Nadreaktywny pęcherz

Pęcherz nadreaktywny - choroba charakteryzująca się częstym pragnieniem wydalania moczu, któremu często towarzyszy nietrzymanie moczu. Ponieważ pęcherz jest całkowicie złożony z mięśni, oznacza to, że z tą dolegliwością osoba nie jest w stanie samodzielnie powstrzymać emisji moczu. Przy tym zaburzeniu tkanka mięśniowa zaczyna reagować nawet na małą kumulację płynu, podczas gdy osoba odczuwa stałą pełnię pęcherza i wielokrotnie odwiedza toaletę. Pomimo takiego dyskomfortu pacjent cierpiący na taką chorobę przyjmuje bardzo małą ilość moczu jednocześnie, a czasami kilka kropli.

Zaburzenie to jest najbardziej charakterystyczne dla połowy kobiet - kobiety powyżej czterdziestego roku życia są często podatne. U mężczyzn połowa jest znacznie rzadziej spotykana i zwykle dotyczy wieku podeszłego od sześćdziesięciu lat. Bardzo często objawy choroby manifestują się gwałtownie i nieoczekiwanie, że osoba nie może samodzielnie trzymać moczu. W niektórych przypadkach ta okoliczność zmusza pacjenta do noszenia pieluch dla dorosłych, ponieważ nie ma innego sposobu, aby ukryć to zaburzenie, z wyjątkiem leczenia.

Etiologia

Przyczyny zespołu nadreaktywnego pęcherza u mężczyzn i kobiet mogą służyć różnym chorobom, w tym:

  • łagodny nowotwór gruczołu krokowego (powoduje to zwężenie kanału moczowego);
  • szeroki zakres różnorodności zaburzeń struktury mózgu, na przykład urazowe uszkodzenia mózgu, krwotoki, onkologia;
  • zaburzenia rdzenia kręgowego - guzy, przepuklina międzykręgowa, urazy i siniaki, powikłania po zabiegu;
  • cukrzyca;
  • upośledzenie umysłowe;
  • uderzenia;
  • zaburzenia układu nerwowego;
  • różne zatrucia organizmu toksycznymi chemikaliami, alkoholem, przedawkowaniem narkotyków;
  • wrodzone nieprawidłowości w budowie kanału moczowego;
  • zmiany hormonalne u kobiet, zwłaszcza w okresie zaprzestania miesiączki. Dlatego kobiety są bardziej podatne na tę chorobę.

Ponadto, przedłużający się wpływ stresujących sytuacji, komunikacja z nieprzyjemnymi ludźmi i niekorzystne warunki pracy mogą służyć jako czynniki manifestacji nadreaktywnego pęcherza. Ciąża u kobiet może powodować tę chorobę, a także nietrzymanie moczu, ponieważ płód ściska pęcherz. Ważną rolę odgrywa kategoria wiekowa - występowanie takiego zaburzenia u młodych ludzi jest niezwykle rzadkie. Ale w niektórych przypadkach nadpobudliwość pęcherza obserwuje się u dzieci, ale przyczyny tego są zupełnie inne:

  • zwiększona aktywność dziecka;
  • nadmierne spożycie płynów;
  • silny stres;
  • nieoczekiwany i intensywny strach;
  • wrodzona patologia cewki moczowej.

Czynniki te są przyczyną tej choroby w młodszej kategorii wiekowej. Nie możemy jednak zapominać, że w przypadku dzieci poniżej trzeciego roku życia niekontrolowana emisja moczu jest dość charakterystyczna. W przypadku, gdy objawy nadreaktywnego pęcherza są obserwowane u młodzieży, należy natychmiast zwrócić się o pomoc do specjalistów, ponieważ może to być spowodowane zaburzeniami psychicznymi, które najlepiej leczyć w początkowej fazie.

Odmiany

Nadreaktywny pęcherz może przejawiać się w kilku formach:

  • idiopatyczny - w którym nie można określić czynników występowania;
  • neurogenne - główne przyczyny manifestacji związanej z upośledzonym funkcjonowaniem ośrodkowego układu nerwowego.

Pomimo cienkiego połączenia pęcherza moczowego z układem nerwowym, w większości przypadków przyczyną pojawienia się zaburzeń nietrzymania moczu jest właśnie z powodu różnych infekcji i chorób.

Objawy

Oprócz głównego objawu pęcherza nadreaktywnego - nietrzymania moczu, istnieje kilka objawów charakterystycznych dla tego zaburzenia:

  • powtarzające się pragnienie oddania moczu. Pomimo odczucia pełnego pęcherza uwalniana jest niewielka ilość płynu;
  • silna potrzeba opróżnienia (często jest tak silna, że ​​osoba nie ma czasu, aby dotrzeć do toalety);
  • wydalanie moczu w nocy lub we śnie. W normalnym stanie mięśni pęcherza osoba nie wstaje w nocy, aby zaspokoić tę potrzebę;
  • mimowolne uwolnienie kilku kropel cieczy;
  • wydalanie moczu w kilku etapach, tj. po zakończeniu pierwszego procesu, druga fala uwalniania moczu następuje po rozciągnięciu.

Jeśli dana osoba ma ochotę opróżnić więcej niż dziewięć razy w ciągu dnia i co najmniej trzy razy w nocy, jest to pierwszy objaw, że jest podatny na taką chorobę jak pęcherz nadreaktywny. Ale ta ilość może się różnić w zależności od ilości spożywanego płynu, alkoholu lub leków moczopędnych. W normalnym stanie taki proces zachodzi mniej niż dziesięć razy dziennie i na ogół nie jest obserwowany w nocy. Zarówno kobiety, jak i mężczyźni mogą doświadczać jednego lub więcej z powyższych objawów.

Komplikacje

W przypadku niewłaściwego lub przedwczesnego leczenia choroby mogą wystąpić następujące konsekwencje:

  • ciągły niepokój, aw rezultacie niska koncentracja na sprawach domowych lub pracy;
  • długotrwałe depresje, które mogą rozwinąć się w apatię;
  • pojawienie się bezsenności w wyniku zaburzeń snu;
  • utrata zdolności przystosowania się do warunków społecznych;
  • występowanie wrodzonych nieprawidłowości u dziecka, jeśli choroba została zdiagnozowana u kobiety w ciąży.

Warto zauważyć, że u dzieci powikłania powstają znacznie szybciej niż u dorosłych.

Diagnostyka

W diagnostyce pęcherza nadreaktywnego najważniejsze jest wykluczenie innych chorób dróg moczowych. W tym celu użyj zestawu środków diagnostycznych, w tym:

  • zbieranie pełnych informacji od pacjenta o możliwych przyczynach wystąpienia, czasie pojawienia się pierwszych objawów, czy towarzyszą im bolesne doznania. Lekarze zalecają prowadzenie dziennika toaletowego, w którym należy rejestrować częstotliwość wizyt i przybliżoną ilość uwolnionego płynu;
  • analiza historii przypadków najbliższych krewnych i czynników dziedzicznych;
  • analiza moczu, ogólne i biochemiczne, prowadzenie badań na Nechiporenko - wskaże patologię nerek lub narządów zaangażowanych w emisję moczu, a Zimnitsky - w którym badanie moczu zbierane dziennie;
  • wysiew moczu do wykrywania bakterii lub grzybów;
  • USG pęcherza moczowego;
  • MRI;
  • badanie kanału emisji moczu za pomocą narzędzia takiego jak cystoskop;
  • radiografia za pomocą środka kontrastowego, który pomoże zidentyfikować patologie w strukturze tych narządów wewnętrznych;
  • studium urodynamiczne o złożonej naturze.

Ponadto możesz potrzebować dodatkowej porady neurologa, ponieważ choroba często wiąże się z zaburzeniami układu nerwowego.

Leczenie

Leczenie nadreaktywnego pęcherza moczowego, podobne do diagnozy, składa się z kilku środków. Głównym zadaniem terapii jest nauczenie się, jak kontrolować pragnienia iw razie potrzeby je powstrzymać. Kompleks zabiegowy składa się z:

  • przyjmowanie poszczególnych leków, w zależności od przyczyny zaburzenia;
  • stosowanie specjalnych leków, które wpływają na funkcjonowanie układu nerwowego;
  • wykonywanie specjalnych ćwiczeń fizycznych wzmacniających mięśnie miednicy;
  • opracowanie prawidłowego dziennego schematu. Aby odpocząć, pozostaw co najmniej osiem godzin dziennie, nie pij płynu na kilka godzin przed snem;
  • racjonalizacja życia codziennego - ma na celu uniknięcie stresu lub nieprzyjemnej komunikacji, zwiększenie czasu spędzanego na świeżym powietrzu;
  • metody fizjoterapeutyczne leczenia, na przykład elektrostymulacja, leczenie prądem i elektroforezą, akupunktura.

Interwencja chirurgiczna jest stosowana tylko w przypadkach, gdy inne metody terapii były nieskuteczne. W takich przypadkach wykonaj kilka rodzajów operacji:

  • dodatkowe zaopatrzenie nerwów w pęcherz;
  • wprowadzenie sterylnego płynu do pęcherza, co zwiększy rozmiar narządu;
  • wprowadzenie do ścian ciała za pomocą zastrzyków specjalnych preparatów, których głównym zadaniem jest zakłócenie transmisji impulsów nerwowych;
  • zastąpienie niewielkiej części pęcherza jelitami;
  • usunięcie pewnej części ciała, ale błona śluzowa pozostaje na miejscu.

Te interwencje medyczne są zalecane nie tylko dla dorosłych mężczyzn i kobiet, ale także dla dzieci.

Zapobieganie

Aby zapobiec wystąpieniu tego zespołu, konieczne jest:

  • obserwować u urologa mężczyzn przynajmniej raz w roku, a u ginekologa u kobiet przynajmniej dwa razy w roku;
  • skonsultować się ze specjalistą w odpowiednim czasie (przy pierwszych objawach naruszenia emisji moczu);
  • monitorować ilość uwolnionego płynu;
  • unikać stresujących sytuacji;
  • kobiety w ciąży regularnie odwiedzają ginekologa położnika;
  • zabrać dziecko na konsultację z psychologiem dziecięcym;
  • prowadzić zdrowy tryb życia, nie narażać dzieci na bierne palenie.

Nadreaktywny pęcherz u kobiet: objawy i leczenie

Pęcherz nadreaktywny (OAB) to połączenie objawów spowodowanych spontanicznym skurczem mięśni pęcherza podczas gromadzenia moczu. Te funkcje obejmują:

  • częste oddawanie moczu;
  • pragnienie opróżnienia bańki w nocy;
  • niepohamowane popędy, które mogą prowadzić do nietrzymania moczu.

Rozpowszechnienie

Około jedna na pięć osób dorosłych na świecie cierpi na tę chorobę. Kobiety cierpią częściej niż mężczyźni, zwłaszcza niektóre formy choroby. OAB występuje u 16% rosyjskich kobiet. Jednak mit, że OAB jest chorobą wyłącznie kobiet, wiąże się ze znacznie rzadszym leczeniem mężczyzn na ten temat przez lekarza. Największa liczba pacjentów choruje w wieku około 40 lat, aw ciągu następnych 20 lat wskaźnik zapadalności wśród populacji kobiet jest wyższy. Wśród pacjentów w wieku powyżej 60 lat liczba mężczyzn stopniowo wzrasta.

Częstość występowania tej choroby jest porównywalna z częstością występowania cukrzycy lub depresji, to znaczy jest dość rozpowszechnioną chorobą przewlekłą. Cechą tej choroby jest to, że nawet w Stanach Zjednoczonych 70% pacjentów z jakiegoś powodu nie otrzymuje leczenia.
Wynika to głównie z ograniczenia pacjentów i słabej świadomości możliwości leczenia tej choroby. Dlatego pacjenci dostosowują się, zmieniając swój zwykły sposób życia, podczas gdy jego jakość jest znacznie ograniczona. Podróże długodystansowe, a nawet regularne zakupy lub wycieczka stają się niemożliwe. Naruszona noc snu. Pacjenci rzadziej spotykają się z rodziną, przyjaciółmi. Naruszono ich pracę w zespole. Wszystko to prowadzi do naruszenia adaptacji społecznej pacjentów z OAB, czyniąc tę ​​chorobę istotnym problemem medycznym i społecznym.

Należy zauważyć niską świadomość nie tylko pacjentów, ale także lekarzy w sprawach związanych z przyczynami, objawami, diagnozą i leczeniem choroby.

Powody

Jak sama nazwa wskazuje, nadpobudliwość idiopatyczna ma niewyjaśnioną przyczynę. Uważa się, że rozwój jego rozwoju obejmował uszkodzenia zakończeń nerwowych odpowiedzialnych za pracę mięśni pęcherza moczowego, jak również zmiany w strukturze tego mięśnia. W miejscach, w których unerwienie mięśni jest osłabione, zwiększa się pobudliwość komórek mięśniowych sąsiadujących ze sobą. Jednocześnie odruchowy skurcz komórki mięśniowej, jako reakcja łańcuchowa, wywołana przez rozciąganie pęcherza podczas jego napełniania, jest przenoszony wzdłuż całej ściany narządu. Taka teoria wyjaśniająca rozwój nadpobudliwości poprzez nadmierną reakcję skurczową komórek podczas odnerwienia (brak normalnej regulacji nerwowej) jest ogólnie akceptowana.

Czynniki przyczyniające się do rozwoju OAB:

  • płeć żeńska;
  • zaawansowany wiek (60 lat lub więcej);
  • zespół jelita drażliwego;
  • depresja, niestabilność emocjonalna, przewlekłe napięcie nerwowe.

Predyspozycje kobiet do rozwoju choroby wynikają, jak uważają eksperci, z niższego poziomu serotoniny w ich mózgach. Zmniejsza się dalej podczas wszelkich zmian hormonalnych, co sprawia, że ​​kobieta początkowo częściej pada ofiarą choroby.

U pacjentów w podeszłym wieku skłonność do pojawienia się OAB jest spowodowana zmniejszeniem elastyczności mięśnia pęcherza moczowego i jego niedokrwieniem, to znaczy niedostatecznym ukrwieniem. Czynniki te prowadzą do śmierci komórek mięśniowych i uszkodzenia nerwów odpowiedzialnych za prawidłowy rytm oddawania moczu. Rozpoczyna również reakcję łańcuchową komórek mięśniowych związanych z odnerwieniem mięśnia pęcherza moczowego.

Procesy zapalne układu moczowo-płciowego są kolejnym czynnikiem prowokacyjnym, charakterystycznym głównie dla kobiet.

Nadpobudliwość neurogenna występuje u ludzi obu płci z tą samą częstotliwością. Jest to spowodowane uszkodzeniem szlaków, które przewodzą impulsy nerwowe w rdzeniu kręgowym i leżących powyżej ośrodkach nerwowych. W tym przypadku zaatakowany mózg powoduje sygnały opróżniania z niepełnym pęcherzem, powodując klasyczną klinikę OAB. Nadczynność neurogenna występuje w guzach mózgu, wyraźnej miażdżycy, chorobie Parkinsona, urazach i krwotokach w mózgu i rdzeniu kręgowym.

Zewnętrzne przejawy

Istnieją trzy główne objawy OAB:

  • oddawanie moczu częściej 8 razy dziennie (z czego więcej niż raz w nocy);
  • pilne (pilne), nagłe i bardzo silne popędy przynajmniej dwa razy dziennie;
  • nietrzymanie moczu.

Najsilniejszym objawem jest częste oddawanie moczu, co czasami powoduje całkowitą niepełnosprawność pacjentów i prowadzi do pochopnych decyzji z poważnymi konsekwencjami.

Nietrzymanie moczu występuje rzadziej, ale jest jeszcze trudniejsze. W ciągu trzech lat u około jednej trzeciej pacjentów objaw ten znika bez leczenia lub pojawia się ponownie.

Diagnostyka

Skargi, historia życia pacjenta i choroba są badane. Pacjent jest proszony o prowadzenie dziennika moczu przez co najmniej trzy dni. Będzie to duża oszczędność czasu, jeśli pacjent przyjdzie na pierwotną wizytę u urologa z wypełnionym dziennikiem.

Dziennik powinien wskazywać czas oddawania moczu i ilość wydalanego moczu. Bardzo przydatne dodatkowe informacje:

  • obecność imperatywnych („rozkazujących”) pragnień;
  • epizody nietrzymania moczu;
  • użycie specjalnych podkładek i ich liczby;
  • objętość płynu spożywanego dziennie.

Podczas zbierania historii należy zwrócić szczególną uwagę na choroby neurologiczne i ginekologiczne, a także na cukrzycę. Pamiętaj, aby wyjaśnić informacje na temat porodu i operacji na mięśniach krocza.

Wykonuje się badanie pochwy i test na kaszel (podczas tego badania kobieta jest proszona o kaszel). Przeprowadzić badanie USG macicy, nerek, pęcherza moczowego. Zrób test moczu, spraw, by był rośliną wykrywającą infekcję. Pacjent powinien zostać zbadany przez neurologa i przedstawić szczegółowy wniosek.

Badania urodynamiczne były wcześniej uważane za integralną część diagnozy. Dali jednak użyteczne informacje tylko u połowy pacjentów z OAB. Dlatego dzisiaj złożone badanie urodynamiczne (KTÓRE) zostało wyznaczone w następujących przypadkach:

  • trudność w postawieniu diagnozy;
  • mieszane nietrzymanie moczu;
  • poprzednia operacja miednicy;
  • współistniejące choroby układu nerwowego;
  • niepowodzenie leczenia;
  • planowanie potencjalnie trudnego leczenia, takiego jak chirurgia;
  • podejrzewana neurogenna nadpobudliwość.

Jeśli podejrzewa się nadpobudliwość neurogenną, neurolog powinien również przepisać następujące badania:

  • badanie somatosensorycznych potencjałów wywołanych;
  • rezonans magnetyczny lub tomografia komputerowa mózgu i kręgosłupa.

Leczenie

Terapia OAB nie jest dobrze rozwinięta. Wynika to z różnorodnej prezentacji klinicznej i indywidualnych manifestacji. Ponadto stosowane leki są często nieskuteczne i toksyczne.

Główne kierunki leczenia:

  • nielekowy;
  • leczniczy;
  • chirurgiczne

Jako niezależna metoda leczenia oraz w połączeniu z przepisywaniem leków stosowano terapię behawioralną. Polega na nawyku pacjenta kontrolowania pracy pęcherza, traktując go jako niegrzeczne dziecko, dla którego musi być uważnie monitorowany. Konieczne jest oddawanie moczu w regularnych odstępach czasu w ciągu dnia, zwiększając je coraz bardziej. Takie szkolenie jest szczególnie przydatne w przypadku osłabienia popędu i nietrzymania moczu.

W młodym wieku zaleca się wykonywanie ćwiczeń Kegla. Wiele kobiet zna je od urodzenia, kiedy używały ich do treningu mięśni dna miednicy. Te techniki pozwolą ci trenować mięśnie wokół cewki moczowej.

Terapia behawioralna i fizjoterapia praktycznie nie mają przeciwwskazań, są nieszkodliwe i bezpłatne, co pozwala nam polecić je przeważającej większości pacjentów.

Leczenie chirurgiczne obejmuje następujące operacje:

  • odnerwienie pęcherza (ustanie transmisji impulsów powodujących zmniejszenie wypieracza);
  • mektomia deutrusora, zmniejszająca obszar zbyt wrażliwej powierzchni mięśniowej;
  • jelitowe tworzywa sztuczne, w których część ściany pęcherza jest zastąpiona ścianą jelitową, która nie jest zdolna do imperatywnych skurczów.

Takie operacje są złożone i wykonywane tylko dla indywidualnych wskazań.

Podstawą leczenia pacjentów z OAB są leki. Spośród nich wiodą środki antycholinergiczne. Ich działanie opiera się na tłumieniu receptorów muskarynowych odpowiedzialnych za skurcz mięśni pęcherza moczowego. Blokada receptorów powoduje spadek aktywności mięśni, objawy OAB zmniejszają się lub znikają.

Jednym z pierwszych leków z tej grupy jest oksybutynina (Driptan), opracowana w połowie ubiegłego wieku. Jest dość skuteczny, ale ma szereg działań niepożądanych: suchość w ustach, niewyraźne widzenie, zaparcia, szybkie bicie serca, senność i inne. Takie działania niepożądane doprowadziły do ​​poszukiwania nowych form podawania leku: przezrektalnego, dopęcherzowego, przezskórnego. Opracowano również formę powolnego uwalniania, która przy tej samej skuteczności ma znacznie lepszą tolerancję i jest przyjmowana raz dziennie. Niestety w Rosji nie jest jeszcze zarejestrowany.

Chlorek Trospium jest również szeroko stosowany. Pod względem skuteczności jest zbliżony do oksybutyniny, ale jest lepiej tolerowany. Jego skuteczność i bezpieczeństwo są klinicznie potwierdzone.

Specjalnie zaprojektowany do leczenia tolterodyny OAB. Pod względem wydajności jest porównywalny z dwoma pierwszymi lekami, ale jest znacznie lepiej tolerowany. Lek jest dobrze przebadany. Jego optymalna dawka to 2 mg dwa razy dziennie. Istnieje również powoli uwalniająca się postać leku, o wiele mniej prawdopodobne, że spowoduje suchość w ustach. Ta forma może być stosowana w dużych dawkach, co pozwala całkowicie pozbyć się objawów choroby.

Tolterodyna ma następujące przeciwwskazania:

  • zatrzymanie moczu (częściej u mężczyzn);
  • nieleczona jaskra z zamkniętym kątem przesączania;
  • myasthenia gravis;
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego w ostrej fazie;
  • megakolon (rozszerzenie jelit).

Wszyscy pozostali pacjenci odczuli znaczne objawy po 5 dniach przyjmowania.

Maksymalny efekt jest widoczny w 5 8 tygodniach odbioru. Jednak, aby to utrzymać, musisz stale brać te leki. Ich odwołanie doprowadzi do nawrotu choroby.

Inny możliwy efekt po zastosowaniu jakichkolwiek środków antycholinergicznych, w tym tolterodyny, stanowi naruszenie kurczliwości pęcherza. Występuje niepełne opróżnianie, które może powodować stałe zatrzymywanie moczu w moczowodzie i miedniczce nerkowej wraz z rozwojem późniejszej przewlekłej niewydolności nerek. Dlatego, gdy pojawia się uczucie niepełnego opróżnienia pęcherza moczowego, pacjenci otrzymujący te leki powinni natychmiast skonsultować się z lekarzem. Obserwując takich pacjentów, objętość resztkowego moczu (nie uwolnionego podczas oddawania moczu) należy mierzyć za pomocą badania USG co miesiąc.

Opracowywane są alternatywne schematy leczenia. Na przykład, z neurogenną nadpobudliwością wypieracza i nieskutecznością konwencjonalnych leków, przepisuje się pęcherzowi roztwory kapsaicyny i żywicy żywicy, powodując, że receptory pęcherza nie są w stanie wysłać sygnałów do mózgu o potrzebie pilnego opróżnienia.

Istnieje praktyka stosowania toksyny botulinowej, która jest wstrzykiwana do mięśnia pęcherza, co powoduje jego tymczasowy paraliż i zmniejszoną aktywność. Efekt tej procedury waha się od 3 do 12 miesięcy, jest coraz częściej stosowany przez lekarzy.

Z którym lekarzem się skontaktować

W przypadku częstego oddawania moczu, niekontrolowanego parcia na mocz, nietrzymanie moczu należy skonsultować z urologiem. Może być wymagana dodatkowa konsultacja z neurologiem, ginekologiem, endokrynologiem. W wielu przypadkach kompleksowe badanie urodynamiczne ma na celu pomoc w diagnozie.

Leczenie farmakologiczne nadreaktywnego pęcherza moczowego

O artykule

Autorzy: Mazo EB Krivoborodov G.G. (FGBOU VO RNRMU im. NI Pirogov, Ministerstwo Zdrowia Rosji, Moskwa)

Cytat: Mazo EB, Krivoborodov G.G. Leczenie farmakologiczne nadreaktywnego pęcherza moczowego / BC. 2004. №8. Str. 522

Terminy i rozpowszechnienie Pęcherz hiperaktywny (GMF) jest zespołem klinicznym, z objawami częstego i nagłego oddawania moczu z (lub bez) nagłym nietrzymaniem moczu i oddawaniem moczu w nocy (oddawanie moczu w okresie od zaśnięcia do przebudzenia). Sercem GMF jest neurogenna lub idiopatyczna nadaktywność wypieracza. Neurogenna nadpobudliwość wypieracza jest konsekwencją chorób neurologicznych. Idiopatyczna nadaktywność wypieracza oznacza, że ​​przyczyna mimowolnych skurczów wypieracza nie jest znana. Gdy szybkiemu, pilnemu oddawaniu moczu nie towarzyszy nadaktywność wypieracza przy braku innych przyczyn tych objawów, stosuje się termin GMF bez nadpobudliwości wypieracza [5]. W związku z tym termin GMF odnosi się do wszystkich naruszeń oddawania moczu, które są wymienione. Termin GMF nie pretenduje do zastąpienia dobrze znanej terminologii Międzynarodowego Towarzystwa Retencji Moczu, która jest stosowana przez wąski krąg urologów. Figura 1 i tabela 1 przedstawiają terminy urodynamiczne i kliniczne częstego i pilnego oddawania moczu.

Rys. 1. Kliniczne i urodynamiczne warunki częstego i pilnego oddawania moczu

Analiza literatury medycznej z ostatnich lat pokazuje zwiększone zainteresowanie lekarzy problemem GMF, na co w znacznym stopniu wpłynęły wyniki badań epidemiologicznych dotyczących rozpowszechnienia GMF. Według Międzynarodowego Towarzystwa Retencji Moczu, GMF obserwuje się u około 100 milionów ludzi na świecie. W Stanach Zjednoczonych rozpoznanie GMF wyprzedza występowanie cukrzycy, wrzodu żołądka i wrzodu dwunastnicy i jest uwzględnione w 10 najczęściej występujących chorobach. Istnieją powody, by sądzić, że 17% dorosłych w Europie ma objawy GMF [14]. Uważa się, że imperatywne oddawanie moczu obserwuje się u 16% rosyjskich kobiet [3].

Pomimo faktu, że GMF jest często zauważany na starość, dość często objawy GMF występują także w innych grupach wiekowych. Według naszych danych największą liczbę pacjentów odnotowano w wieku powyżej 40 lat, natomiast u mężczyzn w wieku powyżej 60 lat występuje wyraźna tendencja do wzrostu zapadalności, natomiast u kobiet wręcz przeciwnie - do spadku [2]. Dane te wyraźnie pokazują, że GMF jest bardzo częstym zespołem klinicznym, który występuje w różnych grupach wiekowych i prowadzi do niedostosowania fizycznego i społecznego takich pacjentów.

Klinicznie pacjenci z GMF częściej mają idiopatyczną nadpobudliwość wypieracza, rzadziej neurogenną, a jeszcze rzadziej GMF bez nadpobudliwości wypieracza (według naszych danych odpowiednio w 64%, 23,5% i 12,5%). Jeśli idiopatyczna nadaktywność wypieracza jest obserwowana 2 razy częściej, a GMF bez nadpobudliwości wypieracza jest 6 razy częściej u kobiet, wówczas neurogenna nadpobudliwość wypieracza występuje prawie równie często zarówno u kobiet, jak iu mężczyzn [2].

Etiologia i patogeneza

Zostało wiarygodnie ustalone, że GMF może być wynikiem uszkodzeń neurogennych i nieneurogennych. Pierwszym z nich są zaburzenia na poziomie ośrodków nadrdzeniowych układu nerwowego i szlaki rdzenia kręgowego, drugie są spowodowane zmianami wypieracza związanymi z wiekiem, niedrożnością podpajęczynówkową i zmianami anatomicznymi w pozycji cewki moczowej i pęcherza.

Znane są pewne zmiany morfologiczne wypieracza z jego nadaktywnością. Tak więc u większości pacjentów GMF ujawnia spadek gęstości cholinergicznych włókien nerwowych, które z kolei mają zwiększoną wrażliwość na acetylocholinę. Zmiany te określa się jako „postsynaptyczne odnerwienie cholinergiczne wypieracza” [12]. Ponadto za pomocą mikroskopii elektronowej możliwe było ustalenie naruszeń normalnych połączeń międzykomórkowych w wypieraczu GMP w postaci wysunięcia połączeń międzykomórkowych i wysunięcia błony komórkowej jednego miocytu do innego sąsiedniego miocytu z zbliżającymi się granicami międzykomórkowymi - „ścisłe połączenie dwóch równoległych płaszczyzn sąsiadujących miocytów” [11,18]. Na podstawie tych zmian morfologicznych charakterystycznych dla GMF, Brading i Turner w 1994 r. Zaproponowali teorię patogenezy nadpobudliwości wypieracza, która opiera się na zwiększonej pobudliwości miocytów, które są ściśle powiązane ze sobą w miejscach odnerwienia [9,10].

Uważa się, że przyczyną odnerwienia, poza zaburzeniami nerwowymi, może być niedotlenienie wypieracza z powodu związanych z wiekiem zmian niedokrwiennych lub w wyniku niedrożności podprzestrzeni. W tym drugim przypadku potwierdza to obecność GMF u 40–60% mężczyzn z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego [8]. Zatem patogeneza nadpobudliwości wypieracza w GMF jest następująca: niedotlenienie, które występuje w wypieraczu z powodu arteriolosklerozy związanej z wiekiem lub w wyniku IVO, prowadzące do przerostu i nacieku tkanki łącznej wypieracza, prowadzi do rozerwania wypieracza (wykrytego w biopsjach wypieracza dla wszystkich rodzajów nadpobudliwości wypieracza) w wyniku tego zachodzą zmiany strukturalne w miocytach (bliski kontakt między miocytami i zwiększona pobudliwość nerwowa i przewodność), jako kompensacyjne reakcja na niedobór regulacji nerwowej. W tym przypadku każda spontaniczna lub sprowokowana przez rozciąganie ściany pęcherza (okres gromadzenia moczu) redukcja pojedynczych miocytów w postaci „reakcji łańcuchowej” prowadzi do mimowolnych skurczów całego wypieracza. Obecnie prowadzi proponowana teoria rozwoju nadaktywności wypieracza w GMF.

Kurs kliniczny i taktyka egzaminacyjna

Częste oddawanie moczu w ciągu dnia i nocy, jako główne objawy GMF, obserwowaliśmy około 2 razy częściej bez pilnego oddawania moczu i 3 razy częściej bez nagłego nietrzymania moczu, co jest niewątpliwie najcięższą manifestacją pacjentów z GMF, co powoduje nieporównywalnie znaczące cierpienie pacjentów. Cechą przebiegu GMF jest dynamika jego objawów. W okresie 3 lat obserwacji u prawie jednej trzeciej pacjentów nietrzymanie moczu z parcia samoistnie ustępuje bez leczenia i powraca ponownie w różnym czasie. Najtrwalszym objawem jest częste oddawanie moczu, które często osiąga taką liczbę, która sprawia, że ​​pacjenci są całkowicie niepełnosprawni i popycha ich do pochopnych decyzji.

Oprócz przeprowadzania wywiadu i badania fizykalnego, wszyscy pacjenci z częstym i pilnym oddawaniem moczu (w oparciu o 72 godziny oddawania moczu), badają osad moczu i hodowlę moczu pod kątem sterylności, badanie ultrasonograficzne nerek, pęcherza moczowego, prostaty i resztkowego moczu. Najważniejsze są wyniki dziennika moczu: po ich ocenie można w dużej mierze założyć, że GMF i na podstawie tego szybko decyduje o rozpoczęciu leczenia i jego metodach. GMF ma prawo do diagnozy, z zastrzeżeniem obecności co najmniej 8 oddawania moczu i / lub co najmniej 2 epizodów nietrzymania moczu w ciągu dnia. Ważne jest, aby wyniki takiego wstępnego badania, które jest przeprowadzane na etapie poliklinicznym, często umożliwiają identyfikację chorób, którym towarzyszą objawy częstego i pilnego oddawania moczu, ale nie są związane z GMF.

Po wykryciu GMF można natychmiast rozpocząć leczenie, aby poprawić jakość życia pacjenta, zatrzymując częste i pilne oddawanie moczu. W przypadku niepowodzenia leczenia lub na żądanie pacjenta wykonuje się cystometrię i specjalne testy z zimną wodą i lidokainą w celu wyjaśnienia postaci GMF (idiopatycznej lub neurogennej nadpobudliwości wypieracza, GMF bez nadpobudliwości wypieracza), co pozwala podejrzewać zaburzenia neurologiczne leżące u podstaw rozwoju nadpobudliwości wypieracza. We wszystkich przypadkach wykrycie nadpobudliwości wypieracza wykazuje szczegółowe badanie neurologiczne.

Leczenie pacjentów z GMF ma na celu przede wszystkim przywrócenie utraconej kontroli nad skumulowaną zdolnością pęcherza moczowego. We wszystkich formach GMF główną metodą leczenia są leki. Leki przeciwcholinergiczne (M - antycholinergiczne środki blokujące) są standardowymi lekami do takiego leczenia. Leki te są stosowane zarówno w monoterapii, jak iw połączeniu z innymi lekami (tabela 2). Poniżej poinformujemy Cię, które leki antycholinergiczne należy stosować w nowoczesnym leczeniu objawów GMF. Leki są zwykle łączone z terapią behawioralną, biofeedbackiem lub neuromodulacją. Mechanizmem działania leków antycholinergicznych jest blokada postsynaptyczna (M2, M3a) muskarynowy wypieracz cholinergiczny. Zmniejsza to lub zapobiega wpływowi acetylocholiny na wypieracz, zmniejszając jego nadaktywność. U ludzi znanych jest pięć typów receptorów muskarynowych, z których dwa są zawarte w wypieraczu - M2 i M3. Te ostatnie stanowią tylko 20% wszystkich receptorów muskarynowych pęcherza, ale są one odpowiedzialne za aktywność skurczową wypieracza. Lokalizacja M2 - serce, mózg tylny, mięśnie gładkie, kanały potasowe; M3 - mięśnie gładkie, gruczoły łącznie ze śliną, mózg. Komórkowa odpowiedź stymulacji M.2 - ujemny, izotropowy, spadek presynaptycznego wyboru nadajników; M3 - redukcja mięśni gładkich, wydzielanie gruczołów, redukcja presynaptycznego wyboru nadajników. Udowodniono, że aktywacja M2 receptory prowadzą do zahamowania aktywności współczulnej wypieracza, co zwiększa jego aktywność skurczową. Zatem blokada M2 receptory cholinergiczne są niezbędne wraz z blokadą M3 w tłumieniu nadpobudliwości wypieracza. Uważa się, że M2 receptory cholinergiczne są bardziej odpowiedzialne za rozwój nadaktywności wypieracza w chorobach neurologicznych i u pacjentów w podeszłym wieku. Receptory M - główny cel leczenia farmakologicznego GMF. Leki z wyboru to M3 leki antycholinergiczne, wśród których szczególną rolę odgrywa wysoce selektywna. Zgodnie ze strukturą chemiczną leki przeciwcholinergiczne dzieli się na aminy drugorzędowe, trzeciorzędowe (chlorowodorek oksybutyniny, winian tolterodyny) i czwartorzędowe (chlorek trospium). Z praktycznego punktu widzenia ten podział sugeruje rozwój skutków ubocznych w zależności od struktury chemicznej leku. W szczególności uważa się, że czwartorzędowe aminy są mniej podatne na przenikanie przez barierę krew-mózg niż aminy drugorzędowe i trzeciorzędowe, a zatem mają mniejszą szansę na rozwój skutków ubocznych ze strony ośrodkowego układu nerwowego. Ten punkt widzenia nie jest jeszcze w pełni potwierdzony w praktyce klinicznej, ponieważ rozwój skutków ubocznych jest również zdeterminowany przez inne cechy leków antycholinergicznych (specyficzność narządów, farmakokinetyka leku, metabolity leku, rodzaj zablokowanych receptorów).

Stosowanie leków antycholinergicznych było ograniczone ze względu na nasilenie ogólnoustrojowych skutków ubocznych, zwłaszcza suchość w ustach, która rozwinęła się podczas blokady receptorów M gruczołów ślinowych, często zmuszając pacjentów do odmowy leczenia. Podczas stosowania natychmiast uwalnianej formy oksybutyniny (stosowanej od 1960 r. I pozostaje standardem w porównaniu z innymi lekami antycholinergicznymi) z powodu działań niepożądanych, tylko 18% pacjentów kontynuuje leczenie w ciągu pierwszych 6 miesięcy [13]. Wśród działań niepożądanych występuje nie tylko suchość w jamie ustnej, ale także naruszenie przejrzystości wizualnej, zmniejszenie napięcia narządów mięśni gładkich i związane z tym hamowanie motoryki i zaparcia jelit, tachykardia, w niektórych przypadkach działania centralne (senność, zawroty głowy) itp. Działania niepożądane prowadzą do potrzeba dostosowania dawki (dla oksybutyniny - od 2,5 do 5 mg 3 razy dziennie).

Znaczącym krokiem naprzód jest synteza nowego leku antycholinergicznego - tolterodyny, zaproponowanego specjalnie do leczenia GMF. Tolterodin - mieszany antagonista M2 i M3 receptory cholinergiczne z wyraźną specyficznością działania narządów w stosunku do wypieracza. W przeciwieństwie do oksybutyniny, która ma wyraźną selektywność wobec M1 i M3 receptory, tolterodyna wykazuje prawie taką samą wrażliwość na różne podtypy receptorów M. Nasze doświadczenie w stosowaniu natychmiast uwalnianej formy tolterodyny w dawce 2 mg 2 razy dziennie u 43 pacjentów z idiopatyczną nadpobudliwością wypieracza wskazuje na jej wysoką skuteczność. Po 12 tygodniach stosowania średnia liczba oddawania moczu na dobę zmniejszyła się średnio z 13,5 ± 2,2 (9-24) do 7,9 ± 1,6 (6-17), a epizody nietrzymania moczu z 3,6 ± 1, 7 (1–6) do 2,0 ± 1,8 (0–3). Tolterodyna w postaci natychmiastowego uwalniania jest stosunkowo dobrze tolerowana, o czym świadczą dane z badań klinicznych, w których 6– i 12-miesięczne kursy leczenia uzupełniały odpowiednio 82% i 70% pacjentów, co wskazuje, że skuteczność terapii utrzymuje się przez długi czas. Częstość występowania działań niepożądanych przy natychmiastowym uwalnianiu tolterodyny nie różni się praktycznie od grupy placebo, z wyjątkiem suchości w jamie ustnej, którą obserwuje się u 39% pacjentów przyjmujących tolterodynę i 16% w grupie placebo [6]. Nasze dane wskazują również na dobrą skuteczność i tolerancję natychmiast uwalnianej postaci tolterodyny (4 mg) przez 6 miesięcy. leczenie u 16 pacjentów z neurogenną nadpobudliwością wypieracza. Zmniejszono średnią liczbę dziennych oddawania moczu o 5,7 / dzień epizodów nietrzymania moczu o 2,7 / dzień i wzrost średniej skutecznej objętości pęcherza o 104,5.

Badania kliniczne wykazują, że leki antycholinergiczne prowadzą do zmniejszenia częstości objawów GMF w ciągu 1-2 tygodni leczenia, a maksymalny efekt osiąga się w ciągu 5-8 tygodni. Jednocześnie leczenie obejmuje długie kursy. Pomimo tego, w większości przypadków monoterapii lekami antycholinergicznymi po ich anulowaniu obserwuje się nawrót objawów GMF, co powoduje, że konieczne jest ich ciągłe otrzymywanie w celu utrzymania odpowiedniego efektu terapeutycznego.

Stosowanie leków antycholinergicznych, w szczególności tolterodyny, wymaga uważnej obserwacji i ostrożności, zwłaszcza u pacjentów z neurogenną nadaktywnością wypieracza. Faktem jest, że przy długotrwałym niekontrolowanym stosowaniu tych leków u pacjentów może dojść do naruszenia skurczowej aktywności wypieracza, z rozwojem przewlekłego zatrzymania moczu, cewki moczowej i przewlekłej niewydolności nerek. W celu terminowego monitorowania możliwych działań niepożądanych konieczne jest oszacowanie ilości resztkowego moczu. Zalecamy określenie ilości resztkowego moczu w ciągu pierwszych trzech miesięcy po przepisaniu leków antycholinergicznych co najmniej raz na dwa tygodnie, a następnie z częstotliwością 1 raz na miesiąc. Pacjentów należy ostrzec o możliwości wystąpienia takich powikłań i natychmiast poinformować lekarza w przypadku uczucia niepełnego opróżnienia pęcherza.

Wiadomo, że wraz z lekami, ich metabolity są odpowiedzialne za rozwój skutków ubocznych, których stężenie we krwi i ich powinowactwo do receptorów M-cholinergicznych często przewyższa stężenie oryginalnych leków. Na przykład metabolizm oksybutyniny prowadzi do tworzenia N-desitylu oksybutyniny i tolterodyny do aktywnego metabolitu - pochodnej 5-hydroksymetylu. Dane te były podstawą do stosowania innych, nie-doustnych form leków antycholinergicznych. W szczególności stosuje się dopęcherzowe podawanie oksybutyniny lub czopków doodbytniczych. Penetracji leku bezpośrednio do krwi, z pominięciem wątroby, z takimi formami podawania nie towarzyszy tworzenie metabolitów, co zmniejsza liczbę skutków ubocznych. Od 1999 r. Zaczęli stosować oksybutyninę o powolnym uwalnianiu opartą na osmotycznym systemie dostarczania OROS, która zapewnia przedłużone uwalnianie leku i jego stałe stężenie w osoczu krwi przez 24 h. Badania kliniczne pokazują, że postać o powolnym uwalnianiu oksybutyniny skutecznie zmniejsza objawy nagłego oddawania moczu porównywalne z formą o natychmiastowym uwalnianiu z mniejszą liczbą działań niepożądanych (25% w porównaniu z 46%). Uważa się zatem, że 60% pacjentów z GMF kontynuuje przyjmowanie powoli uwalnianej formy oksybutyniny przez 12 miesięcy. w dawce 15 mg na dobę [7].

Obecnie prowadzone są badania skuteczności i tolerancji formy S oksybutyniny, a także badane są przezskórne (plaster OXYtrol) i dopęcherzowe (UROS) formy oksybutyniny.

Postać tolterodyny o powolnym uwalnianiu to wiele małych kulek składających się z polistyrenu. Substancja czynna znajduje się na powierzchni kulek i jest pokryta specjalną kapsułką. Uwalnianie leku następuje, gdy kapsułka jest niszczona przez kwaśną zawartość żołądka. Taki system dostarczania zapewnia stały poziom leku we krwi przez 24 h. Postać tolterodyny o powolnym uwalnianiu charakteryzuje się bardziej znaczącym zmniejszeniem epizodów nietrzymania moczu i lepszej tolerancji niż postać natychmiast uwalniana. Pacjenci otrzymujący tolterodynę o powolnym uwalnianiu mieli o 23% mniej przypadków suchości w ustach [19].

Biorąc pod uwagę niewielką liczbę skutków ubocznych przy stosowaniu powoli uwalnianych postaci leków antycholinergicznych, kwestia zwiększenia ich dawki w leczeniu pacjentów z OAB została ostatnio omówiona w literaturze. Wynika to z faktu, że większość pacjentów ma pozytywny wpływ przy stosowaniu standardowej dawki leków antycholinergicznych i tylko niektórzy z nich pozbywają się objawów GMF. Jednocześnie, pomimo dobrej tolerancji, lekarze zwykle nie zwiększają dawki leków w celu całkowitego ustąpienia objawów GMF. Badania kliniczne i praktyka pokazują, że znaczna liczba pacjentów z udanymi wynikami leczenia lekami antycholinergicznymi w przyszłości może mieć kliniczną poprawę objawów poprzez zwiększenie dawki tych leków [16].

Oddzielnie pojawia się pytanie o możliwość stosowania leków antycholinergicznych u pacjentów z OAB i niedrożnością infravesical. Pomimo faktu, że leki przeciwcholinergiczne zmniejszają częste i nagłe oddawanie moczu, lekarze obawiają się ich stosowania u pacjentów z towarzyszącą niedrożnością ujścia pęcherza moczowego z powodu ryzyka ostrego zatrzymania moczu. To pytanie zostało zbadane tylko w dwóch randomizowanych kontrolowanych badaniach klinicznych. Badania te wykazały, że forma tolterodyny o natychmiastowym uwalnianiu w monoterapii lub w połączeniu z tamsulosyną (a1- Bloker adrenergiczny) jest bezpieczny w związku z możliwym rozwojem ostrego zatrzymania moczu i zapewnia poprawę jakości życia u pacjentów z nadaktywnością wypieracza w połączeniu z łagodnym i umiarkowanym stopniem niedrożności podczerweniowej i umiarkowanym resztkowym moczem [4,8].

Użyliśmy natychmiast uwolnionej formy tolterodyny (2 mg 2 razy dziennie) u 12 pacjentów z GMF w połączeniu z łagodnym rozrostem gruczołu krokowego [1]. U 2 pacjentów w pierwszych 3 tygodniach leczenia resztkowy mocz pojawił się w objętości do 100 ml, co było wskazaniem do przerwania leczenia. U 10 pacjentów po 12 tygodniach leczenia średni wynik I - PSS zmniejszył się z 17,2 do 11,7 z powodu objawów podrażnienia, średnia ocena jakości życia zmniejszyła się z 5,2 do 3,1. Liczba oddawania moczu zgodnie z dziennikiem oddawania moczu zmniejszyła się z 14,6 do 9,2. Maksymalne natężenie przepływu moczu nie tylko nie zmniejszyło się, ale nawet nieznacznie wzrosło z 12,3 do 13,4, co prawdopodobnie wynika ze zwiększenia pojemności akumulacyjnej pęcherza. Nie ma wątpliwości, że w celu wyjaśnienia możliwości stosowania leków antycholinergicznych u pacjentów z GMF i niedrożnością podczerwoną potrzebne są dalsze badania.

Istnieją oddzielne raporty o odmiennym charakterze stosowania innych leków u pacjentów z GMF. W szczególności zgłaszano stosowanie trójpierścieniowych leków przeciwdepresyjnych, antagonistów jonów wapnia, blokerów.1- Adrenoreceptory, inhibitory syntezy prostaglandyn, analogi wazopresyny, stymulatory receptorów b-adrenergicznych i leki, które otwierają kanały potasowe. Jednak ze względu na niewielką liczbę obserwacji dokładna ocena wyników ich zastosowania w leczeniu GMF nie jest obecnie możliwa. Zazwyczaj leki te stosuje się w połączeniu z lekami antycholinergicznymi.

Ostatnio doniesiono o skutecznym stosowaniu kapsaicyny i żywicy żywicy w leczeniu pacjentów z GMF [17]. Substancje te mają postać roztworu wstrzykiwanego do pęcherza moczowego. Kapsaicyna i resiniferotoksyna to leki o specyficznym mechanizmie działania, polegające na odwracalnym blokowaniu receptorów waniloidowych doprowadzających włókien C pęcherza moczowego. Leki te są obecnie stosowane głównie u pacjentów z neurogenną nadpobudliwością wypieracza przy braku wpływu tradycyjnych leków.

Przetestowaliśmy nową metodę leczenia farmakologicznego GMF, która jest uważana za bardzo obiecującą na całym świecie. Metoda polega na sekwencyjnym wprowadzeniu 200–300 jednostek toksyny botulinowej typu A do różnych części wypieracza Mechanizm działania toksyny polega na blokowaniu uwalniania acetylocholiny z błony presynaptycznej w synapsie nerwowo-mięśniowej, co prowadzi do zmniejszenia aktywności skurczowej wypieracza. W większości przypadków poprzednia aktywność mięśni zostaje przywrócona po 3–6 miesiącach. po wprowadzeniu toksyny, ale często może się zdarzyć za rok lub dłużej. Nasze wyniki stosowania toksyny botulinowej typu A u 3 pacjentów z neurogenną nadpobudliwością wypieracza wskazują na wzrost pojemności pęcherza, co jest klinicznie manifestowane przez zmniejszenie liczby oddawania moczu i epizody nietrzymania moczu z parcia. Nie ma jednak wystarczającej ilości danych, aby z całą pewnością scharakteryzować skuteczność tej metody leczenia.

Zatem dane literaturowe i nasze własne doświadczenia wskazują, że leki antycholinergiczne zajmują czołowe miejsce w leczeniu GMF wśród metod leczenia lekami i zapewniają dobry wynik u znacznej liczby pacjentów. Ulepszenie metod i form podawania leków antycholinergicznych przy zachowaniu skuteczności terapeutycznej zmniejsza liczbę działań niepożądanych. Oczekuje się, że wraz ze wzrostem wiedzy na temat procesów patofizjologicznych leżących u podstaw rozwoju nadpobudliwości wypieracza, pojawią się zasadniczo nowe cele leczenia farmakologicznego.

Wprowadzenie Ostatnie badania ujawniły złożone patogenetyczne mechanizmy rozwoju.

Leczenie środków hiperaktywnych pęcherza moczowego

Nadreaktywny pęcherz (OAB) jest chorobą związaną z nieprawidłowym pęcherzem. W tym przypadku osoba często ma silną potrzebę oddawania moczu, co jest trudne do kontrolowania. W niektórych przypadkach u takich pacjentów występuje nietrzymanie moczu. Choroba ta występuje z powodu naruszenia unerwienia wypieracza - warstwy mięśniowej pęcherza. Takie naruszenie jest związane z chorobami neurologicznymi lub ma charakter idiopatyczny - to znaczy nie zawsze jest możliwe dokładne określenie przyczyn patologii. W każdym razie OAB może dać wiele niedogodności.

W leczeniu choroby lepiej jest stosować metody nielekowe. Skuteczne jest szkolenie pęcherza i wykonywanie ćwiczeń wzmacniających mięśnie dna miednicy. Aby poprawić stan pacjenta i stosowanie leków ludowych w leczeniu chorób pęcherza moczowego. Taka terapia pomoże przywrócić normalne funkcjonowanie narządu. Jednocześnie środki ludowe nie mają negatywnego działania toksycznego na organizm ludzki.

Przyczyny hiperaktywnego pęcherza moczowego

Patologia jest dość powszechna. Choroba występuje u mężczyzn i kobiet w różnych grupach wiekowych. Nadreaktywny pęcherz u kobiet często rozwija się w młodym wieku, a u mężczyzn - u osób starszych. Ponadto, choroba często występuje u dzieci, ponieważ dziecko kontroluje jego pęcherz gorsze. Warto zauważyć, że pęcherz nadreaktywny u kobiet często powoduje nietrzymanie moczu, podczas gdy u mężczyzn ten objaw rozwija się rzadziej.

Obecnie nie zawsze jest możliwe dokładne określenie przyczyn nadpobudliwości pęcherza. Ustalono, że silna silna potrzeba oddania moczu wiąże się ze zwiększoną aktywnością wypieracza - warstwą mięśniową narządu. U pacjentów z nadreaktywnym pęcherzem występuje nagłe skurcze mięśni pęcherza, których człowiek nie może kontrolować. W zależności od czynników powodujących ten zespół, rozróżnij:

  • neurologiczna postać choroby - skurcze wypieracza są spowodowane zaburzeniami neurologicznymi;
  • idiopatyczna postać choroby - przyczyny nadpobudliwości pęcherza nie są dokładnie określone.

Istnieją następujące czynniki, które mogą doprowadzić do rozwoju OAB:

  1. Zaburzenia funkcjonowania centralnego i obwodowego układu nerwowego: urazy, choroby naczyniowe, procesy degeneracyjne i demielinizacyjne.
  2. Pogrubienie ścian pęcherza moczowego na tle gruczolaka prostaty lub zwężenia cewki moczowej. W tym przypadku tkanki wypieracza otrzymują niewystarczającą ilość tlenu. Głód tlenu prowadzi do śmierci neuronów unerwiających pęcherz i rozwoju spontanicznych skurczów.
  3. Zaburzenia anatomiczne struktury dróg moczowych. Nieprawidłowa struktura narządów może prowadzić do naruszenia unerwienia i rozwoju OAB.
  4. Nadreaktywny pęcherz może wystąpić na tle zmian związanych z wiekiem. Powoli dochodzi do proliferacji tkanki łącznej i pogorszenia dopływu krwi do wypieracza.
  5. Zaburzenia sensoryczne. Takie naruszenie rozwija się w odpowiedzi na zestaw czynników. W szczególności przerzedzenie błony śluzowej pęcherza prowadzi do upośledzenia wrażliwości włókien nerwowych. W rezultacie kwasy rozpuszczone w moczu działają na niezabezpieczone zakończenia nerwowe, powodując mimowolny skurcz. Przerzedzenie błony śluzowej często rozwija się w tle spadku liczby estrogenów u kobiet w okresie pomenopauzalnym.

Objawy choroby

Nadreaktywny pęcherz objawia się następującymi objawami:

  • silna i nagła potrzeba oddania moczu;
  • nietrzymanie moczu, niezdolność do kontrolowania tych pragnień;
  • bańka nie ma czasu na pełne wypełnienie, więc objętość moczu jest nieznaczna;
  • częstsze opróżnianie pęcherza (więcej niż 8 razy dziennie);
  • nocna chęć oddania moczu.

Taka choroba nie jest niebezpieczna, ale może przynieść wiele dyskomfortu osobie i stać się przeszkodą dla normalnej socjalizacji dziecka lub życia społecznego osoby dorosłej.

Diagnoza choroby

Zaburzenie oddawania moczu może być spowodowane przez szereg różnych powodów:

  • procesy zakaźne w narządach układu moczowo-płciowego;
  • kamienie nerkowe lub kamienie pęcherza moczowego;
  • obrzęk pęcherza i inne.

Przed postawieniem diagnozy „pęcherza nadreaktywnego” należy wykluczyć wszystkie inne możliwe patologie układu moczowego. Dlatego należy przeprowadzić kompleksowe badanie ciała.

W celu diagnozy wykonaj następujące badania:

  • badanie ultrasonograficzne jamy brzusznej;
  • badania laboratoryjne krwi i moczu;
  • bakteryjna kultura moczu;
  • cystoskopia;
  • badanie urodynamiczne.

Ponadto pacjent musi przechowywać dziennik oddawania moczu przez trzy dni, w którym należy zapisać dokładną ilość wypitego płynu, czas opróżniania pęcherza i ilość moczu.

Leczenie choroby

W celu skutecznej terapii konieczne jest dokładne określenie, dlaczego u pacjenta rozwinął się pęcherz nadreaktywny. Leczenie neurogennej postaci choroby ma na celu przede wszystkim przywrócenie unerwienia narządu i innych funkcji układu nerwowego. W przypadku zmian związanych z wiekiem lub idiopatycznej postaci choroby terapia ma na celu poprawę krążenia pęcherza i wzmocnienie wypieracza.

Zastosuj niefarmakologiczne leczenie OAB. Taka terapia obejmuje następujące obszary:

  • trening pęcherza moczowego;
  • terapia behawioralna;
  • ćwiczenia wzmacniające mięśnie miednicy;
  • korekta sposobu odżywiania i picia.

Tryb zasilania

Ilość moczu zależy od ilości spożywanego płynu. Kwota ta obejmuje nie tylko picie, ale także płyn znajdujący się w żywności: zupy, świeże warzywa i owoce. Pacjentowi zaleca się zmniejszenie ilości spożywanego płynu i preferowanie czystej wody. Wiele napojów, zwłaszcza zielona herbata i kawa, ma działanie moczopędne i zwiększa częstotliwość skurczów wypieracza i potrzebę oddawania moczu.

Konieczne jest przeprowadzenie korekty i odżywiania takiego pacjenta. Zwiększona ilość pokarmów białkowych stanowi obciążenie dla nerek i prowadzi do zwiększenia produkcji moczu. Zaleca się takim pacjentom zwiększenie ilości błonnika w diecie. Błonnik roślinny wspomaga dobre trawienie i zapobiega zaparciom. Wykazano, że nadpobudliwość pęcherza często objawia się na tle zaparć, ponieważ w tym stanie dochodzi do zewnętrznego nacisku na pęcherz z jelita.

Ludzie z OAB często mają ochotę oddawać mocz w nocy. Aby poprawić sytuację i normalizować nocny sen, musisz zrezygnować z picia co najmniej trzy godziny przed pójściem spać. Ponadto pacjenci powinni całkowicie zrezygnować z używania alkoholu, ponieważ ma działanie moczopędne.

Terapia behawioralna i trening pęcherza

Pacjent musi zaplanować wizytę w toalecie i ściśle się do niej stosować. Nawet jeśli w pewnym momencie osoba nie ma ochoty oddawać moczu, nadal musi odwiedzić toaletę. Przerwy między wizytami w toalecie na początkowym etapie powinny być niewielkie, ale stopniowo trzeba je zwiększać. Ten harmonogram pomoże lepiej kontrolować pęcherz moczowy.

Ponadto, choroba musi być brana pod uwagę przy planowaniu codziennej trasy. Ważne jest, aby pacjent miał stały dostęp do toalety, ponieważ jest bardzo trudno przewidzieć i kontrolować potrzebę oddawania moczu.

Nietrzymanie moczu może być dużym problemem dla pacjentów z tą chorobą. Aby poprawić sytuację, możesz użyć specjalnych pieluch dla dorosłych. Taki środek ukryje wadę i zmniejszy niedogodności związane z tym problemem.

Ćwiczenie

Pacjenci z nadpobudliwością pęcherza, ważne jest wzmocnienie mięśni dna miednicy. Aby to zrobić, odpowiedni jest zestaw ćwiczeń Kegla. Kompleks ćwiczeń Kegla poprawia krążenie krwi w narządach miednicy i ma złożony pozytywny wpływ na narządy układu moczowo-płciowego. Każde ćwiczenie jest wykonywane w 10 powtórzeniach 5 razy dziennie. Każdego tygodnia liczba powtórzeń ćwiczeń powinna być zwiększona o 5, aż staną się 30.

  1. Ćwiczenie 1. Kompresja. Konieczne jest napięcie mięśni odpowiedzialnych za zaprzestanie oddawania moczu, pozostawanie w tej pozycji przez kilka sekund, a następnie rozluźnienie.
  2. Ćwiczenie 2. Winda. Pacjent musi naciągać mięśnie dna miednicy, wznosząc się stopniowo od dołu do góry, jak w windzie: najpierw najniższy poziom, potem wyższy, wyższy i wyższy. Na każdym poziomie musisz pozostać przez kilka sekund. Aby rozluźnić mięśnie, trzeba je również poziomować.
  3. Ćwiczenie 3. Redukcja i relaksacja. Pacjent musi naciągać i rozluźniać mięśnie dna miednicy z maksymalną częstotliwością.
  4. Ćwiczenie 4. Popping. Konieczne jest napinanie się, jak w toalecie, pozostawanie w tej pozycji przez kilka sekund i relaks.

Wszystkie ćwiczenia wykonywane podczas siedzenia. Podczas skurczów mięśni musisz kontrolować oddychanie: oddychaj miarowo, nie wdychaj i nie wydychaj powietrza.

Leczenie środków ludowych

Również w przypadku leczenia nadreaktywnego pęcherza stosuje się środki ludowe. Leki te poprawiają pracę organizmu i przyczyniają się do przywrócenia jego funkcji. Leczenie ludowe jest całkowicie bezpieczne. Poprawia metabolizm i wspomaga regenerację uszkodzonych tkanek.

  1. Hypericum Przydatne jest picie naparu ziołowego zamiast herbaty. Aby przygotować napar w czajniczku lub termosie, należy nalegać na 40 g suszonej trawy na litr wrzącej wody. Nalegaj na lek przez kilka godzin, a następnie filtruj.
  2. Hypericum można łączyć z centaury. W litrze wrzącej wody trzeba podlać 20 g każdej rośliny, nalegać także na kilka godzin i odcedzić. Pij ten napar zamiast herbaty i 1-2 szklanki dziennie. Możesz dodać miód do smaku.
  3. Babka Do leczenia przy użyciu liści babki: 1 łyżka stołowa na filiżankę wrzącej wody. Nalegaj na lek przez godzinę, a następnie filtruj. Ten wlew należy przyjmować w małych porcjach: 1 łyżka. l 3-4 razy dziennie przed posiłkami.
  4. Borówka brusznica Do leczenia chorób pęcherza przydatny wywar z liści żurawiny. Na litr wrzącej wody należy wziąć 2 łyżki liści, pozostawić na 1 godzinę w cieple, a następnie odcedzić. To narzędzie jest także pijane zamiast herbaty. Możesz dodać miód do smaku.
  5. Koperek. Nasiona kopru mają działanie lecznicze. Przygotuj wywar: na 200 ml wody weź 1 łyżkę. l nasiona, gotować na małym ogniu przez 3 minuty, następnie schłodzić i przefiltrować. Ten bulion pije się raz dziennie, 200 ml.
  6. Nyasil. Terapia wykorzystuje kłącze tej rośliny. Jest cięty i zalewany wrzącą wodą, gotowany na małym ogniu przez ćwierć godziny, a następnie nalegać na kolejne 2 godziny i przefiltrować. Standardowa dawka takich funduszy: 3 łyżki. l 2-3 razy dziennie.
  7. Cebula, jabłko i miód. Żarówka musi być oczyszczona i posiekana, zmieszana z 1 łyżeczką. naturalny miód i pół tarte jabłko. Ten kleik jest spożywany jednorazowo pół godziny przed lunchem.

Maksymalnym efektem będzie połączenie odbioru kilku środków. Warto jednak pamiętać o ograniczeniu ilości spożywanego płynu. Zaleca się również picie środków na kursy przez 2-3 tygodnie. Pod koniec kursu musisz zrobić tygodniową przerwę lub zmienić lek. Długi ciągły odbiór przyczynia się do tego, że rozwija uzależnienie od leczniczych składników roślin, a efekt leczniczy znika.

Rokowanie i zapobieganie

Prognoza jest ogólnie korzystna. Choroba nie jest niebezpieczna dla ludzkiego życia i zdrowia. Podczas wykonywania ćwiczeń i zaleceń możliwe jest odzyskanie kontroli nad pęcherzem i poprawa jakości życia pacjenta.

Niebezpieczeństwo to GAMT, który jest zespołem ciężkich zaburzeń neurologicznych. W tym przypadku rokowanie zależy od ciężkości choroby podstawowej i skuteczności leczenia. Aby zapobiec tej chorobie, ważne jest utrzymanie aktywnego stylu życia i uprawianie sportu. Regularny trening sportowy poprawia krążenie krwi i pomaga odżywiać tkanki narządów wewnętrznych. Ważne jest również wzmocnienie mięśni miednicy i pleców. Ponadto, aby choroba nie rozwinęła się, ważne jest, aby wykryć i leczyć choroby, które mogą prowadzić do nadpobudliwości. Te patologie to przede wszystkim choroby neurologiczne i patologie naczyniowe. Ważne jest również kontrolowanie masy ciała, ponieważ osoby podatne na nadwagę i otyłość są bardziej narażone na nadpobudliwość pęcherza.

Napisz w komentarzach o swoim doświadczeniu w leczeniu chorób, pomóż innym czytelnikom strony!
Udostępniaj rzeczy w sieciach społecznościowych i pomagaj przyjaciołom i rodzinie!

Oliguria

Co to za lekarz z kobietą z zapaleniem pęcherza?