Diagnoza i diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Każda choroba wymaga dokładnego zbadania, ponieważ niewłaściwa diagnoza i wybrane leczenie mogą prowadzić do katastrofalnych wyników. Szczególną uwagę należy zwrócić na badania kontrolne, laboratoryjne i instrumentalne na choroby narządów układu moczowego, ponieważ często mają podobne objawy. Jakie badanie w przypadku podejrzenia zapalenia nerek uważa się za obowiązkowe i jak przeprowadza się diagnostykę różnicową odmiedniczkowego zapalenia nerek: spróbujmy to rozgryźć.

Kliniczne i morfologiczne cechy odmiedniczkowego zapalenia nerek

Zapalenie nerek w medycynie nazywane jest jedno- lub dwustronną chorobą zakaźną zapalną miednicy z płatami nerkowymi. Nie ma specyficznego patogenu: oznacza to, że przyczyną patologii może być każdy patogenny lub warunkowo patogenny mikroorganizm (Escherichia coli, gronkowce, paciorkowce).

Choroba stała się bardzo rozpowszechniona: według statystyk każdego roku choruje na nią około 65 milionów ludzi. We wszystkich grupach wiekowych występuje odmiedniczkowe zapalenie nerek, kobiety stają wobec tego 5-6 razy częściej.

W praktyce klinicznej zwyczajowo diagnozuje się ostrą postać zapalenia, która ma nagły początek i ciężkie objawy zatrucia oraz przewlekłe, które nie wydaje się zbyt wiele, ale prowadzi do nieodwracalnej czynnościowej niewydolności nerek.

Trzy kroki diagnostyczne

Jak więc określić stan zapalny nerek i postawić diagnozę odmiedniczkowego zapalenia nerek? Aby to zrobić, musisz przejść przez trzy ważne etapy - rozmowę z lekarzem i egzamin, testy laboratoryjne i egzamin instrumentalny.

Badanie kliniczne pacjenta

Aby zdiagnozować jakąkolwiek chorobę, ważne jest, aby słuchać pacjenta, starannie gromadząc skargi i historię choroby.

Jak rozpoznać ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek już podczas rozmowy z pacjentem? Ta forma zapalenia nerek charakteryzuje się następującymi dolegliwościami:

  • nagły wzrost temperatury ciała do 38-39 ° C;
  • ciężka słabość;
  • senność;
  • utrata apetytu;
  • nudności;
  • stałe pragnienie;
  • sucha skóra i błony śluzowe;
  • zawroty głowy, ból głowy;
  • ból, uczucie ciężkości lub dyskomfort w okolicy lędźwiowej;
  • dyskomfort podczas oddawania moczu;
  • zmętnienie moczu;
  • opuchlizna powiek, twarze.

W przeciwnym razie przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek objawia się: w diagnozie pojawiają się objawy niewydolności nerek: obrzęk, nadciśnienie tętnicze, zaburzenia elektrolitowe. Choroba ma pofalowany przebieg, w którym okresy zaostrzenia zastępuje się względnie bezpieczną remisją.

Badanie lekarskie w przypadku podejrzenia odmiedniczkowego zapalenia nerek obejmuje:

  • badanie wyglądu pacjenta;
  • pomiar tętna (HR) i NPV;
  • pomiar temperatury ciała;
  • tonometria;
  • badanie dotykowe nerek;
  • definicja symptomu Pasternacka (stukanie).

Podczas badania pacjentów z zapaleniem nerek, obrzęki, które znajdują się głównie na twarzy i górnej części ciała, przyciągają uwagę. Skóra jest zwykle blada, ze wzrostem temperatury ciała na policzkach, jest jasny rumieniec, aw oczach charakterystyczny połysk. W szczycie gorączki obserwuje się częstoskurcz i tachypnea. U pacjentów z objawami przewlekłej choroby nerek lekarz często diagnozuje przewlekłe nadciśnienie tętnicze.

Normalnie wielkości pąki są niedostępne dla palpacji. Dotknięcie objawów (definicja bólu za pomocą lekkich ruchów uderzeniowych pięścią w okolicy lędźwiowej) z odmiedniczkowym zapaleniem nerek jest ostro dodatnie. Po rozmowie i badaniu lekarz identyfikuje główne problemy pacjenta i może dokonać wstępnej diagnozy.

Badania laboratoryjne

Podczas badania przeprowadzanych jest szereg badań laboratoryjnych w celu określenia wiodących zespołów i oceny zaburzeń czynnościowych narządów wewnętrznych. Lista standardowa zawiera:

  • kliniczne badanie krwi;
  • biochemiczne badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • próbka moczu według nechyporenko;
  • badanie bakteriologiczne moczu.

W ogólnej (klinicznej) analizie krwi podczas zaostrzenia zapalenia nerek obserwuje się oznaki nieswoistego zapalenia - wzrost poziomu leukocytów, przesunięcie formuły leukocytów do strony „jądrowej”, przyspieszony ESR. Jednoczesna niedokrwistość, której towarzyszy spadek stężenia erytrocytów i hemoglobiny, jest konsekwencją upośledzonej syntezy hormonów podobnych do erytropoetyny w nerkach.

Podstawą pomiarów diagnostycznych w przypadku podejrzenia zapalenia niewydolności serca nerek jest ogólna analiza moczu. Ma następujące zmiany:

  • wzrost gęstości względnej;
  • zmniejszona przezroczystość (mętność);
  • zmiana pH w środowisku alkalicznym;
  • leukocyturia - uwolnienie dużej liczby białych krwinek w moczu (do 50-100 w polu widzenia w tempie 1-2);
  • bakteriuria.

Czasami zapaleniu nerek towarzyszą cylindruria, białkomocz, erytrocyturia. Ale te objawy nie są specyficzne dla odmiedniczkowego zapalenia nerek. Powinny być one odróżnione od zapalenia kłębuszków nerkowych (kłębuszkowego zapalenia nerek) lub innych patologii układu wydalniczego.

Badanie bakteriologiczne (bakposev) moczu - test, który pozwala z dużą dokładnością ocenić patogen, który spowodował zapalenie niewydolności serca nerek. Oprócz diagnostyki ma ona praktyczną wartość: dzięki dodatkowym badaniom inokulowanych kolonii pod kątem wrażliwości na antybiotyki można wybrać najskuteczniejszy lek w leczeniu choroby.

Testy instrumentalne

Tylko dzięki wynikom badań laboratoryjnych lekarz nie może określić odmiedniczkowego zapalenia nerek: diagnostyka instrumentalna ma również ogromne znaczenie. Jako „złoty standard” zwyczajowo stosuje się ultradźwięki - bezpieczną i skuteczną metodę diagnostyczną, która pozwala ocenić rozmiar, strukturę wewnętrzną i zmiany patologiczne zapalnych nerek. W badaniu ultrasonograficznym w odmiedniczkowym zapaleniu nerek obserwuje się zmniejszenie ruchliwości fizjologicznej dotkniętego chorobą narządu, niejednorodność miąższu (obszary wtrąceń hipo i hiperechicznych). Możliwa utrata wyraźnej granicy między warstwami nerki.

Na podstawie uzyskanych danych diagnoza zwykle nie jest trudna dla lekarza. W razie potrzeby można zlecić dodatkowe badania CT, MRI.

Diagnostyka różnicowa

Diagnostyka różnicowa ostrego i przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest przeprowadzana z kilkoma chorobami. Oprócz zapalenia kłębuszków nerkowych objawy choroby mogą naśladować zapalenie pęcherza moczowego. Charakterystyczne cechy każdej patologii przedstawiono w poniższej tabeli.

Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek należy najczęściej odróżniać od gruźlicy nerek, kłębuszkowego zapalenia nerek, nadciśnienia, hipoplazji nerek.

W przypadkach, gdy przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek objawia się jako pojedyncze zespół nadciśnienia tętniczego, musimy przeprowadzić diagnostykę różnicową z nadciśnieniem i objawowym nadciśnieniem tętniczym, przewlekłym kłębuszkowym zapaleniem nerek, policystyczną chorobą nerek.

Na dolegliwości pacjentów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek należy zwrócić uwagę na zjawisko dysuryczne, ból w okolicy lędźwiowej częściej o charakterze jednostronnym, tendencję do braku motywacji podgorączkowej, co nie jest typowe dla przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych i nadciśnienia.

W przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, młody wiek pacjentów, anamnestic wskazania przenoszonego zapalenia pęcherza moczowego, zapalenia miedniczki i obecność kamicy moczowej zwracają uwagę na siebie.

Objawy zespołu nerczycowego należy zawsze oceniać jako silny argument na rzecz przewlekłego zapalenia kłębuszków nerkowych. Krótkotrwały obrzęk w przeszłości lub w trakcie badania pacjenta również przemawiają za przewlekłym kłębuszkowym zapaleniem nerek.

Nadciśnienie złośliwe różni się od odmiedniczkowego zapalenia nerek i kłębuszkowego zapalenia nerek ze względu na brak bakteriurii, brak lub niską zawartość białka w moczu, jak również przebieg przewlekłej niewydolności nerek rozwijającej się w końcowych stadiach choroby nerek.

Od kilku lat izolowane nadciśnienie tętnicze może pozostać nie tylko pierwszym, ale i jedynym objawem utajonego odmiedniczkowego zapalenia nerek. W konsekwencji negatywne dane z historii i brak zmian w moczu są niewystarczające, aby wykluczyć odmiedniczkowe zapalenie nerek z możliwych przyczyn nadciśnienia tętniczego. Radiologiczne metody badania mają kluczowe znaczenie dla rozpoznania odmiedniczkowego zapalenia nerek, w tym, w razie potrzeby, angiografii kontrastowej nerek, a także badań radioizotopowych. Najczęściej ujawnia się asymetria wielkości i funkcji nerek, deformacja układu miedniczkowo-nerkowego na urogramach wydalniczych oraz objaw „spalonego drzewa” na angiogramach. Metody badań morfologicznych pozostają wysoce informacyjne w diagnostyce różnicowej.

Przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych różni się od odmiedniczkowego zapalenia nerek przewagą erytrocytów w moczu nad leukocytami, białkomoczem kłębuszkowym (przenikanie białek o dużej masie cząsteczkowej do moczu) i cylindrurią. Zgodnie z USG, obustronne, symetryczne uszkodzenie nerek; rozmiar nerki normalny lub zwiększony z zespołem nerczycowym i nerczycowym, zmniejszony z nefroskopią; brak uszkodzeń układu miednicy i miednicy. Najbardziej wiarygodną metodą diagnostyki różnicowej w tych przypadkach jest biopsja nerki.

Na korzyść gruźlica nerek dowody na przeniesienie gruźlicy z innych narządów, dyzurię, krwiomocz, bliznowate skurcze górnych dróg moczowych, białkomocz, mniej wyraźną przewagę leukocyturii nad erytrocyturią. Istotne oznaki nefrotuberculosis to: znalezienie prątka gruźlicy w moczu, uporczywe zakwaszenie reakcji moczu, typowy obraz zmian gruźliczych pęcherza podczas cystoskopii i charakterystyczne radiologiczne objawy choroby.

Jednostronne przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek w fazie stwardnienia należy odróżnić od hipoplazja nerek. Kluczowe znaczenie w tych przypadkach mają radiologiczne metody badań. Nierówne kontury, gęstszy cień nerki, deformacja miseczek, brodawki, miednica, zmienione RCT, znaczne zmniejszenie czynności nerek, obecność objawu „spalonego drzewa”, wskazują odmiedniczkowe marszczenie nerek, podczas gdy objawy hipoplazji nerek to miniaturowa miednica i kielich bez oznak ich deformacje, gładkie kontury i normalna gęstość tkanki narządowej, niezmieniony stosunek powierzchni układu galwanicznego miednicy do powierzchni nerki, jego stosunkowo zadowalająca funkcja i brak w anamnie tj odmiedniczkowe danych.

12. Powikłania przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek:

· Przewlekła niewydolność nerek

· Nefrogenne nadciśnienie tętnicze

· Martwica brodawek nerkowych.

13. Zasady leczenia przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek.

1. Zwiększenie spożycia płynów w celu detoksykacji i mechanicznej sanityzacji dróg moczowych. Obciążenie wodą jest przeciwwskazane, jeśli:

  • niedrożność dróg moczowych, postneralna ostra niewydolność nerek;
  • zespół nerczycowy;
  • niekontrolowane nadciśnienie tętnicze;
  • przewlekła niewydolność serca, począwszy od drugiego etapu IIA;
  • przedrzucawkowa druga połowa ciąży.

2 Terapia przeciwdrobnoustrojowa - To jest podstawowe leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek. Wynik przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek zależy od właściwego przepisania antybiotyków.

3. Leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek uzupełniają leki przeciwskurczowe, przeciwzakrzepowe (heparyna) i leki przeciwpłytkowe (pentoksyfilina, tiklopidyna).

4 Ziołolecznictwo jest dodatkową, ale nie niezależną metodą leczenia. Jest stosowany podczas remisji 2 razy w roku, jako kurs profilaktyczny (wiosna, jesień). Użyj co najmniej 1 miesiąca w połączeniu z przeciwpłytkowym. Nie należy angażować się w przyjmowanie ziół leczniczych ze względu na ich potencjalnie szkodliwy wpływ na kanaliki nerkowe.

5 Fizykoterapia i leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek. Chociaż nie ma dowodów naukowych na skuteczność tych metod, jednak według subiektywnej oceny przyczyniają się one do poprawy jakości życia. To leczenie odmiedniczkowego zapalenia nerek stosuje się w fazie remisji, stosując przeciwskurczowe działanie procedur termicznych (terapia induktotermiczna, terapia UHF lub SMV, stosowanie parafinowo-ozokerytowe).

Data dodania: 2015-02-06 | Wyświetleń: 2271 | Naruszenie praw autorskich

Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

W bezobjawowym przebiegu przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, testy prowokacyjne (prednizolon lub pirogenne) mogą być użyte do wykrycia go ze szczególnych powodów. Uzasadnienie obecności przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek będzie bardziej przekonujące, jeśli leukocyturia zostanie wykryta po prowokacji. Zmniejszenie względnej gęstości moczu, zmniejszenie szybkości wydzielania cewkowego i reabsorpcji mają pewną wartość diagnostyczną, ponieważ w przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek funkcja kanalika jest przede wszystkim upośledzona.

Nadal nie opisano objawów radiologicznych charakterystycznych dla początkowego etapu rozwoju przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Przy długotrwałym przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek na urogramie przeglądowym można zauważyć zmniejszenie rozmiaru i zwiększenie gęstości cienia nerki spowodowane zmianami bliznowatymi miąższu.

Podobnie jak w przypadku wielu innych chorób, z odmiedniczkowym zapaleniem nerek w nerkach, występują jednocześnie dwa procesy: zniszczenie i bliznowacenie. W zależności od przewagi jednego z procesów na urogramach wydalniczych, miseczki można rozsuwać, a ich szyje są zwężone (przewaga procesów infiltracji) lub odwrotnie - miseczki przybierają kształt maczugowy i łączą się (przewaga procesów bliznowacenia). Na opóźnionych urogramach można zauważyć opóźnienie w usuwaniu substancji nieprzepuszczalnej dla promieni rentgenowskich z chorej nerki.

Jeśli na urogramie wydalniczym pacjenta z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek połączono kubki chorej nerki, może dojść do złamania linii, podczas gdy normalnie powinna ona być wypukła, równolegle do zewnętrznego konturu nerki. Jest to objaw Hodsona, który występuje u około co trzeciego pacjenta z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek.

Zmniejszenie liczby funkcjonujących miąższów u pacjentów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek można oszacować na podstawie procentowego stosunku powierzchni układu galwanicznego miednicy do powierzchni całej nerki. Jeśli ta liczba przekracza 40%, to jest powód, by mówić o przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek.

Charakterystyczne cechy arteriograficzne przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek to zmniejszenie liczby, a nawet całkowitego zaniku małych tętnic segmentowych, zmniejszenie długości i stożkowe zwężenie do obwodu dużych tętnic segmentowych, które „tracą” swoje gałęzie („zwęglone drzewo”). W miarę pogarszania się procesu marszczenia nerki jego cień na nefrogramie zmniejsza się, a liczba naczyń nerkowych maleje (ryc. 7.4).

Diagnostyka radionuklidów nie daje dokładnej odpowiedzi na pytanie o obecność lub brak przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Jednocześnie radiorenografia umożliwia ocenę funkcji wydzielniczej kanalików i funkcji wydalania moczu przez każdą nerkę osobno oraz scharakteryzowanie tych procesów w dynamice obserwacji pacjenta. Gdy scyntygrafia jest czasem wykrywana, nagromadzenie wady radiofarmaceutyku zgodnie z lokalizacją zmian bliznowacących w nerkach. W tym drugim przypadku konieczna jest diagnostyka różnicowa z nowotworem nerki.

Rys. 7.4. Aortogram. Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek. Marszczenie prawej nerki

Diagnostyka różnicowa. Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, oprócz nowotworu nerki, musi być prowadzona z hipoplazją, gruźlicą, kłębuszkowym zapaleniem nerek, amyloidozą nerek.

Przy marszczeniu nerki konieczna jest diagnostyka różnicowa z hipoplazją nerek, dla której wykonywane jest badanie rentgenowskie. Na zdjęciach rentgenowskich w hipoplazji nerek określa się miniaturową miednicę i miseczki, ale bez oznak deformacji kontury małej nerki są równomierne, podczas gdy marszczenie nerki ujawnia jej nierówne kontury, deformację miednicy i miseczek, zmianę wskaźnika korowo-nerkowego, znaczne zmniejszenie funkcji nerek i angiogramy - spadek liczby naczyń i objaw „spalonego drzewa”.

Przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych różni się od przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek dominacją erytrocytów w moczu nad leukocytami, obecnością cylindrurii i białkomoczem kłębuszkowym. W przypadku gruźlicy nerek w moczu występuje prątek gruźlicy, a radiogramy wykazują objawy charakterystyczne dla gruźlicy nerek.

Leczenie powinno obejmować:

- eliminacja przyczyn naruszenia odpływu moczu lub krążenia krwi w nerkach;

- prowadzenie antybiotykoterapii etiotropowej;

- mianowanie środków immunokorektorskich.

Aby przywrócić odpływ moczu, interwencje chirurgiczne są wykonywane w zależności od „pierwotnej” choroby - kamicy nerkowej, BPH, nefroptozy, wodonercza itp.

Antybiotyki i środki chemioterapeutyczne są przepisywane z uwzględnieniem wrażliwości mikroflory moczu na leki przeciwbakteryjne. Do leczenia stosowano półsyntetyczne penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, tetracykliny, makrolidy, fluorochinolony, a także leki chemioterapeutyczne. Dawki leków i czas trwania leczenia pacjentów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek zależą od fazy aktywności procesu zapalnego i stanu czynnościowego nerek. Jedną z zasad leczenia pacjentów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek jest częsta zmiana środków przeciwbakteryjnych ze względu na szybki rozwój oporności na nie patogenów.

Rokowanie w przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek zależy od czasu trwania choroby i staje się niekorzystne dla rozwoju przewlekłej niewydolności nerek i nadciśnienia nerkowego.

Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek najczęściej należy odróżnić od gruźlicy nerek i zapalenia kłębuszków nerkowych. Transdukowana gruźlica innych narządów, dyzuria, krwiomocz, zwężenie bliznowate górnych dróg moczowych, białkomocz, mniej wyraźna przewaga leukocyturii nad erytrocyturią są dowodami na korzyść gruźlicy nerek. Istotnymi objawami nefrotuberculosis są obecność prątka gruźlicy w moczu, uporczywie kwaśna reakcja moczu, typowy obraz gruźliczych zmian w pęcherzu podczas cystoskopii i charakterystyczne radiologiczne objawy choroby.

Przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych różni się od odmiedniczkowego zapalenia nerek dominacją erytrocytów w moczu nad leukocytami, białkomoczem kłębuszkowym (przenikanie białek o dużej masie cząsteczkowej do moczu), cylindrurią itp.

Jednostronne przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek w fazie stwardnienia należy odróżnić od hipoplazji nerek. Kluczowe znaczenie w tych przypadkach mają radiologiczne metody badań. Nierówne kontury, gęstszy cień nerki, deformacja kubków, brodawki, miednica, zmienione RCT, znaczne zmniejszenie czynności nerek, obecność objawów „spalonego drzewa” sprzyjających odmiedniczkowym marszczeniu nerek, podczas gdy objawy hipoplazji nerek to miniaturowe miednice i kielichy bez oznak ich deformacji, gładkie kontury i normalna gęstość tkanki narządowej, niezmieniony stosunek powierzchni układu galwanicznego miednicy do obszaru nerki, jego względnie zadowalająca funkcja i jego brak w historii dane odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek: jak rozpoznać chorobę

Choroba nerek staje się coraz bardziej powszechna wśród dorosłych i dzieci. Najczęstszym procesem patologicznym jest zapalenie miseczek i miednicy - odmiedniczkowe zapalenie nerek. Choroba ta może wystąpić w postaci przewlekłej z serią zaostrzeń i ustąpieniem procesu. Terminowa diagnoza patologii znacznie poprawia prognozowanie leczenia. Nauki medyczne mają wiele metod rozpoznawania podstępnej choroby.

Cechy przewlekłego zapalenia nerek

Nerki są sparowanymi narządami zaprojektowanymi przez naturę do usuwania różnych toksyn i produktów przemiany materii: cała krew przepływa przez nie w ciągu kilku minut. Toksyny wraz z moczem wpadają do kubków i miednicy, a następnie do moczowodów i pęcherza.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek - zapalenie kubków i miednicy nerkowej

Najczęstszą przyczyną przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest ostre zapalenie tkanek kielicha i miednicy nerkowej. Proces patologiczny rozpoczyna się, gdy różne bakterie dostaną się do nich. Najczęściej ich podstawowym siedliskiem jest pęcherz moczowy lub cewka moczowa. Rzadziej mikroorganizmy dostają się do nerek z innych miejsc - migdałków, zatok przynosowych, płuc, jelit i innych.

Układ odpornościowy aktywnie przeciwdziała penetracji patogenów. Główną metodą walki jest migracja do miejsca zapalenia białych krwinek - leukocytów, zdolnych do wchłaniania bakterii. Ponadto komórki odpornościowe wytwarzają białka ochronne - przeciwciała.

Śmierci patogenu nieuchronnie towarzyszy zniszczenie i eliminacja leukocytów z moczem.

Przewlekłemu odmiedniczkowemu zapaleniu nerek towarzyszy szereg dwóch procesów. Pierwszym z nich jest reprodukcja bakterii i pojawienie się we krwi dużej liczby szkodliwych produktów ich żywotnej aktywności - toksyn. Pod działaniem ochronnych mechanizmów odporności procesy te są eliminowane, rozpoczyna się faza remisji.

Fagocytoza to proces wchłaniania i trawienia bakterii przez białe krwinki

Zapalna choroba nerek - wideo

Badania laboratoryjne

Lekarz z podejrzeniem zapalenia nerek na pewno ucieknie się do wyznaczenia specjalnych testów. W takim przypadku lekarz z ich pomocą spróbuje rozwiązać następujące zadania:

  • zidentyfikować proces zapalny w nerkach;
  • określić zaangażowanie w proces patologiczny kubków i miednicy;
  • ustalić stopień zapalenia;
  • określić zdolność nerek do filtrowania krwi i eliminowania toksyn;
  • ustalić bakteryjny charakter zapalenia;
  • dowiedzieć się, jaki jest konkretny typ patogenu.

Najbardziej dostępne materiały do ​​badań to krew i mocz. Informacje, które specjalista może uzyskać analizując wyniki, są niezwykle ważne dla diagnozy i recepty na leczenie. Jednak na etapie remisji nie można zauważyć nieprawidłowości w wartościach laboratoryjnych. Najbardziej znacząca w tym zakresie będzie faza zaostrzenia procesu zapalnego.

Badania krwi i moczu mogą wskazywać na proces zapalny w nerkach.

Badania krwi

Krew jest złożonym płynem biologicznym. Wszystkie zmiany w ludzkim ciele wpływają na jego strukturę. Zapalenie, które występuje w nerkach, przyciąga dużą liczbę leukocytów, w tym młodych form, w centrum procesu patologicznego (prowadzi to do przesunięcia formuły leukocytów w lewo). Ponadto w przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek zmienia się nie tylko skład krwi, ale także jej płynność. Można to pośrednio ocenić na podstawie szybkości sedymentacji na dnie probówki czerwonych krwinek - czerwonych krwinek (ESR), która we krwi jest o kilka rzędów wielkości większa. Stopień wzrostu tych wskaźników w ogólnej analizie krwi bezpośrednio wskazuje na aktywność procesu zapalnego w nerkach.

Wskaźniki całkowitej morfologii krwi w normalnym i przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek - tabela

  • 5–9 * 10 9 / l dla dorosłych;
  • 7–11 * 10 9 / l dla dzieci.
  • powyżej 9 * 10 9 / l dla dorosłych;
  • powyżej 11 * 10 9 / l dla dzieci.
  • 1–10 mm / godzinę dla mężczyzn;
  • 2–15 mm / godzinę dla kobiet.
  • ponad 10 mm / godzinę dla mężczyzn;
  • więcej niż 15 mm / godzinę dla kobiet.

Ważnym z punktu widzenia określenia zdolności nerek do eliminacji toksyn jest biochemiczne badanie krwi.

Filtrowanie krwi w nerkach - główny sposób eliminacji toksyn z organizmu

Jako wskaźniki do badania wybrano dwie główne - poziom mocznika i kreatyniny we krwi. Przy dobrej zdolności funkcjonalnej nerek ilość tych substancji jest niska. Ich wzrost wskazuje na udział dużej ilości tkanki narządowej w procesie patologicznym. Ponadto, z naruszeniem funkcji nerek, wzrasta liczba jonów potasu, których nadmiar jest wydalany z moczem.

Wskaźniki analizy biochemicznej krwi w normalnym i przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek - tabela

  • 42–97 µmol / l dla kobiet;
  • 62–124 μmol / l dla mężczyzn.
  • powyżej 97 µmol / l dla kobiet;
  • powyżej 124 µmol / l dla mężczyzn.

Wśród badań krwi ważne miejsce zajmuje badanie dotyczące zawartości przeciwciał wobec określonego typu patogenu. Białka ochronne są wytwarzane przez białe krwinki w odpowiedzi na obecność bakterii w tkance nerkowej. Dla każdego z ich gatunków leukocyty wytwarzają oddzielne przeciwciała.

Przeciwciała - specyficzne białka ochronne wytwarzane przez białe krwinki

Białka ochronne należą do dwóch klas: immunoglobulin M i G. Pod względem diagnozowania przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, te drugie odgrywają drugą rolę. Krążą w krwiobiegu przez długi czas i są stosunkowo małe. Kiedy proces zapalny jest aktywowany, ich poziom we krwi może znacznie wzrosnąć.

Wskaźniki poziomu immunoglobuliny G w prawidłowym i przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek - tabela

  • do 1 miesiąca - od 3,91 do 17,37 g / l;
  • od 1 miesiąca do 1 roku - od 2,03 do 9,34 g / l;
  • w ciągu 1-2 lat - od 4,83 do 12,26 g / l;
  • powyżej 2 lat - od 5,52 do 16,31 g / l.
  • do 1 miesiąca - powyżej 17,37 g / l;
  • od 1 miesiąca do 1 roku - powyżej 9,34 g / l;
  • w ciągu 1-2 lat - powyżej 12,26 g / l;
  • powyżej 2 lat - powyżej 16,31 g / l.
  • do 1 miesiąca - od 3,97 do 17,65 g / l;
  • od 1 miesiąca do 1 roku - od 2,05 do 9,48 g / l;
  • 1-2 lata - od 4,75 do 12,10 g / l;
  • powyżej 2 lat - od 5,40 do 16,31 g / l.
  • do 1 miesiąca - powyżej 17,37 g / l;
  • od 1 miesiąca do 1 roku - powyżej 9,34 g / l;
  • w ciągu 1-2 lat - powyżej 12,26 g / l;
  • powyżej 2 lat - powyżej 16,31 g / l.

Oprócz przeciwciał obecność infekcji w organizmie wskazuje obecność genów patogenów we krwi. Ich wyszukiwanie odbywa się za pomocą specjalnej metody - reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR). Jego istotą jest tworzenie wielu kopii genów patogenów in vitro.

Reakcja łańcuchowa polimerazy wykrywa DNA czynnika sprawczego we krwi

Podstawową zasadą badań krwi w kierunku przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest poddanie się testowi na czczo. W przeciwnym razie wskaźniki mogą ulec zmianie, co nie da lekarzowi możliwości prawidłowej interpretacji wyników.

Badania moczu

Badanie składu moczu jest podstawą do diagnozy przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Płyn ten jest bezpośrednim odzwierciedleniem wielu procesów zachodzących w organizmie, w tym obecności ogniska zapalnego. Ponieważ odmiedniczkowe zapalenie nerek zawiera wiele białych krwinek, głównym celem badania jest określenie ich ilości w moczu na różne sposoby. Ponadto choroba zwiększa ilość białka i cylindrów (odlewy kanalików nerkowych białka), co może również prowadzić do jego zmętnienia i wzrostu ciężaru właściwego.

Analiza moczu jest obowiązkowa w diagnostyce przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Do tego badania użyj porannej porcji, która jest zbierana po starannych procedurach higienicznych.

Wskaźniki ogólnej analizy moczu w zdrowiu i przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek - tabela

W celu dokładniejszego zliczania leukocytów w moczu stosuje się specjalne próbki. Badania nad metodą Nechiporenko i Amburzha w środkowej części porannego moczu i według Addisa Kakovsky'ego - są zbierane w ciągu dnia.

Istnieje kilka laboratoryjnych próbek moczu, które mogą wykryć stan zapalny w nerkach, a także określić stadium i stopień patologii

Ilościowe wskaźniki analizy moczu - tabela

  • nie więcej niż 2000 leukocytów;
  • nie więcej niż 20 cylindrów.
  • ponad 2000 białych krwinek;
  • ponad 20 cylindrów.
  • nie więcej niż 2000 leukocytów;
  • nie więcej niż 20 cylindrów.
  • ponad 2000 białych krwinek;
  • ponad 20 cylindrów.
  • nie więcej niż 2 miliony leukocytów;
  • nie więcej niż 20 000 cylindrów.
  • ponad 2 miliony leukocytów;
  • ponad 20 000 cylindrów.

Badanie moczu w celu określenia zdolności nerek do eliminacji toksyn jest ważną częścią diagnozy przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Metoda pośrednia - test Zimnitsky'ego - opiera się na pomiarze fluktuacji ciężaru właściwego. W tym celu mocz jest zbierany dziennie w różnych pojemnikach, z których każdy jest zaprojektowany na 3 godziny. Następnie w otrzymanych ośmiu próbkach określa się ciężar właściwy. Głównym odchyleniem będzie spadek gęstości moczu mniejszy niż 1012 jednostek lub ten sam ciężar właściwy. Przewaga tych zmian w czterech nocnych testach wskazuje na poważne naruszenie nerek.

Test Zimnitsky'ego opiera się na pomiarze ciężaru właściwego ośmiu próbek moczu zebranych w ciągu dnia.

Mocz jest również stosowany do określenia rodzaju patogenu. W tym celu wysiewa się go na specjalnej pożywce w szalce Petriego. W obecności bakterii w moczu następuje wzrost kolonii, z których każda jest potomstwem pojedynczej komórki. Po wyizolowaniu czynnika sprawczego w ten sposób podejmuje się szereg środków w celu jego identyfikacji: badanie mikroskopowe, wysiew na innych pożywkach o określonym składzie.

Wysiew moczu na pożywki pozwala na izolację i identyfikację patogenu.

Metody instrumentalne

Zasadniczo, przy użyciu metod instrumentalnych, określa się strukturę nerek - wielkość, gęstość i inne wskaźniki. Najczęściej przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek towarzyszą różne anomalie anatomiczne narządu.

USG

Ultradźwięki to pouczająca i bezpieczna metoda badania nerek i dróg moczowych. Jego zasada działania opiera się na wykorzystaniu wibracji dźwięku o pewnym zakresie. Promieniowane fale ultradźwiękowe w różnym stopniu odbijają się od struktur o różnych gęstościach. Urządzenie odbierające przechwytuje sygnał, który jest następnie tłumaczony na obraz na monitorze.

Wielkość nerek jest różna dla płci i wieku. Poprzez zmianę gęstości tkanki narządu można ocenić obecność procesu zapalnego.

Zwiększenie wielkości kubków i miedniczki nerkowej sugeruje również przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek. W późniejszych etapach procesu następuje zmniejszenie rozmiaru narządu (marszczenie nerek).

USG - obowiązkowa metoda badania podejrzewanego przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Rozmiar nerki jest normalny przy badaniu USG u dorosłych - tabela

Rozmiar nerek jest normalny w przypadku ultrasonografii u dzieci - tabela

USG może ujawnić następujące anomalie anatomiczne struktury nerek związane z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek:

  • podwojenie nerek;
  • podwojenie kubków i miednicy;
  • marszczenie nerek;
  • obecność różnych podmiotów: torbiele, guzy;
  • wypadanie nerek (nefroptoza).
W przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek często występują anomalie struktury anatomicznej nerek

Przygotowanie do badania ultrasonograficznego nerek wymaga wykluczenia z diety na dwa dni pokarmów, które sprzyjają zwiększonemu powstawaniu gazu w jelitach: kapusty, roślin strączkowych, czarnego chleba.

USG nerek - wideo

Badanie rentgenowskie nerek

Badanie rentgenowskie nerek przeprowadza się w celu zidentyfikowania anomalii anatomicznych i nieprawidłowości w pracy tych narządów.

Urografia wydalnicza

W przypadku urografii wydzielniczej specjalny preparat nieprzepuszczający promieniowania wstrzykuje się do krwiobiegu za pomocą konwencjonalnego zastrzyku. Substancja jest filtrowana przez nerki i najpierw wypełnia system miednicy, a następnie moczowody i pęcherz moczowy. Aby przeanalizować ruch leku, wykonuje się serię zdjęć rentgenowskich.

Urografia wydalnicza ujawnia anomalie struktury nerek i naruszenie ich pracy

Renografia radioizotopowa

Metoda renografii radioizotopowej pozwala ocenić pracę nerek poprzez ich zdolność do przechwytywania z krwiobiegu i gromadzenia się w tkankach określonego radioaktywnego leku. Jest wstrzykiwany przed rozpoczęciem testu do żyły. Następnie pacjenta umieszcza się w specjalnej kamerze gamma, która oblicza ilość nagromadzonego leku w różnych częściach nerek. Wynikiem badania jest wykres kilku krzywych. Zmieniając formę, lekarz interpretuje wyniki.

Wynik renografii radioizotopowej jest zwykle przedstawiany w postaci wykresów.

Badanie tomograficzne nerek

Dzięki wysokiej dokładności można ocenić anatomiczną strukturę nerek za pomocą tomografii rezonansu magnetycznego (MRI) lub tomografii komputerowej (CT). Pierwsza metoda opiera się na odbiciu pola magnetycznego przez atomy wodoru znajdujące się w składzie różnych tkanek. Drugi wykorzystuje wiele zdjęć rentgenowskich przetwarzanych przez program komputerowy w celu zbudowania trójwymiarowego obrazu.

W przypadku stosowania środka kontrastowego obie metody pomagają ocenić czynność nerek. Zasada badań w tym przypadku jest podobna do tej w urografii wydalniczej, ale zamiast zdjęć rentgenowskich wykonuje się skanowanie komputerowe lub rezonans magnetyczny.

Tomografia komputerowa pozwala na dokładną ocenę budowy anatomicznej nerek.

Przygotowanie do badania rentgenowskiego nerek jest podobne do czynności przed diagnostyką USG.

Chromocytoskopia

Chromocytoskopia odnosi się do inwazyjnych metod badawczych. Głównym urządzeniem w tym przypadku jest cystoskop - tuba ze stałym źródłem światła i miniaturowa kamera wideo.

Przed rozpoczęciem badania do krwiobiegu pacjenta wstrzykuje się specjalny środek barwiący, indygokarmin, stosując konwencjonalny zastrzyk. Przechodzi przez filtr nerkowy i przez moczowody do pęcherza moczowego, gdzie w tym momencie przez cewkę moczową wprowadza się cystoskop. Lekarz prowadzący badanie zwraca uwagę na szybkość wypływu moczowodów zabarwionego moczu. Wydłużenie tego czasu wskazuje na spadek zdolności nerek do filtrowania krwi.

Chromocytoskopia odnosi się do inwazyjnych procedur, które wymagają specjalistycznych umiejętności i wiedzy.

Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest przeprowadzana z następującymi chorobami:

  • ostre i przewlekłe zapalenie kłębuszków nerkowych (kłębuszkowe zapalenie nerek);
  • gruźlica nerek;
  • wrodzona hipoplazja nerki (hipoplazja);
  • zapalenie pęcherza (zapalenie pęcherza moczowego);
  • uszkodzenie nerek w wyniku nadciśnienia;
  • uszkodzenie nerek w wyniku cukrzycy.

Stranacom.Ru

Blog dotyczący zdrowia nerek

  • Dom
  • Tabela diagnostyki różnicowej ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Tabela diagnostyki różnicowej ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Diagnoza i diagnostyka różnicowa przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Jak rozpoznaje się przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek?

Najważniejsze dla rozpoznania przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek są specjalne badania osadu moczu według metody Kakovsky'ego-Addisa, metody bakteriologiczne i rentgenowskie, a także kompleksowe badanie częściowych funkcji nerek.

Badanie osadu moczu według metody Kakowskiego - Addis

Pierwsze badanie osadu moczu z policzeniem liczby uformowanych pierwiastków dziennie sugerował A. F. Kakovsky w 1910 r. Później metoda ta została wykorzystana przez Addisa (Addis, 1948) do diagnozowania różnych chorób nerek.

Badanie moczu według metody Kakovsky-Addis wykonuje się w następujący sposób.

Mocz zbierano rano przez poprzednie 10 godzin. Kobiety biorą mocz za pomocą cewnika. Dokładnie wymieszaj mocz, zmierz jego objętość i weź 1/6 moczu w celu odwirowania. Po odwirowaniu górna warstwa moczu jest odsysana. 0,5 ml moczu pozostaje w probówce razem z osadem. W warstwie, która nie zawiera osadu, określ ilość białka według Stolnikowa, białko oblicza się w gramach w dziennej ilości moczu. Osad wytrząsa się i przenosi pipetą do komory zliczającej, gdzie zliczają leukocyty, erytrocyty i cylindry. Leukocyty i czerwone krwinki są liczone w 15 dużych kwadratach i mnożone przez 1 000 000. Cylindry są liczone w 150 dużych kwadratach i mnożone przez 100 000. Liczba uformowanych elementów wyrażana jest w milionach dziennej ilości moczu.

Zwykle wykrywa się do 2 000 000 białych krwinek w dziennej ilości moczu, do 1 000 000 czerwonych krwinek i do 100 000 cylindrów, nie wykryto białka.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek w metodzie Kakovsky-Addis charakteryzuje się obecnością dużej liczby leukocytów w osadzie moczu i dysocjacją między liczbą erytrocytów i leukocytów w kierunku drugiej przewagi. W przewlekłym zapaleniu kłębuszków nerkowych i miażdżycy nerek ten związek między leukocytami i erytrocytami zmienia się w przeciwnym kierunku.

Ważne jest, aby zauważyć, że znaczny wzrost liczby leukocytów w osadzie moczu w przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniu nerek, czasami do 30 000 000–40 000 000 lub więcej w badaniu Kakovsky-Addis, można zaobserwować przy niewielkiej liczbie leukocytów wykrytych w typowym badaniu porannego moczu.

Badanie osadu moczu podczas barwienia według Sternheimera i Melbina

Aby zdiagnozować przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek w 1951 r., Sternheimer i Melbin (Sternheimer, Malbin) zaproponowali zbadanie osadu moczu za pomocą specjalnego zabarwienia. W przypadku braku infekcji dróg moczowych protoplazma leukocytów moczu jest barwiona alkoholowym roztworem safroniny z fioletem goryczki w ciemnoniebieskim kolorze, a jądro w kolorze czerwonym. U pacjentów z przewlekłym odmiedniczkowym zapaleniem nerek w moczu występują specjalne leukocyty o jasnoniebieskim kolorze i różnym rozmiarze i kształcie. Te komórki Sternheimera i Melbina są uważane za patognomoniczne dla przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Później, Poirier i Jackson (Poirier, Jackson, 1957) przeprowadzili badanie porównawcze preparatów histologicznych uzyskanych za pomocą biopsji dożylnej nerek (wykonanej przez nakłucie skóry w okolicy nerek) i osadu moczu podczas barwienia według Sternheimera i Melbina. Stwierdzono całkowitą korelację między oznakami zapalenia w miąższu nerek a obecnością słabo wybarwionych komórek w osadzie moczu. Według Poiriera i Jacksona komórki te są oznaką aktywnego zapalenia.

W przewlekłym zapaleniu kłębuszków nerkowych i nadciśnieniu tętniczym z objawami miażdżycy tętnic nerkowych nie znaleziono bladych leukocytów w osadzie moczu.

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek występuje w większości przypadków jako poważna choroba zakaźna, której towarzyszy ciężkie zatrucie. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek może być pierwotne, jeśli nie jest poprzedzone chorobami nerek i dróg moczowych, a wtórne, gdy występuje na podstawie innej choroby urologicznej, co prowadzi do zakłócenia odpływu moczu lub zaburzenia krążenia krwi i limfy w nerkach. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek występuje we wszystkich grupach wiekowych populacji, ale występuje częściej u dzieci, a także u kobiet młodych i w średnim wieku.

Podczas ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek wyróżnia się dwa etapy: surowiczy proces zapalny i ropny stan zapalny.

Ciężkie ropne procesy zapalne nerek obejmują apostematyczne (krostkowe) odmiedniczkowe zapalenie nerek, karbunc i ropień nerki. W niektórych przypadkach choroba może być powikłana martwicą brodawek.

Pierwotne ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek

Pierwotne warunkowo zwane odmiedniczkowe zapalenie nerek. powstające bez wcześniejszej choroby nerek lub dróg moczowych, chociaż w większości przypadków co najmniej krótkotrwałe i nieuchwytne zaburzenia urodynamiczne poprzedzają pierwotne odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Patologiczna anatomia pierwotnego ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek

W ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek surowa nerka jest powiększona, napięta, pararenalna kapsułka tłuszczowa jest obrzęknięta. Obraz mikroskopowy składa się z wielu nacieków zapalnych w tkance śródmiąższowej warstwy mózgowej nerki, głównie wzdłuż naczyń krwionośnych. Gdy surowicze ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek przenosi się na ropne, nacieki zapalne tworzą krosty, powstaje wiele małych ropni nie tylko w mózgu, ale także w korze nerki - rozwija się apostematyczne odmiedniczkowe zapalenie nerek. Od kory nerki po sutki piramid, nacieki zapalne rozprzestrzeniają się w postaci szarawo-żółtawych pasków, czasem z martwicą i odrzuceniem brodawek nerkowych. Badanie mikroskopowe naciekania leukocytów w tkance śródmiąższowej nerki iw świetle kanalików nerkowych. U zbiegu małych krost w korze nerki lub zablokowania dużego naczynia z zatorem septycznym rozwija się karbunc nerki, wyrastający nad jego powierzchnią i rozciągający się do głębokości aż do rdzenia. Kiedy ogniska zapalne goją się, są one zastępowane przez tkankę włóknistą, co prowadzi do powstawania bliznowatych skurczów na powierzchni nerki.

Symptomatologia i przebieg kliniczny pierwotnego ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Temperatura ciała wieczorami osiąga 39–40 ° C i spada do 37,5–38 ° C rano (patrz ryc. 82). Symptom Pasternacka pozytywny. Oddawanie moczu z reguły nie jest zakłócane, z wyjątkiem przypadków, gdy ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest powikłaniem ostrego zapalenia pęcherza moczowego lub prowadzi do procesu zapalnego w pęcherzu moczowym. Ilość moczu jest często zmniejszona z powodu nadmiernej potliwości.

U dzieci, zwłaszcza małych dzieci, często ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek objawia się wysoką temperaturą ciała, wymiotami, pobudzeniem, objawami oponowymi. Podobny obraz kliniczny obserwuje się u dzieci z wieloma innymi chorobami zakaźnymi i zapalnymi, dlatego rozpoznanie ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest szczególnie trudne.

Przyczyny ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek:

Rozwój odmiedniczkowego zapalenia nerek jest zawsze związany z zakażeniem. Obecnie udowodniono możliwość ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek i jego ropnych postaci w obecności zakaźnego ogniska dowolnej lokalizacji w organizmie. Przyczyny ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek mogą być następujące: grypa, szkarlata, furunculosis, zapalenie oskrzeli, dur brzuszny, przewlekłe zapalenie migdałków, septicopyemia, zapalenie kości i szpiku itp.

Najczęstszymi czynnikami sprawczymi ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek są pręty jelitowe i parakishechnaya. Wśród innych mikroorganizmów w rozwoju odmiedniczkowego zapalenia nerek ważne są gronkowce, paciorkowce, Pseudomonas aeruginosa, enterokoki, gonokoki, salmonella, mykoplazma, proteus, wirusy, grzyby takie jak Сandidia itp.

Gdy infekcja krwiotwórcza rozprzestrzenia się, ogniska pierwotnych uszkodzeń można zlokalizować w dowolnym miejscu (zęby próchnicowe, ogniska zapalne w drogach żółciowych i miednicy itp.). W chorobach zakaźnych istnieje ścieżka, w której drobnoustroje wchodzą do nerek.

Ścieżka wstępująca lub urogeniczna jest obserwowana w przypadku penetracji flory patogennej z pęcherza moczowego przez moczowody do miedniczki nerkowej i miąższu nerki (jeśli odpływ moczu jest utrudniony z powodu wad wrodzonych, obecności kamieni i nowotworów w drogach moczowych).

Patologiczna anatomia nerek:

Nerki są nieco powiększone, opuchnięte, pełnokrwiste; kapsułka jest łatwo usuwana.

Objawy ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek różnią się w zależności od kształtu i przebiegu procesu. Poważne odmiedniczkowe zapalenie nerek przebiega łatwiej. Burzliwe objawy kliniczne są charakterystyczne dla pacjentów z ropnym odmiedniczkowym zapaleniem nerek.

Triadą objawów ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest gorączka, ból w okolicy lędźwiowej i zaburzenia układu moczowego. U większości pacjentów w pierwszych dniach choroby temperatura osiąga 39–40 ° C, często towarzyszą dreszcze. Temperatura jest przerywana lub stała.

Obfity obfity pot, silny ból głowy, nudności, wymioty. brak apetytu, bóle mięśni i stawów, kołatanie serca, duszność, częste oddawanie moczu, bóle w okolicy lędźwiowej. Bóle krzyża nasilają się podczas chodzenia, poruszania się i bicia okolicy nerek (pozytywny objaw Pasternacka). W górnej części brzucha może być ból.

W procesie dwustronnym ból jest inny. Pojawienie się bólu jest spowodowane rozciąganiem miedniczki nerkowej i podrażnieniem zakończeń nerwowych. W przypadku procesu ropnego, gdy skrzepy ropnych mas zatykają moczowód, pojawiają się bóle typu kolki nerkowej.

Diagnoza takich wariantów kursu opiera się na wynikach analizy moczu z liczbą leukocytów w osadzie i badaniem bakteriologicznym moczu. Szczególną postacią odmiedniczkowego zapalenia nerek jest martwica brodawek, która występuje częściej u starszych kobiet chorych na cukrzycę. Ta postać ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek charakteryzuje się nagłym początkiem, ciężką gorączką, krwiomoczem, ropną i obrazem klinicznym stanu septycznego. Z powodu niedrożności dróg moczowych odrzucone nekrotyczne brodawki nerkowe często rozwijają kolkę nerkową.

Z ostrym początkiem choroby, obecnością bólu w okolicy lędźwiowej, zaburzeniami dyzurycznymi, wysoką temperaturą, leukocytozą we krwi obwodowej, jak również wyraźnymi zanieczyszczeniami w moczu (ropne zapalenie nerwu), rozpoznanie ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek nie jest trudne. Należy jednak zauważyć, że w tych przypadkach mogą wystąpić okresowo żadne zmiany w moczu i postaci ropomoczu i albuminurii, które mogą być spowodowane blokadą wysięku zapalnego układu moczowego. Dlatego konieczne jest przeprowadzenie powtarzanych badań moczu. Trudniej jest postawić diagnozę w przypadkach, gdy ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest wtórne i wiąże się z chorobami septycznymi. Rozpoznanie odmiedniczkowego zapalenia nerek jest bardzo trudne.

Dzięki terminowej diagnozie i odpowiedniej terapii ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek. Ze względu na powszechne stosowanie antybiotyków leczenie chirurgiczne jest stosunkowo rzadkie. Przy właściwym leczeniu większość pacjentów odzyska zdrowie w ciągu dwóch lub trzech tygodni.

Jednak często obserwuje się nawrót choroby, dlatego należy rozważyć możliwość przejścia ostrego procesu w przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek. zwykle powtarzające się. Z tym kursem często rozwija się nadciśnienie. Przebieg ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek może być powikłany ropnym zapaleniem celulozy nerkowej z rozwojem zapalenia nerek i zapalenia zaotrzewnowego. Czasami przebieg choroby prowadzi do urosepsy i niewydolności nerek. W obecności masywnego zakażenia krwiotwórczego może pojawić się apostematyczne zapalenie nerek, które dramatycznie pogarsza stan pacjenta. Ponadto wstrząs bakteriemiczny jest poważnym powikłaniem ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Leczenie ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek:

W celu spłukania dróg moczowych zaleca się obfite picie (napoje owocowe, wywar z dogrose, kompoty, galaretka, herbata, soki, wody mineralne: Essentuki No. 20, Berezovskaya, Mirgorodska, nafta) - do 3 litrów dziennie. Ilość soli jest nieznacznie ograniczona (do 4-6 g dziennie). Stosowano również środki ludowe do leczenia odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Lokalne zabiegi termiczne (wkładki grzewcze, sollux, diatermia), środki przeciwbólowe i bolesne zjawiska dyzuryczne - świece z belladonną, papaweryną i światłem mają korzystny wpływ.

W ciężkich schorzeniach septycznych spowodowanych rozproszonym odmiedniczkowym zapaleniem nerek lub pęcherzykiem nerkowym, z zadowalającą funkcją drugiej nerki, należy zastosować nefrektomię. Lekarstwo na ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest często widoczne, dlatego należy monitorować wzorzec moczu (leukocyturia. Bakteriuria) przez co najmniej rok po wyzdrowieniu, podczas którego pacjenci powinni być poddawani regularnym kontrolom lekarskim.

Prognoza:

Przy aktualnej diagnozie i właściwym leczeniu rokowanie ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek jest korzystne. W 2/3 przypadków ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek kończy się wyzdrowieniem pacjenta. Przejście do postaci przewlekłej jest rzadziej obserwowane. Bardzo rzadko choroba kończy się śmiercią pacjenta. Ten wynik obserwuje się w ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek u małych dzieci, jak również w martwicy brodawek.

Oceń ten artykuł: (12 głosów)

Jade. Diagnostyka różnicowa odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Zapalenie nerek jest szczególnie częstą chorobą, przed którą staje terapeuta. Najbardziej charakterystyczną cechą tej grupy nozologicznej jest zapalenie kłębuszków nerkowych. Jest to choroba immunozapalna, na którą wpływa aparat kłębuszkowy nerek, biorą udział kanaliki i tkanka śródmiąższowa. Dominujące uszkodzenie kanalików i tkanki śródmiąższowej obserwuje się w śródmiąższowym (tubulo-śródmiąższowym) zapaleniu nerek.

Istnieje ostre, przewlekłe i podostre zapalenie kłębuszków nerkowych. Choroba rozwija się najczęściej po infekcjach paciorkowcowych występujących w postaci zapalenia gardła, zapalenia migdałków, zapalenia skóry, zapalenia płuc, wirusowych chorób układu oddechowego i innych infekcji.

Typowy początek zapalenia nerek: rozwija się 10 do 12 dni po zakażeniu, szybko pojawia się obrzęk z odmiedniczkowym zapaleniem nerek, odnotowuje się nadciśnienie tętnicze.

Dzisiaj „klasyczne” ostre zapalenie nerek u osób dorosłych jest rzadkie, częściej obserwuje się jego wymazany przebieg, objawy choroby nerek są często podobne, a zatem diagnostyka różnicowa odmiedniczkowego zapalenia nerek jest szczególnie istotna.

Przewlekłe zapalenie nerek często przebiega w ukryciu, wykrywane w takich przypadkach tylko w badaniu moczu. Czasami towarzyszy mu obrzęk, podwyższone ciśnienie krwi.

Zidentyfikowano następujące warianty przewlekłego zapalenia nerek: utajone, nerczycowe, nadciśnieniowe i mieszane (nadciśnieniowe). Wskazane jest podkreślenie i hematuryczne warianty.

Utajone zapalenie nerek objawia się jedynie zmianami w moczu, niewielkim krwawieniu z krwi i leukocyturii, umiarkowanym zwiększeniu ciśnienia krwi. Hematuriczne zapalenie nerek występuje ze stałym znacznym krwiomoczem (gdy w moczu jest dużo krwi). Nefrotyczne zapalenie nerek występuje z ciężkim białkomoczem (ponad 3,5 g białka dziennie), zmniejszoną diurezą, uporczywym obrzękiem, hipoproteinemią i hipoalbuminemią. Charakteryzuje się podwyższonym poziomem cholesterolu w surowicy. W nadciśnieniowym zapaleniu nerek, zespole hipertonicznym, przerostu lewej komory serca, zmiany w dnie oka są wiodącymi zmianami. Połączenie zespołu nerczycowego z wysokim nadciśnieniem tętniczym sugeruje mieszane (obrzękowe nadciśnienie) zapalenie nerek. W druku coraz więcej doniesień o podostrym (szybko postępującym) zapaleniu nerek. Choroba występuje z szybkim (w ciągu kilku miesięcy) rozwojem niewydolności nerek.

Diagnostyka laboratoryjna odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Zapalenie nerek z typowym obrazem laboratoryjnym może rozwinąć się nie tylko jako niezależna choroba, ale także w wielu powszechnych i układowych chorobach. Określa to kolejność diagnostyki różnicowej odmiedniczkowego zapalenia nerek. Aby ustalić dokładną diagnozę zapalenia nerek, należy wyjaśnić, czy choroba ta rzeczywiście istnieje. Konieczne jest wykluczenie chorób wymagających innej taktyki terapeutycznej. Mówimy o odmiedniczkowym zapaleniu nerek, guzach nerek, śródmiąższowym zapaleniu nerek, amyloidozie, gruźlicy, chorobie nerek itd. Następnie, po postawieniu diagnozy zapalenia nerek, konieczne jest ustalenie: jest to pierwotne lub wtórne zapalenie nerek.

Ostre zapalenie kłębuszków nerkowych należy odróżniać przede wszystkim od ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek i ostrych uszkodzeń leczniczych nerek - przede wszystkim dowiedzieć się, jakie antybiotyki pacjent przyjmował w odmiedniczkowym zapaleniu nerek. W odróżnieniu od odmiedniczkowego zapalenia nerek z ostrym zapaleniem nerek, wysoką leukocyturią, uporczywym bólem pleców, wysoka gorączka z dreszczami jest rzadka. W ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek nie obserwuje się obrzęku i astmy sercowej. Ostrej choroby lek nerek (śródmiąższowe zapalenie nerek lub martwicą kanalików nerkowych) powinny być wykorzystywane przez w rozwoju uszkodzenia nerek w leczeniu antybiotykami (co antybiotyki odmiedniczkowe zapalenie używane - metycylinę, ampicylina, ryfampicyna), sulfonamidy lub aminoglikozydy, cefalosporyny (ostra martwica kanalików), istnieją inne objawy alergia na leki (gorączka, eozynofilia, wysypka skórna), szybki wzrost azotemii z zachowaną diurezą i ciężkie obniżenie względnej gęstości moczu.

Wszystkie objawy kliniczne ostrego zapalenia nerek mogą wystąpić podczas zaostrzenia przewlekłego zapalenia nerek. Jest to tak zwany „zespół ostronephrotyczny”, który charakteryzuje wysoką aktywność tego procesu. W tych przypadkach diagnostyka odmiedniczkowego zapalenia nerek - biopsja nerki - może przyczynić się do określenia diagnozy, oprócz wywiadu.

Przewlekłe utajone zapalenie nerek należy odróżniać przede wszystkim od przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek, dnawej nerki i amyloidozy. W odmiedniczkowym zapaleniu nerek występuje okresowa gorączka z dreszczami, wczesna niedokrwistość, wysoka leukocyturia, bakteriuria, zmniejszona gęstość moczu, asymetria uszkodzenia nerek (według badań rentgenowskich i izotopowych). Chociaż wydaje się, że diagnostyka różnicowa odmiedniczkowego zapalenia nerek i zapalenia nerek nie jest tak skomplikowana, po raz pierwszy wykryto patologię moczu, lekarz rejonowy z jakiegoś powodu zwykle zaczyna się od rozpoznania odmiedniczkowego zapalenia nerek, nawet często pomimo znacznego białkomoczu, natychmiast przepisując niepotrzebne (i często szkodliwe) leki przeciwbakteryjne.. Izolowany zespół moczowy można również zaobserwować w nefropatii dnawej, która charakteryzuje się głównie zmianami śródmiąższowymi i kamieniami nerkowymi. Typowe ataki dnawego zapalenia stawów, obecność podskórnego topusa, a także podwyższony poziom kwasu moczowego we krwi, pomagają ustalić prawidłową diagnozę.

Przewlekłe hematuriczne zapalenie nerek powinno być przede wszystkim odróżnione od chorób urologicznych - aby wykluczyć kamienie nerkowe, guzy, zawał nerki, nefroptozę. Krwiomocz może być związany z upośledzeniem krzepnięcia i chorobami układu krwionośnego. Krwiomocz w połączeniu z umiarkowanym białkomoczem i spadkiem względnej gęstości moczu może być oznaką przewlekłego śródmiąższowego zapalenia nerek z nadużywaniem środków przeciwbólowych lub dziedzicznego zapalenia nerek.

Krwiomocz może być znakiem (nawet pierwszym) podostrego infekcyjnego zapalenia wsierdzia.

Przewlekłe nerczycowe zapalenie nerek powinno być przede wszystkim odróżnione od amyloidozy nerkowej, zwłaszcza gdy zmiany w moczu występują u pacjentów z reumatoidalnym zapaleniem stawów, zesztywniającym zapaleniem stawów kręgosłupa, ropnymi, chorobami zakaźnymi, guzami. Takie objawy, jak stabilność zespołu nerczycowego, zachowanie jego objawów w stadium przewlekłej niewydolności nerek, połączenie z powiększeniem wątroby i śledziony, zespół upośledzonej absorpcji, hiperfibrynogenemia i trombocytoza wskazują na możliwość amyloidozy nerek. Najbardziej niezawodną metodą rozróżniania zapalenia nerek i amyloidozy jest laboratoryjne rozpoznanie odmiedniczkowego zapalenia nerek - badanie morfologiczne tkanki nerki; amyloid można także wykryć w błonie śluzowej odbytnicy lub (rzadziej) w tkance dziąseł.

Często masywny białkomocz rozwija się w paraproteinemiach („białkomocz przelewany”), głównie w szpiczaku. Jednak zazwyczaj nie występuje hipoalbuminemia i hipoproteinemia, charakterystyczne objawy zespołu nerczycowego (z wyjątkiem przypadków amyloidozy).

Należy pamiętać o częstości występowania zespołu nerczycowego w nefropatii cukrzycowej, wykrycie objawów powszechnej mikroangiopatii (zmiany dna oka itp.) Ma znaczenie diagnostyczne.

Jeśli podejrzewasz ogólnoustrojową naturę choroby, powinieneś najpierw wykluczyć toczeń rumieniowaty układowy, zwłaszcza w rozwoju zespołu nerczycowego u młodych kobiet.

Nefrotyczne zapalenie nerek może również występować w krwotocznym zapaleniu naczyń, podostrym infekcyjnym zapaleniu wsierdzia, chorobie lekowej i surowicy.

W przewlekłym nadciśnieniowym zapaleniu nerek należy przede wszystkim wykluczyć choroby, których leczenie operacyjne może prowadzić do obniżenia ciśnienia krwi - nadciśnienia naczyniowo-nerkowego i guzów nadnerczy (aldosteroma i guz chromochłonny). W przypadku ciężkiego nadciśnienia tętniczego, zwłaszcza rozkurczowego lub złośliwego, opornego na standardowe leczenie przeciwnadciśnieniowe, bardzo prawdopodobny jest charakter naczyniowo-nerkowy; w obszarze projekcji tętnic nerkowych u 50% pacjentów w tych przypadkach słyszalny jest szmer skurczowy, asymetria może być obserwowana we wskaźnikach ciśnienia krwi na kończynach. Nadciśnienie nerkowe jest wykluczone za pomocą rentgenowskich metod badania (urografia wydalnicza, aortografia). Konieczne jest myślenie o aldosteromie w obecności hipokaliemii i jej objawów klinicznych - osłabienie mięśni, zmęczenie, drgawki. Diagnoza jest potwierdzona przez wykrycie niskiej aktywności reninowej osocza i nadmiernego wydzielania aldosteronu; obrzęk lub powiększenie nadnercza można wykryć metodami instrumentalnymi. Pheochromocytoma należy wykluczyć w przypadku nadciśnienia z ostrymi wahaniami ciśnienia krwi.

Mieszane przewlekłe zapalenie nerek (obrzękowe nadciśnienie) należy odróżniać przede wszystkim od chorób układowych - toczniowego zapalenia nerek, krwotocznego zapalenia naczyń.

Szybko postępujące zapalenie nerek z niewydolnością nerek jako niezależna choroba stało się w ostatnich latach mniej powszechne. Jednak ta postać stała się częsta w chorobach układowych (toczeń rumieniowaty układowy, zespół Goodpasture'a, mieszana krioglobulinemia). Dlatego ważne jest ustalenie samego faktu szybko postępującego zapalenia nerek i zalecenie jego aktywnej terapii.

Zapalenie nerek i alkohol.

Dopóki całkowite wyzdrowienie i zakończenie leczenia, odmiedniczkowe zapalenie nerek i alkohol nie są kategorycznie niezgodne.

1 - warstwa korowa, 2 - rdzeń, 3 - krwinki nerkowe, 4 - miednica nerkowa. Możesz przeczytać więcej o strukturze i funkcjach nerek TUTAJ

Diagnostyka różnicowa - tutaj można ją rozumieć jako identyfikację jednej konkretnej choroby wielu, podobnej pod względem objawów i przebiegu.

Amloidoza - powstawanie amyloidu w tkance nerkowej - prowadzi do upośledzenia czynności nerek. Amyloid powstaje nie tylko w nerkach.

Azotomy - zwiększona ilość produktów azotowych we krwi wychodzącej z nerek.

Bakteriuria (krwiomocz) - w moczu występuje zwiększona ilość bakterii (krwi).

Śródmiąższowe zapalenie nerek - nie-bakteryjne zapalenie nerek, tkanek i kanalików

Leukocyturia - w analizie moczu zwiększa się zawartość leukocytów.

Białkomocz - zwiększone wydalanie białek z moczem (ponad 3,5 g dziennie).

Erytrocyturia - wysoka zawartość czerwonych krwinek w moczu (w przeciwieństwie do krwiomoczu, różni się pod mikroskopem)

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest szybko płynącą zmianą zapalną nerek z udziałem miąższu i błony śluzowej w procesie patologicznym. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest jedną z najczęstszych chorób nerek, często przekształcając się w przewlekły proces z rozwojem niewydolności nerek. Może to być jedno- lub obustronne, surowicze lub ropne (apostematyczne odmiedniczkowe zapalenie nerek, ropień i nerka). Częściej w wieku 40 lat. Często zaczyna się w dzieciństwie, a następnie płynie falami, czasami bezobjawowymi, pogarszając się w obecności momentów prowokacyjnych.

Duże znaczenie w rozwoju choroby mają skojarzenia mikrobiologiczne (dwa lub więcej rodzajów bakterii). Zakażenie nerek zachodzi w następujący sposób: krwiotwórczy, limfogenny, wzdłuż ściany moczowodu i przez jego światło w obecności odpływu pęcherzowo-moczowodowego.

Obecność dużej liczby zespoleń między szlakami limfatycznymi okrężnicy, procesem robaczkowym i moczowodów powoduje szlak limfogenny odmiedniczkowego zapalenia nerek w chorobach jelit. Znaną rolą jako czynnika predysponującego do powstania choroby jest alergia.

Przyczyny przyczyniające się do rozwoju ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek to: zmęczenie, uprzednio ciężkie choroby, hipowitaminoza, chłodzenie, zaburzenia krążenia krwi, zaburzenia urodynamiki, cukrzyca, ciąża. Patogeny penetrujące nerkę wpadają do jej tkanki śródmiąższowej i zatoki nerkowej.

Rozwój procesu zapalnego jest spowodowany nie tylko inwazją mikroorganizmów, ale także przenikaniem do tkanki śródmiąższowej zawartości miednicy, spowodowanej przez odpływ techniczny, to znaczy przez odwrotny przepływ moczu. Postać odmiedniczkowego zapalenia nerek (surowicze, ropne) zależy od różnych kombinacji tych czynników. Częściej występuje prawostronne odmiedniczkowe zapalenie nerek, które jest spowodowane anatomicznymi i fizjologicznymi cechami prawej nerki, przyczyniając się do zastoju moczu.

Błona śluzowa miednicy nerkowej jest zapalna, obrzęknięta, czasem owrzodzona. Miednica jest często wypełniona wysiękiem zapalnym. W korze mózgowej i rdzeniu nerki czasami występują liczne ropnie. Tkanka śródmiąższowa wszystkich warstw nerki jest infiltrowana leukocytami. Rurki w stanie dystrofii, ich szczeliny są zatkane cylindrami nabłonka śluzowego i leukocytów. W niektórych przypadkach przeważa ropna fuzja tkanki nerkowej.

Objawy ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek:

Zaburzenia moczu charakteryzują się rozwojem wielomoczu, częstym i bolesnym oddawaniem moczu, a czasami nokturią. Na omacaniu brzucha występuje ból po stronie chorej nerki. Często, szczególnie w pierwszych dniach choroby, obserwuje się objawy podrażnienia otrzewnej, co utrudnia omacywanie nerek. U niektórych pacjentów obserwuje się dodatni objaw psoas (wymuszone zmniejszenie kończyn dolnych do ciała), który jest związany z rozprzestrzenianiem się procesu zapalnego na tkankę tłuszczową okołozębową, co powoduje rozwój skurczu spastycznego mięśnia lędźwiowego. Należy zauważyć, że obrzęk i nadciśnienie nie są typowe dla ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Badania laboratoryjne ujawniają leukocytozę neutrofilową, przyspieszoną ESR, umiarkowany białkomocz (zwykle nie wyższy niż 1%). Pojawienie się białka w moczu z powodu pirurii. Najbardziej charakterystycznymi objawami są: ropień, krwiomocz mikro- i gruby, zwłaszcza w przypadku zapalenia pęcherza moczowego. Badanie bakteriologiczne jest obowiązkowe dla pacjentów z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek. Gdy patologiczne plony moczu są wykrywane u 85% pacjentów. W wyniku obrzęku kanalików i nacieku komórkowego w tkance śródmiąższowej wyciska się nabłonek kanalikowy i uszkadza naczynia krwionośne, które go zasilają, co powoduje naruszenie funkcji kanalików.

Zmniejsza się wchłanianie zwrotne wody i gęstość względna moczu. Jeśli choroba nabędzie przedłużony przebieg, zdolność filtracji kłębuszków jest stopniowo zakłócana, w wyniku czego w krwi pacjenta gromadzą się żużle zawierające azot (poziom resztkowego azotu i mocznika we krwi), rozwija się mocznica. Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek w niektórych przypadkach (częściej u dzieci i kobiet w ciąży) występuje z łagodnymi objawami klinicznymi.

W tym samym czasie nie ma bólów w okolicy lędźwiowej, zaburzeń dyzurycznych i zaznaczonego pyurii; obserwuje się temperaturę podgorączkową.

Diagnoza i diagnostyka różnicowa:

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek należy odróżnić od ostrego zapalenia pęcherza moczowego. Jednocześnie test z trzema szybami pomaga rozpoznać: w przypadku zapalenia pęcherza, trzecia próbka zawiera dużą liczbę jednorodnych elementów. Ponadto ostre zapalenie pęcherza charakteryzuje się bardziej wyraźnymi zjawiskami dysurycznymi i krwiomoczem, a także bólem pod koniec oddawania moczu.

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek należy odróżnić od ostrego zapalenia kłębuszków nerkowych, w którym erytrocyty w moczu przeważają nad leukocytami, zauważono wyraźną albuminurię, obrzęk i nadciśnienie tętnicze. Rozpoznanie różnicowe z odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie kłębuszkowe nerek ostrej malosimptomno utajony płynie bez obrzęków i nadciśnienia i kilka ciężkiego zespołu dróg pomaga moczu przez Kakovskomu-Addis (Odmiedniczkowe zapalenie nerek dominującymi leukocytów na erytrocyty), detekcja blady leukocytów w osadzie moczu wybarwione według Shterngeymeru –Malbin (z odmiedniczkowym zapaleniem nerek), a także wykrywanie patogennych drobnoustrojów w moczu podczas sadzenia. W celu ustalenia rozpoznania ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek niezwykle ważne jest badanie rentgenowskie nerek (przegląd nerek, urografia wydalnicza, pielografia wsteczna).

Stan funkcjonalny nerek pozwala określić renografię izotopową.

Powikłania:

Główną metodą leczenia pacjentów z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek jest terapia antybiotykowa. Wybierając go, lepiej stosować się do wskaźników antybiogramu. W łagodniejszych postaciach choroby (surowicze odmiedniczkowe zapalenie nerek) leczenie można przeprowadzić za pomocą leków sulfonamidowych (urosulfan, etazol, sulfadimezyna itp.). Obowiązkowe warunki, w których leki te mogą być stosowane, to dobry przepływ moczu, wystarczająca diureza i brak objawów niewydolności nerek.

Wobec braku efektu klinicznego od 2-3 dnia leczenia antybiotyki są dołączone do spektrum wrażliwości drobnoustrojów (penicylina, erytromycyna, oleandomycyna, lewomycetyna, kolimycyna, mikerol itp.), Pamiętając, że leki nefrotoksyczne powinny być stosowane tylko w przypadku nieskuteczności wszystkich reszta. Antybiotyki są stosowane w konwencjonalnym podłożu, aw przypadkach ciężkiego przebiegu - w maksymalnych dawkach.

Związki nitrofuranu (furadonina, furazolidon, furagina, furazolina i inne), pochodne hydroksychinoliny (nitroksolina, gramurina) i naftyrydyna (nevigramon) dają dobry efekt terapeutyczny. Leki te najlepiej przepisywać w połączeniu z antybiotykami. W przypadku ostrego ropnego odmiedniczkowego zapalenia nerek, dożylne podanie antybiotyków (gentamycyna, sizomycyna itp. Należy zastosować w maksymalnych dawkach terapeutycznych). Antybiotykoterapia powinna być przeprowadzona w celu normalizacji temperatury ciała, przywrócenia prawidłowego wzoru osadu moczowego i wyeliminowania bakteriurii. Czas trwania ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek powinien wynosić co najmniej 10 dni, w razie potrzeby, do 4 tygodni lub dłużej.

Wraz z terapią antybakteryjną, w przypadku naruszenia przepływu moczu, należy przede wszystkim przywrócić jej odpływ z miedniczki nerkowej (cewnikowanie moczowodu, wyeliminowanie przyczyny naruszenia przepływu moczu przez zabieg chirurgiczny, skórkę i nefrostomię itp.).

Zapobieganie:

Zapobieganie ostremu odmiedniczkowemu zapaleniu nerek sprowadza się do rehabilitacji ognisk przewlekłego zakażenia (próchnica, przewlekłe zapalenie migdałków, zapalenie zatok, przewlekłe zapalenie wyrostka robaczkowego, przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego, itp.), Które są potencjalnym źródłem krwiotwórczego przemieszczania się drobnoustrojów do nerek, jak również eliminacji przyczyn utrudniających przepływ moczu. Ważną rolę w profilaktyce odgrywają odpowiednie środki higieny (zwłaszcza dla dziewcząt i kobiet w ciąży), które zapobiegają rozprzestrzenianiu się zakażenia przez drogi moczowe, a także zwalczaniu zaparć i leczeniu zapalenia jelita grubego.

Konieczne jest wyeliminowanie na czas przeszkód mechanicznych na drodze odpływu moczu (kamieni, zwężeń, ucisku moczowodu itp.), Które przyczyniają się do rozwoju ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek.

Aby uniknąć zakażenia dróg moczowych podczas badań urologicznych, konieczne jest ścisłe przestrzeganie warunków aseptyki i środków antyseptycznych oraz przepisywanie profilaktycznie leków przeciwbakteryjnych.

Pacjent z ostrym odmiedniczkowym zapaleniem nerek musi przestrzegać stałego schematu do czasu normalizacji temperatury, eliminacji zjawiska dysurycznego i ustania bólu pleców. Żywność powinna być łatwo przyswajalna, wzmocniona, wystarczająco kaloryczna. Wyłączone gorące przyprawy, przyprawy, konserwy, alkohol, kawa.

RÓŻNICOWA DIAGNOSTYKA OSTREJ DODATKU

Ostre zapalenie żołądka rzadko daje objawy kliniczne podobne do ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Błędna diagnoza jest spowodowana faktem, że w ostrym zapaleniu żołądka, podobnie jak w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, występują nudności i wymioty, a czasami występują bóle w nadbrzuszu. Zróżnicowanie opiera się głównie na fakcie, że w większości przypadków ostre zapalenie wyrostka robaczkowego powoduje oznaki podrażnienia otrzewnej (napięcie odruchowe mięśni brzucha, dodatni objaw Shchetkina-Blumberga), co nie ma miejsca w przypadku ostrego zapalenia żołądka. Ponadto, w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, tylko w początkowym okresie czasami występują bóle w nadbrzuszu (objaw Kochera); później są zlokalizowane w prawym regionie biodrowym, tj. odpowiednio w miejscu ogniska zapalnego. Wreszcie, należy wziąć pod uwagę naruszenie diety, często poprzedzające ostre zapalenie żołądka.

Toksykoinfekcje żywności (zwłaszcza gronkowcowe) czasami dają powód do myślenia o ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Jedzeniu niespełniających norm żywności towarzyszą objawy ostrego zapalenia żołądka lub ostrego zapalenia jelit. Pacjenci skarżą się na pogorszenie stanu zdrowia, wymioty, ból w okolicy nadbrzusza lub w innych częściach brzucha. Taki przebieg zatrucia pokarmowego wzbudza podejrzenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Lekarz może powiedzieć pacjentom sami, którzy uparcie nalegają na połączenie ich choroby z użyciem substandardowych, ich zdaniem, pokarmów do złych wniosków. Ustalenie, że inni członkowie rodziny jedli to samo jedzenie bezkarnie, ma ogromną wartość diagnostyczną, ponieważ toksyczne zakażenia żywności dotykają całą grupę ludzi, którzy karmili się zepsutym jedzeniem. Należy również pamiętać, że nawet w najcięższych przypadkach ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego na początku (przed rozwojem zapalenia otrzewnej) nie ma wyraźnego zatrucia. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego nie występują powtarzające się rozdzierające wymioty towarzyszące ostremu zapaleniu żołądka z powodu toksycznego zakażenia. Objawy podrażnienia otrzewnej pozwalają odróżnić ostre zapalenie wyrostka robaczkowego od toksycznego zakażenia.

Wrzód żołądka lub dwunastnicy daje powód do rozważenia ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego w obecności stanu przed perforacją. Trwałe bóle w nadbrzuszu, czasami nudności i wymioty. Górna część brzucha staje się bolesna. Istnieją oznaki podrażnienia otrzewnej, co dzieje się z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Nawet historia może być czasami podobna w obu chorobach. Rzeczywiście, zarówno u pacjentów z chorobą wrzodową żołądka i dwunastnicy, jak iu pacjentów, którzy w przeszłości mieli atak ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, w brzuchu występują tępe, bolesne bóle. Musisz dokładnie zapytać pacjenta o czas trwania choroby, naturę bólu i wyniki poprzednich badań. Czasami możliwe jest ustalenie związku między bólem a przyjmowaniem pokarmu, występowaniem „głodnego” bólu lub informacji o krwawieniu z żołądka. W dokumentach dotyczących poprzednich badań rentgenowskich często można znaleźć wskazania „niszy”. W takich przypadkach zakończenie wrzodu żołądka staje się jeszcze bardziej wiarygodne.

Obiektywne dane są ważne dla diagnostyki różnicowej ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ostrych wrzodów żołądka. Podczas zaostrzenia wrzodów żołądka, ból, tkliwość i czasami napięcie mięśni brzucha i pozytywny objaw Shchetkina-Blumberga są zlokalizowane w górnej części brzucha; w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego te same objawy są wywoływane w prawym regionie biodrowym. Zaostrzenie owrzodzeń żołądka i dwunastnicy zwykle występuje w normalnej temperaturze, częstym tętnie i napełnieniu normalnym, bez zatrucia i niezmienionym obrazem krwi; w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, w większości przypadków, wzrasta temperatura i obecność innych objawów klinicznych (pogorszenie stanu zdrowia, przyspieszenie akcji serca itp.).

Perforowane wrzody żołądka i dwunastnicy również czasami powodują trudności diagnostyczne. Błędy w rozpoznawaniu perforowanych wrzodów żołądka i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego są możliwe, ponieważ obie choroby zaczynają się nagle, charakteryzują się bólem brzucha, a wreszcie oba mogą prowadzić do rozlanego ropnego zapalenia otrzewnej. W przypadku perforacji wrzodów żołądka lub dwunastnicy, w typowych przypadkach występują żywe objawy kliniczne (nagły silny ból w nadbrzuszu, długi w porównaniu z uderzeniem sztyletem; wczesne napięcie brzucha mięśni brzucha; ostry ból, zanik otępienia wątroby; wolny gaz w jamie brzusznej, Badanie rentgenowskie). Obraz kliniczny choroby jest tak charakterystyczny, że trudno jest pomyśleć o innej chorobie oprócz perforowanego wrzodu żołądka lub dwunastnicy. Istnieją jednak wyjątki.

W przypadku perforowanych wrzodów żołądka i dwunastnicy, zazwyczaj w pierwszych godzinach nie występuje ani reakcja temperaturowa, ani wzrost częstości tętna. Należy o tym pamiętać w przypadkach ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, symulującego perforację wrzodu żołądka i odwrotnie. Jednak w przeważającej większości przypadków nawet destrukcyjne ostre zapalenie wyrostka robaczkowego początkowo prowadzi tylko do miejscowego, ograniczonego do prawego obszaru jelita krętego, napięcia mięśni brzucha. Jeśli napięcie mięśni ściany brzucha rozciąga się już poza prawy obszar biodrowy, to ostrożne omacywanie całego brzucha zazwyczaj pozwala zauważyć wyraźniejsze napięcie mięśni w prawym regionie biodrowym, tj. Tam, gdzie występuje ognisko zapalne. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego objaw Shchetkina-Blumberga jest również bardziej wyraźny tutaj. W przypadku perforowanego wrzodu żołądka cała ściana brzucha jest gwałtownie napięta. Pytanie, czy pacjent ma perforowane wrzody żołądka lub ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, jest najtrudniejsze z późnym przyjęciem pacjentów do szpitala. Po 10-12 godzinach po perforacji wrzodu, cała otrzewna jest już podrażniona, brzuch nabrzmiewa i bolesny wszędzie, objaw Shchetkina-Blumberga jest spowodowany przez całą ścianę brzucha. Z każdą godziną obserwacji i opóźnienia w natychmiastowej opiece trudniej jest znaleźć źródło zapalenia otrzewnej.

Perforowany wrzód żołądka symuluje ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, również dlatego, że wylana zawartość żołądka w większości gromadzi się w prawo w dolnej części brzucha, powodując największe podrażnienie otrzewnej. Otrzymuje się wrażenie lokalizacji źródła zapalenia otrzewnej w prawym regionie biodrowym, a nie w górnej części brzucha. Starannie zebrana historia pomaga uniknąć błędów diagnostycznych. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego większość pacjentów nie odczuwa takiego nagłego i nagle rozpoczętego bólu brzucha, jak w przypadku owrzodzenia z perforacją. Tak zwana „wrzodziejąca” historia, jeśli w ogóle, pomaga rozpoznać perforację.

Ważne miejsce zajmuje badanie rentgenowskie. Po perforacji wrzodów żołądka lub dwunastnicy, w jamie brzusznej wykrywa się wolny gaz. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego ten objaw jest bardzo rzadki. Zanik otępienia wątrobowego jest ważnym objawem perforowanego wrzodu żołądka tylko w początkowej fazie choroby. Wraz z rozwojem zjawisk otrzewnowych, jego wartość diagnostyczna różnicowa jest wymazywana, gdy pojawia się rozdęcie jelit, co prowadzi również do zmniejszenia wielkości otępienia wątrobowego.

Podobnie jak w przypadku perforowanego wrzodu żołądka i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, konieczne jest pilne leczenie chirurgiczne. Dlatego też, jeśli chodzi o wskazania do zabiegu, błąd w diagnozie nie zmienia ogólnego planu leczenia. Powoduje jednak uszkodzenie pacjenta w wyniku niewłaściwego wyboru szybkiego dostępu. Przy założeniu perforacji wrzodu żołądka wykonuje się laparotomię w linii środkowej zamiast trochę traumatycznego nacięcia Volkovicha-Mac-Burneya.

Ostre zapalenie pęcherzyka żółciowego w jego obrazie klinicznym i przebiegu ma wiele wspólnego z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, dlatego łatwo jest popełnić błąd w rozpoznawaniu tych bolesnych procesów. Rzeczywiście, obie choroby zaczynają się nagle i ostro, oba powodują ból, obu towarzyszy gorączka, ogólne zaburzenia i oznaki podrażnienia otrzewnej. Rozpoznanie różnicowe ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego opiera się na odmiennym charakterze bólu w nich. W pierwszej chorobie ból występuje w prawym nadbrzuszu i promieniuje do prawej łopatki i prawego ramienia, podczas gdy w drugim ból jest zlokalizowany w prawym regionie biodrowym i nie ma napromieniowania. W ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego pojawia się ból, napięcie mięśni brzucha i pozytywny objaw Shchetkina-Blumberga w prawym hipochondrium; w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego te same objawy są zlokalizowane w prawym regionie biodrowym.

W przypadku nietypowego położenia wyrostka robaczkowego lub zejścia woreczka żółciowego odpowiednio zmienia się miejsce bólu, tkliwości i napięcia mięśni brzucha. Tak więc, gdy przemieszczenie wyrostka robaczkowego w górę trudno odróżnić jego zapalenie od zapalenia pęcherzyka żółciowego. Przeciwnie, u osób starszych (z wiotką ścianą brzucha, obniżoną przez wątrobę i przesuniętą w dół do pęcherzyka żółciowego) lokalizacja wszystkich miejscowych objawów ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego pokrywa się odpowiednio z tymi samymi objawami z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Jeśli napięcie mięśni brzucha nie jest zbyt duże, należy ostrożnie i ostrożnie wykonać badanie dotykowe i prześledzić krawędź wątroby wystającą spod łuku żebrowego. Czasami możliwe jest badanie pęcherzyka żółciowego powiększonego i przesuniętego w dół. To odkrycie znacznie ułatwia diagnozę i pozwala porzucić założenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Jeśli dokładne badanie pacjenta i krótka obserwacja nie pozwalają odróżnić ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego od ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego lub odwrotnie, lepiej jest skorzystać z korzyści operacyjnych. Taka taktyka jest obarczona mniejszym niebezpieczeństwem niż długie oczekiwanie, wyjaśniając diagnozę kosztem postępu procesu zapalnego. W takich przypadkach należy pozostawić rozważania dotyczące niepełnego zbiegu wskazań do operacji w ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego i ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Im trudniejsza diagnostyka różnicowa ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ostrego zapalenia pęcherzyka żółciowego, tym bliższe wskazania zbiegają się z chirurgicznym leczeniem tych chorób.

Choroba kamicy żółciowej. nawet nie powikłany zapaleniem pęcherzyka żółciowego, ale spowodowany kolką wątrobową, często symuluje ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Dwa objawy związane zarówno z chorobą kamicy żółciowej, jak i ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego mogą prowadzić do błędu diagnostycznego. Jest to odruchowe napięcie mięśni brzucha i ból. Jednak ból z kolką wątrobową jest znacznie bardziej bolesny niż przy ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Charakteryzują się napromieniowaniem prawej łopatki i prawego ramienia, co nigdy nie ma miejsca w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego. Napięcie mięśni brzucha w kamicy żółciowej jest spowodowane obecnością kamienia w drogach żółciowych. W takich przypadkach nie ma zakaźnego podrażnienia otrzewnej. Dlatego też kolka wątrobowa na podstawie kamicy żółciowej, nie powikłana ostrym zapaleniem pęcherzyka żółciowego, nie powoduje ani wzrostu temperatury, ani zatrucia, ani leukocytozy, ani przesunięcia leukocytów w lewo i nie towarzyszą objawy miejscowego zapalenia otrzewnej. Te szczegóły obrazu klinicznego pomagają odrzucić spekulacje na temat ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Często kolce wątrobowej towarzyszy żółtaczka obturacyjna. W takich przypadkach znika rozpoznanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Ostre zapalenie trzustki ma inny przebieg kliniczny i często powoduje duże trudności w rozpoznawaniu, ponieważ przypomina wiele ostrych chorób jamy brzusznej, w tym ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Ostre zapalenie trzustki, jak również ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, zaczyna się od nagłego bólu brzucha. Często tej chorobie towarzyszą uporczywe wymioty. Ogólny stan pacjenta zmienia się w zależności od charakteru zmian anatomicznych w trzustce (obrzęk, ostra martwica, ropień) i wszystkie gradacje są zadowalające lub beznadziejnie ciężkie. Obraz krwi jest również zmienny.

W większości przypadków w ostrym zapaleniu trzustki brzuch jest bolesny w górnej części i nieco spuchnięty. Napięcie mięśni brzucha jest albo nieobecne, albo łagodne, głównie w górnej części brzucha. W związku z tym istnieją różnice w lokalizacji bólu i napięcia mięśniowego w ostrym zapaleniu trzustki i ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Ostre zapalenie trzustki daje rozdzierające bóle zwykle w okolicy nadbrzusza, które zarówno pod względem intensywności, jak i lokalizacji, nie pokrywają się z bólami w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Czasami jest ból w plecach po lewej stronie, a gdy czujesz lewy kąt kręgosłupa, pojawia się ból (objaw Mayo-Robsona), co nie ma miejsca w przypadku ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. U pacjentów z ostrym zapaleniem trzustki stwierdza się bolesność i oznaki podrażnienia otrzewnej w górnej części brzucha, co nie jest typowe dla ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Jednocześnie te objawy, które mają wielką różnicową wartość diagnostyczną, stają się coraz mniej niezawodne w późniejszych stadiach choroby, gdy cała ściana brzucha jest bolesna, a żołądek jest równomiernie spuchnięty. W ostrym zapaleniu trzustki z ograniczoną martwicą trzustki zwykle nie występuje rozlane zapalenie otrzewnej. Pacjenci stopniowo wychodzą z poważnego stanu. Czasami skarżą się na ból w górnej części brzucha przez kilka tygodni i doświadczają częstych powtarzających się wymiotów. Jeśli lekarz znajdzie pacjenta w tej fazie rozwoju ostrego zapalenia trzustki, nie widząc początkowego okresu choroby, to może również istnieć przypuszczenie o ostrym zapaleniu pęcherzyka żółciowego lub ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Idea ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego powinna zniknąć, ponieważ tacy pacjenci nie mają nacieku zapalnego w prawym regionie biodrowym, co powinno nastąpić po kilku dniach choroby, bez oznak podrażnienia otrzewnej w podbrzuszu.

Ostre zapalenie jelit lub zapalenie jelit czasami budzi wątpliwości w diagnozie i podejrzewa możliwość ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. To prawda, że ​​takie błędy występują rzadko. Ostre zapalenie jelit lub ostre zapalenie jelit często występuje po błędach w diecie. Biegunka, dudnienie w brzuchu, niewielki obrzęk i brak objawów podrażnienia otrzewnej umożliwiają w większości przypadków niezawodne wykluczenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, nie powikłanym ogólnym zapaleniem otrzewnej, ból i tkliwość koncentrują się w prawym regionie biodrowym. W ostrych procesach zapalnych w jelicie cienkim i grubym ból jest bardziej rozproszony, a umiarkowany ból występuje tylko z głębokim palpacją, głównie wzdłuż jelita grubego.

Ostre zapalenie jelita krętego. W ostrym zapaleniu jelita krętego rozumie się niespecyficzne zapalenie jelita. W 1932 r. Crohn (Crohn) opisał nieswoiste zapalenie końcowego odcinka jelita krętego (terminalnego zapalenia jelita krętego), dlatego choroba ta jest czasami nazywana jego nazwą.

Obecnie stwierdzono, że niespecyficzne procesy zapalne mogą występować w różnych częściach jelita (w dwunastnicy, małych i różnych częściach okrężnicy), ale częściej dotyczy to dalszego odcinka jelita krętego (końcowe zapalenie jelita krętego). Przyczyny nieswoistego zapalenia nie są dobrze poznane. Ważne jest, aby chirurdzy wiedzieli, że czasami z terminalnym zapaleniem jelita krętego występuje współistniejące zapalenie wyrostka robaczkowego. Nie wyklucza się również możliwości odwrotnej zależności: w niektórych przypadkach zapaleniu wyrostka robaczkowego może towarzyszyć udział w procesie patologicznym jelita ślepego lub jelita krętego. Końcowe zapalenie jelita krętego, podobnie jak podobne do niego „segmentowe”, niespecyficzne procesy zapalne jelita w innym miejscu, zwykle powodują silniejszy ból niż w większości przypadków ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Ogólny stan pacjentów jest również cięższy niż w przypadku ostrego nieskomplikowanego zapalenia wyrostka robaczkowego. Czasami z ostrymi „segmentowymi” uszkodzeniami jelit występuje przyspieszony stolec zmieszany ze śluzem i krwią. Objawy tkliwości brzucha i podrażnienia otrzewnej są zawsze i, oczywiście, im wyraźniejsze są głębsze zmiany anatomiczne w ścianie jelita. Ogólnie, rozpoznanie końcowego zapalenia jelita krętego lub innej „segmentowej” choroby zapalnej jelit jest trudne. Większość z tych pacjentów operuje się z rozpoznaniem ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Wymagana jest staranna rewizja jamy brzusznej, aby pokusić się o usunięcie drugiego zmodyfikowanego procesu robaczkowego, by nie pozostawić niezauważonego ostro zapalnego fragmentu jelita, który niekoniecznie musi znajdować się w kątnicy, ale bardziej proksymalnie.

Zapalenie uchyłków Mekkela (zapalenie uchyłków) i jego perforacja są rzadkie, a lekarze praktyczni nie mają prawie żadnego doświadczenia w ich rozpoznawaniu. Zazwyczaj zapalenie uchyłków jest mylone z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. W większości przypadków istotę choroby wyjaśnia się tylko na stole operacyjnym.

Oprócz zapalenia uchyłka Meckela możliwe jest owrzodzenie jego błony śluzowej, co prowadzi do krwawienia lub perforacji jelit. Powikłania te zwykle zaczynają się w dzieciństwie. Kiedy pojawia się zapalenie uchyłka Meckela, pojawiają się bóle w podbrzuszu i objawy podrażnienia otrzewnej. Perforacja pojawia się nagle i charakteryzuje się bardzo silnym bólem brzucha, gwałtownym napięciem mięśni brzucha i objawami podrażnienia otrzewnej. Krwawienie jelitowe i uprzednio doznane ataki bólu brzucha mają duże znaczenie diagnostyczne. Jeśli dziecko miało smolisty stolec przed pojawieniem się wspomnianych zjawisk otrzewnowych, to należy zastanowić się nad obecnością uchyłka Meckelian i podczas operacji, szczególnie w celu zbadania dolnej połowy jelita cienkiego, gdzie występuje ta formacja.

Jeśli chirurg, z wymienionymi powikłaniami, nieprawidłowo ocenia możliwe wtórne zmiany wyrostka robaczkowego, sugerując ostre zapalenie wyrostka robaczkowego przed i podczas operacji, wówczas nie pomyślałby o potrzebie dokładnej rewizji jamy brzusznej. W takich przypadkach uchyłka Mackella nie zostanie znaleziona.

Ostra niedrożność jelit. zwłaszcza inwazja krętniczo-kątnicza, może być mylona z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Invagination jest bardziej powszechne u dzieci, głównie niemowląt, które rzadko rozwijają ostre zapalenie wyrostka robaczkowego. Wgłobienie powoduje bóle skurczowe, podczas których dzieci wykazują skrajny niepokój, krzyk. Brzuch jest zwykle miękki, co nie jest typowe dla ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Dość często w prawej okolicy jelita krętego można sondować inwazję w postaci podłużnego, gładkiego, ruchomego guza. W przypadku późnego przyjęcia pacjentów inwazji towarzyszy znaczne rozdęcie brzucha i nie można wyczuć czegoś. W takich przypadkach występują wyraźne oznaki niedrożności jelit (brak przechodzenia stolca i gazu, asymetria brzucha itp.). Czasami inwazja może powodować krwawienie z odbytnicy. W rzadkich przypadkach głowa inwazji schodzi do odbytnicy, gdzie jest odczuwana palcem.

Wywołanie następuje oczywiście u dorosłych. Pacjenci skarżą się na skurczowy ból brzucha. Objawy podrażnienia otrzewnej są nieobecne lub łagodne; brzuch jest zwykle miękki. Podejrzenie inwazji powstaje, jeśli możliwe jest zbadanie ruchomego elastycznego guza. W przeciwnym razie diagnoza jest trudna.

Inne rodzaje niedrożności jelit mogą również powodować trudności w rozpoznawaniu różnicowym. Podejrzenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego może wystąpić w początkowej fazie niedrożności jelit, gdy nadal nie ma oczywistych objawów tej choroby i ból jest główną dolegliwością pacjenta. W takich przypadkach charakter bólu ma wielkie znaczenie diagnostyczne różnicowe (bóle kolicy z niedrożnością jelit i stałe bóle z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego). Czasami zauważalna jest wzmocniona perystaltyka jelit przez ścianę brzucha, która pozwala z ufnością postawić diagnozę niedrożności jelit. Oczywiście należy wziąć pod uwagę inne objawy niedrożności jelit (asymetria brzucha, objawy choroby Valya, miski Klebera itp.), Aby zapobiec ostremu zapaleniu wyrostka robaczkowego.

Są pacjenci z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, u których rozwija się ciężka dynamiczna niedrożność jelit. W takich przypadkach trudno jest porzucić ideę mechanicznej przeszkody wzdłuż jelita cienkiego lub grubego. Rzeczywiście, ból, wzdęcia, brak gazu, brak stolca tworzą kliniczny obraz mechanicznej niedrożności jelit. Aby nie popaść w błąd, należy starannie zapytać pacjenta o początkową lokalizację bólu i jego naturę. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego ból jest zlokalizowany w prawym regionie biodrowym, z niedrożnością jelit, rozprzestrzenia się prawie w całym brzuchu. W pierwszej z tych chorób występują stałe bóle, w drugim - skurcze. Wreszcie ciężkie przypadki ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, symulujące niedrożność jelit, zaczynają się od wzrostu temperatury, co nie ma miejsca w początkowym okresie niedrożności jelit. Zarówno ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, jak i niedrożność jelit mogą prowadzić do rozlanego zapalenia otrzewnej. Diagnostyka różnicowa w tej fazie choroby jest bardzo trudna. Dopiero starannie odkrywając początek choroby i jej rozwój, można założyć, że choroba doprowadziła do rozlanego zapalenia otrzewnej. Diagnoza jest wyjaśniona już podczas operacji.

Ostre zapalenie błony śluzowej i ściany macicy (metro-endometritis acuta) rzadko symuluje ostre zapalenie wyrostka robaczkowego i tylko czasami powoduje rozróżnienie. Związek choroby z porodem lub manipulacją wewnątrzmaciczną sugeruje prawdopodobne uszkodzenie wewnętrznych narządów płciowych kobiety. W przypadku braku tych manipulacji ostre zapalenie błony śluzowej macicy jest najczęściej spowodowane infekcją gonokokową. Pacjenci z ostrym zapaleniem błony śluzowej macicy skarżą się na ból w dolnej części brzucha, osłabienie i osłabienie. Choroba występuje z wysoką gorączką i obfitym ropnym wydzielaniem z pochwy. Macica jest ostro bolesna przy badaniu dotykowym i najmniejsze próby jej wyparcia. Błąd w diagnozie jest możliwy przy powierzchownym badaniu pacjenta. Podwyższona temperatura, ból i tkliwość nad łonem mogą dać powód do myślenia o ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Dlatego badanie per waginam i per rectum jest zawsze konieczne.

Ostre zapalenie macicy ma klinicznie wiele wspólnego z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego. Obie choroby są powszechne i za każdym razem, gdy lekarz bada pacjenta z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, należy pomyśleć, czy ma ostre zapalenie macicy. Pacjenci z ostrą gorączką przydatków skarżą się na ból w dolnej części brzucha. Z wywiadu często można uzyskać informacje na temat zaburzeń miesiączki (naruszenie prawidłowego cyklu, dużych ilości utraconej krwi, bólu) i niepłodności. Duże znaczenie w rozpoznaniu ostrego zapalenia przydatków jest dołączone do badania na waginam. W początkowej fazie choroby możliwe jest badanie jajowodów i odnotowanie ich bólu. Czasami jest dostępna palpacja jajnika (normalna lub zwiększona pod wpływem zapalenia). Gdy rury są wypełnione przezroczystym wysiękem (hydrosalpinx) lub ropą (pyosalpinx), mogą być również sondowane lub można określić infiltrację zapalną. To ostatnie zdarza się częściej.

W tych przypadkach istnieją przekonujące obiektywne dane pozwalające mniej lub bardziej przekonać się do odróżnienia ostrego zapalenia przydatków i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Jednak pacjenci z takimi postaciami ostrego zapalenia przydatków, które są bardzo trudne i czasami niemożliwe do odróżnienia od ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, często przychodzą do placówek chirurgicznych. Te trudności z rozpoznaniem różnicowym wyjaśniają trzy powody:

1) u niektórych pacjentów wzrost objętości probówek jest tak nieznaczny, że nie jest możliwe ich badanie, jednak występuje wyraźne podrażnienie otrzewnej, które obserwuje się również w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego; w takich przypadkach ginekolodzy proszą chirurga o odrzucenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, aby wykluczyć, za pomocą wyjątku, rozpoznanie ostrego zapalenia przydatków, co jest mało udowodnione przez dane kliniczne;

2) występuje wyraźne zapalenie otrzewnej w podbrzuszu, a źródłem procesu patologicznego może być zarówno ostre zapalenie wyrostka robaczkowego, jak i ostre zapalenie przydatków;

3) w badaniu per waginam i per rectum czasami wyczuwa się naciek, którego występowanie może być związane zarówno z ostrym zapaleniem przydatków, jak i zapaleniem wyrostka robaczkowego miednicy.

Jeśli występują dolegliwości związane z nagłym bólem brzucha i gorączką, a także pojawieniem się bólu w podbrzuszu i oznakami podrażnienia otrzewnej, warto rozważyć następujące kwestie:

a) w historii kobiet żyjących lub uprawiających seks, czasami można dostrzec oznaki wcześniejszych chorób zapalnych, ostrego zapalenia cewki moczowej, dysfunkcyjnego okresu poporodowego, powikłań po aborcji, nieprawidłowych i bolesnych miesiączek, ropnego wydzieliny z pochwy, niepłodności. Identyfikacja tych danych oczywiście nie odrzuca ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, ale każe myśleć o prawdopodobieństwie choroby sfery seksualnej i szukać obiektywnych danych na korzyść takiego założenia;

b) często zapalenie przydatków nasilone podczas miesiączki lub krótko po niej (Barth);

c) w przypadku ostrego zapalenia przydatków, podczas gdy proces zapalny nie rozprzestrzenił się poza miednicę, mięśnie brzucha mogą być bez napięcia, ale w większości przypadków występuje ból nad łonem lub bezpośrednio nad wiązadłem poczwarki (z prawej, lewej lub z obu stron). W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego największy ból występuje tylko w prawo w regionie biodrowym, tj. Jest zwykle wyższy niż w ostrym zapaleniu przydatków;

d) badanie na waginam i per rectum powinno być przeprowadzone na każdej kobiecie, niezależnie od tego, czy podejrzewa się ostre zapalenie wyrostka robaczkowego lub ostre zapalenie przydatków.

Czucie pogrubionej i bolesnej rurki lub jajnika lub zmian w obu narządach z jednej lub dwóch stron jest często kluczowe w rozpoznawaniu ostrego zapalenia przydatków, gdy istnieją również inne kliniczne objawy tej choroby (gorączka, ropne wydzieliny itp.). Jeśli nie możesz poczuć przydatków macicy, powinieneś zwrócić szczególną uwagę na ból - znak, który jest bardzo ważny dla początkowej fazy ostrego zapalenia wewnętrznych narządów płciowych kobiety. Posner (Posner) zalecił, aby wywołać przemieszczenie się wahadła macicy. Bolesność takich ruchów sugeruje proces zapalny w macicy lub jej przydatkach.

Ustalenie natury infiltracji miednicy jest czasem trudnym zadaniem. Jeśli lekarz nie zaobserwował wczesnego stadium choroby i nie rozpoznał ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego lub ostrego zapalenia przydatków w tym okresie, wówczas początkowa lokalizacja bólu pomaga wyjaśnić jego naturę (ból w prawym regionie biodrowym z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego, ból w dolnej części brzucha czasami promieniujący do kości krzyżowej z ostrym zapaleniem przydatków). Przebieg kliniczny ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, powikłany naciekiem zapalnym, a ponadto ropień wyrostka robaczkowego, jest zwykle znacznie cięższy niż ostre zapalenie przydatków, które spowodowało proces klejenia w jamie miednicy.

Ogromną trudnością jest dokładne rozpoznanie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ostrego zapalenia przydatków, które występują razem. W takich przypadkach diagnozę określa się dopiero po otwarciu jamy brzusznej.

Zapalenie miednicy mniejszej jest często wynikiem ostrego zapalenia macicy. Gdy proces zapalny rozciąga się poza miednicę, strefa bólu brzucha rozszerza się, wznosząc się ku górze. Mięśnie brzucha mają wyraźne napięcie. Symptom Shchetkina-Blumberg staje się pozytywny. Zatem obiektywne dane w dużej mierze pokrywają się z zapaleniem otrzewnej dowolnego innego pochodzenia, w tym z powodu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Rozpoznawanie różnicowe zapalenia otrzewnej miednicy i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego przeprowadza się według dwóch najważniejszych cech: 1) przez obecność zapalenia przydatków macicy lub innego ogniska zapalnego w miednicy u pacjenta; 2) charakter choroby. Z wywiadu można ustalić i w obiektywnym badaniu uzyskać dane, które zostały już wymienione powyżej w prezentacji diagnostyki różnicowej ostrego zapalenia przydatków. Ponadto, w większości przypadków, zapalenie miednicy mniejszej występuje łatwiej niż zapalenie wyrostka otrzewnowego lub zapalenie otrzewnej spowodowane naruszeniem integralności przewodu pokarmowego. Zapalenie miednicy mniejszej postępuje stosunkowo powoli. Stan pacjentów jest umiarkowany. Intoksykacja jest umiarkowana. Zapalenie otrzewnej pochodzenia wyrostka robaczkowego jest zawsze trudne, a jeśli nie ma nacieku zapalnego i ogranicza zrosty, stan pacjenta pogarsza się co godzinę. Pojawia się suchy język, wyostrza rysy twarzy; dobrze znane objawy postępującego zapalenia otrzewnej (szybki puls, ostry ból i wzdęcia, dodatni objaw Shchetkina-Blumberga).

Musimy pamiętać o wielkich trudnościach w diagnostyce różnicowej zapalenia wyrostka robaczkowego miednicy. Ta forma ostrego zapalenia procesu robaczkowego symuluje ostre choroby zapalne żeńskich narządów płciowych. W takich przypadkach nie jest trudno stwierdzić, że operacja jest konieczna, ale trudno jest postawić diagnozę miejscową i prawie niemożliwe jest przewidzenie zmian w jamie brzusznej. Potrzeba otwarcia jamy brzusznej w takich przypadkach jest oczywista. Tymczasem w leczeniu ginekologicznego zapalenia miednicy mniejszej często stosuje się konserwatywne metody, które, jak wiemy, są całkowicie nie do przyjęcia dla ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego.

Ciąża pozamaciczna często powoduje duże trudności w odróżnieniu jej od ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Praktykujący często kojarzą z ciążą pozamaciczną ideę ostrej niedokrwistości i ciężkiego krwawienia wewnętrznego na podstawie pęknięcia jajowodu, tj. Przyjęcia najpoważniejszego i najtrudniejszego powikłania próbki. Tymczasem ciąża pozamaciczna daje wiele wariantów przebiegu klinicznego, od ledwo wykrywalnych objawów po wspomniane śmiertelne krwawienie wewnątrz brzucha.

Ze względów praktycznych możliwe jest warunkowe rozróżnienie trzech rodzajów zaburzonej ciąży jajowodów:

a) bez zerwania ścianki rury, ale z krwotokiem do jamy;

b) z pęknięciem ściany rury i lekkim krwawieniem wewnątrzbrzusznym;

c) z pęknięciem ściany rury i ciężkim krwawieniem wewnątrz brzucha.

Przed naruszeniem integralności komórki jajowej ciąża pozamaciczna jest bezobjawowa.

W przypadku naruszenia ciąży cewkowej bez pęknięcia ściany rurki, ale z krwotokiem do jamy, krew może znaleźć wyjście zarówno do jamy macicy, jak i do jamy brzusznej. Jeśli krwawienie występuje stopniowo, w małych porcjach, stan pacjentów jest dobry. Krwawe, brązowawe wydzieliny z pochwy, sami pacjenci, a nawet lekarze często biorą na swoje regularne okresy. Ból brzucha lub nie przyciąga należytej uwagi lub nie znajduje wyjaśnienia. W badaniu per vaginam stwierdza się powiększoną i zmiękczoną macicę, jak w normalnej ciąży, ponieważ aparat płciowy kobiety reaguje na nietypowo postępującą ciążę, jak również na normalną ciążę. Często możliwe jest sondowanie rurki, pogrubienie i rozciągnięcie przez zawarte w niej owoce, skorupy i skrzepy krwi.

Starannie zebrana historia i staranne badanie pacjenta umożliwiają postawienie diagnozy już na tym etapie choroby. Jednak, jak pokazuje doświadczenie kliniczne, w takich przypadkach lekarze często popełniają błędy i sugerują różne inne choroby (rozpoczęcie aborcji, zaostrzenie przewlekłego zapalenia wyrostka robaczkowego itp.). Okresowy ból brzucha i sporadyczne krwawienie z pochwy nie są odpowiednio oceniane. Dobry stan ogólny pacjentów nie inspiruje myśli o poważnej chorobie i zbliżającej się katastrofie.

Sami pacjenci czasami nie zakładają ciąży, a nawet zaprzeczają jej możliwości. Nie rozpoznając ciąży pozamacicznej, pacjenci ci często zostają w domu lub wysyłani do instytucji medycznych z błędną diagnozą. W przyszłości dodatkowe pęknięcie pojemnika płodu i śmierć płodu prowadzą do jego wydalenia przez rurkę do jamy brzusznej (aborcja jajowodu), której towarzyszy ból i krwawienie do jamy brzusznej. Ogromny obraz kliniczny ostrej niedokrwistości rozwija się na tle nagłego silnego bólu brzucha. Oprócz aborcji rurowej możliwe są pęknięcia pojemnika płodu i ścianki rurki, co prowadzi do krwawienia dootrzewnowego o różnej mocy.

Kiedy rura pęka z niewielkim krwawieniem wewnętrznym, pacjenci skarżą się na ból, nudności, wymioty; ich ogólny stan jest zadowalający, a podczas badania palpacyjnego ból jest określany w podbrzuszu. Tacy pacjenci często wchodzą do instytucji chirurgicznych z rozpoznaniem ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Jeśli w chwili przyjęcia pacjent nie ma krwawienia z pochwy, a badanie per vaginam nie ujawnia wyraźnych danych, diagnoza jest rzeczywiście trudna; z pewnością wykluczenie ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego jest czasami prawie niemożliwe. Rozpoznanie ciąży pozamacicznej pomaga w dobrze zebranej historii (wskazującej na częstość bólu, brak miesiączki lub krwawienie z pochwy), a także pewne obiektywne dane (wzrost i zmiękczenie macicy, jak w normalnej ciąży i zgrubienie rurki macicy).

Rozpoznanie ektopowej ciąży jajowodów jest najłatwiejsze ze znacznym krwawieniem wewnątrzbrzusznym spowodowanym pęknięciem rurki lub poronieniem jajowodu. W takich przypadkach rozwija się typowy wzorzec ostrej niedokrwistości. Tacy pacjenci rzadko wchodzą do oddziału chirurgicznego; są zwykle wysyłane do oddziału ginekologicznego z rozpoznaniem ciąży pozamacicznej.

Chirurdzy często mają do czynienia z dłuższą i łagodniejszą ciążą pozamaciczną, kiedy błędnie zakłada się inne choroby. Diagnostyka różnicowa opiera się na następujących objawach.

Bóle Ciąża pozamaciczna charakteryzuje się nagłym pojawieniem się bólu w całym brzuchu lub nad łonem. W ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego taka lokalizacja bólu jest rzadka; zazwyczaj nie zaczynają się tak gwałtownie i nie są tak bolesne. Cenną oznaką ciąży pozamacicznej, która odróżnia ją od ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego, jest napromienianie bólu w łopatce, plecach, odbytnicy. Wreszcie, z ciążą pozamaciczną, ból jest często przerywany, skurczowy; w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego zwykle występuje uporczywy (rosnący lub ustępujący) ból bez skurczów.

Omdlenia i zawroty głowy są bardzo częste w ciąży pozamacicznej i zwykle nie występują w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego. Objawy te są bardzo cenne w diagnostyce różnicowej ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ciąży pozamacicznej, więc z cierpliwością i wytrwałością należy określić ich obecność podczas gromadzenia historii. Omdlenia i zawroty głowy występują czasami podczas defekacji lub oddawania moczu i są związane z pęknięciem cienkiej rurki i krwawieniem wewnętrznym.

Ważne jest również, aby dowiedzieć się, czy w przeszłości wystąpiły jakiekolwiek osłabienia, nudności i zaczerwienienia oczu, które mogą być również spowodowane krwawieniem wewnętrznym. Duże znaczenie dla diagnostyki różnicowej ciąży pozamacicznej i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego mają informacje o miesiączce. Często zdarza się, że pacjent nie reaguje zadowalająco na pytanie o opóźnienie miesiączki. Po dokładnym przesłuchaniu można dowiedzieć się, że ostatnia miesiączka była niezwykła: teraz bardziej długotrwała, teraz bardziej obfita, teraz bardziej rzadka. Krwawe wydzieliny z pochwy są bardzo charakterystycznym i bardzo ważnym znakiem naruszeń ciąży ciążowej. Istotne jest, że czasami nawet lekarze rozważają takie wypisanie na następną miesiączkę i wyciągają wnioski na temat braku ciąży.

Wymioty i nudności nie mają dużej wartości różnicowej diagnostyki, tak jak w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego i ciąży pozamacicznej.

W różnym rozpoznaniu ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ciąży pozamacicznej ważne jest rozważenie następujących obiektywnych danych.

Ogólny stan pacjentów z ciążą pozamaciczną może być zadowalający. Pacjenci są niespokojni z powodu silnego bólu, czasami nieco anemicznego, gdy rozpoczęło się umiarkowane krwawienie wewnętrzne. Wzrost tętna i spadek ciśnienia krwi występuje w ciężkim krwawieniu wewnętrznym i tylko w tych przypadkach wskazany objaw ma znaczenie w różnicowaniu ciąży pozamacicznej i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego. Przy umiarkowanym krwawieniu wewnętrznym nie występuje ani znaczny wzrost tętna, ani spadek ciśnienia krwi. W związku z tym główne objawy krwawienia wewnętrznego, tak ważne i niezbędne w ciężkich przypadkach ciąży pozamacicznej, są zwykle nieobecne u pacjentów łatwiejszych w chorobie, tj. W przypadkach, w których diagnoza różnicowa jest najtrudniejsza. Czasami możliwe jest uzyskanie ważnych danych w badaniu brzucha. W większości przypadków ciąży pozamacicznej brzuch jest łagodny, z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego zwykle występuje przynajmniej niewielkie napięcie w prawym regionie biodrowym.

Ból brzucha występuje w obu chorobach, z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego najbardziej charakterystycznym dla bólu w prawym regionie biodrowym, oraz w ciąży pozamacicznej nad łonem lub więzadłem pupartynowym.

Tępość w pochyłych obszarach brzucha pojawia się tylko przy znacznych nagromadzeniach krwi w jamie brzusznej. W takich przypadkach występują wszystkie objawy ostrej niedokrwistości (ciężka bladość, częste i małe tętno, spadek ciśnienia krwi itp.).

W ciążach pozamacicznych z umiarkowanym krwawieniem wewnętrznym przez uderzenie w brzuch nie można zidentyfikować danych przydatnych w diagnostyce różnicowej ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego i ciąży pozamacicznej. Badanie per vaginam ujawnia krwawienie i daje możliwość odczuwania powiększonej macicy o bardziej miękkiej fakturze niż u kobiet nie będących w ciąży. Czasami możliwe jest sondowanie pogrubionej jajowodu.

Prawostronna kolka nerkowa. Z reguły zaczyna się nie tępym, ale niezwykle ostrym bólem w prawym odcinku lędźwiowym lub prawym regionie biodrowym. Często na tle bólu występują wymioty, które mają charakter odruchowy. W typowych przypadkach ból promieniuje do prawego uda, krocza, narządów płciowych i towarzyszą mu zaburzenia dysuryczne w postaci częstego i bolesnego oddawania moczu. Należy zauważyć, że zjawisko dysuryczne można również zaobserwować w ostrym zapaleniu wyrostka robaczkowego, jeśli wyrostek zapalny znajduje się w bezpośredniej bliskości prawej nerki, moczowodu lub pęcherza, ale w tym przypadku są one mniej wyraźne. W diagnostyce różnicowej anamneza odgrywa niezwykle ważną rolę: jak wiadomo, w przypadku zapalenia wyrostka robaczkowego nigdy nie występuje bardzo silny ból napadowy z napromieniowaniem opisanym powyżej. Ponadto, pomimo silnego subiektywnego bólu, podczas badania fizykalnego pacjenta z kolką nerkową nie można wykryć ani intensywnego bólu brzucha, ani objawów podrażnienia otrzewnej.

Wątpliwości można rozwiązać po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych moczu i, jeśli to możliwe, pilnej urografii lub chromocytoskopii. Czasami nawet makroskopowo można zauważyć intensywny czerwony kolor moczu (krwiomocz brutto), nie wspominając już o tym, że podczas mikroskopii osadu moczu prawie zawsze wykrywana jest nadmierna ilość czerwonych krwinek (mikro krwiomocz). Wykrycie naruszenia przepływu moczu w jednym z moczowodów, ustalone przez urografię lub chromocytoskopię, w obecności opisanego powyżej zespołu bólowego jest patognomonicznym objawem kolki nerkowej. Czasami regularna radiografia diagnostyczna dróg moczowych pomaga rozwiązać wątpliwości diagnostyczne, podczas których można zauważyć cień rachunku kontrastowego. Pewna klarowność diagnozy polega na badaniu ultrasonograficznym, które ujawnia wielu pacjentów z kamieniem w projekcji prawego moczowodu, wzrost wielkości prawej nerki.

Prawidłowe zapalenie miedniczki (odmiedniczkowe zapalenie nerek) w związku z rozpoznaniem różnicowym z ostrym zapaleniem wyrostka robaczkowego jest trudniejszym zadaniem niż kolka nerkowa. Choroba zwykle zaczyna się podostro z tępymi, łukowatymi bólami w okolicy lędźwiowo-biodrowej lub mezogastrycznej. Wymioty i dyzuria na początku choroby są często nieobecne. Dopiero 1-2 dni później temperatura ciała gwałtownie wzrasta (do 39 ° C i więcej). Oczywiście nawet w tym przypadku historia choroby odgrywa ważną rolę, ponieważ zapalenie miednicy jest najczęściej wynikiem upośledzenia oddawania moczu w wyniku kamicy moczowej, ciąży, gruczolaka prostaty itp.

Nawet w przypadku wyraźnych oznak zatrucia ropnego nie będzie możliwe ujawnienie ostrych bólów na omacywaniu brzucha i objawach podrażnienia otrzewnej. Należy jednak zauważyć, że przy zapaleniu miednicy często określa się ból w rejonie mezogastralnym, regionie biodrowym i dodatni objaw psoas Obraztsova.

Podobnie jak w przypadku kolki nerkowej, ważną rolę w diagnostyce różnicowej zapalenia miedniczki i ostrego zapalenia wyrostka robaczkowego odgrywa badanie moczu, które umożliwia wykrycie pyurii. Badanie urograficzne i kontrastowe z zapaleniem rdzenia kręgowego ma mniejsze znaczenie niż w przypadku kolki nerkowej, chociaż często ujawniają jednostronną lub obustronną pyeloektazję u pacjenta, którą można również ustalić za pomocą ultradźwięków.

Prawidłowa nerka boli - co robić i czy konieczne jest włączenie alarmu?

Gruczolaki w nadnerczach: przyczyny, główne objawy, metody leczenia i zasady rehabilitacji