Funkcjonalne metody badania nerek

Główną funkcją nerek jest oczyszczanie, poprzez selektywne usuwanie nadmiaru substancji z krwi dla ciała i opóźnianie niezbędnych, utrzymując w ten sposób stałość składu krwi. W zależności od potrzeb organizmu nerki mogą koncentrować się lub rozcieńczać mocz, podczas gdy stężenie substancji rozpuszczonych w moczu zmienia się odwrotnie. Najprostszy test funkcjonalny opiera się na określeniu zaburzonej zdolności nerek do koncentracji i rozcieńczania moczu.

Badanie funkcji samoregulacji nerek. Badanie opiera się na zdolności nerek do osmotycznego zatężania i rozcieńczania moczu. Procesy te zależą od wydajnego działania nefronów, ogólnej hemodynamiki, która określa reologię krwi, przepływu krwi przez nerki, regulacji neurohumoralnej i innych czynników. Naruszenie jakiegokolwiek linku prowadzi do zmiany funkcji nerek.

Test Zimnitsky. Na podstawie badania gęstości względnej w poszczególnych porcjach moczu, wydalanego podczas dobrowolnego oddawania moczu w ciągu dnia w określonym rytmie. Badanie przeprowadza się w normalnym trybie żywienia bez ograniczania cieczy. Mocz jest zbierany co trzy godziny w ciągu dnia, a jego ilość, gęstość względna oraz ilość chlorku sodu i mocznika są badane. Zawartość chlorków i mocznika określa się w porach dnia i nocy. Całkowita ilość moczu uwalnianego w ciągu dnia wynosi 65-75% płynu, który pijesz.

O normalnej reakcji nerek ocenia się według następujących wskaźników:

  • dzienna diureza w ciągu nocy
  • największa zmienność ilości i gęstości względnej moczu z 1,004 do 1,032 w poszczególnych porcjach
  • różnica między najwyższą i najniższą gęstością względną, która nie powinna być mniejsza niż 0,007.
  • gwałtowny wzrost oddawania moczu po spożyciu płynu
  • wydalanie przez nerki co najmniej 80% wstrzykniętego płynu.

Informacje o patologii wskazują:

  • monotonia oddawania moczu
  • nadmiar nocnej diurezy w ciągu dnia
  • mała amplituda wahań gęstości względnej (1 007 - 1 009 - 1 010 - 1 012),
  • wielomocz.

Metody oparte na badaniu funkcji oczyszczania nerek (klirens) są uważane za najbardziej wiarygodne. Klirens, jako metoda badania funkcji nerek, został wprowadzony przez Rehberga (klirens kreatyniny, 1926) oraz Molly McJntoch i Van Slyke (klirens mocznikowy, 1928). Przez klirens nerkowy rozumie się ilość surowicy (osocza) krwi (w ml), która jest usuwana całkowicie w jednostce czasu z jakiejkolwiek substancji egzogennej lub endogennej. Istnieją następujące rodzaje zezwoleń:

  1. Prześwit filtracyjny, gdy substancja jest uwalniana w wyniku filtracji i nie jest ponownie wchłaniany w kanalikach. Taki klirens zawiera kreatyninę. Określa ilość filtracji kłębuszkowej.
  2. Klirens wydalania, gdy substancja jest wydalana przez filtrację lub wydalanie kanalikowe, bez wchłaniania zwrotnego. Ten klirens określa ilość osocza przechodzącego przez nerki. Taką substancją jest dioodrast.
  3. Klirens reabsorpcji, w którym substancja jest uwalniana przez filtrację i jest całkowicie ponownie wchłaniany w kanalikach. Takie substancje obejmują glukozę, białko. Ich prześwit jest równy O. Przy wysokich stężeniach substancji we krwi, prześwit określa maksymalną zdolność trzcin trzcin do ponownego wchłaniania.
  4. Obserwuje się mieszany klirens ze zdolnością substancji filtrującej do częściowej reabsorpcji. Mocznik ma takie zezwolenie.

Każda substancja ma własne zezwolenie, tj. Zdolność koncentracji nerek jest różna dla różnych substancji i może się różnić w zależności od jej stężenia w osoczu. Klirens można opisać jako współczynnik oczyszczania osocza (krwi). Klirens analitu odpowiada różnicy między zawartością tej substancji w moczu a min. W osoczu. Oblicz prześwit (C) według wzoru:

gdzie
C - klirens badanej substancji w ml / min
U oznacza stężenie substancji badanej w moczu w mg / ml,
V - diureza w ml / min,
P jest stężeniem badanej substancji w osoczu w mg / ml.

Wyprzedaż zależy od wieku, więc klirens dzieci i dorosłych jest różny, a stopień uszkodzenia nerek.

Najczęściej kreatyna i mocznik są wykorzystywane do wykrywania dysfunkcji nerek (zdolność czynnościowa kłębuszków nerkowych i kanalików), a także do diagnostyki różnicowej nefropatii. Zwiększenie stężenia kreatyniny i mocznika we krwi związane z zaburzeniami czynności nerek jest oznaką patognomonicznej niewydolności nerek, ale stężenie kreatyniny we krwi wzrasta wcześniej niż mocznik. Definiowanie go w celu identyfikacji dysfunkcji nerek jest bardziej odkrywcze.

CREATININ to produkt końcowy metabolizmu kreatyny. Kreatynina jest wytwarzana w organizmie z kreatyny, która występuje głównie w tkance mięśniowej, gdzie jej pochodna, fosfokreatyna, służy jako rezerwa wydatkowana na skurcz mięśni (ryc. 5).

Surowica zdrowej osoby zawiera niewielkie, względnie stałe ilości kreatyny i kreatyniny, ale tylko kreatynina jest wydalana z moczem. Zwykle w moczu nie ma kreatyny. Wraz ze wzrostem jego stężenia we krwi powyżej 120 µmol / l, pojawia się w moczu. Stężenie kreatyniny w surowicy krwi zdrowych ludzi jest stosunkowo stałe, co można wyjaśnić zależnością między jej tworzeniem a uwalnianiem.

Synteza kreatyniny zależy od zapotrzebowania organizmu na kreatynę. Kreatynina jest substancją bezprogową o niskiej masie cząsteczkowej. Filtrowany przez kłębuszki, jest częścią pierwotnego moczu, a nie jest ponownie wchłaniany. Dlatego jego stężenie w osoczu iw pierwotnym moczu jest takie samo. Kreatynina, która dostaje się do filtratu, jest wydalana z moczem końcowym. Wydalanie kreatyny z moczem obserwuje się w okresie dojrzewania (14-16 lat) - fizjologiczna kreatynuria, w wyniku aktywnej syntezy kreatyny, ze względu na zapotrzebowanie na tkankę mięśniową. Kreatynuria starych mężczyzn jest wynikiem zaniku mięśni i niepełnego użycia nerd syntetyzowanego w wątrobie.

Kreatyna może pojawić się w moczu u zdrowych ludzi podczas ciężkiej pracy fizycznej dzieci - podczas głodu węglowodanów. Utrata kreatyny - metabolizm kreatyniny można zaobserwować w czasie ciąży, uszkodzenia wątroby, cukrzycy, chorób zakaźnych, nadczynności tarczycy, chorób mięśni i innych patologii. W przypadku dystrofii mięśniowej (miopatii o różnym pochodzeniu) choroba popromienna jest charakterystyczna dla pojawienia się w moczu kreatyny i kreatyniny. Kreatynina jest eliminowana z organizmu nie tylko przez filtrację kłębuszkową, ale także przez wydzielanie kanalikowe. Zwiększone stężenie kreatyniny w surowicy wraz z postępem niewydolności nerek może prowadzić do zwiększenia jej wydzielania kanalikowego. Spadek stężenia kreatyniny w moczu obserwuje się w różnych chorobach, których geneza stanowi naruszenie konwersji kreatyny do kreatyniny.

Zgodnie z endogennym klirensem kreatyniny mierzy się szybkość filtracji kłębuszkowej, która u zdrowych osób wynosi od 80 do 160 ml / min.

Stosunek stężenia kreatyniny w moczu i krwi (P) reprezentuje wskaźnik stężenia (I / P), który zazwyczaj wynosi ponad 60, i charakteryzuje funkcję koncentracji nerek.

Różnica między objętością moczu pierwotnego (przesączu kłębuszkowego) i diurezy minutowej odpowiada objętości reabsorpcji kanalikowej, wyrażonej jako wartość względna R% = (F - V) / F x 100%, gdzie F jest wartością filtracji kłębuszkowej, V to objętość minutowej diurezy. Normalnie ta wartość jest większa niż 97%.

Obliczenie klirensu endogennej kepetyny zależy od objętości oddawanego moczu. Wystarczający wskaźnik stężenia wskazuje na zachowanie mechanizmu przeciw-mnożącego. Zwykle jest to ponad 60. Obliczanie wskaźnika stężenia odbywa się według wzoru: CI = U / P, gdzie U jest stężeniem kreatyniny w moczu końcowym, P jest stężeniem kreatyniny w osoczu krwi.

Ilość filtracji endogennej kreatyniny zwiększa obciążenie wody, zmniejsza się spożycie dużych ilości mięsa - brak sodu i potasu w żywności. Przy niskiej diurezie możliwe są niskie wartości filtracji w wyniku reabsorpcji części kreatyniny z moczu pierwotnego. Mocznik jest końcowym produktem metabolizmu białek (ryc. 6).

Synteza mocznika zachodzi w wątrobie z azotu amonowego i aminokwasów w wyniku kolejnych reakcji (cykl mocznikowy). Mocznik jest wydalany głównie przez nerki: jest wydzielany przez kłębuszki i reabsorbowany (około 35%) w kanalikach proksymalnych biernie z powodu ponownego wchłaniania wody. W końcowym moczu około 75% mocznika powstającego w wątrobie wychodzi z organizmu.

Normalna zawartość mocznika we krwi waha się od 2,5 do 8,31 litra przy mieszanej diecie. Maksymalny klirens mocznika wynosi 75 mg / min. Klirens mocznika zależy od diurezy. Zmniejszenie zawartości białka w żywności obniża ilość klirensu mocznika, utrzymując jego stężenie we krwi, podczas gdy zwiększenie stężenia kreatyniny zwiększa filtrację kłębuszkową. Dlatego w przypadku zdrowych nerek zwiększenie stężenia mocznika we krwi jest możliwe tylko w przypadku znacznego nadmiaru produkcji mocznika w stosunku do kreatyniny.

W ciągu dnia obserwuje się znaczne wahania wydalania mocznika, co wskazuje na dużą rezerwową pojemność nerek. Zmniejszeniu stężenia mocznika we krwi towarzyszy zmniejszenie jego klirensu. Istnieje wyraźny związek między produkcją, filtracją, reabsorpcją i wydalaniem mocznika z organizmu. Synteza mocznika w organizmie jest dość stabilna. Jego naruszenie obserwuje się przy bardzo ciężkim uszkodzeniu wątroby lub dziedzicznej (wrodzonej) patologii enzymów wątrobowych. Szczególnie wysoka zawartość mocznika (powyżej 50 mmol / l i powyżej) występuje w ostrej niewydolności nerek. To radykalnie zmniejsza wydalanie mocznika w moczu.

Dzienne wydalanie mocznika oblicza się według wzoru: Umocz x D x 0,06, gdzie U ur to stężenie mocznika w moczu dziennym (mM / l), 0,06 to współczynnik konwersji do gramów wydalanego mocznika, D to dzienna diureza (l) na dzień

W zależności od poziomu wydalania mocznika można zorientować się w ilości spożywanego białka, wiedząc, że metabolizm 100 g białka wytwarza 35 g mocznika. Dzięki diecie wolnej od białek obliczanie wydalania mocznika pozwala nam określić ilość endogennie katabolizowanego białka.

Kreatynina i mocznik nie zawsze odzwierciedlają stopień dysfunkcji lub niewydolności nerek, dlatego zaleca się użycie dwóch parametrów do oceny zdolności funkcjonalnej nerek. Najbardziej kompletne informacje na temat stanu czynnościowego nerek można uzyskać poprzez łączne wykorzystanie badań laboratoryjnych.

PROTEINURIA - obecność białka w moczu. W warunkach fizjologicznych przejście białek przez filtr kłębuszkowy jest określane przez wielkość porów błony podstawnej, masę cząsteczkową (MM) białka, kształt i ładunek elektryczny jego cząsteczek oraz zależność między stężeniem białka w osoczu i filtracie (Rys. 7).

Filtrowanie jest selektywne. Dlatego skład jakościowy białek moczu nie jest identyczny ze składem białek krwi. W proksymalnej części cewek nerkowych, za pomocą układów enzymatycznych komórek nabłonkowych, większość białek jest ponownie wchłaniana. Aktywność układów enzymatycznych określa funkcjonalność nabłonka nerkowego (granica reabsorpcji przez nabłonek kanalików proksymalnych nerek). Nadmiarowi białka, które może być ponownie wchłaniane, towarzyszy jego pojawienie się w moczu końcowym. Jednak obecność białka w moczu nie oznacza, że ​​białko to ma pochodzenie nerkowe. Białkomocz jest głównym objawem choroby nerek, ale może również wskazywać na stan patologiczny organizmu.

Wzmocnienie białkomoczu zależy od:

  • uszkodzenia błony podstawnej i podocytów
  • reabsorpcja kanalikowa
  • filtracja białek patologicznych (paraprotein) o niskiej masie, które ze względu na ich dużą liczbę lub cechy jakościowe nie są w pełni ponownie wchłaniane
  • zwiększone wydzielanie białek (śluz) nabłonek nerek, dróg moczowych, gruczołów pomocniczych

Istnieje kilka rodzajów białkomoczu:

    Prerenal [pokaż].

Białkomocz przednerkowy charakteryzuje się wejściem do moczu przez nienaruszony filtr nerkowy patologicznych białek osocza o niskim MM. Białkomocz przednerkowy obserwuje się w gammapatiach monoklonalnych ze względu na zwiększoną syntezę łańcuchów lekkich immunoglobulin, niedokrwistość hemolityczną z wewnątrznaczyniową hemolizą erytrocytów, a także nekrotyczne, urazowe, toksyczne i inne uszkodzenia mięśni, którym towarzyszy mioglobinemia i mioglobinuria. Stany te występują tylko w niskich stężeniach i na samym początku nie powodują uszkodzenia nerkowego nefronu. Wysokie stężenia i / lub długi proces patologiczny prędzej czy później prowadzi do upośledzenia filtra nerkowego i rozwoju ostrej niewydolności nerek.

Białkomocz nerkowy

  • funkcjonalny (przejściowy lub przejściowy, działający lub napięciowy, zastały, gorączkowy i toksyczny, ortostatyczny, hiperlipedoza)
  • organiczny z powodu uszkodzenia nerkowego nefronu

Białkomocz czynnościowy obserwuje się częściej w wieku 20-30 lat. Stężenie białka w moczu w funkcjonalnym białkomoczu zwykle nie jest ogromne. Kiedy przemijający - wybór białka nie przekracza 1-2 g / dzień. Białkomocz zastoinowy charakteryzuje się zmniejszeniem ilości moczu o wysokiej gęstości w obecności białka 1-2 g / l, czasami wyższej (do 10 g / dzień). Upośledzenie hemodynamiczne (białkomocz niedokrwienny) rozwija się w wyniku zmiany ładunku elektrycznego cząsteczek albuminy zaadsorbowanych na porach błony i towarzyszy jej albuminuria. Niedokrwienną protenurię można zaobserwować podczas dekompensacji serca, zastoju, ciąży. Białkomocz pochodzenia pozanerkowego może pojawić się podczas zawału mięśnia sercowego, udaru mózgu, urazowego uszkodzenia mózgu, napadu padaczkowego, kolki, gorączki, w okresie pooperacyjnym i zanika po usunięciu przyczyny.

Organiczny białkomocz może mieć pochodzenie kłębuszkowe i kanalikowe.

Białkomocz kłębuszkowy (kłębuszkowy) rozwija się w wyniku uszkodzenia filtra kłębuszkowego, co powoduje upośledzenie filtracji i dyfuzji w kłębuszkach. Białkomocz kłębuszkowy obserwuje się we wszystkich chorobach nerek występujących w zmianach kłębuszkowych (ostre i przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych, cukrzyca, guz nerki, zatrucie u kobiet w ciąży, nerczyca, dna, torbiel nerkowa, przewlekły niedobór potasu, kolagenoza, choroba nadciśnieniowa itp.). Białkomocz jest niemal stałym objawem ostrego rozlanego kłębuszkowego zapalenia nerek. Stężenie białka zwykle nie przekracza 1 g / l, rzadziej 3 g / l, w niektórych przypadkach osiąga 10-15 g / l. Ostremu zapaleniu nerek nie może towarzyszyć białkomocz. Czasami białko znajduje się w jednej porcji moczu i nie jest wykrywane w innym. Przewlekłe zapalenie nerek charakteryzuje się zwykle niskim poziomem białka w moczu. W przypadku procesu przejścia w drugim pomarszczonym białkomoczu nerki stają się nieznaczne, a czasem nieobecne. W takich przypadkach białkomocz nie może służyć jako kryterium ciężkości procesu.

Ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek występuje z łagodnym i niestabilnym białkomoczem. W obecności wysokiego białkomoczu należy założyć rozwój amyloidozy lub wielotorbielowatości nerek. Amyloidozie nerek towarzyszy znaczny białkomocz. Charakteryzuje się dużymi i szybko rosnącymi wahaniami zawartości białka. Wraz z rozwojem choroby i jej przejściem w stadium nefroskopii stwardnienia białkomocz stopniowo się zmniejsza.

Kiedy pierwotna pomarszczona nerka - nefroangioskleroza, rozwijająca się na podstawie nadciśnienia, ilość białka zwykle nie przekracza 0,33-1 g / l. Czasami białko jest całkowicie nieobecne.

Białkomoczowi, spowodowanemu przez zmiany morfologiczne w nefronie (amyloidoza, kłębuszkowe zapalenie nerek, cukrzycowe zapalenie nerek, kolagenoza), towarzyszy hipoproteinemia i zmiany w spektrum białek osocza. Większość utraconego białka to albumina. Stężenie białka w moczu zmienia się w poszczególnych porcjach i zmienia się w zależności od diurezy. Dlatego ocenę białkomoczu należy przeprowadzać w dziennej ilości moczu.

Białkomocz kanalikowy (kanalikowy) jest spowodowany przez hamowanie lub niewydolność układów enzymatycznych nabłonka nerkowego w wyniku jego działania toksycznego. Białkomocz kanalikowy rozwija się z dziedzicznymi (wrodzonymi) lub nabytymi tubulopatiami (ostra i przewlekła niewydolność nerek, ostre i przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek, nefropatia kanalikowa spowodowana zatruciem metalami ciężkimi, takimi jak rtęć, ołów, substancje toksyczne i leki nefrotoksyczne).

W zależności od integralności błony podstawnej i jej zdolności do przekazywania białka do moczu, uwalniany jest selektywny i nieselektywny białkomocz. Z kolei selektywny białkomocz dzieli się na wysoki, umiarkowany i niski selektywny.

Selektywna protenuria charakteryzuje się selektywną zdolnością błony podstawnej, w której filtruje się białko o niskiej MM (albumina, transferyna itp.). Mały białkomocz jest zawsze wysoce selektywny: klirens frakcji gamma globulin wynosi około 10% klirensu albuminy.

Niski selektywny białkomocz ma klirens gamma-globuliny wynoszący około 5% klirensu albumin, to znaczy nie tylko niską masę cząsteczkową, ale także białka o dużej masie cząsteczkowej przechodzące do moczu. Dlatego białka osocza są wykrywane w moczu. Niskoselektywny białkomocz obserwuje się w przypadku znacznych zmian kłębuszkowych, na przykład w przewlekłym zapaleniu nerek w ostrej fazie. Podostry przebieg choroby jest bardziej charakterystyczny dla umiarkowanie selektywnego białkomoczu.

Mikroalbuminuria to wydalanie z moczem od 30 do 300 mg białka na dobę, co zauważono z naruszeniem filtracji albuminy w kłębuszkach i stanowi kryterium wczesnej nefropatii w cukrzycy.

Białkomocz postneralny jest możliwy dzięki kanalicznemu wydzielaniu białek (mukoidów) przez komórki wyściełające drogi moczowe (zbieranie rur, miednicy, moczowodów, pęcherza moczowego, itp.). W tych przypadkach całkowity klirens białek w moczu końcowym jest większy niż w przesączu. Drobne białko składa się z martwych krwinek, w tym erytrocytów (mikro-krwiomocz) z kamieniami moczowymi przechodzącymi przez drogi moczowe, komórki nabłonkowe dróg moczowych i nowotwór, śluz.

Cylindry - tworzenie pochodzenia białkowego lub komórkowego o kształcie cylindrycznym, o różnych rozmiarach. Cylindry białkowe (odlewy kanalików nerkowych) powstają w świetle zwiniętej, wąskiej części kanalika dystalnego w środowisku kwaśnym (pH 4,0 - 5,0) w obecności mukoproteiny osocza Tamm-Horsfall wytwarzanej przez nabłonek nerki. W normalnym moczu jest zawarty w postaci rozpuszczonej. Odkłada się w kanalikach z wytworzeniem szklistych cylindrów z nadmiarem mukoprotein (zespół nerczycowy), zmianami właściwości fizykochemicznych moczu (pH, lepkość). Zmniejszenie przepływu krwi przez nerki, zatrucie, odwodnienie, hipotermia, obecność kwasów żółciowych w moczu przyczyniają się do powstawania cylindrów. Cylindry tworzą się w alkalicznym moczu, rozpuszczają się w wysokich stężeniach uropepsyny. Wielkość cylindrów zależy od wielkości kanalików, a ich rodzaje zależą od przyczepności różnych elementów do wycisku bocznego.

W ostrym rozlanym zapaleniu nerek znajdują się cylindry szkliste oraz erytrocyty i komórki nabłonka nerkowego. W przewlekłym zapaleniu nerek są one czasem jedynym patologicznym elementem osadu. Oddzielne cylindry szkliste pojawiają się, gdy pierwotna, wtórnie pomarszczona nerka, woskowata, występuje w ciężkim przebiegu w przebiegu przewlekłego zapalenia nerek, nerczaka lipidowego, paraproteinurii i innych patologii. Erytrocyty - wskazują krwiomocz z nerki, ale nie z oddziałów układu moczowego. Cylindry nabłonkowe znajdują się w zmianach zwyrodnieniowych aparatu rurowego nerek. Ich występowanie w zapaleniu nerek w stanie dystrofii tłuszczowej wskazuje na dodanie zespołu nerczycowego. W przypadku amyloidozy obserwuje się obfity osad moczu z różnymi rodzajami cylindrów o wysokim białkomoczu. Jednak skład osadu może się znacznie różnić w różnych częściach moczu i podczas przebiegu choroby.

Ze względu na wpływ różnych czynników na powstawanie cylindrów i zmienność białkomoczu, nie zawsze obserwuje się korelację między liczbą cylindrów w osadzie moczu a stężeniem białka w moczu.

Metody oznaczania białka

Wykrywanie białka w moczu. Zasada metody opiera się na koagulacji białka za pomocą odczynników chemicznych. W obecności białka pojawia się zmętnienie lub tworzenie się kłaczkowatego osadu.

Warunki doświadczenia:

  1. Mocz powinien być kwaśny (pH 5,0-6,5). Mocz alkaliczny (pH 7,5-8, zakwaszony 10% roztworem CH3COOH (w 2-3 ml moczu; dodać 2-3 krople CH3COOH). Zbyt dużo kwasu prowadzi do fałszywie ujemnego wyniku testu.
  2. Mętny mocz jest wstępnie filtrowany lub odwirowywany. W przypadku ciężkiej bakteriurii, przed filtracją dodaje się talk lub spaloną magnezję (1 łyżeczka na 100 ml moczu)
  3. Wykrywanie białka przeprowadza się w 2 probówkach, z których jedna służy jako kontrola
    Wykrywanie białka w moczu przez kwas sulfasalicylowy [pokaż].

Badanie czynnościowe nerek

Metody określania stanu czynnościowego nerek w zależności od względnej gęstości i ilości moczu Zdrowe ciało z brakiem płynu uwalnia niewielką ilość moczu o dużej gęstości; przeciwnie, gdy nadmiar płynu dostanie się do organizmu, ilość moczu wzrasta, a jego gęstość względna maleje. Nerki zapewniają w ten sposób stałość środowiska wewnętrznego (objętość i stężenie osmotyczne płynów ustrojowych). Gdy odwodnienie zwiększa stężenie osmotyczne płynu pozakomórkowego i zwiększa uwalnianie hormonu antydiuretycznego (ADH), co prowadzi do zwiększenia rurkowej resorpcji wody. Wraz ze zwiększonym wprowadzaniem płynu do organizmu zmniejsza się stężenie osmotyczne płynu pozakomórkowego; w efekcie uwalnianie ADH i resorpcja wody zmniejszają się, czemu towarzyszy wzrost diurezy.

W stanach patologicznych niezdolność nerek do wytworzenia gradientu osmotycznego w rdzeniu prowadzi do naruszenia ich funkcji koncentracji, niezdolności nerek do resorbowania osmotycznie aktywnych substancji bez wody do naruszenia funkcji rozcieńczania.

Wśród próbek mających na celu zbadanie zdolności nerek do koncentracji i rozcieńczania moczu najbardziej rozpowszechniony jest test S. Zimnitsky'ego przeprowadzony w warunkach fizjologicznych (1921).

Test Zimnitsky. Główną zaletą tej metody jest to, że badanie czynnościowe nerek wykonuje się w warunkach normalnego trybu leczenia pacjenta. Test przeprowadza się w ciągu dnia, pacjent pobiera mocz co 3 godziny (8 porcji). Pod koniec testu mierzy się ilość moczu w każdej porcji i określa gęstość względną. Porównując ilość moczu w porcjach nocnych i dziennych, dowiadują się o występowaniu diurezy nocnej lub dziennej. Badanie gęstości w różnych porcjach, osądzenie jej wahań w ciągu dnia i wartości maksymalnej. W normalnej dziennej diurezie przekracza noc, ilość moczu w porcjach może wahać się od 50 do 250 ml, a gęstość względna - od 1,005 do 1,028. Przy funkcjonalnej niewydolności nerek przeważa nocna diureza (nokturia), co wskazuje na wydłużenie czasu nerek z powodu zmniejszenia ich zdolności funkcjonalnych. Przy znacznej niewydolności funkcji nerek obserwuje się stały spadek gęstości względnej moczu (gęstość 1,009–1,010). Poliuria w połączeniu z małą gęstością i nokturią jest charakterystycznym objawem niewydolności czynnościowej nerek.

Wcześniej, aby zbadać funkcjonalną pojemność nerek, przeprowadzano szeroko „test rozcieńczania” („obciążenie” pacjenta dużą ilością płynu - 1,5 l przez 30 min) i test stężenia („z suchą utratą” i ograniczeniem przyjmowania płynów). h) Mocz zbierano w regularnych odstępach czasu, określano objętość porcji i gęstość względną moczu. Jednak ze względu na fakt, że prowadzenie tych badań nie jest łatwo tolerowane przez pacjentów, praktycznie nie były one ostatnio stosowane.

Stan czynnościowy nerek można ocenić badając naturę poszczególnych funkcji nerek. Obejmują one definicję filtracji kłębuszkowej, przepływ osocza nerkowego, transport rurowy pewnych substancji (na przykład reabsorpcji glukozy), wydzielanie obcych substancji, intensywność mocznika i elektrolitów. Aby zidentyfikować i określić stopień niewydolności nerek, we krwi badane jest stężenie mocznika, wskaźnika, resztkowego azotu, kreatyniny, potasu, sodu, wapnia, magnezu i fosforanów. Niewydolność nerek występuje, gdy masa istniejącego miąższu nerki wynosi 30% lub mniej w stosunku do normy; Dlatego ważne jest, aby ocenić stan funkcjonalny nerek w celu określenia masy aktywnych nefronów. „Miarą * mas aktywnych nefronów może być maksymalna reabsorpcja glukozy i filtracja kłębuszkowa. Wartość liczbowa masy aktywnych nefronów jest określona nie do końca dokładnie i może być różna w zależności od metody oznaczania. Podczas pomiaru filtracji kłębuszkowej jego normalna wartość wynosi 110-120 ml / min, a przy ocenie maksymalnej reabsorpcji glukozy wynosi 300-350 ml / min. Zasada oceny skuteczności wydalania nerek przez ilość klirensu wielu substancji, zaproponowana przez Van Slyke, znalazła szerokie zastosowanie w badaniu funkcji nerek.

Filtrację kłębuszkową i rurkową resorpcję wody można mierzyć za pomocą substancji, które nie są resorbowane i nie są wydalane w kanalikach. Oznacza to, że wchodzą do moczu tylko przez filtrację kłębuszkową. Jeśli przyjmiemy, że ta substancja, która jest zawarta w niewielkiej objętości osocza, całkowicie przechodzi w minutową objętość moczu, to znaczy następuje całkowite oczyszczenie plazmy z tej substancji, to przefiltrowana ilość równa się ilości wydalonej do moczu. Filtrowana ilość jest równa iloczynowi szybkości filtracji kłębuszkowej (F) i stężenia w osoczu (P). Ilość substancji wydalanej z moczem jest równa iloczynowi objętości moczu na minutę (V) i stężenia tej substancji w moczu (U).

Tak więc wszystkie powyższe stwierdzenia można wyrazić za pomocą następującego równania:

Z tego wynika:

Wartości U, K i P są podatne na pomiar kliniczny, a z nich można obliczyć nieznaną wartość F, pokazując objętość plazmy, która jest całkowicie oczyszczona z danej substancji w ciągu minuty; nazywa się prześwitem.

Test Reberga Jeśli badając pojemność funkcjonalną nerek badana jest taka substancja, która jest filtrowana w kłębuszkach nerkowych, bez wchłaniania i nie jest uwalniana w kanalikach, to w rzeczywistości współczynnik oczyszczania z takiej substancji jest równy szybkości przesączania kłębuszkowego. Na tej podstawie Reberg zasugerował próbkę do badania wartości filtracji przez endogenną lub egzogenną kreatyninę.

Jeśli przyjmiemy, że zawartość kreatyniny w osoczu i przesączu kłębuszkowym jest taka sama, to możemy określić, ile razy koncentrat kłębuszkowego przesączu, przechodząc przez kanaliki, tj. Nie tylko określa ilość filtracji, ale również oblicza ilość reabsorpcji, a mianowicie procent reabsorbowanej wody :

Próbki Reberga można wykonywać zarówno z „obciążeniem” (tj. Dodatkowym zastrzykiem) z kreatyniną i płynem, jak i bez obciążenia. Druga opcja jest często używana. Skontrolowany na pustym żołądku pobiera krew z żyły i określa stężenie w niej kreatyniny. Mocz jest zbierany lub przez 2 godziny, lub w ciągu dnia, diureza jest dokładnie mierzona i określana jest zawartość kreatyniny, a następnie, przy użyciu uzyskanych danych, przy użyciu powyższego wzoru, oblicza się szybkość przesączania kłębuszkowego i procent reabsorpcji.

Filtracja kłębuszkowa zmniejsza się z wiekiem, a ponadto może się zmieniać w zależności od warunków fizjologicznych. Najniższa filtracja Klu-barrel występuje u osoby wcześnie rano, osiąga maksimum w ciągu dnia i ponownie zmniejsza się wieczorem. Zmiany w filtracji kłębuszkowej mogą wynikać z diety; z wysoką zawartością białka w żywności zwiększa się filtracja kłębuszkowa, podobnie jak przy przyjmowaniu dużych ilości płynu. Spadek filtracji kłębuszkowej można zaobserwować pod wpływem silnego wysiłku fizycznego, negatywnych emocji. Spośród czynników patologicznych, które powodują zmniejszenie filtracji kłębuszkowej, upośledzenie hemodynamiczne można nazwać wynikiem utraty krwi, wstrząsu, odwodnienia i niewydolności sercowo-naczyniowej. Duże znaczenie ma zmiana tego wskaźnika w organicznych zmianach nerkowych. Przy spadku klirensu kreatyniny poniżej 30-50 ml / min obserwuje się manifestację azotemii i wzrost stężenia kreatyniny w osoczu. Reabsorpcja kanalikowa zmienia się w mniejszym stopniu, zmniejszając się z ciężką niewydolnością nerek do 80–60% (norma wynosi 98–99%). Substancje, które są nie tylko filtrowane w kłębuszkach, ale także wydzielane w kanalikach, dają tak zwany klirens mieszany, na przykład filtrację-reabsorpcję lub wydzielanie filtracyjne. Taki prześwit pozwala ocenić pracę nerek jako całości, a nie ich indywidualne funkcje. Klirens niektórych substancji (Diodrast, Phenolrot, Kwas para-amino-hipurowy - Pamba, PAG itd.) Jest tak wysoki, że prawie zbliża się do przepływu krwi przez nerki (tj. Ilości krwi, która przechodzi przez nerki w ciągu 1 minuty); w ten sposób klirens tych substancji może określić ilość nerkowego przepływu krwi. Stan filtracji kłębuszkowej i plazmotoki nerkowej można również przeprowadzić przy użyciu substancji oznaczonych | 3H

Ocena stanu systemów transportowych kanalika proksymalnego i liczby funkcjonujących kanalików proksymalnych przy użyciu określenia wielkości maksymalnej reabsorpcji kanalikowej glukozy. W warunkach fizjologicznych cała przefiltrowana glukoza ulega reabsorpcji. Jeśli stężenie glukozy we krwi i przesączu wzrasta, pełna absorpcja trwa do momentu, gdy elementy transportowe będą dostatecznie w komórkach kanalików, a ich szybkość pracy jest wysoka. Wydalanie glukozy z moczem rozpoczyna się, gdy jego stężenie w przesączu przekracza zdolność do reabsorpcji komórek kanalików proksymalnych. Wielkość maksymalnego wchłaniania zwrotnego glukozy charakteryzuje pełną rezerwę wszystkich nośników membranowych. Zatem maksymalna reabsorpcja glukozy charakteryzuje zdolność funkcjonalną komórek kanalików proksymalnych.

W celu kompleksowej oceny pracy nerek konieczne jest zastosowanie różnych metodologicznych metod i porównanie uzyskanych wyników.

Badanie czynnościowe nerek

Określenie stanu funkcjonalnego nerek jest najważniejszym etapem badania pacjenta. Głównym testem funkcjonalnym jest określenie funkcji koncentracji nerek. Najczęściej do tych celów wykorzystuje się próbkę Zinnitsky. Oprócz wahań względnej gęstości moczu w próbce Zimnitsky'ego, określa się stosunek wydalania moczu w ciągu dnia i nocy.

Próbka Zimnitsky obejmuje zbieranie 8 trzygodzinnych porcji moczu w ciągu dnia z losowym oddawaniem moczu i reżimem wodnym, nie więcej niż 1500 ml dziennie. Ocena próbki Zimnitsky'ego jest przeprowadzana przez stosunek dziennej i nocnej diurezy. Diureza dzienna obejmuje porcje otrzymane od 9.00 do 21.00, do nocy - od 21.00 do 9.00.

W normalnej codziennej diurezie znacznie przekracza noc i wynosi 2/3-3 / 4 całkowitej dziennej ilości moczu. Wzrost nocnych porcji moczu (tendencja do nokturii) jest charakterystyczny dla choroby nerek. Przewaga porcji nocnych w ciągu dnia (nokturia) wskazuje na przewlekłą niewydolność nerek.

Określenie względnej gęstości moczu w każdej z 8 porcji pozwala ustalić zdolność koncentracji nerek. Jeśli w próbce Zimnitsky'ego maksymalna wartość gęstości względnej moczu wynosi 1,012 lub mniej, lub występuje ograniczenie wahań gęstości względnej w granicach 1,008–1,010, oznacza to wyraźne pogorszenie funkcji koncentracji nerek lub izostenurii (utrata zdolności nerek do wydalania moczu o innej osmolarności, z wyjątkiem osmolarności bez białka) filtrat osocza).

Taki spadek funkcji koncentracji nerek zwykle odpowiada ich nieodwracalnemu marszczeniu, dla którego stopniowe usuwanie wodnistego, bezbarwnego (bladego) i bezwonnego moczu zawsze było uważane za charakterystyczne.

Funkcję koncentracji nerek bada się również za pomocą testu Folgarda w celu rozcieńczenia i stężenia, ale ma ona wiele przeciwwskazań i jest rzadko stosowana w ostatnich latach.

Bardziej subtelne metody oceny stanu funkcjonalnego nerek opierają się na zastosowaniu zasady klirensu.

Prześwit (oczyszczanie) - konwencjonalna koncepcja, charakteryzująca się szybkością oczyszczania krwi. Jest ona określona przez objętość osocza, która jest całkowicie oczyszczana przez nerki z określonej substancji przez 1 minutę i jest obliczana według wzoru:

gdzie CK - zezwolenie;

U i Px są stężeniami badanej substancji (x jest odpowiednio substancją w moczu i osoczu);

V to wartość diurezy minutowej.

Definicja klirensu we współczesnej nefrologii jest wiodącą metodą uzyskiwania ilościowej charakterystyki aktywności nerek - wartości filtracji kłębuszkowej. W tym celu w praktyce klinicznej stosuje się różne substancje (inulina itp.), Ale najbardziej rozpowszechniona jest metoda oznaczania endogennej kreatyniny (test Reberga), która nie wymaga dodatkowego wprowadzania substancji markerowej do organizmu.

Definicja filtracji kłębuszkowej ma nie tylko wartość diagnostyczną, ale także prognostyczną w jej dynamicznym stosowaniu.

Stan czynnościowy nerek można również ocenić na podstawie definicji przepływu osocza nerkowego, badania funkcji kanalików proksymalnych i dystalnych oraz wykonywania testów funkcjonalnych stresu. Możliwe jest zidentyfikowanie i określenie stopnia niewydolności nerek poprzez badanie stężenia we krwi mocznika, wskaźnika, azotu resztkowego, kreatyniny, potasu, sodu, magnezu i fosforanów.

W celu zdiagnozowania chorób nerek i układu moczowego, w niektórych przypadkach, bada się stan kwasowo-zasadowy, aby utrzymać stabilność, z którą nerki są bezpośrednio związane (oznaczanie pH moczu, miareczkowana kwasowość moczu, wydalanie wodorowęglanu, amoniak). Tak więc definicja biochemicznej analizy lipoprotein krwi wskazuje na obecność zespołu nerczycowego i hiperlipidemii - na temat cholesterolu.

Hyper-С2-globulinemia, jak również wzrost ESR, wskazują na obecność procesu zapalnego w nerkach, a immunologiczne parametry krwi mogą wskazywać na specyficzną chorobę nerek (na przykład, wykrycie wysokiego miana czynnika przeciwjądrowego i komórek tocznia jest często stwierdzane w toczniu zapalenia nerek, markery wirusa zapalenia wątroby typu B - uszkodzenie nerek spowodowane wirusowym zapaleniem wątroby itp.).

Skład elektrolitowy krwi (hiperfosfatemia w połączeniu z hipokalcemią) występuje w początkowym stadium przewlekłej niewydolności nerek; hiperkaliemia jest najważniejszym wskaźnikiem ciężkiej niewydolności nerek i często ten wskaźnik ciężkiej niewydolności nerek jest kierowany przy podejmowaniu decyzji o hemodializie.

194.48.155.252 © studopedia.ru nie jest autorem opublikowanych materiałów. Ale zapewnia możliwość swobodnego korzystania. Czy istnieje naruszenie praw autorskich? Napisz do nas | Opinie.

Wyłącz adBlock!
i odśwież stronę (F5)
bardzo konieczne

Funkcjonalne metody badania nerek

1. Aby ocenić wydalanie (dzienna objętość diurezy i rytm oddawania moczu) i stężenie (ciężar właściwy) funkcji nerek za pomocą testu Zimnitsky'ego. Jest przeprowadzana przy zwykłym pożywieniu i trybie pacjenta, biorąc pod uwagę płyn wypity w ciągu dnia. Mocz powinien być zbierany dziennie bez strat, zaczynając od godziny 9 rano, co 3 godziny, każdy podawany w oddzielnej puszce do godziny 6 rano następnego dnia. Łącznie dziennie zbieraj 8 porcji. Określana jest dzienna ilość moczu, objętość diurezy dziennej i nocnej, ciężar właściwy moczu w każdej porcji i zakres wahań w ciągu dnia. U zdrowych dzieci:

a) dzienna diureza, w zależności od wieku dziecka, wynosi od 500 do 1500 ml;

b) dzienna objętość moczu wynosi 50-80% wypijanego płynu dziennie;

c) dzienna diureza przeważa w ciągu nocy (diureza dzienna w normie wynosi około 2/3 dziennej, nocnej - 1 / 3-1 / 4);

g) proporcja co najmniej jednej porcji moczu nie jest niższa niż 1012-1015;

e) objętości moczu zmieniają się znacząco w ciągu dnia w oddzielnych porcjach (na przykład od 40 do 300 ml) i ciężarze właściwym (na przykład od 1012 do 1025).

2. Oczyszczanie (wydalanie) czynności nerek jest określane przez biochemiczne badania krwi. Jedną z najbardziej znanych metod oceny czynności nerek jest badanie resztkowego azotu we krwi, to znaczy azotu substancji pozostających po odkładaniu się białek osocza. Pozostała frakcja azotu zawiera azot z mocznika, aminokwasów, kwasu moczowego, kreatyniny, amoniaku, wskaźnika. Normalny resztkowy azot waha się od 19 do 29 mmol / l (20-40 mg%). Zwiększony pozostały azot we krwi (azotemia) w chorobie nerek jest wynikiem upośledzonej zdolności wydalania substancji azotowych. Ponadto we krwi należy określić zawartość kreatyniny we krwi (zwykle 0,035-0,11 mmol / l lub 0,4-1,2 mg%) i mocznika (zwykle 8,6-144,7 mmol / l lub 10 -20 mg%).

Najbardziej wartościowe i specyficzne ze wszystkich próbek, które określają główną i najważniejszą funkcję nerek - oczyszczanie krwi, są testy oczyszczania (lub testy klirensu). Z ich pomocą określa się filtrację kłębuszkową i reabsorpcję kanalikową takich substancji, które nie są ponownie wchłaniane i wydzielane w kanalikach, to znaczy wchodzą do moczu tylko przez filtrację kłębuszkową. Test z kreatyniną, zaproponowany przez Reberga, przeprowadza się w celu zbadania ilości filtracji przez kreatyninę endogenną i egzogenną. Test Reberga można wykonać z obciążeniem lub bez. Najczęściej stosowana jest następująca procedura: o 7 rano pacjent opróżnia pęcherz i pije wodę (400-500 ml); o godzinie 8 rano zbierają pierwszą porcję moczu, o godzinie 9 pobierają krew z żyły, o godzinie 10 pobierają drugą porcję moczu. Kreatyninę określa się w moczu (w badaniu wybiera się część moczu, po otrzymaniu której minutowa diureza wynosi około 2 ml). I we krwi. Obliczenia przeprowadza się według wzoru:

C = Oni 0 x V / p, gdzie

Diureza V - minutowa (ml / min)

C - objętość osocza, czyszczona przez nerki na minutę

I - stężenie kreatyniny w moczu (mg%)

R - stężenie kreatyniny w osoczu krwi (w mg%)

Zwykle wielkość filtracji kłębuszkowej u dorosłych (endogenny klirens kreatyniny) wynosi 1,3-2,0 ml / s lub 80-120 ml / min. U dzieci w wieku od 1 do 6 miesięcy wynosi 53 7+ 011,16 ml / min, u starszych dzieci - 96,1 7+ 05,3 mg / min.

We wczesnych godzinach porannych filtracja kłębuszkowa jest minimalna, po południu osiąga maksimum, a nocą zmniejsza się ponownie do minimum.

Data dodania: 2015-07-24; Wyświetleń: 844; ZAMÓWIENIE PISANIE PRACY

Metody badania czynnościowego nerek

Treść

Badanie funkcji nerki osmoregulacyjnej

Główną funkcją nerek jest oczyszczanie, selektywne usuwanie substancji niepotrzebnych dla organizmu z krwi i opóźnianie niezbędnych, utrzymując w ten sposób stałość krwi. Najprostszy test funkcjonalny opiera się na określeniu zaburzonej zdolności nerek do koncentracji i rozcieńczania moczu.

Badanie opiera się na zdolności nerek do osmotycznego zatężania i rozcieńczania moczu. Procesy te zależą od wydajnego działania nefronów, ogólnej hemodynamiki, która określa reologię krwi, przepływu krwi przez nerki, regulacji neurohumoralnej i innych czynników. Naruszenie jakiegokolwiek linku prowadzi do zmiany funkcji nerek.

Test Zimnitsky'ego

Test Zimnitsky'ego opiera się na badaniu gęstości względnej poszczególnych próbek moczu, które są wydzielane podczas losowego oddawania moczu w ciągu dnia w określonym rytmie. Badanie przeprowadza się w normalnym trybie żywienia bez ograniczania cieczy.

Mocz jest zbierany co trzy godziny w ciągu dnia, a jego ilość, gęstość względna oraz ilość chlorku sodu i mocznika są badane. Zawartość chlorków i mocznika określa się w porach dnia i nocy. Całkowita ilość moczu wydalanego w ciągu dnia wynosi 65–75% spożywanego płynu.

O normalnej reakcji nerek ocenia się według następujących wskaźników:

  • dzienna diureza w ciągu nocy
  • największa zmienność ilości i gęstości względnej moczu z 1,004 do 1,032 w poszczególnych porcjach
  • różnica między najwyższą i najniższą gęstością względną, która nie powinna być mniejsza niż 0,007
  • gwałtowny wzrost oddawania moczu po spożyciu płynu
  • usunięcie przez nerki co najmniej 80% wstrzykniętego płynu

Informacje o patologii wskazują:

  • monotonia oddawania moczu
  • diureza nocna w ciągu dnia
  • mała amplituda oscylacji gęstości względnej (1,007–1,009–1,010–1,012)
  • wielomocz

Metody oparte na badaniu funkcji oczyszczania nerek (klirens) są uważane za najbardziej wiarygodne.

Przez klirens nerkowy rozumie się ilość surowicy (osocza) krwi (w ml), która jest całkowicie usuwana w jednostce czasu z jakiejkolwiek substancji egzogennej lub endogennej. Istnieją następujące rodzaje zezwoleń:

  1. Prześwit filtracyjny, gdy substancja jest uwalniana w wyniku filtracji i nie jest ponownie wchłaniany w kanalikach. Taki klirens zawiera kreatyninę. Określa ilość filtracji kłębuszkowej.
  2. Klirens wydalania, gdy substancja jest wydalana przez filtrację i wydalanie kanalikowe, bez wchłaniania zwrotnego. Ten klirens określa ilość osocza przechodzącego przez nerki. Taką substancją jest dioodrast.
  3. Klirens reabsorpcji, w którym substancja jest uwalniana przez filtrację i jest całkowicie ponownie wchłaniany w kanalikach. Takie substancje obejmują glukozę, białko. Ich klirens wynosi 0. Przy wysokich stężeniach substancji we krwi, klirens określa maksymalną zdolność kanalików do ponownego wchłaniania.
  4. Obserwuje się mieszany klirens ze zdolnością filtrowanej substancji do częściowej reabsorpcji. Mocznik ma takie zezwolenie.

Klirens analitu odpowiada różnicy między zawartością tej substancji w moczu i osoczu w ciągu 1 minuty. Oblicz prześwit (C) według wzoru:

C = (U x V): P

gdzie C to klirens badanej substancji w ml / min
U oznacza stężenie substancji badanej w moczu w mg / ml
V - diureza w ml / min
P jest stężeniem badanej substancji w osoczu w mg / ml

Prześwit zależy od wieku, więc jest różny u dzieci i dorosłych oraz od stopnia uszkodzenia nerek.

Najczęściej kreatyna i mocznik są wykorzystywane do wykrywania dysfunkcji nerek (zdolność czynnościowa kłębuszków nerkowych i kanalików), a także do diagnostyki różnicowej nefropatii.

Wzrost stężenia kreatyniny i mocznika we krwi, współistniejące zaburzenie czynności nerek jest oznaką patognomonicznej niewydolności nerek, ale stężenie kreatyniny we krwi wzrasta wcześniej niż mocznik. Definiowanie go w celu identyfikacji dysfunkcji nerek jest bardziej odkrywcze.

Badania funkcjonalne nerek - metody diagnostyczne oceny nerek i dróg moczowych u dzieci

Określenie skutecznego prądu w osoczu nerkowym

Wskaźniki skutecznego przepływu osocza nerkowego (według R. B. Minkina, 1994)
W celu określenia skutecznego prądu plazmy nerkowej stosuje się metodę radiologiczną.

Badanie funkcji kłębuszków nerkowych

Oznaczanie filtracji kłębuszkowej przez endogenny klirens kreatyniny (test Reberga)
Prawdziwe stężenie kreatyniny w osoczu u dzieci (według Yu. E. Veltischev, M. S. Ignatova, 1989)
W ciągu dnia zbieraj mocz. Pod koniec badania krew jest pobierana z żyły. Pomiar wzrostu, masy ciała, dziennej diurezy. Określa się stężenie kreatyniny w surowicy iw moczu. Ilość filtracji oblicza się według wzoru i ołowiu na 1,73 m2.
Tabela 5

Powierzchnia ciała, m2

Szybkość filtracji kłębuszkowej w ontogenezie poporodowej u ludzi (według L. P. Peresheina, M. S. Ignatova, Yu. E. Veltischeva, 1982)

Szybkość filtracji kłębuszkowej (M ± t) mm / min na 1,73 m2 powierzchni ciała

Czynniki wpływające na szybkość filtracji kłębuszkowej (według Yu. V. Natochin, 1982 - Yu. E. Veltischev, L / S. S. Ignatova, 1989)

Organiczne uszkodzenia naczyń włosowatych kłębuszków
Anomalie rozwoju poprzez zmniejszenie masy aktywnych nefronów (aplazja, hipoplazja)
Choroby i nieprawidłowości, w których ciśnienie wewnątrznerkowe jest podwyższone, konfrontacja w naczyniowym ciśnieniu hydrostatycznym (niedrożność dróg moczowych, odpływ pęcherzowo-moczowodowy, wodonercze itp.)
Stany ze wzrostem ciśnienia noworodkowego (odwodnienie, utrata soli)
Stan z zaburzoną hemodynamiką (niewydolność serca, wstrząs itp.)

Stan ze zmniejszonym ciśnieniem onkotycznym (zespół nerczycowy, nadmierne nawodnienie organizmu)

Wielkość reabsorpcji kanalikowej jest prawidłowa, 97–99%.

Badanie funkcji kanalika proksymalnego

Badanie spektrum wolnych aminokwasów w osoczu krwi i moczu dziennie (chromatografia na papierze lub sorbentach, elektrochromatografia)

Usuwanie wolnych aminokwasów u dzieci powyżej 2 lat (według Yu. E. Veltischev i in., 1973)

Klirens aminokwasów w ml / min

Wideo: Możliwości radiologicznych metod badawczych w diagnostyce patologii dróg żółciowych

Klirens aminokwasów w ml / min

Badanie klirensu nerkowego fosforanów

Wskaźniki klirensu nerkowego fosforanów (według K. Drummonda, 1988- pomiar)

Zwiększenie (zmniejszenie reabsorpcji fosforanów w kanalikach proksymalnych lub nadczynności przytarczyc)

Zmniejszenie (gwałtowny spadek spożycia fosforu i niedoczynności przytarczyc)

Funkcję kanalika proksymalnego na klirensie nerkowym fosforu należy oceniać ostrożnie ze względu na szeroki zakres wahań wydalania.
Średnie wydalanie fosforanów przez nerki u dzieci wynosi 15–45 mg / kg, u niemowląt karmionych piersią 40 mg / kg, a przy sztucznym karmieniu 290 mg / kg [Veltishchev Yu. E., Ignatova MS, 1989].
Badania reabsorpcji kanalikowej jonów fosforanowych
Określ stężenie fosforanów i kreatyniny w surowicy iw moczu.
Obliczenia wykonuje się według wzoru [Veltischev Yu. E., Ignatova M. S., 1989]:
gdzie Рр - reabsorpcja fosforanów - Rm - zawartość fosforanów w moczu, Ркр - zawartość fosforanów w surowicy krwi, Ккр - stężenie kreatyniny w surowicy krwi, Km - stężenie kreatyniny w moczu.
Zwykle odsetek reabsorpcji fosforanów u zdrowych dzieci wynosi 86–94%. Zmniejszenie wchłaniania zwrotnego fosforanów poniżej 86% wskazuje na uszkodzenie kanalika proksymalnego lub nadczynności przytarczyc.

Badanie funkcji koncentracji

Test Zimnitsky'ego
Zbierz 8 trzygodzinnych porcji moczu w ciągu dnia, określ objętość i gęstość względną moczu każdej porcji, biorąc pod uwagę ilość zużytego płynu.
Ocena próbki Zimnitsky'ego Stosunek emitowanego i wypijanego płynu:
REDUKCJA - zatrzymanie płynów, obrzęk
(mniej niż 75%) - duże nadnerczowe straty (wysoka temperatura w pomieszczeniu, pocenie się, wymioty, luźne stolce)
NORM (75%) - zbieżność obrzęków
ZWIĘKSZENIE - przyjmowanie leków moczopędnych
(ponad 75%) - nieuwzględnione spożycie płynów (owoce itp.)
Stosunek diurezy dziennej i nocnej
Diureza dzienna obejmuje porcje otrzymane od 9.00 do 21.00 do nocy - od 21.00 do 9.00
W normalnej codziennej diurezie jest około 2/3 dziennej dawki. Wzrost nocnych porcji moczu (tendencja do nokturii) jest charakterystyczny dla choroby nerek. Przewaga moczu nocnego (nokturia) wskazuje na przewlekłą niewydolność nerek.

Stężenie nerek
Obecność porcji moczu o gęstości względnej 1,018 i większej wskazuje na nienaruszoną zdolność koncentracji.
Zdolność nerek do koncentracji i rozcieńczania
Różnica między maksymalną i minimalną gęstością względną 12-15 jednostek wskazuje nienaruszoną zdolność nerek do koncentracji i rozcieńczania. U małych dzieci użyj modyfikacji próbki Zimnitsky. Porcje moczu uzyskuje się przez naturalne oddawanie moczu. Mocz uzyskany podczas oddawania moczu od 9 do 21 godzin przypisuje się diurezie w ciągu dnia, od 21 do 9 godzin. W każdej porcji określa się gęstość względną moczu.
Hodowla Folgarda
Próbka jest przeprowadzana przy jednoczesnym zmniejszeniu zdolności nerek do rozcieńczania moczu.
Uważaj przy stosowaniu uropatii obturacyjnych, naruszeniu odpływu moczu, obrzęku.
O 7.00 pęcherz jest opróżniany. Przez 10-15 minut napić się objętości płynu równej 2% masy ciała (przegotowanej wody, herbaty). Przez 3 godziny pobiera się próbki moczu co pół godziny.
Zwykle, w ciągu 3 godzin, ponad 75% otrzymanego płynu jest wydalane, a gęstość względna moczu osiąga 1,003–1,000.
Sprawdź stężenie Folgardu
Próbka jest przeprowadzana przy jednoczesnym zmniejszeniu zdolności koncentracji nerek.
Przeprowadzenie próbki jest przeciwwskazane z naruszeniem funkcji nerek, z dużymi dodatkowymi stratami i objawami odwodnienia, wysokim ciśnieniem krwi, niewydolnością serca, aktywną infekcją dróg moczowych. Dzieci nie tolerują ograniczenia płynów, dlatego gdy ulegają pogorszeniu, test zatrzymuje się.
Od 19 godzin, przyjmowanie płynu jest ograniczone do 8-14 godzin, mierzona jest gęstość względna każdej części moczu. Gdy względna gęstość moczu osiągnie 1,022 i więcej, ograniczenie płynu zostaje anulowane, ponieważ zdolność koncentracji nerek jest zachowana, co wskazuje na dobrą zdolność funkcjonalną pętli Henle i tubulointerstitium.

Badanie osmolarności moczu
Badanie zostało wykonane na podstawie określenia punktu zamarzania moczu na osmometrze.
Wskaźniki osmolarności moczu [Grossman, 1970]:

  1. wiek klatki piersiowej - 450 mmol / l
  2. wiek szkolny - 800–1200 mmol / l

Dzięki nienaruszonej funkcji pętli Henle, zbieraniu przewodów i śródmiąższowi w porcjach moczu uzyskanych podczas dobrowolnego oddawania moczu w warunkach sześciogodzinnej suchej karmy, osmolarność moczu przekracza (Veltishchev Yu. E., Ignatova M. S, 1989)

  1. pierwsze miesiące życia - 350 mmol / l
  2. wczesny wiek - 825 mmol / l
  3. starszy wiek - 925 mmol / l

Badanie funkcji kanalika dystalnego

Badanie zdolności nerek do wydalania N-jonów
Do badań używaj codziennie moczu.
Wskaźniki u zdrowych dzieci (patrz str. 9).
Badanie dziennego wydalania elektrolitów z moczem
Zbadaj dzienny mocz.

Dzienny skład moczu (według A. V. Mazurina i I. M. Woroncowa, ze zmianami, 1985)

Rezi w pęcherzu moczowym u kobiet

Proso do leczenia nerek