Zakażenie układu moczowo-płciowego u niemowląt

Żaden organ wewnętrzny dziecka nie jest ubezpieczony od uszkodzeń bakteryjnych. Zakażenie dróg moczowych u niemowląt jest silnym stanem zapalnym, który rozwija się w tym systemie. W zależności od formy i charakteru manifestacji choroby, okruchy rozpoznaje się z zapaleniem cewki moczowej, zapaleniem pęcherza moczowego lub odmiedniczkowym zapaleniem nerek. Choroby mogą wystąpić w każdym wieku. Do tej pory są one dość powszechne i według statystyk zajmują drugie miejsce po ARVI. Infekcje dróg moczowych u niemowląt występują w jednym z ośmiu przypadków.

Rodzice powinni wiedzieć, że choroba może przejść bez konkretnych objawów. Specyficzne znaki są rejestrowane tylko w ciężkich przypadkach. W obecności pierwszych objawów choroby należy natychmiast zwrócić się o pomoc do pediatry. Terminowa diagnoza może uratować przed objawami powikłań i gwałtownym pogorszeniem stanu zdrowia młodego pacjenta.

Indywidualne predyspozycje

Charakter i specyfika manifestacji tej choroby u dzieci zależy bezpośrednio od wieku i płci. W wieku jednego roku choroba najczęściej dotyka chłopców, a dziewczynki cierpią na nią od dwóch do piętnastu lat.

Zakażenie układu moczowo-płciowego rozwija się na tle niewłaściwej koordynacji wydalania moczu z organizmu.

Urodynamikę ujemną obserwuje się w następujących przypadkach:

  • Uropatia rozwija się na tle sytuacji obturacyjnej. Choroba jest niebezpieczna i może prowadzić do całkowitego zablokowania odpływu moczu i uszkodzenia leżącej u podstaw tkanki nerkowej.
  • Refluks - manifestacja, w której mocz nie jest wyświetlany na zewnątrz, ale przechodzi z pęcherza bezpośrednio do nerki.
  • Dysfunkcja neuropatyczna występuje na tle problemów z napełnianiem i opróżnianiem pęcherza moczowego.

Przyczynami zakażenia dróg moczowych może być obecność w organizmie dziecka następujących chorób:

  • cukrzyca;
  • kamienie nerkowe;
  • dystrofię wapniową obserwuje się w organizmie;
  • patologia, na tle której powstaje duża liczba moczanów;
  • duża ilość szczawianu zgromadziła się w narządach wewnętrznych.

W praktyce medycznej choroba u noworodków rozwija się również pod wpływem następujących przyczyn:

  • W ciele okruchów odnotowano dużą liczbę drobnoustrojów o pewnym typie patogennym.
  • Układ odpornościowy nie może wytworzyć wystarczającej ilości przeciwciał, więc obrona organizmu jest zmniejszona na poziomie komórkowym.
  • W tkankach nerek może zmieniać swoje naczynia projektowe. W tym przypadku patologia rozwija się na tle skurczu lub niedokrwienia.
  • Wcześniej manipulacje instrumentami medycznymi wykonywano w narządach układu moczowo-płciowego.

Przyczyny patologii

Dolegliwości kanału moczowego mogą się rozpocząć z powodu przepływu krwi do tkanki z bakteriami chorobotwórczymi. Sytuację pogarsza stan zapalny w ciele dziecka. Równie ważne jest środowisko, żywienie i wdrażanie podstawowych norm i zasad higieny osobistej.

Na tle spadku poziomu ochrony flory bakteryjnej proces zapalny zaczyna się rozwijać. Jego charakter zależy bezpośrednio od poziomu odporności i stanu jelit. Negatywna rola może odegrać warunki życia, wiek i płeć okruchów.

Choroby kanałów moczowych rozwijają się pod wpływem następujących negatywnych czynników:

  • Indywidualne cechy struktury systemu.
  • Anomalie kanału są śledzone w niemowlęciu z samego rozwoju. Proces powikłań może wystąpić w okresie ciąży lub porodu.
  • Dziecko cierpiało z powodu ciężkiej hipotermii.
  • Wadliwe działanie układu odpornościowego.
  • Dziedziczna predyspozycja ma negatywny wpływ na rozwój choroby.
  • U chłopca stwierdzono stulejkę. Choroba rozwija się z powodu zwężenia wyjścia z penisa.
  • U dziewcząt, zaraz po urodzeniu, znaleziono splot warg sromowych, który w praktyce medycznej jest znany jako synechia.
  • Dzieciak ciągle cierpi na choroby przewodu pokarmowego. Zaparcia, dysbakterioza i inne infekcje jelitowe mogą odgrywać negatywną rolę.

Ponadto należy zauważyć, że według statystyk chłopcy, którzy przeszli procedurę obrzezania, cierpią na choroby układu moczowo-płciowego osiem razy rzadziej. Polega na obrzezaniu napletka metodami chirurgicznymi.

Charakter manifestacji choroby

Objawy zakażenia dróg moczowych zależą bezpośrednio od ich lokalizacji i ciężkości choroby. Niemowlęta najczęściej diagnozuje się z zapaleniem pęcherza i odmiedniczkowym zapaleniem nerek.

Ponadto konieczne jest podkreślenie głównych oznak niebezpiecznych dolegliwości:

  • Zauważalnie zmniejsza instynkt ssania.
  • Odmowa jedzenia z powodu braku apetytu.
  • Dzieciak staje się zbyt drażliwy.
  • Regularna regurgitacja, która występuje częściej niż zwykle.
  • Zdenerwowany stołek.
  • Skóra staje się szara na tle nadmiernego zatrucia.
  • Dziecko nie przybiera na wadze.

U dzieci płci żeńskiej występuje zwiększone ryzyko rozwoju bezobjawowej bakteriurii. Porażka moczowodów nie ma specjalnego obrazu klinicznego. Jednak uważne badanie moczu może wykryć negatywne zmiany w jego kolorze i zapachu. Mocz staje się całkowicie przezroczysty w kolorze. Prawidłowe określenie liczby drobnoustrojów może jedynie pomóc w badaniach laboratoryjnych.

Większość chorób układu moczowo-płciowego ma wyraźny obraz kliniczny. Podczas rozwoju zapalenia pęcherza u dziecka można wykryć następujące objawy:

  • Mocz jest wydalany w małych ilościach i w małych porcjach. Jeśli czas nie rozpocznie leczenia, dziecko zaczyna rozwijać nietrzymanie moczu.
  • Ponadto miękisz może doznać silnego napięcia w okolicy łonowej.
  • Wzrost temperatury ciała.

Każde zapalenie o charakterze zakaźno-zapalnym jest niebezpieczne dla delikatnego organizmu okruchów. Odmiedniczkowe zapalenie nerek charakteryzuje się obecnością następujących objawów:

  • Temperatura ciała wzrasta do 39 stopni.
  • Gorączka.
  • Odmowa dziecka od jedzenia.
  • Skóra wygląda blado.
  • Apatia.
  • Zdenerwowany stolec i wymioty.
  • Jeśli czas nie rozpocznie leczenia, wówczas dziecko może rozwinąć encefalopatię i podrażnienie wyściółki mózgu.
  • Pojawienie się silnego bólu w okolicy lędźwiowej.

Definicja choroby

Układ moczowy ma wiele funkcji. Na ich tle proces zapalny rozwija się bardzo szybko. Jeśli leczenie nie zostało dostarczone na czas, ryzyko poważnych konsekwencji znacznie wzrasta.

Na tle zapalenia pęcherza moczowego również aktywnie rozwija się odmiedniczkowe zapalenie nerek. Jest niebezpieczny i może zainfekować dużą liczbę narządów wewnętrznych. Najczęściej cierpią na to nerki. Ważne jest, aby zdiagnozować chorobę na czas.

Prawidłowo określić chorobę pomoże tylko kompleksowe badanie:

  • Analiza stanu moczu, obecność białka, krwinek czerwonych i leukocytów. Równie ważna jest liczba bakterii. Na ich tle rozwija się stan zapalny.
  • W celu szczegółowego badania moczu stosuje się również specjalne techniki. Podczas ich prowadzenia zwraca się uwagę na kluczowe wskaźniki.
  • Analiza parametrów ESR. Z nadmierną ilością białych krwinek zwiększa ryzyko aktywnego rozwoju stanu zapalnego w organizmie dziecka.
  • W celu prawidłowego rozpoznania należy wykonać badanie moczu bakteryjnego. Dzięki niemu możliwe będzie określenie rodzaju patogenu. Dalsze leczenie będzie łatwiejsze dzięki jasnemu zrozumieniu podatności drobnoustroju na antybiotyki.
  • Wymagane będzie również badanie serologiczne krwi - jest to jedna z opcji badania przesiewowego. Dzięki temu możliwe jest wykrycie przeciwciał na niektóre rodzaje niebezpiecznych bakterii.
  • Ultradźwięki są niezbędne do badania stanu tkanek narządów wewnętrznych. Procedura pomaga zbadać anomalie tkankowe.
  • Cystomanometria jest jedną z najpopularniejszych technik inwazyjnych, która pomaga śledzić urodynamikę.
  • Równie ważna jest szybkość wypływu moczu. Uroflowmetria jest używana do wykrywania nieprawidłowości w tym procesie.

Cechy leczenia dolegliwości

W celu szybkiej i skutecznej eliminacji dolegliwości w narządach moczowych konieczne jest przeprowadzenie kuracji antybiotykami. Tylko specjalista w tej dziedzinie będzie w stanie prawidłowo go odebrać. Aby wyeliminować tego typu problemy, zaleca się stosowanie następujących leków:

  • Inhibitory na bazie penicyliny pomagają pozbyć się bakterii z różnych grup. Odpowiednio dobrany lek blokuje negatywne działanie drobnoustrojów.
  • Dodatkowo będziesz musiał przyjmować antybiotyki lub aminoglikozydy. Ta grupa leków ma wyraźne działanie antybakteryjne.
  • Cefalosporyny mają większą skuteczność. Pomagają wyeliminować niebezpieczne bakterie w krótkim czasie.
  • Jeśli zdiagnozowano poważny stan, konieczne jest użycie karbapenemów. Te antybiotyki mają szerokie spektrum działania.
  • Aby wyeliminować infekcję bez widocznych komplikacji, można stosować uro-antyseptyki pochodzenia roślinnego. Tylko lekarz będzie w stanie prawidłowo je odebrać, a samoleczenie może prowadzić do poważnych konsekwencji.
  • Aby uzyskać oszczędny wpływ na drobnoustroje, należy stosować oksychinoliny. Są szybko wchłaniane do ściany jelita, więc efekt jest osiągany w krótkim czasie.

Aby poprawić ogólne samopoczucie, zaleca się również stosowanie następujących leków:

  • Leki przeciwzapalne bez steroidów.
  • Preparaty zapewniające efekt odczulający na ciało.
  • Dzięki antyoksydantom wszystkie komórki mogą szybko się regenerować. Dodatkowo, leczenie obejmuje również witaminę E.

Aby poprawić ogólne samopoczucie okruchów, wskazane jest podanie mu jak największej ilości płynu. Woda mineralna o niskiej zawartości alkaliów ma pozytywny wpływ. W diecie okruchów powinien być obecny sok żurawinowy lub borówkowy.

Ważne jest, aby skierować wszystkie siły do ​​wyjścia z ich ostrego okresu. Następnie zaleca się stosowanie igieł sosnowych, błota terapeutycznego i regularnych wizyt w sali fizjoterapeutycznej.

W zapaleniu narządów moczowych preparaty medyczne są rzadko stosowane w leczeniu dzieci. Najlepiej jest produkować terapię przy użyciu tradycyjnych herbat ziołowych.

Środki zapobiegania chorobom

Jeśli zakażenia układu moczowego nie są leczone, mogą wystąpić poważne powikłania. Choroba powoduje uszkodzenie tkanki miąższowej. Zaczynają się kurczyć, prowadząc do nadciśnienia. W rezultacie u małego pacjenta rozwija się niewydolność nerek lub posocznica.

W tym przypadku prawdopodobieństwo nawrotu wzrasta o 25%. Nefrolog pomoże zminimalizować negatywny proces. Dla niego zarejestrowane dziecko powinno być obowiązkowe. W celu zapobiegania zaleca się stosowanie leków przeciwbakteryjnych lub antyseptycznych.

Zapobieganie w obecności pierwszych objawów choroby:

  • Zaleca się karmienie dziecka wyłącznie mlekiem matki. Zawiera wystarczającą ilość przeciwciał, które pomogą mu poradzić sobie z infekcją.
  • Pieluchy powinny być używane prawidłowo. Jednocześnie ważne jest przestrzeganie wszystkich norm i zasad higieny osobistej.
  • Ogniska infekcji należy stale eliminować.
  • Stosowanie leków w celu poprawy układu odpornościowego.
  • Rodzice powinni upewnić się, że dziecko ma odpowiedni tryb dnia.
  • Eliminacja czynników, które mogą niekorzystnie wpływać na zdrowie małego pacjenta.

Rozpoznaj chorobę na wczesnym etapie pomoże w badaniach profilaktycznych. W tym celu mocz i krew pobierane są od dziecka do analizy. Rodzice nie powinni ignorować ich regularnego poddawania się.

Przyczyny i leczenie zakażeń dróg moczowych u niemowląt

Zakażenie dróg moczowych u małych dzieci występuje nie mniej niż wirusowe choroby układu oddechowego. Wymioty i nudności, skurcze w brzuchu rodzice często obwiniają o proste zatrucie. Jednak z tymi objawami zaleca się skonsultowanie się z lekarzem. Jeśli jest to zakażenie dróg moczowych, późna diagnoza i leczenie doprowadzą do nieprzyjemnych konsekwencji dla dziecka.

Cechy powstawania choroby

Zakażenie układu moczowego powstaje, gdy bakterie zaczynają gromadzić się w organizmie z dużą prędkością. Jest to spowodowane przez mikroby, takie jak:

  • E. coli
  • Staphylococcus aureus,
  • Pseudomonas aeruginosa.

Bakterie przedostają się do organizmu przez przewód pokarmowy, rozprzestrzeniają się przez krew i powodują częste oddawanie moczu u dziecka, w wyniku czego nieustannie płacze z powodu tnącego bólu.

Przyczyny choroby

Czasami rodzice zauważają, że mocz ich dziecka pachnie mocno zgniłymi rybami, a zapach czasami przypomina aceton. W takich sytuacjach pierwszą rzeczą, która przychodzi na myśl, jest zapalenie pęcherza moczowego. Jednak diagnoza może nie zawsze być prawidłowa. Przed rozpoczęciem leczenia należy zbadać powody, dla których mocz pachnie acetonem lub zgniłymi rybami.

Jeśli dziecko przeszło wszystkie testy, a wyniki wskazały na infekcję dróg moczowych, rodzice mają pytanie - dlaczego i kiedy to się stało? Przyczyny choroby mogą mieć inne pochodzenie.

  • przewlekła nerwoból;
  • kontakt z innym pacjentem w basenie (E. coli);
  • częsta hipotermia;
  • nieprzestrzeganie podstawowych zasad higieny;
  • niewłaściwe użycie pieluch;
  • brak specjalnej diety dla małego dziecka (białko w moczu jest wyższe niż wymagany poziom);
  • obecność w diecie dużej liczby wędzonych i pikantnych potraw.

Wszystkie te czynniki mogą wywołać rozwój choroby. Musisz uważnie monitorować stan dziecka, a kiedy płacze bez powodu, natychmiast udaj się do lekarza. Jeśli tworzą się kamienie, moczowi towarzyszy silny ból.

Objawy choroby

Ciało dziecka jest bardzo słabe, a czasami odporność nie wystarcza do zwalczania bakterii chorobotwórczych. Z tego powodu rodzice powinni uważnie obserwować, jak zachowuje się ich dziecko, czy coś przeszkadza dziecku. Jeśli występują objawy wymienione poniżej, należy jak najszybciej zwrócić się o pomoc medyczną.

Jakie objawy należy zwrócić uwagę:

  • częste oddawanie moczu;
  • moczenie (mocz jest uwalniany mimowolnie we śnie);
  • krew w porannym stolcu dziecka;
  • obrzęk nóg i pod oczami nie znika przez kilka dni;
  • oznaki, że występuje E. coli (gorączka, częste wymioty i nudności);
  • cięcie bólów brzucha (dziecko płacze, gdy idzie do toalety);
  • mocz pachnie jak ryba (nieprzyjemny, zgniły zapach);
  • pachnie jak aceton.

Diagnoza dolegliwości

Gdy tylko rodzice zauważyli u dziecka objawy zakażenia układu moczowego, należy natychmiast skonsultować się z lekarzem w celu przepisania leczenia. Jeśli mocz pachnie jak zgniłe ryby lub pachnie jak aceton, to jest zły znak. Pierwszą czynnością w tej sytuacji jest zaliczenie testów.

Co pokazuje analiza, jeśli istnieje infekcja (E. coli lub inne):

  • białko;
  • w niektórych przypadkach krwinki czerwone:
  • czy są szczawiany;
  • wysoka liczba białych krwinek.

Co pokazuje krew w przypadku infekcji:

  • białko ostrej fazy;
  • formuła leukocytów przesuwa się w lewo.

Czasami samo badanie moczu nie wystarcza do wykrycia takich zakażeń jak E. coli i tym podobne.

W takiej sytuacji wymagana jest dodatkowa krew. Lekarz bada wyniki i dopiero po tym dokonuje diagnozy, na podstawie której przepisuje się leczenie.

Bakposev

W celu określenia głównego czynnika sprawczego i tego, czy organizm jest odporny na antybiotyki, przed rozpoczęciem leczenia konieczne jest dodatkowe oddanie moczu na bacposa. Analiza jest wykonywana nie dłużej niż 5-6 dni.

Zapach moczu podobny do acetonu nie jest ostateczną diagnozą. Bakposev pozwala jasno określić, czy istnieje zagrożenie uszkodzenia nerek, czy w moczu znajdują się szczawiany.

Jak zbiera się materiał do analizy:

  • genitalia dziecka są dobrze umyte;
  • pojemnik do zbierania jest sterylizowany;
  • poranna porcja moczu jest zbierana, a następnie wlewana do przygotowanego pojemnika, po czym ten ostatni jest szczelnie zamknięty.

Czym są szczawiany i o czym one mówią?

Szczawianami są te sole, których obecność w moczu pokazuje analizę. Jeśli ich liczba odbiega od normy w mniejszym lub większym kierunku, należy skonsultować się z lekarzem.

Sole szczawianowe odbiegają od normy w następujących sytuacjach:

  • kamica moczowa;
  • bakterie w ciele dziecka;
  • procesy zapalne w jelicie.

Jeśli w osadzie moczu znaleziono szczawian i sole białkowe, oznacza to, że dieta dziecka była nieprawidłowa.

Konieczne jest rozpoczęcie leczenia infekcji dróg moczowych w czasie, aby dziecko nie miało komplikacji. Pierwszą rzeczą, którą należy zrobić, jest zapewnienie, że szczawian i białko soli osiągną normalny poziom.

Dieta powinna zostać zmieniona w oparciu o proste zalecenia:

  1. Więcej płynu dla dziecka - nie mniej niż 2 litry dziennie. I to nie powinna być tylko herbata lub sok, ale także zwykła woda. Tylko w ten sposób krew z moczu odejdzie, a białko i wymagana ilość soli (szczawianów) zostaną przywrócone.
  2. Aby zabić bakterie, należy spożyć więcej magnezu. Występuje w produktach spożywczych takich jak proso, owies i ryby.
  3. Wszystkie witaminy z grupy B działają bardzo dobrze, aby usunąć bakterie z ciała dziecka.

Jeśli rodzice nadal zauważają krew w moczu i nie przepuszczają zapachu podobnego do acetonu, wówczas pokarm nie pomaga przywrócić białka i szczawianu (soli) do pożądanego poziomu. Objawy wskazują, że zakażenie dróg moczowych nadal martwi dziecko.

Leczenie chorób

Kiedy dziecko płacze, cierpią rodzice. Próbują zrobić wszystko, aby poprawić stan dziecka. Jeśli jednak zapach moczu przypomina aceton, samoleczenie nie pomoże.

Ważne jest, aby prawidłowo zdiagnozować chorobę, przejść niezbędne testy i dopiero wtedy wyciągnąć wnioski.

  1. Jeśli dziecko dużo płacze przed pójściem do toalety, a zapach moczu przypomina aceton - są to objawy podobne do zapalenia pęcherza. Terminowa wizyta u lekarza pomoże zdiagnozować chorobę na etapie, kiedy leczenie w domu jest nadal możliwe. Rodzice powinni wiedzieć, że bakterii nie można zabić bez antybiotyków, nie ma innych sposobów. Gdy krew pojawi się w moczu, znacznie trudniej będzie pozbyć się zapalenia pęcherza moczowego. Dlatego główną radą w tym przypadku jest jak najszybsze skonsultowanie się z lekarzem i ścisłe przestrzeganie jego zaleceń.
  2. Odmiedniczkowe zapalenie nerek. Jeśli bakterie nie zostaną wyeliminowane na czas, rozwija się odmiedniczkowe zapalenie nerek. Ta dolegliwość nie może być wyleczona sama, a dziecko będzie musiało zostać umieszczone w szpitalu pod nadzorem lekarza.

Niezależnie od diagnozy, pierwszą rzeczą, jaką robią lekarze, jest przywracanie białka i szczawianów (soli) w organizmie dziecka.

Stale oddawana krew do analizy i moczu, aby sprawdzić, czy choroba postępuje lub umierają bakterie.

Zwraca również uwagę na to, czy zapach jest podobny do acetonu. Jeśli tak się stanie, stan dziecka poprawia się.

Środki zapobiegawcze

Żaden rodzic nie chce płakać z ukochanym dzieckiem. Aby zapobiec zakażeniu dróg moczowych i innym bakteriom, należy stosować proste środki zapobiegawcze.

  1. Regularnie kąpać dziecko w stokrotce i na linii. Zioła te zabijają wszelkie bakterie, wzmacniają układ odpornościowy.
  2. Aby utrzymać sól i szczawian w organizmie dziecka w odpowiedniej ilości, należy prawidłowo karmić dziecko i nie nadużywać szkodliwych pokarmów (wędzonych, smażonych).
  3. Oczywiście dla małego dziecka ważne jest przestrzeganie zasad higieny. Regularnie wymieniaj pieluchy, myj dziecko codziennie i upewnij się, że ubrania są zawsze czyste.

Objawy takie jak krew w moczu i słaba analiza (podwyższone białko, sole szczawianu są obecne) są zwiastunami kłopotów. Im szybciej pójdziesz do lekarza, tym szybciej uratujesz dziecko przed nieprzyjemnym bólem.

Infekcje dróg moczowych u dzieci

Procesy infekcyjno-zapalne w narządach układu moczowego dzieci są palącym problemem urologicznym na całym świecie. Szczególnie niebezpieczne - zakażenie dróg moczowych u niemowląt. Patologia jest tak powszechna, że ​​jest tylko gorsza pod względem częstości występowania infekcji przeziębienia.

Dzisiaj, z powodu trudności w diagnozie i leczeniu, europejscy eksperci opracowali różne przepisy i zalecenia dla praktykujących pediatrów, urologów dziecięcych i nefrologów, które zostały przyjęte w naszym kraju.

Ogólne informacje

Pilność problemu wynika z rozwoju częstych patologii w narządach moczowych, tendencji do chorób nerek, ich przewlekłych i nawracających objawów klinicznych, co prowadzi do całkowitego zahamowania czynności nerek i niepełnosprawności dzieci od najmłodszych lat. Według statystyk WHO patologie układu moczowego znajdują się na drugim miejscu w rejestrze chorób dzieci w młodym wieku.

Badania epidemiologiczne wykazały, że w naszym kraju częstość występowania nefropatii wśród dzieci stale rośnie, a obecnie wynosi 60 pacjentów na 1000 zdrowych dzieci. W klinice progresywnej znajduje się 5, 6 przypadków na 10 000 dzieci, które natychmiast zaliczają się do grupy osób niepełnosprawnych. W strukturze chorób urologicznych u dzieci choroby zapalne drobnoustrojów rozpoznaje się u prawie 76% dzieci.

Charakterystyczne, że zdecydowana większość z nich (do 80%) jest wynikiem wrodzonych nieprawidłowości, w których zmiany wewnątrzmaciczne w OMC (narządy układu moczowego) utrzymują się po urodzeniu u ponad 70% dzieci, aw 80% przypadków są czynnikiem prowokującym rozwój ZUM u niemowląt (grupa wiekowa od 0 do 3 lat). U 30% niemowląt zagrożenie infekcją utrzymuje się, nawet przy braku patologii okołoporodowych, ze względu na możliwość niedojrzałości morfofunkcyjnej strukturalnych tkanek nerek.

Częstość patologii zakaźnych i zapalnych w narządach moczowych u niemowląt płci męskiej (w tym odmiedniczkowe zapalenie nerek) jest wyższa niż u dziewcząt, co jest związane z rozwojem uropatii obturacyjnej (dysfunkcja normalnego przepływu moczu), która jest znacznie wcześniejsza u chłopców.

Statystyki Europejskiego Stowarzyszenia Urologii pokazują, że choroba u chłopców w wieku niemowlęcym (do jednego roku) wynosi 3,2%, au dziewcząt - 2%. W przyszłości sytuacja się zmieni - 30 dziewcząt i tylko 11 chłopców z ZUM u 1000 zdrowych dzieci.

Dane zagranicznych statystyk pediatrów i nefrologów (ESPN) podano w grupie prawie 1200 dzieci z ZUM, które zostały zbadane:

  • u dziewcząt do sześciu miesięcy patologię diagnozowano częściej niż u chłopców 1,5 raza;
  • od sześciu miesięcy do roku wzrosła czterokrotnie;
  • a od 1 do 3 lat infekcja dziewcząt wzrosła dziesięciokrotnie.

Zarówno eksperci krajowi, jak i zagraniczni zgodzili się, że częstość występowania ZUM zależy od płci i wieku dziecka, podczas gdy dzieci w wieku poniżej 1 roku są częściej diagnozowane (do 15% u niemowląt z gorączką), manifestując się jako ciężka infekcja bakteryjna.

Odmiany UTI u niemowląt

Istnieje wiele klasyfikacji UTI, ale w porównaniu z klasyczną wersją stosowaną w praktyce krajowych specjalistów, jest to najwygodniejsze dla niemowląt, klasyfikacja zaproponowana przez europejskich ekspertów.

Klasyfikacja według lokalizacji źródła zakażenia (dolne i górne drogi moczowe):

  1. Zapalenie pęcherza, charakteryzujące się rozwojem zakaźnych i zapalnych zmian chorobowych w błonie śluzowej zbiornika moczowo-pęcherzykowego.
  2. I odmiedniczkowe zapalenie nerek spowodowane rozwojem rozlanej ropnej infekcji miednicy nerkowej i miąższu.

Podział na epizody manifestacji:

  • pierwotna infekcja;
  • powtarzające się i nawracające, podzielone z kolei na trwałą lub nierozwiązaną infekcję.

Klasyfikacja według polecanych:

  1. Bezobjawowa bakteriuria z charakterystyczną kolonizacją MP z niezjadliwymi mikroorganizmami, które nie mogą prowadzić do rozwoju objawów patologicznych.
  2. I objawowe ZUM z manifestacją całego „bukietu” bolesnych objawów.

Separacja przez czynniki komplikujące:

  • niepowikłane ZUM z brakiem zaburzeń morfofunkcjonalnych w różnych częściach układu moczowego i kompetentną fagocytozą immunologiczną;
  • i powikłana infekcja dróg moczowych u noworodków na tle mechanicznych lub funkcjonalnych przeszkód lub innych problemów w układzie moczowym w historii.

Przyczyny rozwoju choroby u niemowląt

Głównym powodem rozwoju ZUM u niemowląt są niekorzystne czynniki związane z historią prenatalną (rozwój prenatalny), w szczególności obecność patologii układu moczowo-płciowego u przyszłej mamy, co jest warunkiem wstępnym rozwoju procesów zakaźnych w OMS u dziecka:

  1. Bezpośrednie zakażenie wewnątrzmaciczne, zarówno podczas porodu.
  2. Obecność chlamydii i mykoplazmozy u matek noworodków (główny powód powstawania przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek u niemowląt, według statystyk u 14% dzieci).
  3. Procesy stanu przedrzucawkowego u kobiet w ciąży, powodujące destabilizację błon komórkowych w strukturze nefronów w zarodku z późniejszym rozwojem nefropatii.
  4. Zakłócenie układu odpornościowego noworodków, spowodowane obecnością białek antygenowych, niedoborem centralnych regulatorów odporności limfocytów T lub przewagą ich asystentów - komórek pomocniczych limfocytów.
  5. Różna geneza niedotlenienia wewnątrzmacicznego, powodująca głębokie zaburzenia w procesach fizjologicznych i biochemicznych u noworodków, objawiająca się u 39% niemowląt zmianami morfologicznymi w strukturze tkanek nerkowych i zaburzającymi ich możliwości funkcjonalne.
  6. Czynnikiem prowokującym jest brak opieki higienicznej nad dzieckiem, hipotermia, zaburzenia urodynamiczne (niedrożność, refluks, wrodzone wady układu moczowego, podatność genetyczna na infekcje).

Hipoteza wpływu infekcji wirusowych wewnątrzmacicznych na rozwój ZUM (Coxsacki, grypa, paragrypa, wirus-MS, adenowirus, cytomegalowirus, 1. i 2. typ opryszczki), która jest uważana za czynnik przyczyniający się do zakażenia, nie została odrzucona. Wśród patogenów procesu zakaźno-zapalnego u dzieci dominuje bakteria jelitowa z rodziny E. coli (75%), przedstawiciele mikroorganizmów beztlenowych gram (+) i gram (-) itd.

Zdaniem naukowców ze Szwecji debiut ZUM u dzieci wynika z wczesnego (pierwszej połowy) przeniesienia dzieci z niemowląt na sztuczne karmienie, co zwiększa ryzyko zakażenia przez żywność.

Jak rozpoznać ZUM u niemowląt

U niemowląt obraz kliniczny choroby jest ledwo zauważalny i rozmazany, dlatego trudno go natychmiast rozpoznać. Ponadto jedynym objawem zakażenia dróg moczowych u niemowląt jest często wysoka gorączka. Przebieg infekcji to jej szybki rozwój. Długotrwały brak leczenia jest obarczony niebezpiecznymi konsekwencjami.

Zakażenie cewki moczowej, w przypadku braku terminowego leczenia, w ciągu zaledwie kilku dni może przenieść się do tkanki nerki, destabilizować ich pracę i objawiać się odmiedniczkowym zapaleniem nerek. Nawet skuteczna terapia uszkodzenia nerek nie gwarantuje pełnego wyleczenia i przywrócenia ich funkcji. Dlatego bardzo ważne jest rozpoznanie choroby na czas.

U niemowląt, z wyjątkiem wysokiej gorączki, zakażenie OMS objawia się:

  • ciemny z nieprzyjemnym zapachem moczu;
  • naruszenie oddawania moczu (dyzuria, strangoria);
  • kapryśność, płaczliwość i drażliwość;
  • zaburzenia dyspeptyczne w postaci nudności, wymiotów, niespokojnego snu, wzdęcia brzucha i biegunki;
  • ogólna słabość;
  • osłabienie odruchu ssania lub całkowita odmowa jedzenia;
  • szarawy odcień skóry.

W wrodzonym odmiedniczkowym zapaleniu nerek lub urosepsie małe dzieci charakteryzują się nieswoistymi objawami - szybką utratą masy ciała, nieprawidłowościami w rozwoju fizycznym, żółtą skórą, objawami nadpobudliwości i letargu. Jak mówi słynny doktor E. Komarovsky: „ZUM należy zakładać u dzieci z rozwojem jakiejkolwiek ostrej patologii i oczywistych oznak braku przyrostu masy ciała”.

Podstawowe metody diagnostyczne

W przypadku niemowląt stosowanie monitorowania laboratoryjnego moczu w diagnostycznym poszukiwaniu ZUM na ogół staje się niemożliwe i nie ma zastosowania. Zwykłe wykrywanie leukocyturii i bakteriurii, jako głównego wskaźnika, w tym przypadku nie działa.

W okresie niemowlęcym rzadko dzieci przyzwyczajają się do garnka i trudno jest uzyskać sterylną próbkę moczu. Pobieranie moczu różnymi metodami nie wyklucza ryzyka wysokiego poziomu zanieczyszczenia, co jest obarczone wynikiem fałszywie dodatnim.

Ponadto zastosowanie metody cewnikowania lub nakłucia nadłonowego do pobierania próbek moczu u niemowląt jest dość skomplikowanym i bolesnym procesem dla dziecka, z ryzykiem dodatkowego zakażenia. Dlatego głównym celem wyszukiwania diagnostycznego są:

  1. Kliniczne i biochemiczne monitorowanie próbki krwi, która określa obecność zakażenia bakteryjnego w miedniczce nerkowej.
  2. USG - pozwalające na klasyfikację obecności skomplikowanej lub niepowikłanej infekcji.
  3. Cystografia Micka - identyfikacja zmian patologicznych w układzie moczowym.
  4. Badanie diagnostyczne z zastosowaniem statystycznej i dynamicznej nefroskopinezy radioizotopowej, ujawniające ogniskową obecność miażdżycy, stagnację moczu i przyczyny zaburzeń urodynamicznych, które uniemożliwiają normalny przepływ moczu.

Leczenie ZUM u niemowląt

Główną metodą leczenia ZUM u niemowląt jest:

  • najwcześniejsze możliwe recepty na leki przeciwbakteryjne, biorąc pod uwagę odporność mikroorganizmów;
  • terminowe wykrywanie i korygowanie zaburzeń urodynamicznych;
  • długoterminowa profilaktyka przeciwbakteryjna nawracających procesów;
  • kontrola funkcji jelit;
  • zmniejszenie dawki środków przeciwbakteryjnych zgodnie ze wskaźnikami skuteczności nerek.

W leczeniu niemowląt obecność wysokiej gorączki i objawów zatrucia jest wskaźnikiem natychmiastowego stosowania leków przeciwbakteryjnych dożylnie. Należy pamiętać, że nie wszystkie antybiotyki można stosować do leczenia niemowląt. Do podawania pozajelitowego zaleca się cefalosporyny (Cefataximine, Ceftazidime, Ceftriakson), penicyliny (Ampicillin, Amoxicillin, Amoxicillin / Clavulanic Acid) i inne.

Wskaźnikiem terapii doustnej jest zmniejszenie objawów zatrucia i normalizacja temperatury przez cały dzień. Powołany - „Ceftibuten”, „Cefiksym”, „Cefpodoksym Poxetil”, „Cefuroksym Axetil”, „Cefaklor” itp. Czas trwania antybiotykoterapii wynosi jeden, półtora tygodnia, ale nie mniej niż 3 dni; tygodni.

Chore dzieci powinny być pod stałym nadzorem lekarza, więc ich leczenie powinno być prowadzone w ramach monitoringu szpitalnego.

Środki zapobiegawcze

Ułatwianie rodzicom opieki nad dzieckiem pomoże zapobiec rozwojowi choroby. Zalecenia profilaktyczne obejmują:

  1. Zapewnienie matkom mleka tak długo, jak to możliwe dla niemowlęcia, jako mleka matki, stanowi doskonałą ochronę ciała dziecka przed skutkami infekcji.
  2. Rozsądne podejście do wprowadzania żywności uzupełniającej. Ze względu na niedoskonałość układu pokarmowego dzieci, konieczne jest stopniowe rozszerzanie diety dzieci, przy stałym monitorowaniu stolca dziecka. Zaparcia i opóźniona eliminacja toksyn z organizmu jest doskonałym warunkiem infekcji. Preferuje się puree z owoców i warzyw, stopniowo dodając do zbóż dietetycznych z pełnych ziaren.
  3. Aby uniknąć zastoju w nerkach, należy karmić dziecko prostą wodą przez cały dzień.
  4. Duże znaczenie w zapobieganiu higienie ma dziecko. Polega na codziennym myciu dziecka przy użyciu wyłącznie produktów higienicznych dla dzieci i kategorycznie wykluczeniu agresywnych środków alkalicznych.
  5. Zmiana pieluchy powinna zawsze towarzyszyć obróbce krocza dziecka wilgotną szmatką, po czym kąpiele powietrzne są dobre dla skóry dziecka do oddychania.
  6. Wymagana jest codzienna zmiana pościeli.
  7. Nie zostawiaj dziecka na długo na podłodze. Nie dopuszczaj do hipotermii.

Nie należy lekceważyć wagi ZUM u niemowląt. Nawet bez jasno określonego obrazu klinicznego choroba może ujawnić nieoczekiwane konsekwencje w możliwie najkrótszym czasie. Tylko natychmiastowe odwołanie do pomocy medycznej ochroni dziecko przed poważnymi komplikacjami.

Zakażenia dróg moczowych u dzieci

Zakażenia dróg moczowych u dzieci poniżej 1 roku

Zakażenia układu moczowego (ZUM) to grupa chorób mikrobiologicznych układu moczowego. Spowodowane przez bakteryjne patogeny, najczęściej E. coli. Ten typ zakażenia jest drugim najczęściej występującym po ARVI. Obecny w historii co ósmego dziecka w wieku poniżej 1 roku. ZUM może być wyrażany przez lokalne choroby i może być jednym z przejawów uogólnionej infekcji.

W zależności od lokalizacji, następujące choroby mogą powodować UTI:

Najczęściej wcześniaki są narażone na te dolegliwości, głównie chłopców. Wynika to z nieprawidłowości struktury układu moczowego.

Główne patogeny to:

  • E. coli (E. coli);
  • Staphylococcus aureus (gronkowiec);
  • S.Saprophyticus (gronkowiec saprofityczny);
  • Klebsiella spp (Klebsiella).

Przyczyny zakażeń układu moczowego

Patogeny mogą dostać się do narządów moczowych na dwa sposoby:

  • z krwiobiegiem, w obecności zapalenia w ciele;
  • ze środowiska, na przykład, gdy niezgodność z zasadami higieny intymnej, z procedurami medycznymi.

Dodatkowe czynniki to:

  • cechy anatomicznego rozwoju układu wydalniczego;
  • wady wrodzone z powodu powikłań podczas ciąży lub porodu;
  • niska odporność;
  • hipotermia;
  • predyspozycje genetyczne - przewlekłe ZUM w historii rodziny.

Diagnoza ZUM jest często trudna, ponieważ dzieci często nie mają wyraźnych objawów lub są wymazywane. Temperatura może nieznacznie wzrosnąć, a dziecko nie może jeszcze mówić o bolesnym oddawaniu moczu.

ZUM jest często przebrany za SARS, przeziębienie i rozstrój żołądka.

Objawy zakażeń dróg moczowych u dzieci poniżej 1 roku:

  • utrata apetytu, zmniejszony odruch ssania;
  • brak przyrostu masy ciała;
  • szary, ziemisty kolor skóry - konsekwencja upojenia;
  • drażliwe, kapryśne zachowanie;
  • biegunka, wymioty.

Często jedynym objawem jest gorączka.

Podstępny imp w szybkim rozwoju. Z opóźnionym leczeniem konsekwencje mogą być poważne. Na przykład, nieleczone zapalenie cewki moczowej może przejść do odmiedniczkowego zapalenia nerek w ciągu kilku dni, a to jest obarczone naruszeniem pracy ważnych narządów - nerek. Nawet po leczeniu nerki nie są przywracane do końca, dlatego bardzo ważne jest terminowe wykrywanie chorób.

Diagnostyka zakażeń dróg moczowych

Po pierwsze, każdy rodzic powinien pamiętać, że nawet ogólny test moczu może pokazać wiele, w tym UTI. Pobieranie moczu u niemowląt jest dość problematyczne, ale możliwe.

Podstawową zasadą jest uzyskanie średniej porcji porannego moczu. Podlać i umyć dziecko. Surowo zabrania się wylewania moczu z garnka, ponieważ zniekształci to wynik analizy.

Podstawowe metody diagnostyczne:

  1. Analiza moczu bakteriurii. Patologię rozpoznaje się za pomocą 100 bakterii na 1 ml świeżego moczu. Takie badanie należy przeprowadzić 2 razy ze względu na trudności w zbieraniu moczu od noworodków. W obecności infekcji w analizie moczu zawiera krwinki czerwone, białko, limfocyty.
  2. USG nerek i pęcherza moczowego Ekspansja co najmniej jednej miedniczki nerkowej jest wyraźnym objawem odmiedniczkowego zapalenia nerek, które wymaga natychmiastowego leczenia.
  3. Roentgenogram Pomaga ocenić stan układu moczowego, zidentyfikować nieprawidłowości rozwojowe. Przeprowadzane wyłącznie na podstawie zeznań, jeśli choroba ma charakter nawracający.
  4. Metoda endoskopii. Służy do wykrywania nieprawidłowości układu moczowego.
  5. Analiza kliniczna krwi. Podwyższony poziom leukocytów i ESR wskazuje na stan zapalny.

Leczenie ZUM u dzieci

Odbywa się tylko w warunkach szpitala.

Oprócz pediatry wymaga nadzoru nefrologa dziecięcego, ginekologa dziecięcego (dla dziewcząt), urologa dziecięcego (dla chłopców).

Główne metody leczenia to:

  1. Terapia antybakteryjna. Odgrywa wiodącą rolę w leczeniu ZUM u dzieci w każdym wieku. Lek jest wybierany wyłącznie przez lekarza, w zależności od wieku, masy ciała, rodzaju zakażenia. Dzisiaj preferowane są penicyliny i cefalosporyny. Wykonywany jest test na wrażliwość na antybiotyk i dopiero wtedy przepisywany jest lek. Przy odpowiednim doborze leku objawy zaczynają zanikać trzeciego dnia po rozpoczęciu leczenia. Przebieg terapii antybiotykowej wynosi 7-14 dni. Przerwanie kursu jest zabronione, nawet jeśli objawy zniknęły. Jest to obarczone nawrotami i zaburzeniami układu moczowego.
  2. Zastosowanie uroantiseptyków. Takie leki mają wyraźne działanie przeciwbakteryjne, działają moczopędnie.
  3. Zastosowanie niesteroidowych leków przeciwzapalnych. Pomaga neutralizować proces zapalny i łagodzić objawy choroby.
  4. Stosowanie probiotyków. Są one przeznaczone do utrzymania funkcji jelitowych i zapobiegania dysbakteriozie podczas przyjmowania antybiotyków.
  5. Dieta Dzieci poniżej szóstego miesiąca życia zalecały tylko karmienie piersią na żądanie. Dzieci od 6 miesięcy do roku zalecają lekkie jedzenie bez soli, przypraw, nadmiaru tłuszczu. Takie produkty niepotrzebnie obciążają już wrażliwą błonę śluzową dróg moczowych. Preferowane jest chude mięso, warzywa gotowane na parze. Zakazane pikle, owoce cytrusowe. W pierwszych dniach leczenia konieczne jest ograniczenie schematu picia, aby nie obciążać nerek. Po wyeliminowaniu bólu przeciwnie, konieczne jest częstsze podlewanie dziecka, aby wyeliminować toksyny i wyeliminować mikroorganizmy.

Nawet po ustąpieniu objawów konieczne jest pozostanie z dzieckiem w szpitalu i wykonanie badania moczu i krwi na obecność procesu zapalnego.

  1. Fizjoterapia Elektroforeza, mikrofalówka, UHF, kąpiele ziołowe. Te skuteczne metody nie mają praktycznie żadnych przeciwwskazań.

Niestety, ZUM często mają przebieg nawrotowy. Być może późniejsze powołanie leków o działaniu przeciwzapalnym i moczopędnym. Około 30% dzieci jest zagrożonych nawracającymi ZUM. Po pewnym czasie tacy pacjenci mają przepisany drugi antybiotyk w przeciw-nawrotach.

Zapobieganie zakażeniom dróg moczowych u dzieci w pierwszym roku życia

Zapobieganie jest zawsze łatwiejsze niż leczenie. Rodzice powinni być zaangażowani w środki zapobiegawcze, a do tego konieczne jest stosowanie prostych wytycznych.

  1. Zaleca się karmienie piersią tak długo, jak to możliwe. Mleko matki jest najlepsze, jakie dziecko może uzyskać w pierwszym roku życia. Dzięki niemu matka przekazuje przeciwciała dziecku, które chronią ciało dziecka przed wszelkimi infekcjami.
  2. Podejdź do kwestii wprowadzania pokarmów komplementarnych mądrze. Nie spiesz się, aby nakarmić dziecko naraz. Układ trawienny dzieci w wieku poniżej jednego roku jest niedoskonały, trudno jest trawić ciężkie pokarmy, co prowadzi do zaparć. Nie wydalane toksyny zatruwają krwioobieg i to jest bezpośrednia droga do infekcji. Wprowadzaj produkty stopniowo, preferuj owoce, warzywa, produkty pełnoziarniste.
  3. Pamiętaj, aby podlewać dziecko czystą wodą przez cały dzień Woda nie pozwala na rozwój zastoju w nerkach.
  4. Przestrzegaj zasad higieny osobistej dziecka. Dotyczy to zarówno dziewcząt, jak i chłopców. Codziennie miażdż dziecko. Nie używaj mydła alkalicznego i piany chemicznej. Wybierz hipoalergiczną pomoc kąpielową zaprojektowaną specjalnie dla dzieci. Raz w tygodniu dodaj wywar z rumianku do wody do kąpieli.
  5. Zmień pieluszkę prawidłowo. Po każdej zmianie przetrzyj krocze dziecka specjalną mokrą ściereczką. Nie noś od razu pieluchy - pozwól skórze oddychać. Kąpiele powietrzne są przydatne dla ciała dziecka. Jeśli używasz proszku dla niemowląt, unikaj bezpośredniego kontaktu z błonami śluzowymi narządów płciowych.
  6. Zadbaj o swoje dziecko przed hipotermią. Nie pozwól, aby siedzieć na zimnej podłodze, pływać w zimnej wodzie.
  7. Zmień bieliznę niemowlęcą codziennie. Preferuj tylko naturalne tkaniny. Wybierz odpowiedni rozmiar - majtki nie powinny się kruszyć.
  8. Obserwuj zachowanie noworodka. Nietypowe zachowanie, częsty płacz, zmniejszony odruch ssania są powodem do konsultacji z lekarzem.
  9. Nie lekceważ powagi UTI. Pamiętaj, że infekcje mogą wystąpić bez wyraźnych objawów i mają poważne konsekwencje. Czasami profilaktyczne badania krwi i moczu mogą wiele powiedzieć. Nie bądź leniwy, aby je przekazać.

Zakażenia układu moczowego u niemowląt

Praca pediatry komplikuje fakt, że niemowlę nie może opisać skarg. Szczególnie trudno jest wykryć choroby bez wyraźnych objawów. Niedorozwinięty układ nerwowy dziecka jest tak zaprojektowany, że ból ma charakter rozproszony. Mówiąc najprościej, u dzieci z chorobami jednego organu dotknięty jest szeroki obszar. Na przykład, gdy zapalenie wyrostka robaczkowego dziecko ma cały ból brzucha, a nie prawą stronę, jak u dorosłych.

Zakażenie dróg moczowych u niemowląt z częstością występowania w pediatrii zajmuje drugie miejsce po SARS. Choroby tego układu są niebezpiecznym ryzykiem rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek, które może szybko doprowadzić do śmierci.

Powody

Większość zakażeń urologicznych jest powodowana przez bakterie: jelitowe lub Pseudomonas bacillus, Staphylococcus aureus. Mniej powszechna jest infekcja grzybami lub wirusami.

Wchodzą do dróg moczowych na dwa sposoby:

  • Jeśli ciało ma ognisko zapalenia - przez krew i limfę z innych narządów.
  • W przypadku choroby matki - z jej zakażeniem mlekiem lub powietrzem.

Czynniki ryzyka

Dlaczego dziecko zostaje zainfekowane? Istnieje wiele warunków, w których zakażenie układu wydalniczego niemowlęcia jest bardziej prawdopodobne.

Dysfunkcja procesu usuwania moczu z organizmu - urodynamika - jest zaburzona z powodu:

  • Niedrożność (blokada) przewodu wydalniczego. Mechaniczna niedrożność nie pozwala na usunięcie moczu z ciała dziecka. Substancje toksyczne zaczynają negatywnie wpływać na otaczające tkanki. Z powodu powstałego przeciążenia ciśnienie w nerkach wzrasta, komórki ulegają uszkodzeniu, a bakterie atakują wrażliwy narząd.
  • Refluks to stan patologiczny, w którym mocz powraca z dolnych części układu moczowego do poprzednich. Zaburzenie objawia się w patologiach obwodowego układu nerwowego.
  • Choroby metaboliczne. Zmieniają skład moczu, który może działać agresywnie na ściany narządów moczowych. Takie patologie obejmują: cukrzycę, dnę moczanową, nadmierne spożycie minerałów w organizmie.

POMOC! Zwiększone tworzenie się moczanów i szczawianów prowadzi do ich odkładania się w nefronach, co powoduje występowanie kamicy moczowej. Kryształy soli fizjologicznej uszkadzają ściany narządów wydalniczych. Dzięki mikrourazom czynniki zakaźne rozprzestrzeniają się na całej grubości tkanek.

  • Zaburzenia czynności pęcherza z powodu neuropatii. Naruszono proces napełniania i opróżniania. Stagnacja płynów stwarza komfortowe warunki dla rozwoju bakterii.
  • Instrumentalne interwencje w narządy układu moczowego.
  • Obecność stanu zapalnego w organizmie na tle obniżonej odporności.
  • Zaburzenia naczyniowe, dzięki którym następuje zwężenie światła tętnic nerkowych. Prowadzi to do rozwoju niedokrwienia - głodu tlenowego - tkanek. A postęp tego procesu powoduje śmierć nefronów.
  • Choroby układu odpornościowego, osłabiające ochronę ciała.
  • Za mało dokładnej higieny osobistej niemowlęcia.
  • Przechłodzone dziecko.
  • Wrodzone nieprawidłowości układu moczowego spowodowane powikłaniami w czasie ciąży lub podczas porodu.
  • Dziedziczna predyspozycja do przewlekłych zakażeń.

STATYSTYKA! Dziewczęta cierpią na zapalenie cewki moczowej i zapalenie pęcherza moczowego w wieku 3-4 lat, chłopcy - w klatce piersiowej (do 3 miesięcy).

Objawy

Łatwo jest przegapić początek choroby układu moczowego. Obraz kliniczny może być niewyraźny, dyskretny. Noworodki również noszą pieluchy jednorazowe: rodzice nie zauważają natychmiast zmiany cech jakościowych moczu.

U niemowląt do jednego roku następujące objawy wskazują na obecność zakażenia:

  • Ból brzucha i okolicy lędźwiowej.
  • Ciemny kolor moczu.
  • Nieprzyjemny ostry zapach moczu.
  • Zwiększona temperatura ciała, gorączka.
  • Drażliwość, szybkie zmiany nastroju, płaczliwość i nastroje, niespokojny sen.
  • Zaburzenia dyspeptyczne: wzdęcia, biegunka, nudności, wymioty.
  • Skóra staje się blada, czasami może stać się szara.
  • Dziecko czuje ogólne złe samopoczucie i słabość.
  • Zaburzenia odżywiania, tłumienie apetytu, aż do całkowitego niepowodzenia żywienia. Zmniejszony odruch ssania, szybka niedomykalność.

Dla dzieci w wieku powyżej 2 lat charakterystyczne dodatkowe objawy to:

  • Częste bolesne oddawanie moczu, któremu towarzyszy uczucie pieczenia.
  • Mocz jest przydzielany w małych porcjach.

WAŻNE! Rodzice muszą monitorować pojawienie się tych objawów infekcji, a jeśli zostaną wykryte, natychmiast skonsultuj się z lekarzem!

Diagnostyka

U dzieci układ moczowy jest krótki, stan zapalny bardzo szybko dociera do nerek i powoduje odmiedniczkowe zapalenie nerek. Po wyłączeniu pracy jednego postępuje ryzyko niepowodzenia i innych układów narządów.

Diagnozy nefrologów na podstawie kompleksowego badania:

1. Przegląd i inspekcja. Charakterystyczne objawy zakażenia dróg moczowych u niemowląt wymieniono powyżej. Odmiedniczkowe zapalenie nerek ma jaśniejszy obraz kliniczny: ból pleców staje się nie do zniesienia. W takiej sytuacji zaleca się wezwanie samochodu pogotowia.

2. Analiza moczu. Jego rodzaje: ogólne, biochemiczne, bakteriologiczne, serologiczne, według Nechiporenko i Zimnitsky. Oznaki zapalenia: obecność białka, krwinek czerwonych, bakterii i duża liczba leukocytów w moczu.

3. Badanie krwi. Sygnał alarmowy dla pediatry to: wzrost OB i wzrost poziomu neutrofili.

4. USG układu moczowego. Pozwala ocenić stan tkanek i wykryć anomalie ich rozwoju.

5. Cystouretrografia wsteczna. Środek kontrastowy wstrzykuje się przez cewnik do moczowodu. Po wykonaniu radiografii układu wydalniczego.

6. Uroflowmetria. Służy do rejestrowania prędkości wypływu moczu. Zatem wykrywane są patologie struktury dróg moczowych lub ich niedrożność.

WAŻNE! Cysto- i uretroskopia są stosowane tylko w przewlekłej postaci choroby i tylko w okresie remisji (osłabienie procesu patologicznego, względna norma funkcjonalności narządów).

Diagnostyka różnicowa

Przed ostateczną diagnozą pediatra musi porównać objawy i infekcje układu moczowo-płciowego z innymi chorobami. Różne choroby mogą mieć wspólne przyczyny.

Diagnostykę różnicową zapalenia narządów wydalniczych przeprowadza się za pomocą:

  • Zakażenie pasożytami (owsiki).
  • Ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Charakterystyczna cecha - uszkodzenia przewodu pokarmowego nie są związane z aktem oddawania moczu.
  • Zapalenie pochwy i inne zapalenie ginekologiczne u dziewcząt (podobne do zapalenia pęcherza).

Leczenie

Po wykryciu zakażenia dróg moczowych niemowlęta zwykle pozostają w szpitalu.

WAŻNE! Nie należy odmawiać hospitalizacji. Jest to konieczne, aby dokładnie monitorować skuteczność terapii i szybko zapewnić opiekę resuscytacyjną: w przypadku odmiedniczkowego zapalenia nerek, nerki mogą zawieść lub może wystąpić posocznica. Oba te warunki zagrażają życiu dziecka.

Pediatra wybiera listę leków dla każdego pacjenta indywidualnie. Dzieci poniżej 2 lat są przepisywane:

1. Terapia antybiotykami. Leki są podawane dożylnie lub do mięśnia przez co najmniej 7 dni. Jeśli to konieczne, czas trwania kursu wzrasta. Początkowo stosowano leki o szerokim spektrum działania. Po badaniach

Wrażliwość bakterii jest wybierana jako lek działający na rodzaj patogenu.

WAŻNE! Surowo zabrania się samodzielnego podawania antybiotyków dla dzieci. Niektóre farmakologiczne grupy leków są bardzo nefrotoksyczne i tylko pogarszają stan niemowlęcia.

2. Niesteroidowe leki przeciwzapalne. Wyeliminuj objawy zatrucia: temperaturę, obrzęk i osłabienie mięśni.

3. Terapia detoksykacyjna. Przypuśćmy, że bierzesz fitopreparaty: wywary z rumianku lub nieśmiertelnika.

4. Przeciwutleniacze. Celem jest utrzymanie układu odpornościowego.

5. W razie potrzeby środek przeciwbólowy.

6. Leki przeciwskurczowe i diuretyki przyczyniają się do przywrócenia funkcji nerek.

Mamy są na oddziale z dziećmi. Powinni znać zasady leczenia:

  • Odpoczynek w łóżkach dziecięcych.
  • Częste regularne karmienie (do 5-6 razy dziennie).
  • Specjalna dieta dla dziecka: zmniejszenie ilości spożywanego płynu, zmniejszenie spożycia soli, w tym pokarmów bogatych w białko w menu.

UWAGA! Gdy zaleca się zakażenie dróg moczowych, należy wykluczyć z diety kwaśne i smażone potrawy!

Po ustąpieniu najbardziej ostrych zjawisk zalecana jest fizjoterapia:

  • Elektroforeza
  • Leczenie prądem stałym.
  • Aplikacja z ozokerytem i parafiną.
  • Terapia ultra wysokiej częstotliwości (UHF).

Zapobieganie

Nawroty procesów zapalnych występują w 25% przypadków. Nefrolog dziecięcy musi poinstruować rodziców, aby poprawili styl życia dziecka.

Środki zapobiegawcze obejmują:

  • Karmienie piersią przez co najmniej sześć miesięcy. Mleko matki jest bogate w pierwiastki niezbędne w procesie tworzenia własnej odporności noworodka.
  • Właściwa higiena genitaliów niemowląt. A także regularna zmiana pieluch.
  • Zróżnicowane menu dla dzieci, które wzbogaci ciało wszystkimi niezbędnymi witaminami i minerałami.
  • Eliminacja możliwych przyczyn infekcji cewki moczowej.
  • Dzień dziecka w trybie organizacji. To wspomoże odporność.
  • Unikanie wychłodzenia dziecka.
  • Regularne badania lekarskie u pediatry.
  • Wystarczające picie.
  • Zwróć uwagę na przyczyny płaczu dziecka. Ból podczas oddawania moczu lub wysiłku dziecka wskazuje na zakażenie układu moczowo-płciowego.

Nefroptoza i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek

Jak prawidłowo wykonać badanie USG nadnerczy? Wydarzenia przygotowawcze i funkcje