Pęcherz neurogenny u dzieci - leczenie dziedzicznej patologii

Nie musisz już skarcić dużego dziecka, jeśli na jego prześcieradle pojawi się mokra plama lub nagle zmoczysz spodnie. Lepiej skonsultować się z lekarzem. Pęcherz neurogenny u dzieci występuje u co dziesiątego dziecka. Niekontrolowane wydalanie moczu, gdy pęcherz nie jest jeszcze w pełni wypełniony, sprawia, że ​​dzieci czują się niekomfortowo. Jeśli dodatkowo sprawisz, że dziecko będzie nerwowe, zbeształ, nie rozumiejąc przyczyny, choroba tylko się pogorszy.

Pęcherz neurogenny i dysfunkcja

Dysfunkcja neurogenna pęcherza moczowego jest wykrywana w mimowolnym skurczu mięśni ścian narządu i ściskaniu moczu, gdy pęcherz jeszcze nie jest wypełniony, i odwrotnie, słabym wypływem moczu z pełnym pęcherzem, dosłownie spada. Zewnętrznie patologia objawia się:

  • niekontrolowany wyciek małych porcji moczu z praktycznie pustym pęcherzem;
  • częste fałszywe popychanie do toalety;
  • słabe ciśnienie strumienia;
  • nie całkowite wyzwolenie.

W wieku trzech lat dziecko całkowicie uformowało części mózgu w głowie i rdzeniu, które są odpowiedzialne za odruchowe wypełnianie pęcherza, harmonogram oddawania moczu w ciągu dnia i nocy. Normalnie, gdy dziecko śpi, nie wstaje do toalety, a rano opróżnia pęcherz przez całą noc. W okresie czuwania musi siusiać 4 - 6 razy.

Jeśli mokra plama okaże się rano na łóżku lub matka wie, że od ostatniej wizyty w toalecie minęło zbyt mało czasu, i małe mokre spodnie, jest to jeden z objawów dysfunkcji neurogennej.

Inna postać choroby wyraża się w niezdolności do oddawania moczu, gdy pęcherz jest pełny.

Dysfunkcja pęcherza neurogennego u dzieci jest klasyfikowana według ciężkości przepływu ma 3 formy. Każdy ma swoje własne syndromy.

W najcięższej postaci dysfunkcji odruch oddawania moczu u dziecka nie występuje w przypadku pełnego pęcherza moczowego, a nawet gdy pęcherz jest pełny.

Eksperci rozróżniają między neurogenną dysfunkcją pęcherza 3 typów.

  1. Niedociśnienie - osłabienie mięśni. Pęcherz hiporefleksyjny charakteryzuje się słabym skurczem mięśni w usuwaniu moczu. Część moczu pozostaje, a pęcherz zapełnia się. W wyniku tego pojawia się mimowolny wypływ moczu.
  2. Przeciwnie, hiperrefleksja często kurczy się podczas gromadzenia moczu, gdy mocz jeszcze go nie wypełnia, a częste wydzielanie moczu występuje w małych porcjach.
  3. W przypadku dysfunkcji odbytu mięśnie, przeciwnie, nie reagują na wypełnienie. W rezultacie ilość moczu jest rekrutowana znacznie więcej niż norma wieku. Centralny układ nerwowy nie kontroluje oddawania moczu.

Dysfunkcja neurogenna występuje u dzieci w wieku 1-4 lat. Objawy choroby to:

  • częste pragnienie oddawania moczu - 10 lub więcej, lub rzadko do 3 razy;
  • mała ilość wydalanego moczu;
  • dyskomfort w podbrzuszu;
  • silne napięcie mięśniowe do całkowitego opróżnienia;
  • wydalanie moczu, gdy pozycja ciała zmienia się z poziomej na pionową.

U dzieci można zaobserwować dodatkowe objawy w postaci chorób wirusowych nerek, patologicznych zaparć i częstych stanów zapalnych układu moczowo-płciowego.

Przyczyny i konsekwencje

Zaburzenia czynności pęcherza moczowego u dzieci to głównie wrodzona nieprawidłowość. Występuje jako wtórna patologia z powodu:

  • zaburzenia ośrodkowego układu nerwowego;
  • choroby zapalne-zwyrodnieniowe kręgosłupa;
  • patologia rdzenia kręgowego;
  • dysgeneza, ageneza krzyżowa;
  • obecność urazów i guzów na kręgosłupie;
  • zaburzenia mózgu;
  • w obecności przepukliny rdzeniowej.

Częstą przyczyną rozwoju dysfunkcji jest uraz kręgosłupa w patologicznym trudnym porodzie. U dzieci w wieku szkolnym przyczyną zaburzeń neurogennych może być:

  • zapalenie układu moczowo-płciowego;
  • chirurgia pęcherza moczowego;
  • uraz psychiczny;
  • okres dojrzewania, zwłaszcza u dziewcząt, okres pierwszego okresu;
  • siniaki kręgosłupa, lędźwiowego i głowy;
  • uraz dolnej części brzucha;
  • infekcja wirusowa układu moczowo-płciowego.

Podczas leczenia choroby konieczne jest określenie pierwotnej przyczyny patologii i jej wyeliminowanie.

Gdy u dzieci zostanie zainstalowany pęcherz neurogenny, leczenie należy rozpocząć natychmiast. Zastój moczu, zaburzenia odruchów prowadzą do rozwoju patologii:

  • pomarszczona nerka;
  • niewydolność nerek;
  • nephrosclerosis;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • zapalenie pęcherza;
  • wodonercze - rozszerzenie miednicy;
  • megaureter - zmiana wielkości moczowodu;
  • odpływ pęcherzowo-moczowodowy - odwrotny przepływ moczu do nerek.

Dziecko z dysfunkcją pęcherza jest trudne do przystosowania w zespole dziecięcym. Ciągły strach przed mimowolnym uwolnieniem moczu i w wyniku ośmieszenia powoduje napięcie w układzie nerwowym i dalej pogarsza stan choroby.

Metody diagnozowania dysfunkcji

Przyczyna choroby polega na naruszeniu układu nerwowego dziecka, zmniejszeniu wrażliwości zakończeń nerwowych i późnym sygnalizowaniu mięśniom pęcherza moczowego i kanałów moczowych. Oprócz pediatry w badaniu i leczeniu dziecka uczestniczy kilku specjalistów pediatrycznych:

  • psycholog;
  • neurolog;
  • nefrolog;
  • urolog

Diagnoza zaczyna się od zebrania wywiadu - lekarz szczegółowo analizuje początek objawów, które były stresami, urazami i patologiami, zanim znalazł znak dysfunkcji, który wśród starszych w rodzinie cierpiał z powodu dysfunkcji lub chorób, które mogłyby go sprowokować. Następnie przeprowadzana jest seria badań. Oprócz pęcherza, lekarze badają stan centralnego układu nerwowego.

Badania laboratoryjne obejmują pełną morfologię krwi i kilka badań moczu:

  • wspólne;
  • biochemiczny;
  • na bakterie;
  • według Nechiporenko;
  • na Zimnitsky.

Analizę moczu według Nechiporenko przeprowadza się w przypadku podejrzenia utajonej infekcji. Badana jest liczba erytrocytów, komórek nabłonkowych, komórek cylindrycznych, leukocytów, białka. Analiza ujawnia krwiomocz nerek - ukryte krwawienie, zaburzenia miednicy.

Analiza moczu według Zimnitsky'ego obejmuje badanie gęstości moczu i jego zmianę w ciągu dnia po 3 godzinach. Wyłączony jest tylko poranny mocz. Analiza jest wykonywana przy każdym oddaniu moczu dziecka w oddzielnym pojemniku, czas jest oznaczony na słoiku. Określana jest również ilość wychodzącego moczu.

Kompletne badanie nerek i pęcherza:

  • scyntygrafia;
  • rezonans magnetyczny;
  • USG nerek;
  • radiografia wszystkich narządów;
  • wstępująca pielografia;
  • uretrocystografia;
  • uretroskopia;
  • cystoskopia;
  • elektromiografia;
  • profilometria cewki moczowej.

W razie potrzeby można przypisać do innych rodzajów badań. Na przykład, pomiar zwieracza, gdy siła mięśni zwieracza odbytu jest określona w celu określenia stanu tkanek i mięśni gładkich narządów miednicy.

Elektromiografia określa zdolność mięśni, nerwów i tkanek do funkcjonowania w stanie wzbudzonym. Aktywność bioelektryczna jest badana przez podłączanie i pobudzanie małych napięć.

Jeśli specjaliści ustalili, że przyczyna zaburzeń neurogennych w patologii ośrodkowego układu nerwowego, zalecana jest dodatkowa seria badań:

  • MRI mózgu;
  • CT rdzenia kręgowego;
  • radiografia kręgosłupa i czaszki;
  • elektroencefalografia;
  • encefalografia echa.

Badania to nie wszystko. Po zbadaniu dziecka, przeprowadzeniu wywiadu i uzyskaniu danych z badania krwi i moczu specjaliści dla dzieci wybierają niezbędny sprzęt i metody badawcze. Aby wyjaśnić diagnozę i przyczyny patologii, możliwe są dodatkowe wizyty.

Leczenie neurogennej dysfunkcji pęcherza moczowego

Leczenie rozpoczyna się natychmiast po diagnozie. Dla dzieci:

Interwencja chirurgiczna jest możliwa tylko w ciężkich postaciach choroby i jest zalecana głównie dla dorosłych. Dziecko ma aktywny wzrost tkanek, zmieniając wielkość narządów. Wykonywanie operacji w tym okresie jest nieskuteczne.

Leczenie nielekowe Mama powinna rozpocząć się natychmiast po wykryciu zaburzeń oddawania moczu. Jego głównym celem jest przywrócenie normalnego funkcjonowania centralnego układu nerwowego dziecka, wzmocnienie układu odpornościowego, rozwój mięśni.

  1. Zgodność z wzorcami snu. Konieczne jest jednorazowe wstawienie dziecka do łóżka. Zwykle jest to 21 godzin. Dla dzieci, zwłaszcza dzieci w wieku przedszkolnym, obowiązkowy jest dwugodzinny sen w ciągu dnia.
  2. Przed snem uspokój dziecko. Nie graj w mobilne i ekscytujące gry z systemem nerwowym.
  3. Chodzenie na zewnątrz, jeśli to możliwe, w parku. Dziecko powinno być ubrane na pogodę, nie zamarzać i nie przegrzewać. Weź pod uwagę jego aktywność na świeżym powietrzu. W deszczową pogodę buty i odzież wierzchnia są wodoodporne i obowiązkowy spacer na piechotę.
  4. Zgodność z przepisanym schematem pediatrycznym w moczu. Polega ona na zwiększeniu odstępu z częstym popychaniem do toalety i regularnymi wizytami w toalecie w postaci arefleksowej dysfunkcji.
  5. Wykonuj ćwiczenia z dzieckiem, ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha.
  6. Procedury fizjoterapeutyczne przeprowadzane są w placówce medycznej. Na pęcherz wpływa USG.
  7. Psychoterapeuta pracuje z dzieckiem.

Główną rolę w leczeniu niefarmakologicznym odgrywa matka i reszta rodziny. Dziecko powinno być chronione przed niepokojem, ośmieszane na mokre spodnie. Po odkryciu kałuż należy uspokoić i wyjaśnić potrzebę leczenia, co jest sposobem na pozbycie się kłopotów. Krzyki i przekleństwa zaostrzają tylko chorobę.

Leczenie lekami przepisywane przez wyniki testów i badań, kiedy diagnoza zostanie ostatecznie potwierdzona przez lekarzy. Lista leków i harmonogram ich przyjmowania co miesiąc. W zależności od przyczyny choroby ich kolejność może się różnić. Ale lista musi zawierać:

  • inhibitory;
  • aminokwasy;
  • antagoniści wapnia;
  • leki przeciwdepresyjne;
  • kompleksy witaminowe;
  • korektory odporności;
  • adaptogeny;
  • nootropy;
  • cholinomimetyki;
  • środki antycholinergiczne.

Aby zwiększyć skuteczność leczenia i przyśpieszyć go, fito preparaty są dodatkowo przepisywane dziecku. Są to znane medycyna ludowa: serdecznik pospolity, korzeń piwonii, waleriana, trawa cytrynowa.

Preparaty są przepisywane na 30-50 dni, a następnie lista się zmienia. Lekarz stale monitoruje dynamikę zmian. Możliwe zmiany w przebiegu leczenia i po 1-2 tygodniach od rozpoczęcia. Wszystko zależy od reakcji ciała dziecka.

Obraz kliniczny i zasady leczenia pęcherza neurogennego u dzieci

W wieku trzech lat oddawanie moczu dziecku i nocy powinno być w pełni ukształtowane.

Jeśli od czasu do czasu ma mimowolne oddawanie moczu i niezależnie od stopnia wypełnienia pęcherza moczowego, przed zaśnięciem lub podczas snu, podczas czuwania, jest to powód wizyty u lekarza.

Takie objawy u dzieci mogą wskazywać na poważną chorobę - neurogenną dysfunkcję pęcherza moczowego u dzieci, której leczenie jest dość pracochłonnym procesem. Dzięki tej patologii upośledzony jest zbiornik i funkcja ewakuacyjna narządu, co może powodować rozwój zapalenia pęcherza, przewlekłą niewydolność nerek, wodonercze, odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Pęcherz neurogenny powoduje wiele problemów dla dziecka, ponieważ oprócz cierpienia fizycznego powoduje dyskomfort psychiczny i zapobiega normalnej adaptacji w środowisku społecznym, zwłaszcza wśród rówieśników.

Powody

Przy takiej patologii jak neurogenna dysfunkcja pęcherza u dzieci, przyczyny jej występowania mają najczęściej charakter neurologiczny.

U dzieci występują następujące przyczyny pęcherza neurogennego:

  • uszkodzenie organiczne centralnego układu nerwowego;
  • wady wrodzone;
  • rozwój procesów nowotworowych i zapalnych w kręgosłupie;
  • urazy porodowe i przepuklina rdzeniowa

Przyczyną choroby może być funkcjonalne osłabienie odruchu cewki moczowej.

Zmiany te są związane z niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową, późnym dojrzewaniem ośrodków wymiotów i upośledzoną aktywnością autonomicznego układu nerwowego. Rozwój choroby zależy od charakteru, poziomu i stopnia uszkodzenia układu nerwowego.

Dziewczęta są bardziej podatne na choroby. Wynika to z estrogenu hormonu, który znacząco zwiększa czułość receptorów wypieracza.

Klasyfikacja

Choroba jest klasyfikowana według różnych kryteriów. Według odruchu rozróżnia się zmiany ciała:

  1. hiperrefleks, w którym stan spastyczny wypieracza występuje w fazie akumulacji moczu. Zaburzenie hiperrefleksji jest najczęściej związane z uszkodzeniem zakończeń nerwowych w ludzkim mózgu. Ten typ zaburzeń charakteryzuje się niezdolnością do utrzymania oddawania moczu. Mocz nie ma czasu na gromadzenie się w narządzie, z małym wypełnieniem, istnieje pragnienie opróżnienia go;
  2. nororeflex;
  3. hiporefleks, charakteryzujący się niedociśnieniem wypieracza podczas uwalniania płynu. Ten stan prowadzi do naruszenia układu nerwowego sacrum. Jednocześnie mięśnie narządu są osłabione, nie można ich opróżnić samodzielnie. Jej ściany są stopniowo rozciągane, a ich rozmiar rośnie. Zaburzenie to nie powoduje bólu, ale pomaga rozluźnić mięśnie zwieraczy, co powoduje nietrzymanie moczu. Mocz, który wznosi się wzdłuż moczowodów do miednicy, powoduje w nich ogniska procesów zapalnych.

W zależności od stopnia przystosowania ciała do wypełnienia moczem, dolegliwość dzieli się na:

  1. w łagodnej formie. Charakteryzuje się częstym oddawaniem moczu, moczeniem, nietrzymaniem moczu spowodowanym stresującą sytuacją;
  2. w umiarkowanej formie. Istnieje syndrom leniwego pęcherza i niestabilnego pęcherza;
  3. w ciężkiej formie. Pojawiają się poważne zaburzenia aktywności narządu: zaburzenie detruzorno-zwieracza, zespół moczowo-twarzowy.
Nadczynny pęcherz może powodować ciężkie zapalenie pęcherza, w którym narząd jest pomarszczony.

Objawy

Pęcherz neurogenny u dzieci powoduje objawy, takie jak różne naruszenia aktu oddawania moczu, których nasilenie i częstość występowania zależy od poziomu uszkodzenia układu nerwowego.

Objawami nadpobudliwości dominującymi u niemowląt są częste oddawanie moczu w małych porcjach, nietrzymanie moczu i moczenie.

Starsze dziecko często odwiedza toaletę w nocy, odczuwając dyskomfort podczas opróżniania narządu. Hipoaktywna postać zaburzenia charakteryzuje się brakiem chęci opróżnienia narządu, a po akcie oddawania moczu nie ma uczucia uwolnienia z płynu.

Często występuje ból w kanale moczowym, a procesy zapalne w pęcherzu powodują zapalenie pęcherza moczowego. Ponadto, wraz z nagromadzeniem moczu z powodu niskiej aktywności ciała w nim tworzą się konkrecje.

Nietrzymanie moczu u dziewcząt w okresie dojrzewania występuje podczas dużego wysiłku fizycznego i objawia się emisją małych porcji moczu. W przypadku leniwego pęcherza moczowego występuje rzadko, na przemian z nietrzymaniem moczu i towarzyszy mu zaparcie i zakażenie.

Niedociśnienie neurogenne narządu prowadzi do upośledzenia przepływu krwi w nerkach, bliznowacenia miąższu nerkowego i marszczenia nerek, stwardnienia nerek.

Diagnostyka

Początkowa diagnoza choroby obejmuje zbieranie wywiadu choroby. Lekarz zbiera informacje o obecności takich chorób w rodzinie, o urazach i patologiach układu nerwowego.

Dalsze wyjaśnienie przyczyn choroby obejmuje kompleksowe badanie z obowiązkowym poradnictwem pediatry, urologa, nefrologa, neurologa dziecięcego i psychologa.

Aby zidentyfikować możliwe zaburzenia czynności nerek u dzieci, przeprowadź biochemiczne badanie krwi, próbkę Zimnitsky'ego, analizę moczu według Nechiporenko i badanie bakteriologiczne moczu.

Urolog z pęcherzem neurogennym przypisuje dziecku:

  • USG nerek i pęcherza moczowego, które określa poziom resztkowego moczu;
  • cystografia pochwy;
  • przegląd i urografia wydalnicza;
  • tomografia komputerowa i MRI nerek;
  • badanie endoskopowe;
  • scyntygrafia.

Ważnym punktem diagnozy jest gromadzenie danych na temat ilości zużywanego płynu i ilości wydalanego moczu.

Aby potwierdzić lub wykluczyć patologię centralnego układu nerwowego, dziecku przepisano EEG i Echo-EG, a także prześwietlenia, badania mózgu.

Leczenie

W przypadku choroby, takiej jak pęcherz neurogenny u dzieci, leczenie zależy od ciężkości przebiegu choroby i występowania powiązanych chorób.

Składa się z terapii lekowej i nielekowej, aw razie potrzeby zaangażowana jest interwencja chirurgiczna.

Sukces leczenia zależy od przestrzegania codziennego schematu, w tym snu w ciągu dnia i spacerów. Ważne jest, aby chronić dziecko przed traumatycznymi sytuacjami. Lekarz może przepisać dziecku kurs fizykoterapii.

Fizjoterapia obejmuje elektroforezę, terapię magnetyczną, stymulację elektryczną narządu. W przypadku niedociśnienia dziecko jest siłą sadzone na doniczce co trzy godziny lub instalowany jest cewnik.

Dzieci z niedociśnieniem pęcherza moczowego wyznaczają:

  • leki urosepticheskie w małych dawkach;
  • nitrofurany;
  • nitroksolina;
  • immunoterapia;
  • opłaty ziołowe.

Operacja endoskopowa obejmuje:

  • resekcja szyi pęcherza moczowego;
  • implantacja kolagenu w ustach moczowodu.

Zgodnie ze wskazaniami objętość narządu jest zwiększona przez cystoplastykę. Metody psychoterapeutyczne pomogą zidentyfikować psychologiczną przyczynę choroby.

Leki homeopatyczne mogą pomóc tylko w łagodniejszych postaciach zaburzeń.

Apteka ludowa zaleca parzenie liści borówki brusznicy, o działaniu moczopędnym i antyseptycznym.

Ta właściwość rośliny jest stosowana przy niskiej aktywności narządów.

Moczenie jest leczone szałwią i biodrami. Przydatne jest, aby dzieci piły sok z marchwi.

Rokowanie i zapobieganie

Bez powikłań wyleczona zostaje nadaktywność wypieracza. Jeśli mocz stale gromadzi się w organizmie, wzrasta ryzyko rozwoju zakażeń dróg moczowych i zaburzeń czynności nerek.

Zapobieganie powikłaniom polega na wczesnym wykryciu i rozpoczęciu leczenia dysfunkcji narządów, a także chorób związanych z uszkodzeniem mózgu. Zespół pęcherza neurogennego dotyka 10% dzieci.

Nietrzymanie moczu z niewłaściwym leczeniem może prowadzić do poważnych powikłań: zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, niewydolność nerek.

Podobne filmy

A co Komarovsky mówi o pęcherzu neurogennym u dzieci? Obejrzyj film:

Pęcherz neurogenny u dzieci jest zaburzeniem związanym z nieprawidłowym napełnianiem i opróżnianiem narządu z powodu zaburzeń mechanizmów regulacji nerwowej. Objawy choroby niekontrolowane, częste lub rzadkie akty oddawania moczu, nietrzymanie moczu lub zatrzymanie moczu, zakażenie dróg moczowych. Do diagnozy lekarz przepisuje badania laboratoryjne, ultrasonograficzne, rentgenowskie, endoskopowe i urodynamiczne.

Leczenie choroby u dzieci wymaga zintegrowanego podejścia, w tym terapii farmakologicznej, fizjoterapii, fizjoterapii i ciężkich postaci choroby - interwencji chirurgicznej. Przy właściwie dobranym leczeniu rokowanie choroby jest bardzo korzystne. I pamiętajcie, w kwestii tego, jak leczyć neurogenny pęcherz u dzieci, forum i porady sąsiadów - nie jesteście pomocnikami.

Pęcherz neurogenny u dzieci - co to jest?

Pęcherz neurogenny u dzieci jest częstą chorobą, która jest diagnozowana u około 10% dzieci w różnym wieku.

Chorobie towarzyszy naruszenie procesu oddawania moczu, gdy dziecko zbyt często odczuwa potrzebę opróżnienia pęcherza moczowego lub przeciwnie, chęć oddania moczu jest niezwykle rzadka.

Patologia jest uważana za niebezpieczną, ponieważ nie tylko pogarsza jakość życia małego pacjenta, powodując u niego znaczne niedogodności, ale może ponadto prowadzić do rozwoju poważnych powikłań, takich jak zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek i niewydolność nerek.

Jak powstrzymać biegunkę u dziecka? Dowiedz się o tym z naszego artykułu.

Charakterystyka choroby

Pęcherz neurogenny - choroba, która występuje w wyniku naruszenia regulacji nerwowej procesu oddawania moczu.

Jednocześnie zakłócają się procesy gromadzenia moczu w jamie pęcherza i proces jego opróżniania.

Wiadomo, że u młodszych dzieci proces oddawania moczu jest odruchem bezwarunkowym. Gdy dziecko rośnie, odruch ten staje się coraz bardziej złożony, a chęć opróżnienia pęcherza regulowana jest przez ośrodki nerwowe mózgu i rdzenia kręgowego.

W związku z tym, w wieku 3-4 lat, dziecko może samodzielnie kontrolować oddawanie moczu. Przy takiej chorobie jak pęcherz neurogenny, ta kontrola jest częściowo lub całkowicie utracona.

Przyczyny

Liczne negatywne czynniki mogą prowadzić do pojawienia się i rozwoju patologii. Powody te obejmują:

  • podwyższony poziom hormonu estrogenu (żeński hormon płciowy). Dlatego pęcherz neurogenny jest częściej obserwowany u dziewcząt niż u chłopców;
  • choroby i uszkodzenia układu nerwowego (na przykład uraz porodowy);
  • guzy łagodnych lub złośliwych postaci, przepukliny, zlokalizowane w obszarze kręgosłupa;
  • Porażenie mózgowe;
  • zapalenie mózgu;
  • nieprawidłowości w rozwoju kręgosłupa w okolicy krzyżowej;
  • zakłócenie autonomicznego układu nerwowego;
  • naruszenie rozwoju układu moczowego;
  • patologie rozwojowe narządów wytwarzających hormony.

Jaka jest przyczyna częstych krwawień z nosa u dzieci? Znajdź odpowiedź już teraz.

Klasyfikacja patologii

Istnieją różne kryteria klasyfikacji, zgodnie z którymi choroba jest zazwyczaj podzielona na kilka odmian.

Kryteria klasyfikacji

Odmiany choroby

  1. Łatwa forma. W ciągu dnia dziecko doświadcza częstego oddawania moczu, aw sytuacjach stresowych iw nocy może wystąpić nietrzymanie moczu.
  2. Umiarkowana forma. Mocz nie pozostaje w jamie pęcherza, nie gromadzi się w nim, ale jest natychmiast wydalany z organizmu. W tym przypadku dziecko ma bardzo silną potrzebę oddania moczu, tak silną, że nie można go powstrzymać.
  3. Ciężka forma. Dziecko ma moczenie dzienne i nocne, rozwijają się procesy zapalne wpływające na obszar pęcherza moczowego, a także istnieje ryzyko wystąpienia niewydolności nerek.
  1. Hyporeflex. Pęcherz napełnia się powoli, rzadko występuje potrzeba oddania moczu. Jednocześnie mocz gromadzący się w jamie narządu prowadzi do jego bardzo dużego rozciągnięcia.
  2. Hyperreflex. Pęcherz nie jest w stanie utrzymać moczu. Mocz, dostając się do jamy narządów, nie pozostaje w nim, ale natychmiast wchodzi do cewki moczowej i jest usuwany z ciała. Dziecko ma częste pragnienie oddawania moczu, ale ilość moczu jest bardzo mała.
  3. Areflectory. Proces akumulacji moczu w pęcherzu nie jest zakłócany, jednakże dziecko nie ma odruchu świadomego oddawania moczu, odpowiednio, gdy jama narządu jest wypełniona, jej opróżnianie następuje samoistnie.

Przeczytaj o objawach i leczeniu dysfunkcji małego mózgu u dziecka tutaj.

Objawy i objawy

W zależności od formy patologii objawy kliniczne są różne.

Forma hiporefleksyjna

Kształt hiperrefleksyjny

  1. Rzadka potrzeba opróżnienia pęcherza (dziecko odczuwa potrzebę odwiedzenia toalety nie więcej niż 1-3 razy dziennie).
  2. Mocz jest wydalany w znacznych ilościach.
  3. Proces oddawania moczu trwa dość długo.
  4. Po wizycie w toalecie dziecko czuje, że pęcherz nie jest całkowicie opróżniony, i tak jest w rzeczywistości, po oddaniu moczu znaczna ilość moczu pozostaje w jamie pęcherza.
  1. Dziecko odwiedza toaletę więcej niż 8 razy dziennie.
  2. Chęć oddania moczu jest wystarczająco silna, pojawia się nagle.
  3. Mocz jest wydalany w małych ilościach.
  4. Moczenie, nietrzymanie moczu, które występuje częściej w nocy, ale może wystąpić w ciągu dnia.
  5. Pęcherz nigdy nie jest wypełniony do końca.

Diagnostyka

Aby postawić diagnozę, lekarz przeprowadza wywiad z małym pacjentem lub jego rodzicami pod kątem obaw związanych z dolegliwościami, liczby oddawania moczu i ilości oddanego moczu.

Aby potwierdzić diagnozę i uzyskać bardziej szczegółowe informacje, stosuje się dodatkowe metody diagnostyczne, takie jak:

  • ogólne i biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu (ogólna, na obecność infekcji bakteryjnej, według Zimnitsky'ego, według Nechyporenko);
  • urografia, pirelografia;
  • RTG, MRI i CT jamy brzusznej i układu moczowego;
  • instrumentalne badania mózgu i kręgosłupa.
do treści ↑

Metody leczenia

Jak leczyć neurogenne zaburzenia pęcherza moczowego? Aby wyeliminować przyczyny i objawy pęcherza neurogennego u dziecka, stosuje się preparaty medyczne i stosuje się również terapię nielekową.

W ciężkich przypadkach dziecko wymaga operacji.

Wybór konkretnej metody leczenia zależy od wieku dziecka, ciężkości i formy patologii.

Przygotowania

Przepisuje się następujące grupy leków:

  1. Leki przeciwcholinergiczne do normalizacji komórek nerwowych (atropina).
  2. Cholinomimetyki to preparaty do przywracania aktywności układów biochemicznych organizmu (akeklidyny).
  3. Leki hormonalne zwiększające syntezę prostaglandyny (indometacyny).
  4. Leki przeciwdepresyjne (Melipramine).
  5. Środki do poprawy aktywności mózgu (Pantogam).
  6. Aminokwasy (glicyna).
  7. Leki neutralizujące działanie wapnia (nifedypiny).
  8. Depresatory roślinne (nalewka z waleriany).
  9. Kompleksy witaminowe.
  10. Immunomodulatory (lewamizol).

Zalecenia dotyczące leczenia migreny można znaleźć na naszej stronie internetowej.

Terapia nielekowa

Ten rodzaj terapii jest nie mniej ważny niż przyjmowanie leków przepisanych przez lekarza. Aby rozpocząć pozytywną dynamikę u dziecka cierpiącego na pęcherz neurogenny, rodzice muszą:

  1. Chroń dziecko przed stresem i sytuacjami, które traumatyzują jego psychikę.
  2. Aby stworzyć warunki do pełnego snu. Ponadto dziecko powinno dodatkowo odpoczywać przez 1-2 godziny w ciągu dnia. Ważne jest, aby dziecko nie wykazywało nadmiernej aktywności przed pójściem spać.
  3. Tak często, jak to możliwe, aby zabrać dziecko na spacer.
  4. Aby upewnić się, że dziecko wykonuje czynność oddawania moczu w określonym czasie. Odstępy między wizytami w toalecie powinny być stopniowo zwiększane.

Pozytywny efekt terapeutyczny dają takie metody leczenia, jak ćwiczenia Kegla, fizjoterapia (w szczególności elektroforeza, leczenie laserem, ciepło i ultradźwięki).

Chirurgia

Interwencja chirurgiczna jest zalecana w ciężkim przebiegu choroby lub w przypadku, gdy leczenie zachowawcze nie daje pożądanego efektu.

Operacja jest wykonywana za pomocą endoskopu, który jest wprowadzany przez małe nakłucie w obszarze pęcherza moczowego. W zależności od charakteru naruszeń podczas operacji wykonaj następujące czynności:

  1. Pewna ilość kolagenu jest wstrzykiwana do ust moczowodu, co pomaga zwiększyć elastyczność tego obszaru, a tym samym normalizować proces wydalania moczu.
  2. Wycięcie szyi pęcherza moczowego.
  3. Operacja normalizacji pracy akumulacji komórek nerwowych (zwojów nerwowych) zaangażowanych w regulację procesu oddawania moczu.
  4. Zwiększona objętość pęcherza.
do treści ↑

Opinia dr Komarowskiego

Pęcherz neurogenny - naruszenie procesów akumulacji i wydalania moczu - choroba, którą można odziedziczyć.

Jeśli więc rodzice dziecka zaobserwowali podobne zjawiska, ryzyko rozwoju patologii ich potomstwa jest bardzo wysokie.

Choroba wymaga poważnego leczenia, jednak stosowanie leków przed osiągnięciem przez dziecko wieku 6-7 lat nie jest uzasadnione.

Ważne jest, aby zrozumieć, że możliwe jest radzenie sobie z objawami choroby tylko wtedy, gdy dziecko ma zapewnione komfortowe warunki do przebudzenia i odpoczynku, spokojną atmosferę w rodzinie i zespole dzieci.

Prognoza

Z reguły przy odpowiednim wykrywaniu i leczeniu choroby rokowanie na gojenie jest korzystne. W przypadku braku terapii mogą rozwinąć się poważne powikłania, do trwałego zaburzenia narządów moczowych i rozwoju niewydolności nerek.

Co to jest giardioza u dziecka? Przeczytaj o tym tutaj.

Zapobieganie

Do tej pory nie ma skutecznych środków zapobiegających rozwojowi patologii w celu zmniejszenia ryzyka jej wystąpienia. Konieczne jest zidentyfikowanie i wyeliminowanie chorób, które mogą powodować neurogenny pęcherz.

Naruszenie częstotliwości i procesu oddawania moczu jest poważnym problemem, który negatywnie wpływa na jakość życia dziecka, utrudniając jego adaptację społeczną w zespole.

Ponadto problem ten może prowadzić do poważniejszych chorób, które stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia okruchów.

Dlatego zaburzenia moczu są alarmującym objawem, którego nie należy ignorować.

Uprzejmie prosimy o samodzielne leczenie. Zarejestruj się u lekarza!

Pęcherz neurogenny u dzieci

Pojęcie „neurogennego (lub neurogennego) pęcherza moczowego” obejmuje szereg zaburzeń napełniania i / lub opróżniania pęcherza moczowego, wynikających z naruszenia mechanizmów regulacji ich układu nerwowego. Jest to bardzo powszechna patologia: cierpi na nią 10 na 100 dzieci. Nawet w większości przypadków pęcherz neurogenny nie stanowi zagrożenia dla życia dziecka, jego jakość życia jest znacznie zmniejszona: spontaniczne oddawanie moczu powoduje dyskomfort, powoduje kompleksy i trudności w komunikacji z rówieśnikami. Ponadto mogą wystąpić komplikacje, które będą bardzo trudne do wyeliminowania.

Dlatego pęcherz neurogenny nie jest chorobą, która „przeminie sama” z czasem; wymaga wczesnego kompleksowego leczenia. Porozmawiamy o tym, dlaczego ta patologia występuje i jak się manifestuje, a także o zasadach jej diagnozy i leczenia w naszym artykule. Zacznijmy...

Podstawy anatomii i fizjologii

Pęcherz jest pustym organem w kształcie gruszki, umieszczonym w małej miednicy z podstawą do góry. W rzeczywistości pełni rolę zbiornika na mocz. Ma szerokie ciało i wąską szyję. Dwa - lewy i prawy - moczowód wpada do ciała, a szyjka macicy wchodzi do cewki moczowej. Ściana mięśni gładkich pęcherza moczowego, zapewniająca jej skurcz, nazywana jest „wypieraczem”, a zwieracz mięśniowy, znajdujący się w szyi, nazywany jest zwieraczem.

Mocz powstaje w nerkach, a następnie przez moczowody dostaje się do pęcherza, gdzie się gromadzi, a gdy jego ilość staje się wystarczająco duża, następuje akt oddawania moczu. Rozważmy bardziej szczegółowo fazę akumulacji i opróżniania pęcherza.

Faza akumulacji

Wypieracz jest bardzo elastyczny iw okresie gromadzenia moczu jest zrelaksowany - jest w stanie pasywnym. Zwieracz, przeciwnie, jest mocno ściśnięty - tworzy wysoki opór cewki moczowej, który blokuje przepływ moczu z pęcherza moczowego. Oprócz aparatu zwieracza mięśnie miednicy, tak zwana przepona miednicy, również zapewniają odporność cewki moczowej.

W mięśniach szyi pęcherza moczowego znajdują się receptory α-adrenergiczne, które oddziałując z hormonem noradrenaliny powodują skurcz mięśni zwieracza.

Na powierzchni mięśni gładkich pęcherza znajdują się receptory β-adrenergiczne, z interakcją noradrenaliny, z którą wypieracz rozluźnia się, zapewniając gromadzenie moczu w pęcherzu.

Faza opróżniania

Kiedy pęcherz jest napełniony, osoba odczuwa to i świadomie zmniejsza wypieracz, któremu towarzyszy rozluźnienie zwieracza i opróżnienie pęcherza.

Noworodki i dzieci w pierwszym roku życia nie mogą kontrolować oddawania moczu: odbywają się bezwiednie. Wynika to z faktu, że we wczesnym wieku łuk odruchowy jest zamknięty tylko na poziomie kręgosłupa i śródmózgowia, a korowa i podkorowa kontrola aktu oddawania moczu jest nieobecna. Dziecko rośnie, pojemność jego pęcherza wzrasta, stopniowo kontroluje się zwieracz, odruch cewki moczowej jest hamowany z udziałem ośrodków korowych i podkorowych, częstotliwość oddawania moczu spada. Dziecko nabywa pełną kontrolę korową nad aktem oddawania moczu w wieku 2,5-3 lat, ale już od półtora roku czuje wypełnienie pęcherza i zaczyna prosić o garnek.

Objawy pęcherza neurogennego pojawiają się, gdy kontrola moczu już się uformowała - zwykle zaczynając od trzech lat.

Przyczyny pęcherza neurogennego

Ta patologia powstaje w wyniku naruszenia regulacji nerwowej oddawania moczu na jednym lub kilku poziomach: obwodowym, rdzeniowym, korowym. W wyniku tych zaburzeń, stosunek i stopień aktywności wypieracza i zewnętrznego zwieracza zmiany pęcherza, pacjent ma pewne lub inne dolegliwości.

Następujące choroby mogą powodować rozwój pęcherza neurogennego u dzieci:

  • wrodzone wady rozwojowe narządów centralnego układu nerwowego;
  • urazy układu nerwowego, w tym uraz urodzenia;
  • złośliwe i łagodne nowotwory kręgosłupa;
  • przepuklina rdzeniowa;
  • porażenie mózgowe;
  • zapalenie mózgu;
  • zapalenie nerwu;
  • niedorozwój sacrum i kości ogonowej;
  • dysfunkcja autonomicznego układu nerwowego;
  • słabość odruchu kontrolującego oddawanie moczu;
  • niewydolność podwzgórzowo-przysadkowa.

Udowodniono, że żeńskie hormony płciowe - estrogeny - zwiększają wrażliwość receptorów mięśni gładkich pęcherza. Dlatego diagnoza „pęcherza neurogennego” częściej występuje u dziewcząt niż u chłopców.

Klasyfikacja

W zależności od nasilenia, dysfunkcje neurogenne pęcherza są podzielone na 3 typy:

  • płuca (jest to zespół częstego oddawania moczu w ciągu dnia, wysiłkowego nietrzymania moczu, zwilżania łóżka);
  • umiarkowany (zespół leniwy pęcherza moczowego, pęcherz hiperrefleksyjny);
  • ciężkie (zespoły Ochoa i Hinman).

W zależności od charakteru zmiany odruchu torbielowego, istnieją:

  • hiporefleksyjny pęcherz (zaburzenie to występuje, gdy zaburzenia neurologiczne są zlokalizowane w okolicy krzyżowej; istotą zaburzenia jest wydłużenie fazy napełniania i nie następuje faza opróżniania; pęcherz rozciąga się do dużych rozmiarów, mocz jest opóźniony, pęcherz może zebrać do 1,5 litra moczu ; często mocz w pęcherzu jest zainfekowany lub unosi się w moczowodzie do nerek, powodując rozwój procesu zapalnego w nich);
  • hiperrefleksyjny pęcherz (pojawia się, gdy proces patologiczny jest zlokalizowany w ośrodkowym układzie nerwowym; mocz nie gromadzi się w pęcherzu, ale gdy do niego wejdzie, jest natychmiast uwalniany - potrzeba częstego oddawania moczu, a części moczu uwalniane podczas tego są bardzo małe);
  • odruchowy pęcherz (celowe oddawanie moczu jest niemożliwe; mocz gromadzi się w pęcherzu do maksymalnej możliwej objętości wieku, po której następuje spontaniczne oddawanie moczu).

Znaki

Objawy kliniczne pęcherza neurogennego u dzieci to wszelkiego rodzaju zaburzenia układu moczowego, których nasilenie zależy od ciężkości choroby, na którą się pojawiły.

Objawy pęcherza nadreaktywnego (hiperrefleksyjnego) są następujące:

  • częste (8 razy dziennie lub więcej) oddawanie moczu;
  • pilne (nagłe, pilne) oddawanie moczu, zmuszające dziecko do pilnego biegu do toalety;
  • mała ilość moczu wydalana;
  • nocne i / lub dzienne nietrzymanie moczu;
  • gromadzenie wystarczającej ilości moczu w pęcherzu z tą postacią jest niemożliwe.

Objawy pęcherza hipotonicznego (hiporefleksyjnego) to:

  • niezwykle rzadkie (1-3 razy dziennie) oddawanie moczu;
  • duża (do półtora litra) objętość moczu wydalana;
  • powolne oddawanie moczu;
  • uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego (badanie ujawnia, że ​​po opróżnieniu pozostaje do 400 ml resztkowego moczu).

Częste oddawanie moczu przez zespół. Jego manifestacje to:

  • nagła potrzeba oddania moczu co 15–20 minut;
  • akt opróżniania pęcherza jest bezbolesny;
  • objawy utrzymują się od dwóch dni do dwóch miesięcy i ustępują same.

Leniwy pęcherz charakteryzuje się rzadkim oddawaniem moczu z nietrzymaniem moczu, zakażeniami dróg moczowych i zaparciami.

Nietrzymanie wysiłkowe jest charakterystyczne dla dorastających dziewcząt. W tej formie zaburzeń podczas ćwiczeń zauważają samoistne wydzielanie małych porcji moczu.

Nietrzymanie moczu w śmiechu jest również powszechne wśród dziewcząt w okresie dojrzewania. Podczas silnego śmiechu mimowolne oddawanie moczu odnotowuje się od małych części do całkowitego opróżnienia pęcherza.

W przypadku posturalnego pęcherza neurogennego mimowolne oddawanie moczu występuje w ciągu dnia po przejściu ciała do pozycji pionowej z poziomego. Oddawanie moczu w nocy nie jest przerwane.

Moczenie nocne. Jest to bardziej powszechne u chłopców. Charakteryzuje się spontanicznym oddawaniem moczu podczas snu dziecka.

Zespół Hinmana charakteryzuje się:

  • nietrzymanie moczu w dzień iw nocy;
  • nawracające infekcje dróg moczowych;
  • przewlekłe zaparcia;
  • spontaniczne wypróżnienie;
  • brak patologii neurologicznej i nieprawidłowości układu moczowego na dowolnym poziomie;
  • w stanie psychicznym - brak indywidualności.
  • charakteryzuje się predyspozycją dziedziczną;
  • rozwija się częściej u chłopców w wieku 3 miesięcy - 16 lat;
  • objawiający się w ciągu dnia i / lub nocnym spontanicznym oddawaniem moczu, przewlekłymi zaparciami, zakażeniami dróg moczowych;
  • istnieje wysokie prawdopodobieństwo powikłań - objawowe nadciśnienie i przewlekła choroba nerek.

Naruszenie unerwienia pęcherza, niezależnie od jego poziomu, prowadzi do poważnych naruszeń jego odżywiania, co tłumaczy częste śródmiąższowe zapalenie pęcherza, rozwijające się na tle pęcherza neurogennego. Wynikiem tego zapalenia pęcherza jest zastąpienie zapalnej tkanki łącznej (lub stwardnienie) i marszczenie pęcherza. Również powikłania opisywanego przez nas zaburzenia to przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, wodonercze, stwardnienie nerek i przewlekła choroba nerek.

Diagnoza pęcherza neurogennego

Dziecko z podejrzeniem tego zaburzenia podlega kompleksowemu badaniu.

Na podstawie skarg dziecka i / lub rodziców, historii choroby i życia, danych obiektywnych badań, lekarz podejrzewa chorobę. Potrafi to potwierdzić na podstawie wyników laboratoryjnych i instrumentalnych metod badań. Pacjentowi z podejrzeniem pęcherza neurogennego można przypisać następujące metody diagnostyczne:

  • całkowita liczba krwinek;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • badanie moczu na obecność bakterii;
  • badanie moczu według Zimnitsky'ego;
  • badanie moczu według nechyporenko;
  • USG nerek i pęcherza moczowego z określeniem objętości resztkowego moczu;
  • udawana i normalna uretrocystografia;
  • urografia (przegląd i wydalanie);
  • wstępująca pielografia;
  • ogólna radiografia narządów jamy brzusznej;
  • rezonans magnetyczny i tomografia komputerowa;
  • torbiel i moczowodowa;
  • scyntygrafia nerek;
  • urofluometria;
  • cystometria wsteczna;
  • sfinkterometria;
  • profilometria cewki moczowej;
  • elektromiografia;
  • konsultacje neurologa, psychologa, urologa, nefrologa.

Ponadto konieczne jest śledzenie liczby i objętości oddawania moczu dziennie, rejestrowanie ich czasu. Należy zauważyć, że reżim picia i temperatury w tym badaniu powinien być wygodny.

Jeśli podejrzewa się patologię organiczną centralnego układu nerwowego, pacjent może zostać przepisany:

  • elektroencefalografia;
  • echoencefalografia;
  • radiografia czaszki;
  • radiografia kręgosłupa;
  • CT lub MRI mózgu lub rdzenia kręgowego.

Leczenie

Metody leczenia pęcherza neurogennego dzielą się na:

  • nielekowy;
  • leki;
  • chirurgiczne

Rozważmy bardziej szczegółowo każdy ze wskazówek.

Leczenie bez narkotyków

Ten rodzaj terapii wyróżnia się minimalnymi skutkami ubocznymi i możliwością łączenia go z innymi metodami leczenia.

Główne obszary leczenia niefarmakologicznego to:

  • tryb ochronny z pełnym snem i dodatkowym dniem (przez 60-120 minut), brak aktywnych gier przed snem i eliminacja czynników, które traumatyzują psychikę dziecka;
  • chodzenie na świeżym powietrzu;
  • przestrzeganie przez pacjenta wcześniej ustalonego schematu oddawania moczu; stopniowy wzrost odstępu między nimi;
  • regularne stosowanie kompleksu ćwiczeń Kegla (w celu wzmocnienia mięśni miednicy);
  • fizjoterapia (ekspozycja na lasery, hiperbaryczne natlenianie, elektroforeza medyczna, terapia diadynamiczna, terapia amplipulsem, obróbka cieplna, ekspozycja na ultradźwięki, elektrostymulacja pęcherza moczowego);
  • psychoterapia.

Leczenie narkotyków

W zależności od rodzaju neurogennego zaburzenia oddawania moczu, w celu jego skorygowania można użyć kombinacji następujących leków:

  • środki antycholinergiczne (atropina, oksybutynina, ubretid, detrusitol, propyweryna);
  • cholinomimetyki (akeklidyna, bromek distygminy, galantamina);
  • inhibitory syntezy prostaglandyn (indometacyna, flurbiprofen);
  • trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (mellipramina);
  • nootropy (picamilon, pantogam);
  • aminokwasy (glicyna, kwas glutaminowy);
  • antagoniści wapnia (nifedypina);
  • leki ziołowe (preparaty korzenia pionu, waleriany, serdecznika);
  • desmopresyna;
  • witaminy z grupy B, PP, A, E w postaci tabletek lub zastrzyków;
  • adaptogeny (ekstrakt z żeń-szenia, eleutherococcus, schisandra);
  • korektory odporności (lewamizol).

Powyższe leki są zwykle przepisywane na 1-1,5 miesiąca po 1-1,5 miesiąca. Jeśli pacjentowi wydaje się, że przyjmuje dużą liczbę leków, ich jednoczesny odbiór jest niepożądany - powinny być przepisywane kolejno.

Aby zmniejszyć ton ściany pęcherza, możliwe jest wprowadzenie do jego ściany toksyny botulinowej, kapsaicyny, rezinferetoksina.

W przypadku dużej objętości resztkowego moczu z hipotonicznym pęcherzem pacjent czasami otrzymuje cewnikowanie.

Jako środek do leczenia zakażeń dróg moczowych stosują antybiotyki o szerokim spektrum działania (na przykład cefalosporyny), uroseptics (furagin, kwas nalidyksowy), złożone preparaty pochodzenia roślinnego (cananephron, trinefron). Aby zapobiec nawrotowi zakażenia, po ustąpieniu ostrych objawów, zaleca się leczenie podtrzymujące tymi samymi lekami w małych dawkach przez 30-45 dni.

Leczenie chirurgiczne

Ten kierunek neurogennej terapii pęcherza moczowego stosuje się w przypadkach, w których metody konserwatywne są nieskuteczne lub z istniejącymi organicznymi przyczynami zaburzeń moczowych.

Z reguły zabiegi chirurgiczne wykonywane są z wykorzystaniem technik endoskopowych i wykonywane są w następującym zakresie:

  • implantacja kolagenu w ustach moczowodu;
  • przezcewkowa resekcja szyi pęcherza moczowego;
  • operacja na zwojach biorących udział w regulacji oddawania moczu

Dodatkowo można wykonać operację w celu zwiększenia objętości pęcherza.

Rokowanie i zapobieganie

Rokowanie jest korzystne, z zastrzeżeniem terminowej diagnozy i odpowiedniego leczenia zaburzeń oddawania moczu.

Miarą pierwotnej prewencji pęcherza neurogennego jest zapobieganie rozwojowi chorób, przed którymi rozwijają się zaburzenia oddawania moczu. Aby zapobiec rozwojowi powikłań, należy niezwłocznie rozpocząć kompleksowe leczenie pęcherza neurogennego u dzieci.

Dzieci z tą diagnozą powinny przebywać w przychodni z kontrolą badań moczu 1 raz w ciągu 3 miesięcy i na tle chorób towarzyszących, kontrola oddawania moczu, USG dróg moczowych raz w roku.

N. A. Ermakova, urolog, mówi, że taki neurogenny pęcherz:

Pęcherz neurogenny u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci - zaburzenia czynnościowe napełniania i opróżniania pęcherza moczowego, związane z naruszeniem mechanizmów regulacji nerwowej. Pęcherz neurogenny u dzieci może objawiać się niekontrolowanym, częstym lub rzadkim oddawaniem moczu, nagłym parciem na mocz, nietrzymaniem moczu lub zatrzymaniem moczu, zakażeniami dróg moczowych. Rozpoznanie pęcherza neurogennego u dzieci przeprowadza się zgodnie z badaniami laboratoryjnymi, ultrasonograficznymi, radiologicznymi, endoskopowymi, radioizotopowymi i urodynamicznymi. Pęcherz neurogenny u dzieci wymaga kompleksowego leczenia, w tym terapii farmakologicznej, fizjoterapii, fizjoterapii, korekty chirurgicznej.

Pęcherz neurogenny u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci - dysfunkcja zbiornika i ewakuacji pęcherza moczowego z powodu zaburzeń regulacji nerwowej oddawania moczu na poziomie centralnym lub obwodowym. Pilność problemu pęcherza neurogennego w pediatrii i urologii dziecięcej wynika z dużej częstości występowania choroby w dzieciństwie (około 10%) i ryzyka rozwoju wtórnych zmian w narządach moczowych.

Dojrzały, w pełni kontrolowany dzień i noc, schemat oddawania moczu tworzy się u dziecka o 3-4 lata, przechodząc od nieuwarunkowanego odruchu rdzeniowego do złożonego dobrowolnego odruchu. Ośrodki korowe i podkorowe mózgu, centra unerwienia rdzeniowego lędźwiowo-krzyżowego rdzenia kręgowego i sploty nerwów obwodowych biorą udział w jego regulacji. Zakłóceniu unerwienia pęcherza neurogennego u dzieci towarzyszą zaburzenia funkcji ewakuacyjnej zbiornika i mogą powodować rozwój odpływu pęcherzowo-moczowodowego, megauretera, wodonercza, zapalenie pęcherza moczowego, odmiedniczkowe zapalenie nerek, przewlekłą niewydolność nerek. Pęcherz neurogenny znacznie obniża jakość życia, tworzy fizyczny i psychiczny dyskomfort oraz niedostosowanie społeczne dziecka.

Przyczyny pęcherza neurogennego u dzieci

Podstawą pęcherza neurogennego u dzieci są zaburzenia neurologiczne o różnym poziomie, prowadzące do niewystarczającej koordynacji aktywności wypieracza i / lub zwieracza zewnętrznego pęcherza moczowego podczas gromadzenia i wydalania moczu.

Pęcherz neurogenny u dzieci może rozwijać się z organicznymi uszkodzeniami ośrodkowego układu nerwowego z powodu wrodzonych wad rozwojowych (mielodysplazja), urazów, chorób nowotworowych i zapalnych zwyrodnieniowych kręgosłupa, mózgu i rdzenia kręgowego (uraz urodzenia, porażenie mózgowe, przepuklina rdzeniowa, ageneza i dysgeneza kości krzyżowej i kości ogonowej, itp. ), prowadzące do częściowej lub całkowitej dysocjacji ośrodków nerwów nadrdzeniowych i rdzeniowych z pęcherzem.

Pęcherz neurogenny u dzieci może być spowodowany niestabilnością i osłabieniem czynnościowym rozwiniętego odruchu kontrolowanego oddawania moczu, a także naruszeniem jego regulacji neurohumoralnej związanej z niewydolnością podwzgórzowo-przysadkową, opóźnionym dojrzewaniem ośrodków ślinowych macicy, dysfunkcją autonomicznego układu nerwowego, zmianami czułości receptora i rozciąganiem mięśni. Zasadnicze znaczenie ma natura, poziom i stopień uszkodzenia układu nerwowego.

Pęcherz neurogenny występuje częściej u dziewcząt, co wiąże się z wyższym nasyceniem estrogenów, co zwiększa czułość receptorów wypieracza.

Klasyfikacja pęcherza neurogennego u dzieci

Zgodnie ze zmianami odruchu pęcherzyka żółciowego rozróżnia się pęcherz hiperrefleksyjny (stan spastyczny wypieracza znajduje się w fazie akumulacji), normalny odruch pęcherza i odruch odbytu (hipotonia wypieracza znajduje się w fazie uwalniania). W przypadku hiporefleksji wypieracza odruch oddawania moczu występuje, gdy objętość czynnościowa pęcherza jest znacznie wyższa niż norma wieku, w przypadku hiperrefleksji, na długo przed nagromadzeniem normalnej ilości moczu w wieku. Najcięższa jest forma odruchowa pęcherza neurogennego u dzieci z niemożnością samokontrakcji pełnego i zatłoczonego pęcherza i mimowolnego oddawania moczu.

Zgodnie z adaptowalnością wypieracza do wzrastającej objętości moczu pęcherz neurogenny u dzieci można dostosować i nie przystosować (niehamowany).

Zaburzenia neurogenne pęcherza moczowego u dzieci mogą występować w łagodnych postaciach (zespół moczu w ciągu dnia, moczenie, wysiłkowe nietrzymanie moczu); umiarkowany (zespół leniwy pęcherza i niestabilny pęcherz); ciężkie (zespół Hinmana - dysergia zwyrodnieniowa zwieracza, zespół Ochoa - zespół moczowo-twarzowy).

Objawy pęcherza neurogennego u dzieci

Pęcherz neurogenny u dzieci charakteryzuje się różnymi zaburzeniami oddawania moczu, których nasilenie i częstość manifestuje się poziomem uszkodzenia układu nerwowego.

Przy neurogennej nadpobudliwości pęcherza, która przeważa u małych dzieci, występuje zwiększone oddawanie moczu (> 8 razy / dobę) w małych porcjach, pilne (imperatywne) popędy, nietrzymanie moczu, moczenie.

Posturalny pęcherz neurogenny u dzieci objawia się tylko wtedy, gdy ciało przechodzi z pozycji poziomej do pionowej i charakteryzuje się częstomoczem w ciągu dnia, niezakłóconym nocnym nagromadzeniem moczu z normalną objętością porannej porcji.

Nietrzymanie wysiłkowe u dziewcząt w okresie dojrzewania może wystąpić podczas ćwiczeń w postaci braku małych porcji moczu. W przypadku dyssynergii wypieracza-zwieracza charakteryzuje się całkowitym zatrzymaniem moczu, mikkacją podczas wysiłku, niecałkowitym opróżnieniem pęcherza.

Neurogenne niedociśnienie pęcherza moczowego u dzieci objawia się brakującym lub rzadkim (do 3 razy) oddawaniem moczu z pełnym i przepełnionym (do 1500 ml) pęcherzem moczowym, powolnym oddawaniem moczu z napięciem ściany brzucha, uczuciem niepełnego opróżniania z powodu dużej objętości (do 400 ml) resztkowy mocz. Możliwa jest paradoksalna ischuria z niekontrolowanym wydalaniem moczu z powodu świtania zewnętrznego zwieracza, rozciągnięta pod naciskiem przepełnionego pęcherza. W przypadku leniwego pęcherza moczowego rzadkie oddawanie moczu łączy się z nietrzymaniem moczu, zaparciami i zakażeniami dróg moczowych (ZUM).

Hipotonia neurogenna pęcherza moczowego u dzieci predysponuje do rozwoju przewlekłego zapalenia dróg moczowych, upośledzenia przepływu krwi przez nerki, bliznowacenia miąższu nerki i powstawania wtórnych zmarszczek nerkowych, miażdżycy i przewlekłej niewydolności nerek.

Diagnoza pęcherza neurogennego u dzieci

W przypadku zaburzeń układu moczowego u dziecka konieczne jest wszechstronne badanie z udziałem pediatry, urologa dziecięcego, nefrologa dziecięcego, neurologa dziecięcego i psychologa dziecięcego.

Diagnoza pęcherza neurogennego u dzieci obejmuje gromadzenie wywiadu (rodzinne pogorszenie, uraz, patologia układu nerwowego itp.), Ocena wyników laboratoryjnych i instrumentalnych metod badania układu moczowego i nerwowego.

Aby zidentyfikować ZUM i zaburzenia czynnościowe nerek w pęcherzu neurogennym u dzieci, przeprowadza się ogólną i biochemiczną analizę moczu i krwi, Zimnitsky'ego, Nechiporenko i badanie bakteriologiczne moczu.

Badania urologiczne pęcherza neurogennego obejmują ultrasonografię nerek i pęcherza moczowego dziecka (z resztkowym oznaczeniem moczu); Badanie rentgenowskie (cystografia pochwy, przegląd i urografia wydalnicza); CT i MRI nerek; endoskopia (uretroskopia, cystoskopia), badanie radioizotopowe nerek (scyntygrafia).

Aby ocenić stan pęcherza moczowego u dziecka, codzienny rytm (liczba, czas) i objętość spontanicznego oddawania moczu są monitorowane w normalnych warunkach picia i temperatury. Badanie urodynamiczne stanu funkcjonalnego dolnych dróg moczowych ma wysoką wartość diagnostyczną w pęcherzu neurogennym u dzieci: uroflowmetry, pomiar ciśnienia wewnątrzpęcherzowego podczas naturalnego napełniania pęcherza, cystometrię wsteczną, profilometrię cewki moczowej i elektromiografię.

Leczenie pęcherza neurogennego u dzieci

W zależności od rodzaju, nasilenia zaburzeń i chorób współistniejących w pęcherzu neurogennym u dzieci stosuje się zróżnicowane taktyki leczenia, w tym terapię nielekową i lekową oraz interwencję chirurgiczną. Wykazano zgodność z reżimem ochronnym (dodatkowy sen, chodzenie na świeżym powietrzu, wykluczenie sytuacji psycho-traumatycznych), zaliczenie kursów fizjoterapii, fizjoterapia (elektroforeza medyczna, terapia magnetyczna, elektrostymulacja pęcherza moczowego, USG) i psychoterapia.

Przy podawaniu wzmożone wypieracza M holinoblokatory (atropina, dzieci powyżej 5 roku - oksybutynina), trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne (imipramina), antagoniści Ca + (terodilin, nifedypina), ziół (waleriany, pospolity), środki nootropowe (kwas hopantenic, pikamilon). Do leczenia pęcherza neurogennego z moczenie nocne u dzieci w wieku powyżej 5 lat stosuje się analog hormonu antydiuretycznego przysadki mózgowej, desmopresyny.

W przypadku niedociśnienia pęcherza moczowego zaleca się obowiązkowe oddawanie moczu zgodnie z harmonogramem (co 2-3 godziny), okresowe cewnikowanie, podawanie cholinomimetyczne (akeklidyna), środki antycholinesterazowe (distigmin), adaptogeny (eleutherococcus, schizandra), glicyna, kąpiele terapeutyczne z solą morską.

W celu zapobiegania ZUM u dzieci z neurogennym niedociśnieniem pęcherza moczowego, uroseptycy są przepisywani w małych dawkach: nitrofurany (furazydyna), oksychinolony (nitroksolina), fluorochinolony (kwas nalidyksowy), terapia immunokorekcyjna (lewamizol), dobroczynki.

W pęcherzu neurogennym u dzieci wykonuje się zastrzyki wewnątrztchawkowe i cewnikowe toksyny botulinowej, endoskopowe interwencje chirurgiczne (przezcewkowa resekcja szyi pęcherza moczowego, implantacja kolagenu w ustach moczowodu, operacja zwojów nerwowych odpowiedzialnych za oddawanie moczu), zwiększenie objętości pęcherza moczowego, klatki moczowej i jelita dwunastnicy.

Prognoza i zapobieganie pęcherzowi neurogennemu u dzieci

Przy odpowiedniej taktyce medycznej i behawioralnej rokowanie pęcherza neurogennego u dzieci jest najkorzystniejsze w przypadku nadpobudliwości wypieracza. Obecność resztkowego moczu w pęcherzu neurogennym u dzieci zwiększa ryzyko rozwoju ZUM i zaburzeń czynnościowych nerek, aż do CRF.

W celu zapobiegania powikłaniom ważne jest wczesne wykrywanie i terminowe leczenie neurogennych zaburzeń pęcherza moczowego u dzieci. Dzieci z pęcherzem neurogennym wymagają obserwacji i okresowego badania urodynamiki.

Leczenie przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek w ostrej fazie

Patologia nerek