwięków;

4) metody badań radioizotopowych;

5) metody badań (analizy).

Pierwsza grupa: metody badań kontrastu rentgenowskiego.

NÓŻ ARTERIOGRAFICZNY.Uzyskanie nieprzepuszczalnego obrazu układu tętniczego nerki.

VESICULOGRAPHY. Kontrastowa radiografia pęcherzyków nasiennych zapewnia wyraźny obraz ich budowy anatomicznej, obecności lub braku destrukcyjnych i innych zmian.

VENOGRAPHY TAZA. Badanie rentgenowskie, które pozwala uzyskać obraz żył miednicy, wypełniony substancją nieprzepuszczającą promieniowania

GENITOGRAFIA. Radiografia narządów płciowych. W praktyce urologicznej nazwa ta oznacza uzyskanie połączonego obrazu rentgenowskiego kontrastu pęcherzyka nasiennego, nasieniowodów i najądrza.

WENOCOGRAFIA. Obraz radiokontrastowy żyły głównej dolnej.

NERKA KISTOGRAFICZNA. Rentgenowska metoda identyfikacji pojedynczej torbieli nerki przez przezskórne nakłucie nerki i wypełnienie substancją nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich.

LYMPHANGIOADENOGRAFIA (LYMPHOGRAFIA). Badanie radiokontrastowe układu limfatycznego, dające obraz naczyń limfatycznych (limfangiografia) i węzłów chłonnych (limfadenografia).

NEFROGRAFIA. Metoda kontrastowania miąższu nerki i uzyskiwania jego obrazu na radiogramie.

NEFOTOMOGRAFIA. Warstwowy obraz miąższu nerki nasycony substancją nieprzepuszczającą promieniowania.

PERICISTOGRAFIA. Zdjęcie rentgenowskie zewnętrznych konturów pęcherza poprzez wprowadzenie gazu do włókna paravesularnego.

Antelada pirografii (pyreouterografia). Badanie rentgenowskie górnych dróg moczowych po napełnieniu ich substancją nieprzepuszczającą promieniowania wzdłuż przepływu moczu.

PYELOGRAFIA (URETEROPIELOGRAFIA) RETROGRADE Badanie rentgenowskie przeprowadzane przez napełnianie układu galwanicznego miednicy i moczowodu substancją nieprzepuszczającą promieniowania w kierunku przeciwnym do przepływu moczu, tj. wstecz.

PIELORENTGENOSKOP. Przezroczystość miednicy, wypełniona substancją nieprzepuszczającą promieniowania. Badanie można przeprowadzić z dożylnym podaniem substancji nieprzepuszczalnej dla promieni rentgenowskich i z wstecznym wypełnieniem miednicy.

PNEUMOPIELOGRAFIA. Rodzaj wstecznej pirelografii, w której gaz jest używany jako substancja nieprzepuszczalna dla promieniowania (obecnie jest to tlen, zanim stanie się powietrzem, dlatego nazwa metody powstała)

PNEUMORIN. Uzyskanie rentgenowskiego cienia nerki poprzez wstrzyknięcie gazu do tkanki nerki.

PNEUMORETROPERITONEUM. Metoda badania rentgenowskiego, która pozwala uzyskać obraz zewnętrznych konturów narządów przestrzeni zaotrzewnowej (nerki, nadnercza) i guzów zaotrzewnowych poprzez wprowadzenie gazu (częściej tlenu) do tkanki przedkrzyżowej.

PROSTATOGRAFIA. Obraz radiologiczny gruczołu krokowego, który można uzyskać przez kontrastowanie go z otaczającymi tkankami i jamami.

URETROGRAFIA. Radiograficzny obraz cewki moczowej po napełnieniu jej płynnym lub gazowym środkiem kontrastowym.

EKSTREMALNA UROGRAFIA. Metoda badania rentgenowskiego nerek i dróg moczowych, w której organizm (zwykle w krwiobiegu) jest wstrzykiwany substancją nieprzepuszczalną dla promieni rentgenowskich selektywnie wydalaną przez nerki, a zatem kontrastuje miąższ nerkowy i układ moczowy.

CYSTOGRAFIA. Metoda badania rentgenowskiego pęcherza moczowego.

Druga grupa: metody rentgenowskie.

ARTERIOGRAFIA TAZA. Obrazowanie rentgenowskie sieci naczyń tętniczych miednicy.

NERKA WENOGRAFICZNA. Badanie rentgenowskie żyły nerkowej.

PRZEGLĄD UROGRAFII. Sprawdź radiografię układu moczowego, tj. RTG obszaru narządów układu moczowego, od górnych biegunów nerek do zewnętrznego otworu cewki moczowej.

UROKIMOGRAFIA. Metoda rentgenowska wykrywająca kurczliwość dróg moczowych.

Trzecia grupa: metoda ultradźwięków.

SKANOWANIE ULTRADŹWIĘKOWE (ECHOGRAFIA) narządy moczowe. Fale ultradźwiękowe o częstotliwości od 1,25 do 15 MHz można uzyskać w postaci wąskiej wiązki, która jest skupiona w określonym kierunku za pomocą czujników ultradźwiękowych. Wiązka ultradźwięków, przechodząca przez różne tkanki ludzkiego ciała, jest częściowo lub całkowicie odbijana lub absorbowana na granicy różnych mediów. Umożliwia to uzyskanie obrazu warstw różnych tkanek i wyobrażenia o makrostrukturze narządów wewnętrznych za pomocą wiązki ultradźwięków.

Czwarta grupa: metody badań radioizotopowych.

SKANOWANIE ISIZINGU RADIOWEGO (SCINTIGRAPHY)narządy moczowe. Metoda rejestracji rozkładu radioaktywnego izotopu absorbowanego przez narząd miąższowy. Rejestracja aktywności odbywa się za pomocą automatycznych urządzeń - skanerów lub kamer gamma.

Skanowanie (scyntygrafia) nerek. Zasada metody polega na selektywnej absorpcji przez niezmienione obszary miąższu nerki odpowiedniego znakowanego nefrotropowo związku, którym jest neohydryna (Promeran).

Limfoskanning radioizotopowy (limfoscyntygrafia). Służy do diagnozowania zaburzeń drenażu limfatycznego i przerzutów do węzłów chłonnych u pacjentów z nowotworami złośliwymi jądra, penisa, gruczołu krokowego i pęcherza moczowego.

RENOGRAFIA IZOTOPICZNA. Badanie czynności nerek za pomocą substancji radioaktywnych, które po podaniu dożylnym są selektywnie wydzielane przez nabłonek kanalików proksymalnych nerki, wchodzą do światła kanalików, a następnie do układu miednicy, moczowodów i pęcherza moczowego. Preparat radioizotopowy ogólnie przyjęty do renografii jest obecnie hipparanem, oznaczonym 131 m lub 125 m jodem. Wstrzyknięta aktywność wynosi 0,2–0,3 µCi na 1 kg masy ciała pacjenta w objętości nie większej niż 1 ml. Jednocześnie wprowadza się podprogową dawkę leku, która pozwala wykryć wczesne naruszenia funkcji wydzielniczo-wydalniczej nerek.

Piąta grupa: metody prób (analiza).

HOWARD TEST. „Oddzielny” test czynnościowy nerek, stosowany w diagnostyce nadciśnienia naczyniowo-nerkowego. Próbka opiera się na ocenie funkcji nerek poprzez oddzielne rozdzielenie ilości moczu, sodu i kreatyny.

PRÓBKA ZIMNITSKY. Funkcjonalny test nerkowy, oparty na określeniu ilości i względnej gęstości moczu w 8 trzygodzinnych porcjach w ciągu dnia. W przeciwieństwie do innych testów przeprowadzanych w warunkach sztucznych dla pacjenta, próbka Zimnitsky'ego jest umieszczana w zwykłych warunkach dla pacjenta na warunki pokarmowe i wodne.

PRÓBKA-CAKOVSKY-ADDISA. Służy do określenia liczby uformowanych elementów w moczu dziennym.

TESTY ODLEGŁOŚCI. Próbki charakteryzujące stopień oczyszczenia krwi przepływającej przez nerki w jednostce czasu, z określonej substancji. Po raz pierwszy testy odprawy (oczyszczanie - oczyszczanie) zostały wprowadzone do praktyki w 1928 r. Przez Möllera i Van Slyke (Moeller, Van Slyke). Testy klirensu charakteryzują funkcję wydalniczą nerek.

Przykład Reberg-Tareev. Oznaczanie filtracji kłębuszkowej i reabsorpcji kanalikowej. Oferowany w 1926 roku przez Reberga (Reberg) w formie definicji wydalania kreatyniny przez nerki po wstępnym wprowadzeniu do ciała pacjenta egzogennej kreatyniny w ilości od 3 do 5 g czystej substancji. E. M. Tareev i N. A. Ratner w 1931 zmodyfikowali test Reberga, proponując definicję filtracji kłębuszkowej przez endogenny klirens kreatyniny. Za pomocą tego testu można określić reabsorpcję rurową wody.

BADANIA PRÓBNE (stężenie i rozcieńczenie). Scharakteryzuj koncentrację i zdolność uwalniania wody przez nerki.

Test stężenia odzwierciedla zdolność nabłonka kanału do opcjonalnego ponownego wchłaniania wody z moczu pierwotnego i dość dokładnie odzwierciedla stan nabłonka kanalikowego, zwłaszcza w rozlanych tubulopatiach.

Test rozcieńczania odzwierciedla zdolność nabłonka kanalikowego nerki do szybkiego zmniejszenia fakultatywnego wchłaniania zwrotnego w odpowiedzi na obciążenie wodą.

BADANIE CYTOLOGICZNE MOCY. Mikroskopia osadu moczu w celu wykrycia komórek nietypowych lub nowotworowych.

Wszystkie te metody koncentrują się na diagnozie konkretnej choroby nerek, ale tylko metody radioizotopowe mogą być zautomatyzowane, ponieważ podstawowe czujniki mają sygnał elektryczny na wyjściu.

Wprowadzenie

Głównymi funkcjami nerek są wydzieliny (usuwanie końcowych produktów przemiany materii), homeostatyczne, mające na celu zachowanie stałości wewnętrznego środowiska ciała, funkcji wewnątrzsekrecyjnej i regulacji ciśnienia krwi i erytropoezy. W przypadku uszkodzenia nerek badanie ich stanu funkcjonalnego może służyć zarówno do celów diagnostycznych (zwłaszcza przy badaniu funkcji nerek osobno), jak i do monitorowania prognostycznego, ponieważ pozwala ocenić dynamikę choroby. kreatynina endogennego promieniowania nerkowego

Laboratoryjne metody badania czynności nerek

Aby ocenić stan funkcjonalny nerek jest powszechnie stosowana próbka według Zimnitsky'ego.

U małych dzieci (do 4 lat) stosuje się modyfikację próbki według Zimnitsky'ego - próbka według Reiselmana. W tym wieku możesz zbierać pojedyncze porcje moczu, wydalane w ciągu dnia z naturalną chęcią.

Zasady pobierania próbek w Zimnitsky

pierwszy mocz (zwykle o 6.00) - wylany

w ciągu dnia mocz zbierany jest co 3 godziny do oddzielnych pojemników: łącznie 8 porcji (9,00; 12,00; 15,00; 18,00; 21,00; 24,00; 3,00; 6,00); w ciągu dnia zwykły reżim wodny i moc;

jeśli w pewnym momencie dziecko nie ma moczu, naczynia pozostają puste;

· Pojemniki są dostarczane do laboratorium po zebraniu wszystkich 8 porcji; Każda porcja jest określona przez ilość moczu, jego gęstość, objętość moczu przydzielonego na 3 godziny, protkinuria.

Przy ocenie analizy oceniane są następujące funkcje:

1) Funkcję wydalniczą nerek szacuje się na podstawie ilości wydalanego moczu na dobę (dzienna diureza). Przy ocenie dziennej diurezy należy wziąć pod uwagę utratę wody z oddychania i parowania (20% - 30%). Zwykle uwalniane jest 70-80% ilości pobranego płynu. Jeśli ilość zużytego płynu nie jest wskazana, diureza jest porównywana z obliczoną ilością, która jest obliczana według wzorów:

u dzieci poniżej 10 lat - DD = 600 + 100 (n-1) lub

DD = 100 (n + 5), gdzie n jest liczbą lat.

U dzieci powyżej 10 lat DD jest jak dorosły - 1,5 litra.

  • 2) Adaptacyjna czynność nerek - stosunek dobowy (ilość moczu w pierwszych 4 porcjach (9.12, 15, 18 godzin) i diureza nocna (kolejne 4 porcje - 21, 24, 3, 6 godzin). Diureza dzienna jest normalna - 2/3 lub nawet codziennie (ostatnie 4 porcje) diurezy, u osób zdrowych dzienna diureza (od 9 do 21 godzin) wynosi co najmniej 2/3 dobowej dawki Normalny stosunek dziennej i nocnej diurezy wynosi 2: 1. w funkcji nerek lub w przypadku niewydolności chorób sercowo-naczyniowych nocna diureza zaczyna przeważać w ciągu dnia - nocturia.
  • 3) Funkcja koncentracji nerek - wskaźniki specyficznej masy porcji moczu i ich wahań w ciągu dnia: maksimum jest wskaźnikiem zdolności nerek do koncentracji moczu, a minimum to rozcieńczenia. U dzieci w wieku powyżej 3 lat, przynajmniej w jednej porcji, maksymalna gęstość powinna wynosić 1018-1020 przy ilości 1000 ml moczu dziennie. Zwykle różnica między wskaźnikiem maksymalnym a wartością minimalną powinna wynosić co najmniej 7. Im lepsze są funkcje nerek, tym większe są wahania ciężaru właściwego.
  • 4) Funkcja filtracji nerek - badanie białka w każdej porcji. Sumując ilość białka w każdej porcji, uzyskuje się dzienną utratę białka. U zdrowego dziecka codzienny białkomocz wynosi nie więcej niż 40 - 60 mg. 30 Jeśli od 60 do 1000 mg białka jest uwalniane dziennie, białkomocz jest uważany za umiarkowany, a jeśli uwalniasz więcej niż 1000 mg, wyraża się białkomocz.

Warianty naruszeń i ich przyczyny:

1) przez dzienną ilość moczu:

skąpomocz - zmniejszenie diurezy poniżej 30% (ostra niewydolność nerek - ostra niewydolność nerek, zapalenie nerek, występowanie obrzęku serca i nerek, wymioty i biegunka w chorobach przewodu pokarmowego, zatrucie hipertermią itp.);

bezmocz (ARF);

wielomocz - wzrost 2 razy (cukrzyca, okres zaniku obrzęku);

2) przez stosunek dziennej i nocnej diurezy

nokturia (znak zmniejszonej czynności nerek lub układu sercowo-naczyniowego);

3) pod względem ciężaru właściwego:

hipostenuria - niska masa właściwa - we wszystkich częściach gęstość względna jest niższa niż wartości normatywne (1008), co wskazuje na naruszenie zdolności koncentracji nerek (niewydolność nerek - zaburzona jest funkcja filtracji; okres zanikania obrzęku, moczówka prosta, przy przyjmowaniu dużych ilości płynu);

izostenuria - specyficzne wahania masy ciała odpowiadają masie właściwej osocza (1010-1012), co wskazuje na zmniejszenie czynności nerek w stosunku do rozcieńczenia i stężenia (ciężką postacią choroby jest niewydolność nerek);

hiperstenuria - wysoka proporcja - 1025-1030 (oznaką naruszenia osmotycznego rozcieńczenia moczu może być znaczny spadek wydalanego moczu z zewnątrznerkowej genezy: cukrzyca, skąpomocz, nerczyca, wraz z wprowadzeniem substytutów krwi - poliglucyna, reopoliglukin).

Klirens endogennej kreatyniny (test Reberga) Stan czynnościowy nerek można ocenić za pomocą testu Reberga, klirens (tabela 1). Prześwit (ang. Clear - clear) - współczynnik oczyszczania to liczba mililitrów osocza, które jest całkowicie oczyszczone z analitu w ciągu 1 minuty. Występuje klirens substancji endogennych i egzogennych. U dzieci klirens określa endogenna kreatynina, ponieważ Uważa się, że kreatynina nie jest wchłaniana i wydzielana, ale tylko filtrowana. Stężenie kreatyniny we krwi w ciągu dnia zmienia się nieznacznie, ponieważ nie jest związane z przyjmowanym pokarmem i zależy głównie od masy mięśniowej. Dlatego możliwe jest obiektywne ocenianie filtracji kłębuszkowej. Wielkość filtracji kłębuszkowej w warunkach fizjologicznych jest różna w zależności od wieku, aktywności umysłowej i fizycznej, charakteru odżywiania, ilości wody spożywanej w różnych porach dnia itp. Najmniejsze wartości obserwuje się rano i wieczorem, największe - w ciągu dnia.

  • 1) Filtracja kłębuszkowa
  • 2) Reabsorpcja rurowa;
  • 3) Zawartość kreatyniny we krwi i moczu.

Metody klirensu endogennej kreatyniny (test Reberga):

o 8 rano pęcherz opróżnił się

o 8.30. biorąc pod uwagę obciążenie wodą

o 9.00 krew jest pobierana z żyły, poziom kreatyniny we krwi jest określany, pęcherz jest opróżniany;

o godzinie 10 dziecko musi ponownie jak najszybciej opróżnić pęcherz;

Diureza jest określana w ciągu 1 minuty (ilość moczu w ciągu 1 godziny jest dzielona na 60 minut), a także kreatyniny w moczu, a następnie przez formułę określana jest filtracja kłębuszkowa i reabsorpcja kanalikowa.

Filtrację kłębuszkową oblicza się według wzoru:

C (prześwit) = U * V / P,

U - stężenie kreatyniny w moczu (około 75 mg%)

P - - / - we krwi (około 1,5 mg%)

Diureza V - minutowa

Załóżmy, że przez 1 godzinę mocz został wydalony 120 ml przez 1 minutę. - 2 ml

C = 75 * 2 / 1,5 = 100 ml na minutę. - to jest norma dla dorosłych.

Dokładniejszy wskaźnik filtracji kłębuszkowej daje badanie dziennej ilości kreatyniny. Po określeniu wskaźnika we krwi (8,00) mocz jest zbierany w ciągu dnia (od 7.00 do 21.00 i od 21.00 do 7.00 następnego dnia). Dzień i noc klirens kreatyniny jest rozpatrywany oddzielnie. U dzieci filtracja kłębuszkowa jest niższa niż u dorosłych, co tłumaczy charakterystyczna struktura kłębuszków nerkowych.

Tabela 1. Klirens endogennej kreatyniny u dzieci i dorosłych.

Metody badania czynności nerek

Badanie czynności nerek ma zasadnicze znaczenie nie tylko dla diagnozowania PChN, określania jej stadium, ale także dla oceny rokowania, wyboru taktyki leczenia nefroprotekcyjnego i podejmowania decyzji o rozpoczęciu terapii zastępczej.

Do tej pory nie ma metody badawczej dla GFR, która jest bezbłędna pod względem dokładności, dostępności i użyteczności.

Najbardziej dokładne są metody klirensu do oceny czynności nerek, oparte na klirensie substancji egzogennych: inuliny, 51 Cr-EDTA (kwas etylenodiaminotetraoctowy), 99m TcDTPA (kwas dietylenotriaminopentaoctowy), 125 1-yo-latamatu lub yoheksolu, które wstrzykuje się do krwi. Pozostają „złotym standardem” pomiaru GFR, ale techniczna złożoność i pracochłonność, potrzeba wprowadzenia obcej substancji do krwi, wysoki koszt ograniczają ich użycie. Obecnie są one wykorzystywane w badaniach naukowych, jak również w sytuacjach klinicznych, które wymagają najbardziej dokładnego oznaczenia GFR, na przykład w ocenie czynności nerek przed przepisaniem istotnych leków nefrotoksycznych (chemioterapia w onkologii) lub potencjalnego pokrewnego dawcy nerki. Metody klirensu radioizotopowego do badania GFR pozwalają na oddzielną ocenę stanu funkcjonalnego prawej i lewej nerki, co jest ważne w przypadku chorób z jednostronnym uszkodzeniem, niektórymi anomaliami nerek itp. Metody oczyszczania do badania GFR przy użyciu substancji egzogennych są wzorcami do sprawdzania dokładności wszystkich innych metod.

Ocena GFR przez usuwanie substancji endogennych jest bardziej dostępna i wygodna, choć mniej dokładna. Substancja endogenna do oceny GFR musi spełniać następujące wymagania: wchodzić do krwi ze stałą prędkością, swobodnie przechodzić przez filtr kłębuszkowy, nie wchłaniać, nie wydzielać i nie niszczyć w świetle kanalika. Do chwili obecnej nie ma jednej metody oceny GFR przy użyciu kinetyki substancji endogennych, która w pełni spełnia te kryteria. Z pewnymi zastrzeżeniami, kreatynina (masa cząsteczkowa 113 Da), produkt metabolizmu białek, którego źródłem jest kreatyna mięśniowa, jest stosowana jako taka substancja endogenna. Kreatynina przedostaje się do krwi podczas samo-odnawiania mięśni z mniej więcej stałą prędkością, jest całkowicie filtrowana i z reguły jest wydzielana w małych ilościach przez kanaliki nerkowe.

Aby zmierzyć GFR klirensu kreatyniny, przeprowadza się test Reberga-Tareeva, oparty na zbieraniu moczu przez 24 godziny. Określa się objętość dziennego moczu, stężenie kreatyniny w moczu dziennym i we krwi pobranej po zakończeniu próby. GFR oblicza się za pomocą następującego wzoru: Wzór do oceny GFR dla klirensu kreatyniny (w próbce Reberga-Tareeva)

V mocz - ilość moczu zebranego dziennie, Kr. mocz - stężenie kreatyniny w moczu dziennym, Kr. syv, - stężenie kreatyniny w surowicy pobrane na końcu próbki.

Dla dokładności wyników podstawowe warunki mają następujące warunki. Mocz należy zbierać prawidłowo, przed przeprowadzeniem testu pacjentowi zaleca się udzielenie instrukcji dotyczących zasad pobierania moczu dziennie, patrz załącznik. Szczególnie poważne błędy pojawiają się, jeśli pacjent zapomni odebrać poranek,

najbardziej skoncentrowany mocz lub zbiera go dwa razy - na poprzedni i następny dzień. Muszą być ściśle przestrzegane, a odstęp czasu - 24 godziny. Objętość moczu zbieranego dziennie należy dokładnie zmierzyć, a następnie dokładnie wymieszać i przesłać niewielką porcję do badania kreatyniny. Obecnie dostępne są jednorazowe pojemniki ze skalą pomiarową, które ułatwiają to zadanie. Bardzo ważne jest, aby dzienna diureza była wystarczająca - przynajmniej 1 litr, w przeciwnym razie wyniki będą niedokładne. Dlatego w dniu testu pacjentowi zaleca się picie większej ilości płynu. Po pobraniu moczu pacjent oddaje krew do badania biochemicznego w celu określenia stężenia kreatyniny w surowicy.

Wynik musi być ustandaryzowany na powierzchni ciała pacjenta, co można obliczyć za pomocą wzorów DuBoy lub Heikkok.

Ciało S jest obliczane według wzoru DeBoy:

Korpus S = 0,007184 x M 0,423 x Wysokość 0,725 lub zgodnie ze wzorem Haycocka: S ciało = 0,02 x M 0 54 x Wysokość 0 40

M ciało - masa ciała w kg, Wysokość - wysokość ciała w cm.

Zatem trudności techniczne i prawdopodobieństwo błędu w przypadku niewłaściwego niekontrolowanego zbierania moczu ogranicza stosowanie testu Reberga, zwłaszcza w przypadku badań ambulatoryjnych.

W codziennej praktyce ocena czynności nerek przez kreatyninę w surowicy była szeroko rozpowszechniona, ponieważ jest odwrotnie proporcjonalna do GFR.

Jak wykazały liczne badania, podejście to jest niegrzeczne, niedokładne, a zatem nieprawidłowe. Nie bierze pod uwagę różnych czynników, które oprócz filtracji kłębuszkowej wpływają na kinetykę kreatyniny: ilość masy mięśniowej, która określa szybkość, z jaką kreatynina wpływa do krwi i zależy od płci i wieku, a także od kanalicznego wydzielania kreatyniny, które u zdrowych ludzi nie przekracza 10% całkowitej kreatynina w moczu oraz u pacjentów z 3B-5

Etapy przewlekłej choroby nerek mogą przekroczyć 40%. Zatem u osób starszych kobiety, osoby o niskiej masie mięśniowej, z wyraźnymi stadiami PChN, wykorzystujące kreatyninę we krwi do oceny czynności nerek, prowadzą do błędu - przeszacowania GFR przez

zacieniony sektor - „normalna” kreatynina lub jej klirens ze zmniejszonym GFR

AS. Levey, R.D.Perron, N.E. Madias, 1988

w porównaniu do jego prawdziwej wartości, ustalonej za pomocą metod klirensu z użyciem substancji egzogennych, a tym samym niedoszacowania ciężkości CKD.

Poziom kreatyniny, który przekracza wartości referencyjne, wskazuje oczywiście na zaburzenie czynności nerek. Jednak ważne jest, aby podkreślić, że w wielu przypadkach i przy wartościach kreatyniny, które mieszczą się w granicach odniesienia, które niektórzy klinicyści błędnie uważają za granice normy, GFR można znacznie zmniejszyć.

Poziom kreatyniny w surowicy z powodu tych błędów nie może być użyty ani do diagnozy PChN, ani do określenia jej stadium, ani do podjęcia decyzji o rozpoczęciu terapii zastępczej.

Od początku lat 70. ubiegłego wieku podejmowano próby opracowania formuły, która pozwoliłaby określić poziom kreatyniny we krwi i kilka dodatkowych wskaźników wpływających na jej powstawanie w organizmie, aby uzyskać obliczony GFR, który jest najbliższy wartości rzeczywistego GFR mierzonego przez klirens inuliny lub inne dokładne metody.

Pierwszą formułą, szeroko stosowaną w nefrologii, farmakologii klinicznej i innych dziedzinach medycyny, była formuła Cockroft-Gault (D.W. Cockcroft, M.H. Gault, 1976).

Formuła Cockcroft-Gault (Cockcroft-Gault), 1976

(140 - wiek) x Waga x K

0,814 x kreatynina w surowicy (µmol / L)

Współczynnik K: dla kobiet - 0,85, dla mężczyzn - 1

Wzór jest prosty, ale uzyskana wartość, jak również wyniki próbki Reberga-Tareeva, są pożądane do standaryzacji na powierzchni ciała pacjenta, co znacznie komplikuje obliczenia.

W latach 90. grupa amerykańskich ekspertów oparta na danych z badania MDRD (Modyfikacja diety w chorobie nerek) [Levey AS i in., 1999] zaproponowała nowe równania, które są bardziej dokładne niż formuła Cockroft-Gaulta i nie wymagają dodatkowej standaryzacji na powierzchni. ciała, a także znajomość wskaźników antropometrycznych, zwanych formułami MDRD. Aby obliczyć GFR za pomocą skróconej wersji formuły MDRD, wystarczy znać poziom kreatyniny w surowicy, płeć, wiek i rasę pacjenta, co czyni go bardzo wygodnym w badaniach przesiewowych i praktyce ambulatoryjnej.

Badania urologiczne / Nowoczesne metody badania czynności nerek

Ministerstwo Zdrowia Republiki Białoruś

Białoruski Państwowy Uniwersytet Medyczny

Zakład Urologii z kursem anestezjologii i resuscytacji

Nowoczesne metody badania czynności nerek

Opracowanie: Klimuk SA

405 grupa, 4 kursy,

Analiza moczu jest bardzo ważnym etapem w badaniu pacjenta z nefrologią. Przeprowadza się go w zwykłych warunkach poliklinicznych i w szpitalach.

Podstawowe informacje o normalnej analizie moczu:

W badaniu pożądane jest zbieranie porannego moczu, ponieważ jest on bardziej skoncentrowany. Dokładna toaleta jest przechowywana przed pobraniem moczu. Do badania wykorzystano średnią porcję moczu. Mikroskopia osadu moczu powinna być przeprowadzona nie później niż 2 godziny po pobraniu moczu. W przeciwnym razie mocz jest zanieczyszczony drobnoustrojami. W przypadku dłuższego przechowywania mocz należy przechowywać w lodówce.

Ogólne właściwości moczu: mocz jest zwykle przezroczysty, słomkowy, kwaśny. Kolor moczu zależy od obecności w nim pigmentów, głównie cytochromów. Kolor moczu staje się jasnożółty w przypadku niewydolności nerek, przyjmowanie leków moczopędnych. Mocz ciemnieje w warunkach, którym towarzyszy rozpad białka, gorączka, guz lub toksykoza, w czasie ciąży. Kolor moczu może się zmieniać wraz ze zmianami liczby erytrocytów, wolnej hemoglobiny, mioglobiny i urobiliny. Kolor moczu może się różnić w zależności od przyjmowanego pokarmu. Zmętnienie moczu może być spowodowane wysoką zawartością soli, leukocytów, bakterii. Reakcja moczu jest spowodowana obecnością wolnych jonów H +. Zmienia się w różnych granicach, zależy głównie od charakteru żywności i przyjmowania różnych leków. Reakcja alkaliczna pozostaje konsekwencją diety bogatej w owoce i warzywa. Kwaśny mocz występuje w kwasicy kanalikowej, zakażeniu dróg moczowych. Kwasowość moczu jest ważna dla powstawania kamieni moczowych. Kamienie urotyczne powstają w kwaśnym moczu, a szczawian, wapń i fosforan - w alkalicznych. Konieczne jest zwrócenie uwagi na pianę moczową. Normalne piany moczu lekko. W ciężkim białkomoczu zwiększa się pienienie moczu. Bardzo ważnym wskaźnikiem jest względna gęstość moczu. Białko. Wydalanie białka z moczem jest najważniejszym objawem uszkodzenia nerek. Normalne wydalanie białka z moczem nie przekracza 50-200 mg / dobę. Wysokiej jakości reakcje białkowe stają się dodatnie przy stężeniu białka 0,033 g / l. Wydalanie białka w moczu w ciągu dnia jest nierówne. Więcej białka jest wydzielane u pacjentów, gdy są w pozycji poziomej w ciągu dnia. Dlatego ważne jest zbadanie codziennego białkomoczu. Cukier w moczu zdrowej osoby jest nieobecny, z wyjątkiem przypadków związanych z nadmiernym spożyciem węglowodanów lub w przypadku, gdy nie bierze się porannej porcji moczu. Jeśli poziom glukozy jest prawidłowym poziomem cukru we krwi, należy pomyśleć o zaburzeniu czynności kanalików. Występuje w ciężkim zespole nerczycowym, w różnych typach stwardnienia kłębuszków nerkowych.

Mikroskopia osadu moczu:

W moczu zdrowej osoby nie powinno być więcej niż 3-4 leukocytów u mężczyzn i 4-6 u kobiet. Erytrocyty w OAM są nieobecne lub izolowane i występują sporadycznie. Jeśli liczba elementów moczu przekracza określoną dawkę, zazwyczaj analiza moczu jest powtarzana (najlepiej biorąc mocz za pomocą cewnika).

Ilościowe metody obliczania pierwiastków tworzących mocz:

1) Według Nechyporenko - liczba czerwonych krwinek i białych krwinek w 1 ml moczu. Zwykle nie więcej niż 2000 leukocytów i 1000 czerwonych krwinek.

2) Dla Amburge - liczba jednorodnych elementów w ciągu 1 minuty. Zasady są takie same.

3) Według Addis-Kakovsky'ego - liczba jednorodnych elementów i butli w dziennym moczu. Zazwyczaj nie więcej niż 2 miliony czerwonych krwinek, 4 miliony białych krwinek i 100 tysięcy cylindrów.

Butle w normalnym moczu są nieobecne, z wyjątkiem pojedynczego szklistego. Komórki nabłonkowe nie mają istotnej wartości diagnostycznej, ponieważ wchodzą do moczu z dowolnej części dróg moczowych.

Bakterie można wykryć w moczu iw normalnych warunkach, zwłaszcza po dłuższym staniu. Aby dokładniej określić rodzaj bakteriurii, wykonuje się posiew moczu. Mocz powinien być świeży i zabrany do osobnego pojemnika. Mówi się o bakteriurii, gdy w 1 ml moczu wykryto ponad 50-100 tysięcy komórek drobnoustrojów (prawdziwa bakteriuria). Jeśli bakterie są mniejsze niż 50 tysięcy, to jest to fałszywa bakteriuria.

Obecność znacznych ilości soli w osadzie może wskazywać na kamicę moczową.

Aby ocenić zmiany w analizie moczu, wprowadzono koncepcję zespołu moczowego.

Zespół moczowy obejmuje:

Jest to najczęstszy objaw uszkodzenia nerek. Utrata białka powyżej 50-200 mg / dzień. W zależności od ilości białka w moczu rozróżnia się:

1) wyrażony białkomocz - ponad 3 g / dzień,

2) umiarkowany - 1-3 g / dzień,

3) nieistotne - mniej niż 1 g / dzień.

Jakość charakterystyczna dla białkomoczu:

- selektywny - zdominowany przez białka o niskiej masie cząsteczkowej, głównie albuminę,

- nieselektywne - globuliny przeważają wraz z albuminą.

W zależności od przyczyny białkomoczu wyróżnia się następujące formy:

Filtracja białek nerkowych jest normalna:

Przez kłębuszek jest filtrowany w ilości 0,2-0,05 g białka dziennie. W wychodzącej części pętli Genli występuje wydzielanie określonego białka, uroproteiny. Filtr nerkowy składa się z 3 warstw. Pierwszą warstwą jest nabłonek, następnie błona podstawna, która jest dwuwarstwowym żelem hydroterapeutycznym. Trzecia warstwa to warstwa komórek nabłonkowych - podocytów. Mają korpus i wiele nóg, które znajdują się na membranie piwnicy. Między podocytami znajdują się otwory, przez które przechodzi niewielka ilość albuminy i innych białek o niskiej masie cząsteczkowej.

Białkomocz kłębuszkowy zależy głównie od stanu filtra nerkowego, jego struktury, przepuszczalności, ładunku elektrostatycznego. Większość albuminy nie przechodzi przez filtr nerkowy, ponieważ ma ten sam ładunek dodatni i odpycha go. W patologii nerek ładunek błony podstawnej, śródbłonka, podocytów i albuminy swobodnie przechodzi przez filtr. Kompleksy immunologiczne, procesy zapalne, procesy zwyrodnieniowe, stwardnienie kłębuszków są ważne w uszkodzeniu filtra. Czynniki hemodynamiczne wpływają również na proces filtracji kłębuszkowej. Zmniejszony przepływ krwi i zwiększone ciśnienie kłębuszkowe prowadzą do hiperfiltracji. Ten charakter białkomoczu występuje w niewydolności serca, zakrzepicy żył nerkowych, wzroście ciśnienia onkotycznego w osoczu z powodu nadmiaru białek, na przykład w szpiczaku. Jednak główną przyczyną białkomoczu kłębuszkowego jest uszkodzenie filtra nerkowego. Dzieje się tak, gdy kłębuszkowe zapalenie nerek, amyloidoza, cukrzycowa stwardnienie kłębuszków nerkowych, nadciśnienie. Częściej białkomocz kłębuszkowy nie jest selektywny.

Jest rzadziej niż kłębuszek. Jest to związane ze zmniejszeniem zdolności kanalików proksymalnych do ponownego wchłaniania białka. Ilość białka zwykle nie przekracza 2 g / dzień. Białkomocz selektywny. Jest reprezentowana przez albuminę, a także b2-mikroglobulina, łańcuchy lekkie immunoglobulin i innych białek. Charakterystyczną cechą białkomoczu kanalikowego jest przewaga b2-mikroglobuliny nad albuminą. OK b2-mikroglobuliny są swobodnie filtrowane w kłębuszkach i całkowicie wchłaniane przez kanaliki. Białkomocz kanalikowy występuje w przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, ostrej martwicy kanalików, odrzuceniu przeszczepu nerki, wrodzonej tubolopatii.

W ciężkiej chorobie nerek charakter białkomoczu jest mieszany.

Występuje wraz ze wzrostem ciśnienia hydrostatycznego w kłębuszkach, które nie jest związane z chorobą nerek, a także z wolniejszym przepływem krwi, który obserwuje się podczas zastoinowej nerki. Ten białkomocz jest zwykle umiarkowany, nie osiąga 3 g / dzień. W szpiczaku rozwija się tak zwany białkomocz przepełnienia, gdy ze zwiększonym powstawaniem białek osocza, te ostatnie są filtrowane przez normalne kłębuszki. Podobny proces białkomoczu występuje w hemolizie, mioglobinurii, zespole zmiażdżenia.

Należy pamiętać, że podczas wyrażania erytrocyturii i leukocyturii w analizie moczu można określić umiarkowany białkomocz, z powodu tych uformowanych elementów. Fałszywie dodatnie wyniki mogą również dawać leki kontrastujące z jodem, a także dużą liczbę penicylin, cefalosporyn i sulfonamidów w moczu.

1) Białkomocz ortostatyczny. Częściej u mężczyzn poniżej 22 lat. U osób o budowie astenicznej lub z lordozą kręgosłupa. Zazwyczaj mija 30 lat.

2) Gorączkowy białkomocz. W stanach gorączkowych, zwłaszcza u dzieci i osób starszych. Ma głównie charakter kłębuszkowy.

3) Napięcie białkomoczu. Zdarza się to u zdrowych ludzi z dużym wysiłkiem fizycznym, ze stresem, przechłodzeniem. Pojawienie się białka w moczu jest spowodowane upośledzeniem dynamiki nerek, spowolnieniem przepływu krwi i zwiększoną przepuszczalnością błony podstawnej.

Test ortostatyczny: rano chorzy, bez wstawania, oddają mocz do oddzielnej miski; następnie przez 2 godziny pacjent idzie, trzymając kij za plecami, aby wzmocnić lordozę, po czym mocz jest wielokrotnie podawany.

Białkomocz czynnościowy jest zwykle przemijający, nie przekracza 1 g / dobę, nie towarzyszą mu inne zmiany w moczu (erytrocyturia, leukocyturia, bakteruria).

Charakteryzuje się wydalaniem czerwonych krwinek z moczem. Występuje nie tylko w patologii nerek, ale także w przypadku małopłytkowości, białaczki i przedawkowania leków przeciwzakrzepowych.

Krwiomocz, w zależności od wielkości utraty czerwonych krwinek, dzieli się na:

1) Mikrohematuria - nie zmienia koloru moczu; liczba czerwonych krwinek waha się od jednego do 10-20-100 w polu widzenia.

2) krwiomocz brutto - mocz staje się ciemnoczerwony lub nabiera koloru „mięsa”; krwinki czerwone są nieobliczalne. Aby ocenić stopień krwiomoczu za pomocą metod ilościowych. Krwiomocz brutto należy odróżnić od hemoglobinurii, mioglobinurii, porfirii, ponieważ mocz jest również czerwony (kolor spowodowany Hb, mioglobiną, porfirynami).

Z natury przepływu:

1) krwiomocz epizodyczny,

O lokalizacji procesu patologicznego:

W celu rozróżnienia tych trzech form stosuje się test trzech szkieł.

Początkowa krwiomocz wskazuje na porażkę początkowej części cewki moczowej (uraz, wrzody, guzy). Końcowa krwiomocz (pojawienie się krwi w środkowej części i koniec oddawania moczu) wskazuje na stan zapalny, proces nowotworowy w gruczole krokowym i pęcherzu, może wystąpić szczypanie kamienia w zwieraczu wewnętrznym pęcherza. Całkowity krwiomocz (we wszystkich trzech porcjach) określa się dla różnych chorób pęcherza moczowego, moczowodów i nerek.

Krwiomocz jest podzielony na jednostronny i dwustronny. Jest to wykrywane tylko za pomocą cystoskopii.

Krwiomocz jest również bolesny i bezbolesny.

Lokalizacja krwiomoczu:

1) nerki (nefropatia, guzy, urazy, wodonercze, gruźlica nerek),

2) moczowód (kamienie, guzy, zwężenia moczowodów),

3) torbiel (zapalenie pęcherza, guzy, kamienie, urazy)

Krwiomocz w patologii urologicznej (moczowodowej i torbielowatej) jest zwykle jednostronny, bolesny, izolowany, często gruby krwiomocz.

Krwawienie nerkowe jest zwykle trwałe, obustronne, bezbolesne i mikrohematuria. Krwiomocz nerek zwykle łączy się z białkomoczem i leukocyturią. Wyjątkiem jest choroba Bergera (postać przewlekłego kłębuszkowego zapalenia nerek), która występuje przy bolesnym krwiomoczu.

Przyczyny krwiomoczu w nefropatii są z reguły uszkodzeniem mezangium, jak również uszkodzeniem łańcuchów i nabłonka zwichniętego kanalika. Przydzielić krwiomocz nerkowy i kłębuszkowy. W tym celu badana jest struktura erytrocytów w mikroskopie z kontrastem fazowym. Wykrycie w moczu ponad 80% zmienionych erytrocytów wskazuje na kłębuszkowe pochodzenie krwiomoczu (główną przyczyną jest kłębuszkowe zapalenie nerek). 80% niezmienionych erytrocytów mówi o niezwiązanym z kłębuszkami charakterze krwiomoczu.

Koncepcje erytrocytów ługowanych i nie ługowanych we współczesnej nefrologii nie są już stosowane, ponieważ nie zależy to od jakości samych erytrocytów, ich uszkodzenia, ale od osmolarności moczu.

To wydalanie z moczem ponad 5 w polu widzenia leukocytów. W ciężkiej leukocyturii (pyurii) białych krwinek nie można policzyć i gęsto pokryć pola widzenia. Aby zidentyfikować ukrytą leukocyturię, czasami stosuje się testy prowokacyjne z prednizonem. Pacjentowi podaje się dożylnie 30 mg prednizonu. Następnie co godzinę bierz trzy porcje moczu. Podwojenie leukocytów w co najmniej jednej części wskazuje na utajoną leukocyturię. Po wykryciu leukocyturii, jej źródła są określone - drogi moczowe lub nerki, a także geneza - zakaźna lub zapalna. W tym celu stosuje się test z trzema szybami i dodatkowe metody badawcze. Jednoczesne wykrywanie leukocytów i cylindrów ziarnistych wskazuje na przejście leukocytów z nerki. Należy pamiętać, że leukocyturia może być aseptyczna. Dzieje się tak z śródmiąższowym zapaleniem nerek, kłębuszkowym zapaleniem nerek. Masywna leukocyturia jest prawie zawsze zakaźna, często połączona z bakteriurią. Charakteryzuje się ostrym i zaostrzeniem przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. W przypadku apostemicznego odmiedniczkowego zapalenia nerek, odmiedniczkowego zapalenia nerek, leukocyturia może być nieobecna. Aby określić skład jakościowy leukocytów, stosuje się specjalne metody barwienia, a także mikroskopię z kontrastem fazowym i metody biochemiczne. Możesz określić rodzaj leukocytów. Neutrofile są charakterystyczne dla procesu zakaźnego, limfocyty - dla reakcji odrzucenia przeszczepu, eozynofile - dla przewlekłego śródmiąższowego zapalenia nerek.

Cylindry są białkami (hialinowymi i woskowymi) i zawierają różne inkluzje w macierzy białkowej (erytrocyty, leukocyty, tłuszcze, granulki).

Najbardziej popularne są cylindry hialinowe. Zdrowy, nie więcej niż 100 na ml. Patologia w zespole nerczycowym i przewlekłym zapaleniu kłębuszków nerkowych. Cylindry woskowe powstają podczas długotrwałego zastoju moczu w kanalikach, charakterystycznego dla kłębuszkowego zapalenia nerek. Cylindry erytrocytów są określane głównie przez krwiomocz nerkowy (kłębuszkowe zapalenie nerek, zapalenie naczyń, śródmiąższowe zapalenie nerek, zawał nerki). Cylindry leukocytów są charakterystyczne dla ostrego i śródmiąższowego zapalenia nerek; tłuszczowy - dla zespołu nerczycowego. Cylindry ziarniste, które zawierają wtrącenia komórkowe, są czasami uważane za przód cylindrów woskowych. Zawsze są oznaką organicznej choroby nerek. Występują z przewlekłym kłębuszkowym zapaleniem nerek, przewlekłą niewydolnością nerek.

OCENA FUNKCJI DZIECKA

Nerki wspomagają homeostazę organizmu i pełnią wiele funkcji: regulację płynu pozakomórkowego i objętości krwi, regulację składu jonowego krwi, regulację EBC, regulację ciśnienia krwi, regulację erytropoezy, wydalanie produktów przemiany azotu.

Najważniejsze praktyczne implikacje dla określenia czynności nerek są następujące:

1) określenie względnej gęstości moczu w pojedynczej analizie i próbkę Żemnitskiego;

2) oznaczanie kreatyniny;

3) określenie współczynnika filtracji kłębuszkowej (GFR)

4) określenie zdolności nerek do rozcieńczania i zatężania.

Względna gęstość moczu świadczy o zdolności nerek do rozcieńczania i koncentracji, czyli regulacji płynu pozakomórkowego. Może wynosić od 1005-1025. Względna gęstość moczu zależy od płynu, który pijesz i diurezy. Nadmierne spożycie płynów prowadzi do znacznego uwolnienia moczu o małej gęstości, a ograniczonemu przyjmowaniu płynów, utracie go podczas pocenia się, biegunce, towarzyszy spadek wydalania moczu i zwiększenie jego gęstości.

Praktycznie, funkcja koncentracji nerek może być uważana za normalną ze względną gęstością porannej porcji 1020-1018. Niska gęstość względna z powtarzanymi badaniami wskazuje na spadek funkcji koncentracji nerek. Obserwuje się ją w przewlekłej niewydolności nerek, przewlekłym śródmiąższowym zapaleniu nerek, odmiedniczkowym zapaleniu nerek, dysfunkcji kanalików nerkowych, cukrzycy niecukrowej nerek, policystyce, wodonerczu. Wysoka gęstość względna moczu jest określana przez zespół nerczycowy spowodowany obecnością białka w moczu, cukrzycę spowodowaną glukozą.

W celu wyjaśnienia funkcji koncentracji stosuje się specjalne próbki. Najprostszy jest test Żemnitskiego, dzienna ilość moczu pobierana jest co 3 godziny w osobnym pojemniku. U zdrowej osoby dzienne wydalanie moczu wynosi 70-75% spożywanego płynu. Codzienna diureza wynosi 65-80% dziennego. Oscylacje gęstości względnej moczu w próbce Zemnitsky'ego wynoszą co najmniej 12-16 (na przykład 1006-1020). Jeśli zdolność nerek do rozcieńczania jest osłabiona, w żadnej pojedynczej części nie będzie względnej gęstości poniżej 1011-1013, a jeśli funkcja stężenia zmniejszy się, nie przekroczy 1020. Wskaźniki gęstości względnej moczu poniżej 1011-1013 wskazują na hipotensję. Niska gęstość względna i spadek jej oscylacji nazywane są isohypoentenią. Występuje w przewlekłej niewydolności nerek. W przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek obserwuje się umiarkowane zmniejszenie gęstości względnej, zwłaszcza w zaostrzeniach ostrych (upośledzona resorpcja kanalikowa).

Określenie zdolności nerek do hodowli i koncentracji odbywa się za pomocą próbki z wyschniętym. Jest to bardziej dokładna metoda niż test Zemnitsky. Pacjent nie spożywa płynnej żywności przez 24 godziny, aw klasycznej próbce Falgarda przez 36 godzin. Mocz zebrano jak w próbce Żemnitskiego. Przy dobrej koncentracji funkcji nerek, ilość moczu jest gwałtownie zmniejszona do 500-600 ml, a względna gęstość moczu wzrasta do 1028-1034 i więcej. Gdy funkcja koncentracji nerek jest zmniejszona, dzienna diureza jest większa niż wskazana, a względna gęstość moczu nie przekracza 1028. Wahania w ciągu 1020-1024 wskazują na wyraźne zaburzenia, a mniej niż 1020 - gwałtowny spadek zdolności nerek do koncentracji. Nie należy przeprowadzać tego testu u pacjentów otrzymujących leki moczopędne. W praktyce częściej używa się zmodyfikowanej awarii z niedożywieniem (18 godzin). Pacjent nie pije od 2 rano do 8 rano Po 8 godzinach pacjent oddaje mocz (ten mocz nie jest badany). Następnie przez 1-1,5 godziny zebrać mocz. Wartość graniczna względnej gęstości 1024. Jeśli mniej niż 1024 - spadek funkcji nerek.

Hodowla próbna. Badanie to opisuje zdolność nerek do maksymalnego rozcieńczania moczu w warunkach sztucznego nadciśnienia. Obciążenie wodą jest często pojedyncze lub trwa jeden dzień. Przy pojedynczej próbce pacjent pije wodę lub słabą herbatę w ilości 20 ml na kilogram wagi przez 30-90 minut. U zdrowych osób gęstość względna moczu spada do 1003. Ponadto w ciągu pierwszych 2 godzin ponad 50% spożywanego płynu jest wydalane, aw ciągu 4 godzin ponad 80%. W przypadku upośledzenia czynności nerek względna gęstość moczu nie zmniejsza się poniżej 1004.

Definicja kreatyniny. Jest to końcowy produkt kreatyniny we krwi. Jest wytwarzany przez komórki mięśniowe i filtrowany przez kłębuszki, praktycznie nie wchłaniany ponownie. Dlatego zawartość kreatyniny we krwi dokładnie odzwierciedla funkcję wydalniczą nerek. Zawartość kreatyniny nie zależy od wysiłku fizycznego, od diety, co można znaleźć w badaniach mocznika i azotu resztkowego. Stężenie kreatyniny jest wykrywane za pomocą środków chemicznych. Normalne stężenie kreatyniny we krwi wynosi 0,06-0,123 mmol / l. Wraz ze spadkiem czynności nerek zwiększa się stężenie kreatyniny we krwi.

Badanie szybkości filtracji kłębuszkowej. Stosowana jest metoda oczyszczania (oczyszczania) substancji, które są jedynie filtrowane i nie wchłaniane w procesie transportu. Pod tym względem kreatynina jest bardzo przydatna. Stosuje się również inulinę i mocznik. Kreatynina jest badana w moczu, krwi i obliczana według wzoru w zależności od minutowej diurezy. Szybkość wynosi 80-120 ml / min. Znając GFR, można obliczyć reabsorpcję w%: GFR - minutowa diureza / GFR,%. Po 40 latach GFR stopniowo zmniejsza się o około 1% rocznie. W wieku 80-89 lat może wynosić od 40 do 100 ml / min. Gdy funkcja filtracji choroby nerek jest zmniejszona. Gdy CRF SCF może wynosić 2-5ml / min. Przyczynami upośledzonej funkcji koncentracji nerek są: zmniejszenie masy aktywnych nefronów, zmniejszenie zdolności filtracyjnej kłębuszków nerkowych, zmniejszenie przepływu osocza nerkowego, niedrożność kanalików nerkowych, nadmierna filtracja przez uszkodzony nabłonek kanalików itd. Występuje w przewlekłym zapaleniu kłębuszków nerkowych, przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, przewlekłym śródmiąższowym zapaleniu nerek, amyloidozie i nerczycach. nadciśnienie tętnicze. GFR może zmniejszać się nie tylko w przypadku patologii nerek, ale także w warunkach niedociśnienia, w przypadku wstrząsów, w przypadku hipowolemii i ciężkiej niewydolności serca. Znacznie rzadziej w stanach patologicznych w nerkach rozwija się stan hiperfiltracji (GFR powyżej 120 ml / min). Zdarza się na wczesnym etapie cukrzycy, z nadciśnieniem tętniczym, przewlekłym kłębuszkowym zapaleniem nerek. Obecnie uważany za jeden z mechanizmów postępu niewydolności nerek.

X-RAY METODY BADAŃ

1) Badanie rentgenowskie. To jest wymagana metoda. Przygotowanie pacjenta z lewatywą w przeddzień i bez diety węglowodanowej. Pozwala określić kształt, rozmiar, obecność, liczbę nerek, ich lokalizację, a także obecność kamieni nieprzepuszczających promieniowania. Lewa nerka znajduje się zwykle 1,5-2 cm nad prawą, cień lewej nerki należy podzielić na pół krawędzią XII. Podczas przemieszczania z pozycji poziomej do pionowej nerki przemieszczają się o 1-1,5 cm.

2) Urografia dożylna. Widoczny cień nerek, moczowodów i pęcherza moczowego. Można ocenić nie tylko stan anatomiczny nerek, ale także stan funkcjonalny, ponieważ można prześledzić, jak szybko i dobrze odróżnia się kontrast. Po 5 - 10 - 15 - 20 - 30 - 60 minutach wykonuje się zdjęcia rentgenowskie. Szczególnie pouczające badania w diagnostyce przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, ponieważ można ocenić stan systemu galwanicznego miednicy. Modyfikacja urografii dożylnej jest metodą infuzji

3) Pirelografia wsteczna. Stosowany w urologii w diagnostyce guzów, gruźlicy, zaburzeń rozwojowych, zwężeń moczowodów, kamicy moczowej. Kontrast wstrzykuje się przez pęcherz moczowy i moczowody do miednicy. Zakażenie nerek jest możliwe, dlatego jest rzadko stosowane w nefrologii.

4) Peleografia antytropiczna. Kontrast wprowadza się do miednicy przez nakłucie przezskórne. Stosuje się go głównie w tak zwanej niewydolnej nerce (nieinformacyjny charakter innych metod).

5) Dodatkowe metody radiologiczne obejmują tomografia, badanie rentgenowskie w warunkach retropneumonitum (wprowadzenie gazu do przestrzeni zaotrzewnowej) angiografia (w przypadku podejrzenia nerki, guza nadnerczy, wodonercza, nadciśnienia naczyniowego). Ostatnio metoda angiografii nerkowej z komputerowym przetwarzaniem powstałego obrazu, tzw cyfrowa angiografia subtrakcyjna. Kontrast, którego ilość jest 2-3 razy mniejsza niż przy zwykłej urografii dożylnej, wstrzykuje się dożylnie. Komputer wykonuje cyfrowe przetwarzanie sygnałów dźwiękowych w celu uzyskania obrazów nerek. Rzadziej stosowane w praktyce klinicznej są metody radiograficzne, takie jak flebografia nerkowa i venocavagraphy, limfografia. Tomografia komputerowa służy głównie do diagnozowania zmian chorobowych (kamienie nerkowe, choroba policystyczna, rak prostaty, guzy pęcherza moczowego).

Metody te są przeciwwskazane u pacjentów z ciężką niewydolnością nerek, ze zwiększoną wrażliwością na jod oraz w ciężkich chorobach wątroby. Przeprowadzając te badania możliwe reakcje alergiczne aż do wstrząsu anafilaktycznego, możliwego załamania, ostrej niewydolności nerek, ostrej niewydolności wątroby. Metody te są koniecznie wykonywane w obecności lekarza prowadzącego. Działania niepożądane obejmują ból głowy, zawroty głowy, zaczerwienienie twarzy, spadek ciśnienia krwi. W reakcjach alergicznych tiosiarczan sodu stosuje się głównie jako antidotum na jod.

RADIOIZOTYCZNE METODY BADAWCZE

Niezależne wartości diagnozy nie mają. Używany w kompleksowej ankiecie.

1) Z renografia izotopowa Z tyłu, w pozycji siedzącej, do pacjenta są zainstalowane dwa czujniki, trzeci w rzucie serca. Po dożylnym podaniu guranu rejestruje się wykresy uwalniania izotopów z krwi. Każdy renogram składa się z trzech części: naczyniowej, wydzielniczej i wydalniczej. Porównując funkcję prawej i lewej nerki, możemy ocenić te trzy segmenty: naczyniowy, wydzielniczy i wydalniczy.

2) Scyntygrafia nerek. Zmiany w funkcjonowaniu nerek. Widać podejrzenie guzów nerki, gdy widoczne jest rozrzedzenie rozkładu izotopów.

Ultrasonograficzne badanie nerek (ECHO) - nieinwazyjne badanie nerek, jest obecnie szeroko stosowane. Metoda pozwala określić rozmiar nerek, pozycję, nieprawidłowości nerek, zidentyfikować guzy, torbiele nerek, kamień nazębny, wodonercze. Ultradźwięki powinny być przeprowadzane w połączeniu z innymi badaniami.

To trwające całe życie badanie morfologiczne tkanki nerkowej. Metoda jest szeroko stosowana od lat 50-tych. Przeprowadzona metoda zamknięta i otwarta. Otwarta - jest to metoda operacyjna, rzadko stosowana, najczęściej z zastosowaniem metody zamkniętej (biopsja igłowa nerek). Biopsja nerki jest wykonywana w celach diagnostycznych. W 30% przypadków zmienia diagnozę. Ponadto wykonuje się biopsję w celu oceny charakteru zmian w nerkach i wyboru terapii. Biopsja wyjaśnia przyczyny białkomoczu nerkowego, krwiomoczu, określa naturę zespołu nerczycowego, różne opcje przewlekłego kłębuszkowego zapalenia nerek, amyloidozy, cukrzycowej stwardnienia kłębuszków nerkowych, dnawej nerki, nadciśnienia.

Dlaczego potrzebuję codziennego moczu na białko?

Jak pozbyć się piasku w nerkach