Pęcherz neurogenny u dzieci - leczenie dziedzicznej patologii

Nie musisz już skarcić dużego dziecka, jeśli na jego prześcieradle pojawi się mokra plama lub nagle zmoczysz spodnie. Lepiej skonsultować się z lekarzem. Pęcherz neurogenny u dzieci występuje u co dziesiątego dziecka. Niekontrolowane wydalanie moczu, gdy pęcherz nie jest jeszcze w pełni wypełniony, sprawia, że ​​dzieci czują się niekomfortowo. Jeśli dodatkowo sprawisz, że dziecko będzie nerwowe, zbeształ, nie rozumiejąc przyczyny, choroba tylko się pogorszy.

Pęcherz neurogenny i dysfunkcja

Dysfunkcja neurogenna pęcherza moczowego jest wykrywana w mimowolnym skurczu mięśni ścian narządu i ściskaniu moczu, gdy pęcherz jeszcze nie jest wypełniony, i odwrotnie, słabym wypływem moczu z pełnym pęcherzem, dosłownie spada. Zewnętrznie patologia objawia się:

  • niekontrolowany wyciek małych porcji moczu z praktycznie pustym pęcherzem;
  • częste fałszywe popychanie do toalety;
  • słabe ciśnienie strumienia;
  • nie całkowite wyzwolenie.

W wieku trzech lat dziecko całkowicie uformowało części mózgu w głowie i rdzeniu, które są odpowiedzialne za odruchowe wypełnianie pęcherza, harmonogram oddawania moczu w ciągu dnia i nocy. Normalnie, gdy dziecko śpi, nie wstaje do toalety, a rano opróżnia pęcherz przez całą noc. W okresie czuwania musi siusiać 4 - 6 razy.

Jeśli mokra plama okaże się rano na łóżku lub matka wie, że od ostatniej wizyty w toalecie minęło zbyt mało czasu, i małe mokre spodnie, jest to jeden z objawów dysfunkcji neurogennej.

Inna postać choroby wyraża się w niezdolności do oddawania moczu, gdy pęcherz jest pełny.

Dysfunkcja pęcherza neurogennego u dzieci jest klasyfikowana według ciężkości przepływu ma 3 formy. Każdy ma swoje własne syndromy.

W najcięższej postaci dysfunkcji odruch oddawania moczu u dziecka nie występuje w przypadku pełnego pęcherza moczowego, a nawet gdy pęcherz jest pełny.

Eksperci rozróżniają między neurogenną dysfunkcją pęcherza 3 typów.

  1. Niedociśnienie - osłabienie mięśni. Pęcherz hiporefleksyjny charakteryzuje się słabym skurczem mięśni w usuwaniu moczu. Część moczu pozostaje, a pęcherz zapełnia się. W wyniku tego pojawia się mimowolny wypływ moczu.
  2. Przeciwnie, hiperrefleksja często kurczy się podczas gromadzenia moczu, gdy mocz jeszcze go nie wypełnia, a częste wydzielanie moczu występuje w małych porcjach.
  3. W przypadku dysfunkcji odbytu mięśnie, przeciwnie, nie reagują na wypełnienie. W rezultacie ilość moczu jest rekrutowana znacznie więcej niż norma wieku. Centralny układ nerwowy nie kontroluje oddawania moczu.

Dysfunkcja neurogenna występuje u dzieci w wieku 1-4 lat. Objawy choroby to:

  • częste pragnienie oddawania moczu - 10 lub więcej, lub rzadko do 3 razy;
  • mała ilość wydalanego moczu;
  • dyskomfort w podbrzuszu;
  • silne napięcie mięśniowe do całkowitego opróżnienia;
  • wydalanie moczu, gdy pozycja ciała zmienia się z poziomej na pionową.

U dzieci można zaobserwować dodatkowe objawy w postaci chorób wirusowych nerek, patologicznych zaparć i częstych stanów zapalnych układu moczowo-płciowego.

Przyczyny i konsekwencje

Zaburzenia czynności pęcherza moczowego u dzieci to głównie wrodzona nieprawidłowość. Występuje jako wtórna patologia z powodu:

  • zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego;
  • choroby zapalne-zwyrodnieniowe kręgosłupa;
  • patologia rdzenia kręgowego;
  • dysgeneza, ageneza krzyżowa;
  • obecność urazów i guzów na kręgosłupie;
  • zaburzenia mózgu;
  • w obecności przepukliny rdzeniowej.

Częstą przyczyną rozwoju dysfunkcji jest uraz kręgosłupa w patologicznym trudnym porodzie. U dzieci w wieku szkolnym przyczyną zaburzeń neurogennych może być:

  • zapalenie układu moczowo-płciowego;
  • chirurgia pęcherza moczowego;
  • uraz psychiczny;
  • okres dojrzewania, zwłaszcza u dziewcząt, okres pierwszego okresu;
  • siniaki kręgosłupa, lędźwiowego i głowy;
  • uraz dolnej części brzucha;
  • infekcja wirusowa układu moczowo-płciowego.

Podczas leczenia choroby konieczne jest określenie pierwotnej przyczyny patologii i jej wyeliminowanie.

Gdy u dzieci zostanie zainstalowany pęcherz neurogenny, leczenie należy rozpocząć natychmiast. Zastój moczu, zaburzenia odruchów prowadzą do rozwoju patologii:

  • pomarszczona nerka;
  • niewydolność nerek;
  • nephrosclerosis;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • zapalenie pęcherza;
  • wodonercze - rozszerzenie miednicy;
  • megaureter - zmiana wielkości moczowodu;
  • odpływ pęcherzowo-moczowodowy - odwrotny przepływ moczu do nerek.

Dziecko z dysfunkcją pęcherza jest trudne do przystosowania w zespole dziecięcym. Ciągły strach przed mimowolnym uwolnieniem moczu i w wyniku ośmieszenia powoduje napięcie w układzie nerwowym i dalej pogarsza stan choroby.

Metody diagnozowania dysfunkcji

Przyczyna choroby polega na naruszeniu układu nerwowego dziecka, zmniejszeniu wrażliwości zakończeń nerwowych i późnym sygnalizowaniu mięśniom pęcherza moczowego i kanałów moczowych. Oprócz pediatry w badaniu i leczeniu dziecka uczestniczy kilku specjalistów pediatrycznych:

  • psycholog;
  • neurolog;
  • nefrolog;
  • urolog

Diagnoza zaczyna się od zebrania wywiadu - lekarz szczegółowo analizuje początek objawów, które były stresami, urazami i patologiami, zanim znalazł znak dysfunkcji, który wśród starszych w rodzinie cierpiał z powodu dysfunkcji lub chorób, które mogłyby go sprowokować. Następnie przeprowadzana jest seria badań. Oprócz pęcherza, lekarze badają stan centralnego układu nerwowego.

Badania laboratoryjne obejmują pełną morfologię krwi i kilka badań moczu:

  • wspólne;
  • biochemiczny;
  • na bakterie;
  • według Nechiporenko;
  • na Zimnitsky.

Analizę moczu według Nechiporenko przeprowadza się w przypadku podejrzenia utajonej infekcji. Badana jest liczba erytrocytów, komórek nabłonkowych, komórek cylindrycznych, leukocytów, białka. Analiza ujawnia krwiomocz nerek - ukryte krwawienie, zaburzenia miednicy.

Analiza moczu według Zimnitsky'ego obejmuje badanie gęstości moczu i jego zmianę w ciągu dnia po 3 godzinach. Wyłączony jest tylko poranny mocz. Analiza jest wykonywana przy każdym oddaniu moczu dziecka w oddzielnym pojemniku, czas jest oznaczony na słoiku. Określana jest również ilość wychodzącego moczu.

Kompletne badanie nerek i pęcherza:

  • scyntygrafia;
  • rezonans magnetyczny;
  • USG nerek;
  • radiografia wszystkich narządów;
  • wstępująca pielografia;
  • uretrocystografia;
  • uretroskopia;
  • cystoskopia;
  • elektromiografia;
  • profilometria cewki moczowej.

W razie potrzeby można przypisać do innych rodzajów badań. Na przykład, pomiar zwieracza, gdy siła mięśni zwieracza odbytu jest określona w celu określenia stanu tkanek i mięśni gładkich narządów miednicy.

Elektromiografia określa zdolność mięśni, nerwów i tkanek do funkcjonowania w stanie wzbudzonym. Aktywność bioelektryczna jest badana przez podłączanie i pobudzanie małych napięć.

Jeśli specjaliści ustalili, że przyczyna zaburzeń neurogennych w patologii ośrodkowego układu nerwowego, zalecana jest dodatkowa seria badań:

  • MRI mózgu;
  • CT rdzenia kręgowego;
  • radiografia kręgosłupa i czaszki;
  • elektroencefalografia;
  • encefalografia echa.

Badania to nie wszystko. Po zbadaniu dziecka, przeprowadzeniu wywiadu i uzyskaniu danych z badania krwi i moczu specjaliści dla dzieci wybierają niezbędny sprzęt i metody badawcze. Aby wyjaśnić diagnozę i przyczyny patologii, możliwe są dodatkowe wizyty.

Leczenie neurogennej dysfunkcji pęcherza moczowego

Leczenie rozpoczyna się natychmiast po diagnozie. Dla dzieci:

Interwencja chirurgiczna jest możliwa tylko w ciężkich postaciach choroby i jest zalecana głównie dla dorosłych. Dziecko ma aktywny wzrost tkanek, zmieniając wielkość narządów. Wykonywanie operacji w tym okresie jest nieskuteczne.

Leczenie nielekowe Mama powinna rozpocząć się natychmiast po wykryciu zaburzeń oddawania moczu. Jego głównym celem jest przywrócenie normalnego funkcjonowania centralnego układu nerwowego dziecka, wzmocnienie układu odpornościowego, rozwój mięśni.

  1. Zgodność z wzorcami snu. Konieczne jest jednorazowe wstawienie dziecka do łóżka. Zwykle jest to 21 godzin. Dla dzieci, zwłaszcza dzieci w wieku przedszkolnym, obowiązkowy jest dwugodzinny sen w ciągu dnia.
  2. Przed snem uspokój dziecko. Nie graj w mobilne i ekscytujące gry z systemem nerwowym.
  3. Chodzenie na zewnątrz, jeśli to możliwe, w parku. Dziecko powinno być ubrane na pogodę, nie zamarzać i nie przegrzewać. Weź pod uwagę jego aktywność na świeżym powietrzu. W deszczową pogodę buty i odzież wierzchnia są wodoodporne i obowiązkowy spacer na piechotę.
  4. Zgodność z przepisanym schematem pediatrycznym w moczu. Polega ona na zwiększeniu odstępu z częstym popychaniem do toalety i regularnymi wizytami w toalecie w postaci arefleksowej dysfunkcji.
  5. Wykonuj ćwiczenia z dzieckiem, ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha.
  6. Procedury fizjoterapeutyczne przeprowadzane są w placówce medycznej. Na pęcherz wpływa USG.
  7. Psychoterapeuta pracuje z dzieckiem.

Główną rolę w leczeniu niefarmakologicznym odgrywa matka i reszta rodziny. Dziecko powinno być chronione przed niepokojem, ośmieszane na mokre spodnie. Po odkryciu kałuż należy uspokoić i wyjaśnić potrzebę leczenia, co jest sposobem na pozbycie się kłopotów. Krzyki i przekleństwa zaostrzają tylko chorobę.

Leczenie lekami przepisywane przez wyniki testów i badań, kiedy diagnoza zostanie ostatecznie potwierdzona przez lekarzy. Lista leków i harmonogram ich przyjmowania co miesiąc. W zależności od przyczyny choroby ich kolejność może się różnić. Ale lista musi zawierać:

  • inhibitory;
  • aminokwasy;
  • antagoniści wapnia;
  • leki przeciwdepresyjne;
  • kompleksy witaminowe;
  • korektory odporności;
  • adaptogeny;
  • nootropy;
  • cholinomimetyki;
  • środki antycholinergiczne.

Aby zwiększyć skuteczność leczenia i przyśpieszyć go, fito preparaty są dodatkowo przepisywane dziecku. Są to znane medycyna ludowa: serdecznik pospolity, korzeń piwonii, waleriana, trawa cytrynowa.

Preparaty są przepisywane na 30-50 dni, a następnie lista się zmienia. Lekarz stale monitoruje dynamikę zmian. Możliwe zmiany w przebiegu leczenia i po 1-2 tygodniach od rozpoczęcia. Wszystko zależy od reakcji ciała dziecka.

Obraz kliniczny i zasady leczenia pęcherza neurogennego u dzieci

W wieku trzech lat oddawanie moczu dziecku i nocy powinno być w pełni ukształtowane.

Jeśli od czasu do czasu ma mimowolne oddawanie moczu i niezależnie od stopnia wypełnienia pęcherza moczowego, przed zaśnięciem lub podczas snu, podczas czuwania, jest to powód wizyty u lekarza.

Takie objawy u dzieci mogą wskazywać na poważną chorobę - neurogenną dysfunkcję pęcherza moczowego u dzieci, której leczenie jest dość pracochłonnym procesem. Dzięki tej patologii upośledzony jest zbiornik i funkcja ewakuacyjna narządu, co może powodować rozwój zapalenia pęcherza, przewlekłą niewydolność nerek, wodonercze, odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Pęcherz neurogenny powoduje wiele problemów dla dziecka, ponieważ oprócz cierpienia fizycznego powoduje dyskomfort psychiczny i zapobiega normalnej adaptacji w środowisku społecznym, zwłaszcza wśród rówieśników.

Powody

Przy takiej patologii jak neurogenna dysfunkcja pęcherza u dzieci, przyczyny jej występowania mają najczęściej charakter neurologiczny.

U dzieci występują następujące przyczyny pęcherza neurogennego:

  • uszkodzenie organiczne centralnego układu nerwowego;
  • wady wrodzone;
  • rozwój procesów nowotworowych i zapalnych w kręgosłupie;
  • urazy porodowe i przepuklina rdzeniowa

Przyczyną choroby może być funkcjonalne osłabienie odruchu cewki moczowej.

Zmiany te są związane z niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową, późnym dojrzewaniem ośrodków wymiotów i upośledzoną aktywnością autonomicznego układu nerwowego. Rozwój choroby zależy od charakteru, poziomu i stopnia uszkodzenia układu nerwowego.

Dziewczęta są bardziej podatne na choroby. Wynika to z estrogenu hormonu, który znacząco zwiększa czułość receptorów wypieracza.

Klasyfikacja

Choroba jest klasyfikowana według różnych kryteriów. Według odruchu rozróżnia się zmiany ciała:

  1. hiperrefleks, w którym stan spastyczny wypieracza występuje w fazie akumulacji moczu. Zaburzenie hiperrefleksji jest najczęściej związane z uszkodzeniem zakończeń nerwowych w ludzkim mózgu. Ten typ zaburzeń charakteryzuje się niezdolnością do utrzymania oddawania moczu. Mocz nie ma czasu na gromadzenie się w narządzie, z małym wypełnieniem, istnieje pragnienie opróżnienia go;
  2. nororeflex;
  3. hiporefleks, charakteryzujący się niedociśnieniem wypieracza podczas uwalniania płynu. Ten stan prowadzi do naruszenia układu nerwowego sacrum. Jednocześnie mięśnie narządu są osłabione, nie można ich opróżnić samodzielnie. Jej ściany są stopniowo rozciągane, a ich rozmiar rośnie. Zaburzenie to nie powoduje bólu, ale pomaga rozluźnić mięśnie zwieraczy, co powoduje nietrzymanie moczu. Mocz, który wznosi się wzdłuż moczowodów do miednicy, powoduje w nich ogniska procesów zapalnych.

W zależności od stopnia przystosowania ciała do wypełnienia moczem, dolegliwość dzieli się na:

  1. w łagodnej formie. Charakteryzuje się częstym oddawaniem moczu, moczeniem, nietrzymaniem moczu spowodowanym stresującą sytuacją;
  2. w umiarkowanej formie. Istnieje syndrom leniwego pęcherza i niestabilnego pęcherza;
  3. w ciężkiej formie. Pojawiają się poważne zaburzenia aktywności narządu: zaburzenie detruzorno-zwieracza, zespół moczowo-twarzowy.
Nadczynny pęcherz może powodować ciężkie zapalenie pęcherza, w którym narząd jest pomarszczony.

Objawy

Pęcherz neurogenny u dzieci powoduje objawy, takie jak różne naruszenia aktu oddawania moczu, których nasilenie i częstość występowania zależy od poziomu uszkodzenia układu nerwowego.

Objawami nadpobudliwości dominującymi u niemowląt są częste oddawanie moczu w małych porcjach, nietrzymanie moczu i moczenie.

Starsze dziecko często odwiedza toaletę w nocy, odczuwając dyskomfort podczas opróżniania narządu. Hipoaktywna postać zaburzenia charakteryzuje się brakiem chęci opróżnienia narządu, a po akcie oddawania moczu nie ma uczucia uwolnienia z płynu.

Często występuje ból w kanale moczowym, a procesy zapalne w pęcherzu powodują zapalenie pęcherza moczowego. Ponadto, wraz z nagromadzeniem moczu z powodu niskiej aktywności ciała w nim tworzą się konkrecje.

Nietrzymanie moczu u dziewcząt w okresie dojrzewania występuje podczas dużego wysiłku fizycznego i objawia się emisją małych porcji moczu. W przypadku leniwego pęcherza moczowego występuje rzadko, na przemian z nietrzymaniem moczu i towarzyszy mu zaparcie i zakażenie.

Niedociśnienie neurogenne narządu prowadzi do upośledzenia przepływu krwi w nerkach, bliznowacenia miąższu nerkowego i marszczenia nerek, stwardnienia nerek.

Diagnostyka

Początkowa diagnoza choroby obejmuje zbieranie wywiadu choroby. Lekarz zbiera informacje o obecności takich chorób w rodzinie, o urazach i patologiach układu nerwowego.

Dalsze wyjaśnienie przyczyn choroby obejmuje kompleksowe badanie z obowiązkowym poradnictwem pediatry, urologa, nefrologa, neurologa dziecięcego i psychologa.

Aby zidentyfikować możliwe zaburzenia czynności nerek u dzieci, przeprowadź biochemiczne badanie krwi, próbkę Zimnitsky'ego, analizę moczu według Nechiporenko i badanie bakteriologiczne moczu.

Urolog z pęcherzem neurogennym przypisuje dziecku:

  • USG nerek i pęcherza moczowego, które określa poziom resztkowego moczu;
  • cystografia pochwy;
  • przegląd i urografia wydalnicza;
  • tomografia komputerowa i MRI nerek;
  • badanie endoskopowe;
  • scyntygrafia.

Ważnym punktem diagnozy jest gromadzenie danych na temat ilości zużywanego płynu i ilości wydalanego moczu.

Aby potwierdzić lub wykluczyć patologię centralnego układu nerwowego, dziecku przepisano EEG i Echo-EG, a także prześwietlenia, badania mózgu.

Leczenie

W przypadku choroby, takiej jak pęcherz neurogenny u dzieci, leczenie zależy od ciężkości przebiegu choroby i występowania powiązanych chorób.

Składa się z terapii lekowej i nielekowej, aw razie potrzeby zaangażowana jest interwencja chirurgiczna.

Sukces leczenia zależy od przestrzegania codziennego schematu, w tym snu w ciągu dnia i spacerów. Ważne jest, aby chronić dziecko przed traumatycznymi sytuacjami. Lekarz może przepisać dziecku kurs fizykoterapii.

Fizjoterapia obejmuje elektroforezę, terapię magnetyczną, stymulację elektryczną narządu. W przypadku niedociśnienia dziecko jest siłą sadzone na doniczce co trzy godziny lub instalowany jest cewnik.

Dzieci z niedociśnieniem pęcherza moczowego wyznaczają:

  • leki urosepticheskie w małych dawkach;
  • nitrofurany;
  • nitroksolina;
  • immunoterapia;
  • opłaty ziołowe.

Operacja endoskopowa obejmuje:

  • resekcja szyi pęcherza moczowego;
  • implantacja kolagenu w ustach moczowodu.

Zgodnie ze wskazaniami objętość narządu jest zwiększona przez cystoplastykę. Metody psychoterapeutyczne pomogą zidentyfikować psychologiczną przyczynę choroby.

Leki homeopatyczne mogą pomóc tylko w łagodniejszych postaciach zaburzeń.

Apteka ludowa zaleca parzenie liści borówki brusznicy, o działaniu moczopędnym i antyseptycznym.

Ta właściwość rośliny jest stosowana przy niskiej aktywności narządów.

Moczenie jest leczone szałwią i biodrami. Przydatne jest, aby dzieci piły sok z marchwi.

Rokowanie i zapobieganie

Bez powikłań wyleczona zostaje nadaktywność wypieracza. Jeśli mocz stale gromadzi się w organizmie, wzrasta ryzyko rozwoju zakażeń dróg moczowych i zaburzeń czynności nerek.

Zapobieganie powikłaniom polega na wczesnym wykryciu i rozpoczęciu leczenia dysfunkcji narządów, a także chorób związanych z uszkodzeniem mózgu. Zespół pęcherza neurogennego dotyka 10% dzieci.

Nietrzymanie moczu z niewłaściwym leczeniem może prowadzić do poważnych powikłań: zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek.

Podobne filmy

A co Komarovsky mówi o pęcherzu neurogennym u dzieci? Obejrzyj film:

Pęcherz neurogenny u dzieci jest zaburzeniem związanym z nieprawidłowym napełnianiem i opróżnianiem narządu z powodu zaburzeń mechanizmów regulacji nerwowej. Objawy choroby niekontrolowane, częste lub rzadkie akty oddawania moczu, nietrzymanie moczu lub zatrzymanie moczu, zakażenie dróg moczowych. Do diagnozy lekarz przepisuje badania laboratoryjne, ultrasonograficzne, rentgenowskie, endoskopowe i urodynamiczne.

Leczenie choroby u dzieci wymaga zintegrowanego podejścia, w tym terapii farmakologicznej, fizjoterapii, fizjoterapii i ciężkich postaci choroby - interwencji chirurgicznej. Przy właściwie dobranym leczeniu rokowanie choroby jest bardzo korzystne. I pamiętajcie, w kwestii tego, jak leczyć neurogenny pęcherz u dzieci, forum i porady sąsiadów - nie jesteście pomocnikami.

Pęcherz neurogenny u dzieci

Zespół pęcherza neurogennego jest znany lekarzom na całym świecie. W wykazach międzynarodowej klasyfikacji ICD-10 dolegliwość znajduje się pod numerem N31.9. Co to za choroba?

Jeśli w wieku trzech lat reżim oddawania moczu w ciągu dnia i nocy nie jest ustalony u dziecka, a pęcherz jest opróżniany losowo, niezależnie od pełni, należy go ostrzec, a dziecko powinno zostać pokazane lekarzowi. Być może dziecko cierpi na dysfunkcję nie tylko układu moczowego, ale także układu nerwowego.

Jest to problem zdiagnozowany u 10% młodszych przedszkolaków. Z przyczyn fizjologicznych i hormonalnych dziewczęta częściej chorują na tę chorobę.

Neurogenny lub autonomiczny pęcherz u dzieci jest zaburzeniem oddawania moczu z powodu rozregulowania układu nerwowego. Może pojawić się rzadko lub odwrotnie, zbyt częste oddawanie moczu, nietrzymanie moczu lub zatrzymanie moczu. Zaburzenie daje dziecku dyskomfort i niedogodności, pogarszając jakość życia dziecka i jego rodziny.

Ale trudności domowe - tylko niewielka część problemów. Zespół dysfunkcji pęcherza neurogennego jest niebezpieczny. Jeśli pozostawisz objawy choroby bez uwagi, może to spowodować infekcje dróg moczowych i z czasem doprowadzić do poważnej choroby nerek.

Przyczyny zaburzenia

U bardzo małych dzieci oddawanie moczu następuje spontanicznie, bez udziału ich układu nerwowego. Układ moczowy działa w oparciu o odruch bezwarunkowy. Wraz z rozwojem ciała dziecka odruch zaczyna kontrolować ośrodki mózgu i rdzenia kręgowego. W rezultacie, o 3, maksymalnie 4 lata, dziecko rozwija pewne umiejętności i nawyki. Innymi słowy, wie, jak sam iść do toalety, doświadczając pewnych pragnień.

Zaburzenia neurogenne pęcherza rozwijają się w wyniku zaburzeń neurologicznych. W wyniku awarii układu nerwowego nie może on regulować funkcji zewnętrznego zwieracza lub wypieracza pęcherza. Ma to negatywny wpływ na dwa procesy: gromadzenie się moczu w pęcherzu i jego opróżnianie.

Główne powody to:

  • Uszkodzenie centralnego układu nerwowego:
  • Doznał urazów;
  • guzy;
  • organiczne choroby kręgosłupa;
  • patologie rdzenia kręgowego lub mózgu (porażenie mózgowe, przepuklina, dysgeneza, agenezja itp.).
  • Niestabilność odruchu kontroli moczu u dzieci;
  • Naruszenia regulacji odruchowej:
  • dysfunkcja podwzgórza lub przysadki;
  • patologie autonomicznego układu nerwowego;
  • rozciąganie ściany pęcherza;
  • naruszenie wrażliwości receptora;
  • opóźnić tworzenie i dojrzewanie ośrodków mózgu.
  • Podwyższony poziom żeńskiego hormonu płciowego - estrogenu.
  • Wrodzone wady rozwojowe układu moczowego lub nerwowego.
  • Zakaźne choroby wirusowe
  • Silny stres, strach.

Klasyfikacja NMP

Odmiany zaburzeń są klasyfikowane według kilku podstawowych cech.

Zmieniając odruch pęcherzyka żółciowego:

  • widok normoreflex;
  • hiporefleks (mocz gromadzi się powoli, ale potrzeba oddawania moczu jest rzadka; pęcherz jest zbyt rozciągnięty);
  • hyperreflex (mocz prawie nie kumuluje się, natychmiast wchodząc do cewki moczowej, w wyniku czego dziecko stale chce iść do toalety z niewielką ilością wydalonego moczu);
  • zaburzenie typu areflex (nagromadzenie moczu w pęcherzu moczowym nie jest zakłócone, ale jego opróżnianie występuje dowolnie).

Napotykany jest przystosowany i nieprzystosowany typ pęcherza neurogennego. Kryterium rozdzielenia jest zdolność przystosowania wypieracza do wzrastającej objętości moczu.

Forma przebiegu choroby jest klasyfikowana:

  • Łagodne formy (częste oddawanie moczu w ciągu dnia, moczenie, wysiłkowe nietrzymanie moczu);
  • umiarkowane formy (leniwy lub niestabilny zespół pęcherza);
  • ciężkie (zespół Hinmana - dyssynergia wypieracza-zwieracza, zespół Ochoa - zespół moczowo-twarzowy).

Oznaki pęcherza neurogennego

Częstotliwość i rodzaj objawów choroby zależy od stopnia uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego. W różnym wieku dziecka zaburzenie może manifestować się inaczej.

Najczęściej u dzieci wykrywana jest neurogenna nadpobudliwość pęcherza moczowego. Głównym znakiem nadpobudliwości - dziecko idzie do toalety 9 lub więcej razy dziennie. Za każdym razem odczuwa silne pragnienie opróżnienia pęcherza, nawet jeśli prawie się nie wypełnił od czasu poprzedniego opróżnienia. Stan ten charakteryzuje się nietrzymaniem moczu w ciągu dnia lub w nocy.

Zapalenie się sierści (częste oddawanie moczu) występuje również z zespołem neurogennym posturalnym. Różnica w stosunku do poprzednich gatunków polega na tym, że w nocy nie ma moczenia, rano porcja moczu nie różni się od normalnej.

U nastoletnich dziewcząt występują nieprawidłowości w funkcjonowaniu pęcherza, spowodowane zmianami hormonalnymi w organizmie. Niewielkie nietrzymanie moczu (w małych porcjach) może wystąpić podczas stresu lub ćwiczeń.

Dysynergia zwieracza wypieracza jest rodzajem patologii, w której pęcherz nie jest całkowicie opróżniony. W tym przypadku dziecko ma trudności z oddawaniem moczu, musi podjąć wysiłek, aby popchnąć. Całkowite opróżnienie nie występuje.

Niedociśnienie neurogenne ma objawy przeciwne do nadpobudliwości. Oddawanie moczu występuje nieregularnie, 3 lub mniej razy dziennie, tylko przy pełnym, nawet zatłoczonym pęcherzu. Po napełnieniu do 1500 ml część moczu (około 400 ml) może pozostać wewnątrz pęcherza. Z tego powodu dziecko ma uczucie ciężkości. Zewnętrzny zwieracz pod naciskiem tej ciężkości może stopniowo się rozciągać, co doprowadzi do okresowego mimowolnego wycieku małych porcji moczu.

Jeśli nie leczysz neurogennego niedociśnienia pęcherza moczowego u dzieci, może to prowadzić do rozwoju przewlekłego zapalenia dróg moczowych, upośledzenia dopływu krwi do nerek, powstawania blizn na miąższu nerki, wtórnego marszczenia nerek, stwardnienia nerek, przewlekłej niewydolności nerek.

Diagnostyka

Diagnozę choroby przeprowadza się kompleksowo. Z pewnością wyjaśniono, czy były przypadki takiego zaburzenia u bliskiego krewnego dziecka. Pediatra wyśle ​​dziecko do zbadania przez wąskich specjalistów: nefrologa, neurologa dziecięcego, urologa, psychologa. Konieczne będzie zaliczenie serii testów: analiza moczu według Nichiporenko, badanie bakteriologiczne moczu, biochemiczne badanie krwi, test Zimnitsky'ego.

Ponadto musisz przejść przez szereg badań sprzętowych związanych z układem moczowym i ośrodkowym układem nerwowym:

  • USG pęcherza moczowego;
  • USG nerek;
  • CT i MRI nerek;
  • badanie endoskopowe;
  • cystografia pochwy;
  • scyntygrafia;
  • urografia (recenzja, wydalanie);
  • elektroencefalografia;
  • Echo EG;
  • Badanie rentgenowskie;
  • Tomografia komputerowa lub MRI mózgu;
  • konieczne może być badanie rdzenia kręgowego lub kręgosłupa.

Celem badania USG jest wykrycie resztkowego moczu w pęcherzu. Możesz również potrzebować codziennej analizy moczu, ustalając stosunek między ilością wypijanego płynu a objętością moczu.

Badania mózgu są konieczne w celu wykluczenia procesów patologicznych w ośrodkowym układzie nerwowym.

Leczenie

Leczenie neurogennych dysfunkcji dróg moczowych u dzieci jest długim i nie najłatwiejszym procesem. Wszystkie środki terapeutyczne powinny być przeprowadzane kompleksowo. Bierze pod uwagę nasilenie choroby, stan małego pacjenta.

Oprócz leków stosuje się również nielekowe metody leczenia, aw niektórych przypadkach przeprowadza się interwencję chirurgiczną.

Ważne jest przestrzeganie zdrowego trybu życia, bycie z dzieckiem na świeżym powietrzu, wykluczenie sytuacji stresu psychoemocjonalnego. Dziecko nie powinno się denerwować, być świadkiem wyjaśniania związków, lęku, strachu itp. Musi dobrze jeść, wystarczająco spać.

Leczenie narkotyków

Wielu lekarzy uważa, że ​​do 6-7 lat, leki nie są potrzebne. Wybór metody leczenia pozostawia się lekarzowi. Zależy to głównie od ciężkości choroby.

W przypadku hipotonicznego zaburzenia czynności układu moczowego dzieciom przepisywane są leki o następujących cechach:

  • Małe dawki uroseptyków;
  • nitroksolina;
  • nitrofurany;
  • środki do immunoterapii;
  • leki ziołowe.

Leki homeopatyczne są stosowane oszczędnie, ponieważ pomagają jedynie w łagodnej formie zaburzenia.

Do leczenia można stosować następujące grupy leków:

  • Leki przeciwcholinergiczne (atropina) - w celu poprawy komórek nerwowych;
  • cholinomimetyki (akeklidyna) - do aktywacji procesów biochemicznych;
  • indometacyna i inne leki hormonalne - w celu zwiększenia syntezy białka prostaglandyny;
  • lewamizol lub inne środki immunomodulujące;
  • leki przeciwdepresyjne;
  • nalewka z waleriany i inne środki uspokajające na bazie roślin;
  • leki poprawiające funkcjonowanie mózgu;
  • aminokwasy, na przykład glicyna;
  • blokery wapnia;
  • kompleksy witaminowe;
  • jeśli zastój moczu spowodował infekcje pęcherza moczowego, stan zapalny, wówczas do leczenia stosuje się antybiotyki.

Leczenie chirurgiczne

Operacja jest wykonywana przez endoskopię. Jest to łagodny sposób interwencji, w którym manipulacje przeprowadzane są przez mały otwór.

Chirurdzy stosują różne rodzaje operacji:

  • Resekcja szyi pęcherza;
  • implantacja kolagenu w ustach moczowodu;
  • cystoplastyka w celu zwiększenia objętości pęcherza.

Lekarze stosują metodę chirurgiczną tylko w cięższych przypadkach. Najczęściej leki w połączeniu z fizjoterapią, ziołami, terapią wysiłkową dają dobry wynik.

Leczenie bez narkotyków

Skutecznie uzupełniają farmakoterapię fizjoterapią. Zaleca się takie procedury jak elektroforeza, stymulacja elektryczna, terapia magnetyczna. Lekarz prowadzący może również przepisać dziecku gimnastykę, akupunkturę.

Jeśli dziecko ma hipotoniczny typ choroby, co trzy godziny sadzi się go w doniczce, aby opróżnić pęcherz. Jeśli ten pomiar się nie powiedzie, zainstaluj cewnik.

Korzyści i środki tradycyjnej medycyny. Na przykład zalecane są specjalne zioła do leczenia pęcherza moczowego i nerek.

W leczeniu „leniwego” pęcherza moczowego, z niedociśnieniem w tradycyjnej medycynie stosowano herbatę z liści borówki brusznicy. Roślina ta od dawna słynie z działania moczopędnego i antyseptycznego.

W każdej postaci patologii nerek sok z marchwi jest niezwykle korzystny. Aby wzmocnić ciało, wyeliminować i zapobiec moczeniu, zaleca się parzenie dzikiej róży, szałwii.

Inną terapią nielekową jest psychoterapia. Psychoterapeuta pomaga zidentyfikować psychologiczne przyczyny zaburzeń nerwowych powodujących problemy z pęcherzem. Często konieczne jest pozbycie się psychosomatycznych przejawów stresu, doświadczeń.

Rokowanie i zapobieganie

Rokowanie dla małego pacjenta jest ogólnie korzystne. Jednak perspektywy zależą od terminowości i poprawności przepisanego leczenia. Większość dzieci w wieku przedszkolnym, które mają problemy z oddawaniem moczu, bezpiecznie się ich pozbywa.

Niektóre rodzaje neurogennych zaburzeń układu moczowego są najczęściej wyleczone bez powikłań. Przede wszystkim dotyczy to nadaktywności wypieracza.

W przypadku hipotonicznego pęcherza nieaktywnego ryzyko powikłań jest większe. Wynika to z resztkowego czynnika moczowego obecnego w obrazie klinicznym tej postaci choroby. Pozostały mocz gromadzi się i umożliwia rozprzestrzenianie się bakterii, co może powodować rozwój chorób nerek i dróg moczowych. W przypadku nietrzymania moczu istnieje również niebezpieczeństwo progresji patologii do poważnych chorób: zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek.

Lista środków zapobiegawczych nie jest zbyt duża. Przede wszystkim należy regularnie odwiedzać lekarza, uważnie obserwować dziecko, mówić o problemach zauważonych z lekarzem. Jeśli masz problemy z pęcherzem, ważne jest, aby jak najszybciej postawić diagnozę i rozpocząć leczenie.

Musimy starać się stworzyć wokół dziecka przyjazną atmosferę miłości, wsparcia i ciepła. Przecież rozważamy przypadki, w których zaburzenia oddawania moczu u dziecka są związane z upośledzeniem funkcjonowania układu nerwowego. Z punktu widzenia zapobiegania chorobie ważne jest również monitorowanie mózgu, regularne poddawanie się lekarzom profilaktycznym badaniom.

Zapobieganie obejmuje również wzmocnienie układu odpornościowego. Konieczne jest, aby być jak najmłodszym na świeżym powietrzu, ubierając go odpowiednio do pogody. Ważna jest odpowiednia dieta, dzienna dawka.

Wspieraj swoje dziecko, nie narzekaj na drobiazgi. Na pewno nauczy się chodzić do nocnika i do toalety „dla dorosłych”, choć istnieją pewne drobne problemy zdrowotne, które wkrótce rozwiążesz z powodzeniem.

Pęcherz neurogenny u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci - zaburzenia czynnościowe napełniania i opróżniania pęcherza moczowego, związane z naruszeniem mechanizmów regulacji nerwowej. Pęcherz neurogenny u dzieci może objawiać się niekontrolowanym, częstym lub rzadkim oddawaniem moczu, nagłym parciem na mocz, nietrzymaniem moczu lub zatrzymaniem moczu, zakażeniami dróg moczowych. Rozpoznanie pęcherza neurogennego u dzieci przeprowadza się zgodnie z badaniami laboratoryjnymi, ultrasonograficznymi, radiologicznymi, endoskopowymi, radioizotopowymi i urodynamicznymi. Pęcherz neurogenny u dzieci wymaga kompleksowego leczenia, w tym terapii farmakologicznej, fizjoterapii, fizjoterapii, korekty chirurgicznej.

Pęcherz neurogenny u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci - dysfunkcja zbiornika i ewakuacji pęcherza moczowego z powodu zaburzeń regulacji nerwowej oddawania moczu na poziomie centralnym lub obwodowym. Pilność problemu pęcherza neurogennego w pediatrii i urologii dziecięcej wynika z dużej częstości występowania choroby w dzieciństwie (około 10%) i ryzyka rozwoju wtórnych zmian w narządach moczowych.

Dojrzały, w pełni kontrolowany dzień i noc, schemat oddawania moczu tworzy się u dziecka o 3-4 lata, przechodząc od nieuwarunkowanego odruchu rdzeniowego do złożonego dobrowolnego odruchu. Ośrodki korowe i podkorowe mózgu, centra unerwienia rdzeniowego lędźwiowo-krzyżowego rdzenia kręgowego i sploty nerwów obwodowych biorą udział w jego regulacji. Zakłóceniu unerwienia pęcherza neurogennego u dzieci towarzyszą zaburzenia funkcji ewakuacyjnej zbiornika i mogą powodować rozwój odpływu pęcherzowo-moczowodowego, megauretera, wodonercza, zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekłą niewydolność nerek. Pęcherz neurogenny znacznie obniża jakość życia, tworzy fizyczny i psychiczny dyskomfort oraz niedostosowanie społeczne dziecka.

Przyczyny pęcherza neurogennego u dzieci

Podstawą pęcherza neurogennego u dzieci są zaburzenia neurologiczne o różnym poziomie, prowadzące do niewystarczającej koordynacji aktywności wypieracza i / lub zwieracza zewnętrznego pęcherza moczowego podczas gromadzenia i wydalania moczu.

Pęcherz neurogenny u dzieci może rozwijać się z organicznymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego z powodu wrodzonych wad rozwojowych (mielodysplazja), urazów, chorób nowotworowych i zapalnych zwyrodnieniowych kręgosłupa, mózgu i rdzenia kręgowego (uraz urodzenia, porażenie mózgowe, przepuklina rdzeniowa, ageneza i dysgeneza kości krzyżowej i kości ogonowej, itp. ), prowadzące do częściowej lub całkowitej dysocjacji ośrodków nerwów nadrdzeniowych i rdzeniowych z pęcherzem.

Pęcherz neurogenny u dzieci może być spowodowany niestabilnością i osłabieniem czynnościowym rozwiniętego odruchu kontrolowanego oddawania moczu, a także naruszeniem jego regulacji neurohumoralnej związanej z niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową, opóźnionym dojrzewaniem ośrodków ślinowych macicy, dysfunkcją autonomicznego układu nerwowego, zmianami czułości receptora i rozciąganiem mięśni. Zasadnicze znaczenie ma natura, poziom i stopień uszkodzenia układu nerwowego.

Pęcherz neurogenny występuje częściej u dziewcząt, co wiąże się z wyższym nasyceniem estrogenów, co zwiększa czułość receptorów wypieracza.

Klasyfikacja pęcherza neurogennego u dzieci

Zgodnie ze zmianami odruchu pęcherzyka żółciowego rozróżnia się pęcherz hiperrefleksyjny (stan spastyczny wypieracza znajduje się w fazie akumulacji), normalny odruch pęcherza i odruch odbytu (hipotonia wypieracza znajduje się w fazie uwalniania). W przypadku hiporefleksji wypieracza odruch oddawania moczu występuje, gdy objętość czynnościowa pęcherza jest znacznie wyższa niż norma wieku, w przypadku hiperrefleksji, na długo przed nagromadzeniem normalnej ilości moczu w wieku. Najcięższa jest forma odruchowa pęcherza neurogennego u dzieci z niemożnością samokontrakcji pełnego i zatłoczonego pęcherza i mimowolnego oddawania moczu.

Zgodnie z adaptowalnością wypieracza do wzrastającej objętości moczu pęcherz neurogenny u dzieci można dostosować i nie przystosować (niehamowany).

Zaburzenia neurogenne pęcherza moczowego u dzieci mogą występować w łagodnych postaciach (zespół moczu w ciągu dnia, moczenie, wysiłkowe nietrzymanie moczu); umiarkowany (zespół leniwy pęcherza i niestabilny pęcherz); ciężkie (zespół Hinmana - dysergia zwyrodnieniowa zwieracza, zespół Ochoa - zespół moczowo-twarzowy).

Objawy pęcherza neurogennego u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci charakteryzuje się różnymi zaburzeniami oddawania moczu, których nasilenie i częstość manifestuje się poziomem uszkodzenia układu nerwowego.

Przy neurogennej nadpobudliwości pęcherza, która przeważa u małych dzieci, występuje zwiększone oddawanie moczu (> 8 razy / dobę) w małych porcjach, pilne (imperatywne) popędy, nietrzymanie moczu, moczenie.

Posturalny pęcherz neurogenny u dzieci objawia się tylko wtedy, gdy ciało przechodzi z pozycji poziomej do pionowej i charakteryzuje się częstomoczem w ciągu dnia, niezakłóconym nocnym nagromadzeniem moczu z normalną objętością porannej porcji.

Nietrzymanie wysiłkowe u dziewcząt w okresie dojrzewania może wystąpić podczas ćwiczeń w postaci braku małych porcji moczu. W przypadku dyssynergii wypieracza-zwieracza charakteryzuje się całkowitym zatrzymaniem moczu, mikkacją podczas wysiłku, niecałkowitym opróżnieniem pęcherza.

Neurogenne niedociśnienie pęcherza moczowego u dzieci objawia się brakującym lub rzadkim (do 3 razy) oddawaniem moczu z pełnym i przepełnionym (do 1500 ml) pęcherzem moczowym, powolnym oddawaniem moczu z napięciem ściany brzucha, uczuciem niepełnego opróżniania z powodu dużej objętości (do 400 ml) resztkowy mocz. Możliwa jest paradoksalna ischuria z niekontrolowanym wydalaniem moczu z powodu świtania zewnętrznego zwieracza, rozciągnięta pod naciskiem przepełnionego pęcherza. W przypadku leniwego pęcherza moczowego rzadkie oddawanie moczu łączy się z nietrzymaniem moczu, zaparciami i zakażeniami dróg moczowych (ZUM).

Hipotonia neurogenna pęcherza moczowego u dzieci predysponuje do rozwoju przewlekłego zapalenia dróg moczowych, upośledzenia przepływu krwi przez nerki, bliznowacenia miąższu nerki i powstawania wtórnych zmarszczek nerkowych, miażdżycy i przewlekłej niewydolności nerek.

Diagnoza pęcherza neurogennego u dzieci

W przypadku zaburzeń układu moczowego u dziecka konieczne jest wszechstronne badanie z udziałem pediatry, urologa dziecięcego, nefrologa dziecięcego, neurologa dziecięcego i psychologa dziecięcego.

Diagnoza pęcherza neurogennego u dzieci obejmuje gromadzenie wywiadu (rodzinne pogorszenie, uraz, patologia układu nerwowego itp.), Ocena wyników laboratoryjnych i instrumentalnych metod badania układu moczowego i nerwowego.

Aby zidentyfikować ZUM i zaburzenia czynnościowe nerek w pęcherzu neurogennym u dzieci, przeprowadza się ogólną i biochemiczną analizę moczu i krwi, Zimnitsky'ego, Nechiporenko i badanie bakteriologiczne moczu.

Badania urologiczne pęcherza neurogennego obejmują ultrasonografię nerek i pęcherza moczowego dziecka (z resztkowym oznaczeniem moczu); Badanie rentgenowskie (cystografia pochwy, przegląd i urografia wydalnicza); CT i MRI nerek; endoskopia (uretroskopia, cystoskopia), badanie radioizotopowe nerek (scyntygrafia).

Aby ocenić stan pęcherza moczowego u dziecka, codzienny rytm (liczba, czas) i objętość spontanicznego oddawania moczu są monitorowane w normalnych warunkach picia i temperatury. Badanie urodynamiczne stanu funkcjonalnego dolnych dróg moczowych ma wysoką wartość diagnostyczną w pęcherzu neurogennym u dzieci: uroflowmetry, pomiar ciśnienia wewnątrzpęcherzowego podczas naturalnego napełniania pęcherza, cystometrię wsteczną, profilometrię cewki moczowej i elektromiografię.

Leczenie pęcherza neurogennego u dzieci

W zależności od rodzaju, nasilenia zaburzeń i chorób współistniejących w pęcherzu neurogennym u dzieci stosuje się zróżnicowane taktyki leczenia, w tym terapię nielekową i lekową oraz interwencję chirurgiczną. Wykazano zgodność z reżimem ochronnym (dodatkowy sen, chodzenie na świeżym powietrzu, wykluczenie sytuacji psycho-traumatycznych), zaliczenie kursów fizjoterapii, fizjoterapia (elektroforeza medyczna, terapia magnetyczna, elektrostymulacja pęcherza moczowego, USG) i psychoterapia.

Przy podawaniu wzmożone wypieracza M holinoblokatory (atropina, dzieci powyżej 5 roku - oksybutynina), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (imipramina), antagoniści Ca + (terodilin, nifedypina), ziół (waleriany, pospolity), środki nootropowe (kwas hopantenic, pikamilon). Do leczenia pęcherza neurogennego z moczenie nocne u dzieci w wieku powyżej 5 lat stosuje się analog hormonu antydiuretycznego przysadki mózgowej, desmopresyny.

W przypadku niedociśnienia pęcherza moczowego zaleca się obowiązkowe oddawanie moczu zgodnie z harmonogramem (co 2-3 godziny), okresowe cewnikowanie, podawanie cholinomimetyczne (akeklidyna), środki antycholinesterazowe (distigmin), adaptogeny (eleutherococcus, schizandra), glicyna, kąpiele terapeutyczne z solą morską.

W celu zapobiegania ZUM u dzieci z neurogennym niedociśnieniem pęcherza moczowego, uroseptycy są przepisywani w małych dawkach: nitrofurany (furazydyna), oksychinolony (nitroksolina), fluorochinolony (kwas nalidyksowy), terapia immunokorekcyjna (lewamizol), dobroczynki.

W pęcherzu neurogennym u dzieci wykonuje się zastrzyki wewnątrztchawkowe i cewnikowe toksyny botulinowej, endoskopowe interwencje chirurgiczne (przezcewkowa resekcja szyi pęcherza moczowego, implantacja kolagenu w ustach moczowodu, operacja zwojów nerwowych odpowiedzialnych za oddawanie moczu), zwiększenie objętości pęcherza moczowego, klatki moczowej i jelita dwunastnicy.

Prognoza i zapobieganie pęcherzowi neurogennemu u dzieci

Przy odpowiedniej taktyce medycznej i behawioralnej rokowanie pęcherza neurogennego u dzieci jest najkorzystniejsze w przypadku nadpobudliwości wypieracza. Obecność resztkowego moczu w pęcherzu neurogennym u dzieci zwiększa ryzyko rozwoju ZUM i zaburzeń czynnościowych nerek, aż do CRF.

W celu zapobiegania powikłaniom ważne jest wczesne wykrywanie i terminowe leczenie neurogennych zaburzeń pęcherza moczowego u dzieci. Dzieci z pęcherzem neurogennym wymagają obserwacji i okresowego badania urodynamiki.

Co to jest pęcherz neurogenny u dziecka, dlaczego powstaje i jak się go leczy?

Pęcherz neurogenny u dzieci jest stanem patologicznym, który jest funkcjonalną wadą podczas napełniania i opróżniania tego narządu. Zaburzenie to związane jest z nieprawidłowym działaniem mechanizmów regulacji nerwowej u dzieci. Patologia młodego pokolenia może objawiać się niekontrolowanym, nadmiernie częstym lub rzadkim oddawaniem moczu, zakaźnymi zmianami w przewodach moczowych, nagłym parciem na mocz i nietrzymaniem moczu lub jego opóźnieniem.

Diagnozowanie pęcherza neurogennego u dzieci, specjaliści zalecają kompleksowe leczenie, które obejmuje nie tylko leki i korektę chirurgiczną w razie potrzeby, ale także ćwiczenia fizjoterapeutyczne z fizjoterapią.

Jaki jest problem

Pęcherz jest przeznaczony do zbierania moczu, a narząd ma rodzaj systemu sygnałowego, który śledzi objętość wypełnienia, która wynosi około 150 ml. Po zebraniu niezbędnej ilości moczu w pęcherzu, pojawia się odruchowe podrażnienie jego ścian, pewien sygnał jest przekazywany przez nerwy, wywołując chęć opróżnienia.

U noworodków i dzieci, których wiek wynosi zaledwie kilka miesięcy od urodzenia, oddawanie moczu jest działaniem mimowolnym. Jednak stopniowo, w wieku dwóch i pół lub trzech lat, dziecko rozwija stabilny model oddawania moczu o odpowiednich cechach:

  • Pojemność organu wzrasta około sześć razy, podczas gdy częstotliwość opróżniania pęcherzyka zmniejsza się.
  • Dziecko jest w stanie kontrolować mechanizmy cewki moczowej odpowiedzialne za całą cewkę moczową, jej początek i koniec.
  • Istnieje możliwość zahamowania odruchu z powodu hamujących ośrodków podkorowych i korowych.

Po osiągnięciu wieku dzieci 1,5 roku większość z nich nabiera zdolności odczuwania pełni pęcherzyka. Przez około trzy do pięciu lat ustala się kontrolę ośrodków korowych nad podkorowymi. W rezultacie większość przypadków, w których obserwuje się zaburzenia czynności układu moczowego, należy do kategorii wiekowej od trzech do siedmiu lat.

Istota problemu - zarządzanie ciałem tylko za pomocą rdzenia kręgowego. W związku z tym świadomość dziecka nie bierze udziału w procesie izolowania moczu.

Zaburzenia czynności pęcherza neurogennego u dzieci klasyfikuje się według ciężkości przebiegu choroby i zgodnie z cechami charakterystycznymi odruchu pęcherzyka żółciowego. W pierwszym przypadku są:

  1. Łagodne dysfunkcje, w tym częste oddawanie moczu w ciągu dnia, moczenie i wysiłkowe nietrzymanie moczu.
  2. Mówi się, że podłoże występuje w obecności zespołu leniwych narządów, aw przypadku pęcherza hiperrefleksyjnego.
  3. Ciężka dysfunkcja oznacza zespół Hinmana lub zespół Ochoa.

Rodzaje zaburzeń

Jeśli jednak, aby ocenić, jak odruch może się zmienić, określ:

Dlaczego powstaje stan patologiczny

Neurogenny pęcherz u dziecka zaczyna się formować na podstawie różnych niepowodzeń neurologicznych, które wywołują zaburzenia w procesie koordynacji aktywności zwieracza pęcherza lub jego błony mięśniowej podczas pobierania i usuwania moczu. Według statystyk częściej ten problem obserwuje się u dziewcząt, ponieważ w ich ciele występuje zwiększone nasycenie estrogenowe, na tle którego wzrasta wrażliwość receptorów warstwy mięśniowej pęcherza.

Zaburzenia mogą być wywołane przez wiele powodów, zważywszy, że normalne funkcjonowanie organizmu jest kontrolowane przez dużą liczbę nerwów. Dlatego objawy, które sygnalizują problem, mogą pojawić się pod wpływem czynników oddziałujących na liczne części układu nerwowego.

Przyczyny choroby są podzielone na kilka grup:

  • Uszkodzenie układu nerwowego na tle udarów, łez i urazów doznanych w procesie ciężkiej pracy, zniszczenia i innych stanów patologicznych o podobnym charakterze.
  • Obecność chorób zapalnych i zwyrodnieniowych, guzów mózgu, w tym zapalenia mózgu, zapalenia nerwu cukrzycowego lub poszczepiennego, gruźlicy, patologii demielinizacyjnych, perlaka.
  • Choroby powodujące cierpienie rdzenia kręgowego.
  • Obecność patologii rozwoju ośrodkowego układu nerwowego, kręgosłupa lub narządów moczowych.

Dokładniej, wrodzone patologie ośrodkowego układu nerwowego, choroby neuropsychiatryczne, zarówno nowotwory złośliwe, jak i łagodne, zlokalizowane w regionie kręgowym, obecność przepukliny kręgosłupa, porażenie mózgowe mogą wywoływać powstawanie pęcherza neurogennego. Niepowodzenie układu podwzgórzowo-przysadkowego, kości ogonowej, kości krzyżowej może powodować problem, przyczyną może być niewystarczająca siła odruchu kontrolującego proces oddawania moczu.

Objawy towarzyszące

Obraz kliniczny w rozwoju pęcherza neurogennego obejmuje różne zaburzenia układu moczowego. Ich nasilenie zależy od przebiegu i rozwoju choroby, na podstawie której powstało zaburzenie. Tak więc, jeśli mówimy o narządzie hiperrefleksyjnym, objawy mogą być następujące:

  1. Częste wyjazdy do toalety - ich liczba może wynosić osiem lub więcej razy w ciągu 24 godzin.
  2. Nagłe popędy, dlaczego dziecko musi pilnie uczęszczać do łazienki.
  3. Nawet jeśli bańka jest pusta, objętość wybranego moczu jest patologicznie mała.
  4. Można zaobserwować moczenie lub nietrzymanie moczu.
  5. W tej postaci patologii nie ma możliwości gromadzenia wystarczającej ilości płynu.

W pęcherzu hiporefleksyjnym objawy obejmują bardzo rzadkie oddawanie moczu, które nie przekraczają 1-3 razy w ciągu 24 godzin. Jednocześnie ilość wydalanego moczu jest patologicznie duża i może osiągnąć 1,5 litra. Jednak samo uwalnianie moczu jest powolne i pozostaje uczucie, że cewka moczowa nie usunęła całkowicie płynu. To prawda - badania pęcherza moczowego po opróżnieniu dziecka pokazują, że w nim pozostaje około 400 ml moczu.

W przypadku pęcherza neurogennego może rozwinąć się zespół szybkiego oddawania moczu w ciągu dnia. Objawy są następujące: pojawia się nagłe pragnienie opróżnienia narządu, od 15 do 20 minut przechodzi między nimi. Samemu procesowi wydalania moczu nie towarzyszy ból. Takie objawy trwają od dwóch dni do około 60 dni i ustępują same.

W przypadku leniwego pęcherza, charakterystyczną cechą patologii jest połączenie nietrzymania moczu z rzadkim oddawaniem moczu, zakażenie dróg moczowych i może wystąpić pojawienie się zaparcia. Jeśli mówimy o narządzie neurogennym postawy, mimowolny wypływ moczu obserwuje się w ciągu dnia po przeniesieniu ciała z pozycji poziomej do pionowej, podczas gdy w nocy praca układu moczowego nie jest zaburzona. Zaburzenia są w dużej mierze zależne od płci dziecka:

  • Zatem wysiłkowe nietrzymanie moczu jest znacznie częściej diagnozowane u dziewcząt w okresie dojrzewania. Ta forma naruszenia charakteryzuje się spontanicznym uwalnianiem niewielkich ilości moczu.
  • Mimowolne oddawanie moczu podczas śmiechu jest również bardziej charakterystyczne dla dzieci płci żeńskiej w okresie dojrzewania. W tym przypadku objętości cieczy o silnym śmiechu mogą być zarówno małe, jak i całkowicie opróżniać bańkę.
  • Moczenie, czyli nocne oddawanie moczu podczas snu, jest częstsze u chłopców.

Objawy zespołu Hinmana obejmują nietrzymanie moczu, niezależnie od pory dnia, nawracające zakażenie dróg moczowych, obecność przewlekłych zaparć oraz spontaniczne odchody. W tym przypadku zaburzenia neurologiczne i nieprawidłowości układu moczowo-płciowego są nieobecne, a pod względem psychicznym brak jest indywidualności.

W zespole Ochoa predyspozycja do omawianego zaburzenia jest dziedziczna i częściej występuje u chłopców, których wiek wynosi od trzech miesięcy do szesnastu lat. Wśród objawów spontanicznego moczu w nocy lub w ciągu dnia, zakażenie dróg moczowych, przewlekłe zaparcia. Istnieje wysokie ryzyko powikłań - może wystąpić objawowe nadciśnienie lub przewlekła choroba nerek.

Zakłócone unerwienie pęcherza prowadzi do problemów z jego odżywianiem, co powoduje częste zapalenie pęcherza moczowego równolegle z omawianą patologią. Wynikiem zapalenia pęcherza jest proces wymiany zapalnej tkanki na tkankę łączną i marszczenie narządu.

Diagnoza choroby

Przed rozpoczęciem leczenia neurogennego pęcherza moczowego, który tworzy się u dzieci, konieczne jest przeprowadzenie zestawu obowiązkowych środków diagnostycznych pod nadzorem pediatry, nefrologów, psychologa, neurologa i urologa. Taka weryfikacja koniecznie wymaga zebrania wywiadu, przeglądu wyników uzyskanych podczas badań instrumentalnych i laboratoryjnych. Zazwyczaj ranne dziecko musi przejść:

  • Krew do badań ogólnych i biochemicznych.
  • Mocz do ogólnego testowania i wykrywania bakterii.
  • Kontrola zawartości pęcherza według Nechiporenko i Zimnitsky'ego.
  • Powołanie USG - badanie ultrasonograficzne dotyczy nie tylko pęcherza moczowego, ale także nerek i pozwala określić stan narządów oraz ilość resztkowego moczu.
  • Trwa uretrocystografia, zarówno zwykła, jak i grzybowa.
  • Ogólną urografię można przepisać wraz z wydalaniem.
  • Przypisz pyelografię wstępującą.
  • Wymagana jest radiografia narządów znajdujących się w jamie brzusznej, CT i MRI.

Lista pomiarów diagnostycznych pęcherza neurogennego może obejmować cewkę moczowodową i cystoskopię, urofluometrię i sfinkterometrię, elektromiografię, profilometrię cewki moczowej, cystometrię wsteczną. Nerki bada się za pomocą scyntygrafii.

Monitoruj także dzienną liczbę oddawania moczu i ilość wydalanego moczu, zapisuj odstępy czasu. W badaniu stwierdza się, że reżim picia wraz z temperaturą nie powinien powodować dyskomfortu u dziecka.

Jeśli istnieją podejrzenia dotyczące organicznej choroby OUN, rannym zazwyczaj przepisuje się następujące procedury diagnostyczne: radiografia czaszki, elektroencefalografia, CT i MRI mózgu pleców lub głowy, radiografia kręgosłupa, echo-encefalografia.

Jak leczy się patologię?

Zastanów się, jak można leczyć pęcherz neurogenny u dzieci. Metody terapii mogą być nielekowe i lekowe, a jeśli to konieczne, chirurgiczne.

Metoda nielekowa, którą często poleca dr Komarovsky, charakteryzuje się minimalną ilością efektów ubocznych, poza tym doskonale łączy się z innymi metodami terapeutycznymi. Dzieciom przepisuje się schemat ochronny, w którym wymagany jest pełny nocny odpoczynek i dodatkowy sen w ciągu dnia, od jednej do dwóch godzin. Aktywne gry przed nocnym odpoczynkiem powinny być nieobecne, eliminować czynniki, które mogą zranić psychikę dziecka. Zalecenia kliniczne obejmują chodzenie w powietrzu, opracowuje się system drenażu narządów, a odstępy między wyjazdami z toalety powinny stopniowo wzrastać.

Dobry efekt zapewniają ćwiczenia Kegla, podczas których wzmacniane są mięśnie miednicy. Działania fizjoterapeutyczne obejmują ekspozycję na laser, elektroforezę, zastosowanie ultradźwięków, hiperbaryczną terapię tlenową. Można przepisać elektrostymulację pęcherza moczowego. W niektórych przypadkach konieczne są sesje psychoterapeutyczne.

Aby wyleczyć zaburzenie neurogenne, musisz znać jego wygląd. Po diagnozie schemat leczenia może obejmować:

  • Zastosowanie leków antycholinergicznych, w tym Atropiny, Propyweryny, Oksybutyniny, Ubretid i innych.
  • Cholinomimetyki, które obejmują bromek Distigmina, akeklidynę.
  • Nootropy w postaci Pantogam i Pikamilon.
  • Trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, w tym Melipramine.
  • Antagoniści wapnia reprezentowani przez nifedypinę.
  • Przepisz stosowanie inhibitorów syntezy prostaglandyn - Flurbiprofenu lub Indometacyny.
  • Odporność koryguje się za pomocą Levamisole.
  • Ponadto można przepisywać aminokwasy, w tym glicynę lub kwas glutaminowy.

Wśród leków ziołowych szczególnie popularne są waleriana i serdecznik. Konieczne jest przyjmowanie witamin z grup A i E, PP i B, mogą one mieć postać tabletek lub zastrzyków. Wyznaczone adaptogeny obejmują wyciągi ze schisandry, żeń-szenia.

Teraz, jak leczyć patologię interwencjami chirurgicznymi. Leczenie chirurgiczne jest zalecane w przypadkach, gdy metoda leku nie daje oczekiwanego rezultatu lub istnieją czynniki organiczne powodujące zaburzenia. Zwykle interwencje chirurgiczne wymagają zastosowania technik endoskopowych, przepisuje się implantację kolagenu wprowadzanego do moczowodu - jego ust. Obsługuj zwoje biorące udział w regulacji moczu. Inną metodą jest przezcewkowe wycięcie szyi pęcherza moczowego. W niektórych przypadkach operacja, która zwiększa objętość narządu.

Recenzja: Świece dopochwowe „Hexicon” - szybko przełamały infekcję, ale wywołały bardzo nieprzyjemne uczucie podczas przyjęcia

Co leczy barwienie szaleństwa: użyteczne właściwości i przeciwwskazania