Jak rozpoznać i leczyć zakażenie dróg moczowych u dzieci?

Treść artykułu:

Zakażenia układu moczowego (ZUM) występują u 18 dzieci na 1000. Statystyki pokazują, że w wieku 7 lat, przynajmniej raz, ZUM zdiagnozowano u 9% dziewcząt i 2% chłopców. Rozważ przyczyny rozwoju, objawy, cechy diagnozy i leczenia zakażeń dróg moczowych u dzieci.

Jakie czynniki przyczyniają się do rozwoju zakażenia dróg moczowych u dziecka: przyczyny ZUM?

Układ moczowy obejmuje kompleks narządów odpowiedzialnych za powstawanie i eliminację moczu z organizmu. Są to nerki, moczowody, pęcherz i cewka moczowa. Przyczyny ZUM to wzrost bakterii w dowolnej części układu moczowego. Zakażenie dróg moczowych jest konsekwencją przenikania patogenu z przepływem krwi z innych zakażonych narządów lub zaburzeniem wypływu moczu z powodu nieprawidłowego położenia lub patologicznej struktury narządów układu moczowego.

W dzieciństwie przyczyniają się do rozwoju zakażeń dróg moczowych:

  • Niewłaściwe odżywianie.
  • Hipotermia
  • Choroby przewodu pokarmowego.
  • Słabość ciała (u wcześniaków).

Główne czynniki występowania UTI to:

  • Problemy z urodynamiką w postaci uropatii obturacyjnej, neurogennej dysfunkcji pęcherza, obecności odpływu pęcherzowo-moczowodowego.
  • Wymień nieprawidłowości w postaci hiperururii, nefrokalcynozy, cukrzycy, hiperoksalurii lub kamicy moczowej.
  • Operacja dróg moczowych.
  • Zmiany naczyniowe w tkance nerkowej (niedokrwienie lub zwężenie naczyń).
  • Poszczególne cechy odporności pacjenta (niewystarczająca produkcja przeciwciał, zmniejszona odpowiedź immunologiczna).
  • Wyraźna patogeneza mikroorganizmów.
  • Zaburzenia dystalnej części jelita grubego w postaci zaparcia, zaburzenia równowagi mikroflory.
  • Przyczyny UTI jest również czynnikiem dziedzicznym.
  • Nieprzestrzeganie zasad higieny i niewłaściwego mycia dzieci.

Jak objawia się zakażenie dróg moczowych u dzieci poniżej 1 roku i starszych: objawy UTI w tabeli

Zmniejszyć lub zwiększyć objętość moczu.

Słaby i przerywany strumień moczu.

Nietypowy i nieprzyjemny zapach moczu.

Przebarwienia (głębokie żółte lub różowe, czerwonawe) i zmętnienie.

Być może pojawienie się opuchlizny.

Zaburzenia odżywiania, wymioty i / lub biegunka.

Ból pleców i brzucha.

Zjawiska dysuryczne (zmiany objętości wydalanego moczu w ciągu dnia, zwiększenie częstości oddawania moczu, nieciągłość strumienia, zmętnienie moczu i zmiana jego koloru).

Zwiększone pragnienie.

Objawy zakażenia dróg moczowych nie są specyficzne, dlatego konieczna jest dodatkowa diagnoza, aby dokonać dokładnej diagnozy i przepisać skuteczną terapię.

Kandydat nauk medycznych A.M. Rivkin o UTI:

Metody diagnozowania zakażenia dróg moczowych u dzieci: jakie testy, badania pomogą zidentyfikować ZUM?

Aby uniknąć bezużytecznej antybiotykoterapii, konieczna jest dokładna diagnoza. Ponieważ objawy nie dają wyraźnego obrazu choroby, konieczne jest przeprowadzenie analizy moczu za pomocą badania bakteriologicznego. Bakteriurię należy potwierdzić dwukrotnie, dlatego w przypadku bakterii w moczu konieczne jest powtórzenie tego badania. Jedną z metod diagnostycznych jest analiza moczu dla azotynów (normą są azotany w moczu, a azotany są procesem aktywności życiowej mikroorganizmów).

W przypadku wykrycia leukocyturii (podwyższonej liczby białych krwinek) w badaniu moczu może to wskazywać na ZUM lub zapalenie sromu; krwiomocz (krew w moczu) występuje w zapaleniu pęcherza moczowego, a białkomocz (podwyższona zawartość białka) może wskazywać na odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Aby wyjaśnić diagnozę ZUM, przeprowadza się następujące dodatkowe badania w celu określenia lokalizacji zakażenia:

  • USG.
  • Cystoskopia
  • Cystografia Micka.
  • Radiografia promieniotwórcza.
  • Urografia wydalnicza.
  • Nephroscintigraphy with DMSA.
  • Badania urodynamiczne.

Urografia i USG są w stanie wykryć obecność niedrożności i nieprawidłowości układu moczowego, a cystografia rozpoznaje niedrożność pęcherzowo-moczowodową i dopęcherzową.

Jak leczyć zakażenie dróg moczowych u dziecka do roku lub starszych? Tabela

Po dokładnej diagnozie lekarz przepisuje leczenie na podstawie lokalizacji zakażenia i rozległości zmiany. Im szybciej rozpocznie się terapia, tym mniejsze ryzyko powikłań. Ponieważ infekcje mają charakter bakteryjny, głównym leczeniem jest terapia antybiotykowa. Wszelkie leczenie, w tym zakażenia dróg moczowych, powinno być wszechstronne.

Leczeniem objawowym jest powołanie leków przeciwzapalnych, przeciwbólowych i przeciwgorączkowych (np. Ibufen), a także Vit. E jako przeciwutleniacz.

Fizjoterapia wspomagająca po wyeliminowaniu ostrej infekcji: elektroforeza, zastosowania UHF, parafiny lub ozocerytu itp.

W przypadku zaburzeń rozwojowych zaleca się korektę metodą chirurgiczną lub endoskopową.

Zalecamy dietę, która wyklucza słone, pikantne, smażone i wędzone, aw połowie konieczne jest zwiększenie ilości wypijanej cieczy (woda, sok żurawinowy, sok z czarnej porzeczki lub gruszka, niegazowana woda mineralna, kompot z suszonych moreli itp.), Aby uniknąć retencji i rozmnażania bakterie w układzie moczowym.

We współczesnej medycynie penicyliny odporne na inhibitory, cefalosporyny, karbopenemy, aminoglikozydy, leki przeciwdrgawkowe są stosowane w leczeniu ZUM. Tylko lekarz może przepisać lek konieczny dla dziecka z ZUM, samoleczenie jest niedopuszczalne.

Profesor N. A. Korovin o leczeniu zapalenia pęcherza moczowego u dzieci:

Leczenie zapalenia pęcherza moczowego u dzieci powinno być wszechstronne i zapewniać ogólne i lokalne efekty. W ostrym zapaleniu pęcherza moczowego zaleca się odpoczynek w łóżku. Odpoczynek jest niezbędny do zmniejszenia zjawiska dysurycznego i normalizacji funkcji pęcherza moczowego i całego układu moczowego. Pokazano ogólne ocieplenie pacjenta i lokalne procedury termiczne. Suche ciepło można zastosować na obszarze pęcherza. Wanny bezszkieletowe są skuteczne w temperaturze + 37,5 ° C z roztworem ziół o działaniu antyseptycznym (rumianek, ziele dziurawca, szałwia, kora dębu). W żadnym wypadku nie należy brać gorących kąpieli, ponieważ wysokie temperatury mogą powodować dodatkowe przekrwienie z zaburzeniami mikrokrążenia w pęcherzu.

Jedzenie nie powinno być denerwujące, zaleca się wykluczenie wszystkich pikantnych, pikantnych potraw i przypraw. Pokazywanie produktów mlecznych, owoców bogatych w witaminy. Zaleca się stosowanie jogurtu wzbogaconego w laktobakterie w żywieniu pacjentów z zapaleniem pęcherza moczowego, którzy dzięki właściwościom adhezji do błony śluzowej przewodu moczowo-płciowego są w stanie zapobiec nawrotowi mikrobiologicznego procesu zapalnego w drogach moczowych u dziecka. Skuteczne wykorzystanie soku żurawinowego, żurawiny.

Schemat picia zależy od potrzeb pacjenta. Jednak w przypadku ostrego zapalenia pęcherza moczowego lepiej jest zalecić picie dużej ilości płynów (o 50% wyższej niż wymagana objętość), co zwiększa diurezę, wspomaga wymywanie produktów zapalnych z pęcherza moczowego. Dzienna ilość płynu jest rozprowadzana równomiernie w ciągu dnia. Lepiej zalecić zwiększenie schematu picia w przypadku ostrego zapalenia pęcherza moczowego po złagodzeniu bólu. Pokazano alkaliczne wody mineralne, napoje owocowe, słabo skoncentrowane kompoty.

Zapobieganie zakażeniom dróg moczowych u dzieci: jak zapobiegać chorobie?

Jeśli układ moczowy ma prawidłową strukturę, profilaktyka zakażeń dróg moczowych może być wykonana przez:

  • wzmocnienie odporności;
  • wyjątki przechłodzenia;
  • higiena (regularne mycie krocza w kierunku od dróg moczowych do odbytu);
  • terminowa zmiana mokrych i zabrudzonych pieluch i bielizny;
  • zgodność z reżimem wodnym;
  • dobre odżywianie;
  • przestrzeganie specjalnej diety matki karmiącej (minimalne słodycze i prawidłowe odżywianie).

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

W zależności od lokalizacji zakażenia dróg moczowych u dzieci objawy mogą być różne: problemy z oddawaniem moczu, ból pęcherza (często można zaobserwować ból w okolicy lędźwiowej), leukocyty i bakterie w moczu, wysoka gorączka.

Zakażenie może wpływać na różne narządy układu moczowego: nerki, moczowody, pęcherz moczowy i cewkę moczową. U dzieci z podejrzeniem choroby prowadzą wszelkiego rodzaju badania, w tym: USG układu moczowego, prześwietlenie pęcherza moczowego i cewki moczowej, badanie układu moczowego, cystoskopię (badanie wewnętrznej struktury pęcherza moczowego). Leczenie opiera się na lekach przeciwbakteryjnych i uroseptyce.

Według statystyk, zakażenie narządów moczowych w dzieciństwie zajmuje drugie miejsce, gdy pierwsze to choroby wirusowe. Najczęściej choroba występuje u dzieci w wieku poniżej jednego roku. Ciężkie objawy są niezwykle rzadkie, ale skutki choroby mogą być bardzo poważne.

Nawet specjaliści nie są w stanie wykryć zakażenia na czas, ponieważ większość znaków jest ukryta pod maską różnych chorób wirusowych lub jelitowych. Ze względu na specyfikę ciała dziecka infekcja rozprzestrzenia się natychmiast i może później spowodować odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Przyczyny infekcji

Mikroorganizmy powodujące zakażenia moczowo-płciowe u dzieci zależą od odporności dziecka (także płci i wieku). Najczęstszym patogenem bakteryjnym jest enterobakterie, w tym E. coli (występuje w prawie 90% sytuacji).

Ale są też inne przyczyny infekcji:

  1. Zaburzenia czynności pęcherza moczowego: trudności z akumulacją i opróżnianiem moczu, blokada kanału, odpływ pęcherzowo-moczowodowy (odwrotne odprowadzanie moczu z pęcherza moczowego do moczowodu).
  2. Słaba odporność.
  3. Zakłócony metabolizm.
  4. Zmiany w naczyniach nerkowych.
  5. Patologia narządów płciowych (u chłopców - stulejka, u dziewcząt - rozrzedzone wargi sromowe).
  6. Zakażenie jelitowe lub narządów płciowych.
  7. Pasożyty robaków.
  8. Nieprzestrzeganie podstawowych zasad higieny osobistej.
  9. Ogólna hipotermia lub miejscowa w obszarze nerek.
  10. Zakażenie podczas operacji dróg moczowych.
  11. Anomalia struktury narządu płciowego - stulejka (u chłopców).
  12. Zakażenia przewodu pokarmowego.

Dziewczęta w wieku 3-4 lat częściej chorują. W wieku niemowlęcym jest odwrotnie - chłopcy są bardziej narażeni na zakażenie (zwłaszcza w pierwszych 3 miesiącach życia). Szczególnie częstą przyczyną jest słaba higiena.

Aby uniknąć infekcji w organizmie, należy dokładnie zbadać kwestię wypłukiwania dziecka (w tym celu można skonsultować się z lokalnym pediatrą lub z lekarzem w trakcie pobytu w szpitalu).

Jedną z najczęstszych przyczyn zapalenia dróg moczowych jest hipotermia. Podczas których występują drgawki naczyń krwionośnych nerek, w wyniku czego filtracja moczu jest zakłócana i ciśnienie w układzie moczowym jest znacznie zmniejszone. Razem prowadzi to do rozpoczęcia procesu zapalnego. Dlatego szczególnie ważne jest, aby dziecko nie siedziało na zimnej podłodze, metalowej huśtawce itp.

Objawy ZUM u dzieci

Zakażenie u dzieci objawia się w zależności od lokalizacji procesów zapalnych, ciężkości choroby i okresu. Najczęstsze zakażenia dróg moczowych w dzieciństwie:

  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • zapalenie pęcherza;
  • bezobjawowa bakteriemia;
  • zapalenie cewki moczowej

Odmiedniczkowe zapalenie nerek

Odmiedniczkowe zapalenie nerek jest stanem zapalnym nerek. Niebezpieczeństwo polega na tym, że po chorobie pełne funkcjonowanie nerek jest trudne do przywrócenia. W wyniku tego może rozwinąć się niewydolność nerek, a następnie niższość ciała, a to już jest niepełnosprawność.

Po pierwsze, temperatura wzrasta do 38 ° C (czasami do 38,5 ° C). Ponadto występują dreszcze, objawy zatrucia (letarg, blada skóra, brak apetytu, bóle głowy). W przypadku silniejszego zatrucia, wymiotów, biegunki, objawów oponowych i neurotoksyczności może wystąpić. Dziecko ma ostre bóle w dolnej części pleców i / lub brzucha, a po dotknięciu dolnej części pleców pojawiają się bolesne odczucia.

W młodszym wieku, gdy zakażenie górnego odcinka układu moczowego może być zamaskowane przez skurcz szpiku, problemy z oddawaniem moczu, ból brzucha, zespół jelitowy itp.; u starszych dzieci choroba jest ukryta pod zespołem grypopodobnym.

U niemowląt odmiedniczkowe zapalenie nerek może powodować żółtaczkę (mniej więcej po pierwszym tygodniu od urodzenia).

Zapalenie pęcherza moczowego

Przede wszystkim, gdy dzieci z zapaleniem pęcherza moczowego zaczynają się problemy z oddawaniem moczu, często pojawiają się one stopniowo i towarzyszą im bolesne odczucia. Ponadto mogą wystąpić momenty nietrzymania moczu lub całkowite opróżnienie pęcherza następuje w kilku przejściach. U niemowląt zapalenie pęcherza często objawia się zatrzymaniem moczu.

Dziecko w wieku poniżej jednego roku może wykazywać niepokój lub płakać z powodu zaburzeń w procesie oddawania moczu i występuje nierówny (przerywany) strumień, który płynie bardzo słabo.

Zapalenie pęcherza moczowego z reguły powoduje ból i silne napięcie w okolicy nadłonowej. Temperatura ciała w tego typu infekcji rzadko przekracza normę (w niektórych przypadkach może osiągnąć 38 ° C).

Należy zauważyć, że zapalenie pęcherza moczowego jest najczęstsze wśród małych dzieci.

Bezobjawowa bakteriemia

Z tym zapaleniem dróg moczowych częściej spotykają się dziewczyny. A jednocześnie choroba może zostać zidentyfikowana po przeprowadzeniu badań laboratoryjnych. Ponieważ nie występują żadne szczególne objawy. W niektórych sytuacjach rodzice zauważają mętny mocz dziecka i nieprzyjemny zapach.

Większość objawów ZUM zależy bezpośrednio od wieku. W najmniejszym stopniu następuje gwałtowny spadek apetytu, brak przyrostu masy ciała i często zaczynają być kapryśne. W rzadkich przypadkach u niemowląt może wystąpić biegunka i (lub) wymioty. Ale bardzo często u dzieci w wieku poniżej dwóch lat, z zapaleniem, można zaobserwować tylko podwyższoną temperaturę ciała. Im starsze dziecko, tym jaśniejsze i bardziej bolesne znaki.

A wśród nich są odnotowane:

  • dolna część pleców i ból brzucha;
  • pieczenie i kłucie podczas oddawania moczu;
  • częste nawyki toaletowe w małych porcjach;
  • pojawienie się zmian w moczu (ciemny lub mętny mocz, często z krwią);
  • temperatura wzrasta (do 38 ° C, czemu towarzyszą dreszcze i osłabienie).

Zapalenie cewki moczowej

Warto zauważyć, że zapalenie cewki moczowej może być nie tylko zakaźne, ale także niezakaźne. W zapaleniu cewki moczowej występuje uczucie pieczenia podczas oddawania moczu. Temperatura i oznaki zatrucia nie. Krew może być obserwowana w moczu (szczególnie pod koniec emisji). Nawet, gdy dziecko nie idzie do toalety, swędzenie i pieczenie narządów płciowych i wypływ ropy.

Zapalenie cewki moczowej występuje głównie u chłopców. W okresie dojrzewania choroba może być przenoszona przez intymność.

Infekcja dróg moczowych u dzieci rozwija się szybko. Co to znaczy, że czas nie wyleczy cewki moczowej, dosłownie w ciągu kilku dni może przekształcić się w poważniejsze choroby: zapalenie pęcherza moczowego lub odmiedniczkowe zapalenie nerek. Dlatego po odkryciu jednego z objawów infekcji należy natychmiast skontaktować się ze specjalistą.

We wszystkich zakażeniach układu moczowego u dziecka można wyróżnić główne objawy:

  • wysoka temperatura;
  • częste wizyty w toalecie zbyt małe porcje;
  • stałe pragnienie;
  • nietrzymanie moczu (ważne jest, aby zauważyć, że znak jest obserwowany od 8 lat);
  • stan ogólny (utrata apetytu, senność);
  • ból w dolnej części brzucha lub dolnej części pleców.

Kilka ważnych faktów na temat choroby

Zakażenie układu moczowo-płciowego oznacza nagły skok liczby zakażonych bakterii w układzie moczowo-płciowym. Zazwyczaj bakterie przedostają się do kanału moczowego z zakażonych narządów płciowych.

Często objawy, które można znaleźć u dorosłego (częste wizyty w toalecie, któremu towarzyszy ból, obcinanie i ból brzucha itp.) Są nieobecne u dzieci, z wyjątkiem podwyższonej temperatury ciała. Innymi słowy, gdy dziecko ma gorączkę bez żadnych innych objawów choroby, lekarze podejrzewają, że ma zapalenie narządów moczowych. Możesz potwierdzić lub zaprzeczyć rozpoznaniu po analizie laboratoryjnej moczu.

Niestety, ZUM u dzieci są bardzo częste: na przykład, wśród niższych stopni, około 8–9% dziewcząt i 3% chłopców spotkało się już z chorobą i ma nawrót jednej z chorób zakaźnych układu moczowo-płciowego.

Wśród noworodków choroba jest częstsza u chłopców, a analiza dzieci w wieku od 3 do 15 lat, sytuacja zmienia się całkowicie - zapalenie występuje częściej u dziewcząt (są prawie 6 razy więcej niż chłopcy).

Leczenie zakażeń dróg moczowych u dzieci

Infekcja dróg moczowych, która płynie bez powikłań, może być leczona lekami, doustnym (sulfafurazol, amoksycylina, cefiksym, nitrofurantoina). Przebieg leczenia zajmuje tylko 10 dni.

Zapalenie nerek i nerek obejmuje obowiązkową interwencję lekarzy. W klinice lekarze przepisują dożylne antybiotyki. Większość patogenów umiera na ampicylinę. Wielu używa go w połączeniu z sulbaktamem (w niektórych przypadkach z aminoglikozydami).

Dawki są określane na podstawie wieku i podawane co najmniej raz na 6 godzin. Oprócz tych leków stosuje się aztreonam lub cefalosporyny. Antybiotyki podaje się przed zanikiem gorączki i bakteriurii. Następnie zaczynają podawać doustne leki.

Od pierwszych dni życia dziecka ważne jest przeprowadzenie badania urologicznego i jest ono bardzo dokładne. Jak skuteczna jest zastosowana terapia możliwa 24-48 godzin po zażyciu leków, przy ogólnej analizie moczu. Prawie wszystkie szpitale i laboratoria płatne są zaangażowane w analizę. Według wyników w moczu nie powinny zawierać bakterii i białych krwinek.

Jeśli leczenie nie przyniesie rezultatów, warto pomyśleć o badaniu ropnia nerki.

Po zakończeniu leczenia (sposób wyleczenia zakażenia) konieczne jest regularne badanie dróg moczowych, zwłaszcza u dzieci. Ponieważ wystąpienie nawrotów jest możliwe, a z reguły nie mają one żadnych objawów. Nawroty mogą wystąpić w ciągu pierwszych 6–12 miesięcy po zakażeniu.

Wniosek

Zdrowie dzieci jest bardzo delikatne i łatwo ulega nawet najłagodniejszym chorobom. Ważne jest, aby regularnie monitorować jego stan, aby uniknąć nieprzyjemnych konsekwencji. Leczenie zapalnych zakażeń dróg moczowych u dzieci należy rozpocząć od pierwszych objawów, zgodnie z zaleceniem specjalisty.

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

Zakażenie dróg moczowych u dzieci to grupa chorób mikrobiologicznych i zapalnych narządów układu moczowego: nerek, moczowodów, pęcherza moczowego, cewki moczowej. W zależności od miejsca zapalenia, zakażenie dróg moczowych u dzieci może objawiać się zaburzeniami dysurycznymi, bólami pęcherza moczowego lub dolnej części pleców, leukocyturią i bakteriurią, reakcją temperaturową. Badanie dzieci z podejrzeniem zakażenia dróg moczowych obejmuje badania moczu (ogólne, zakażenia bakteryjne), USG układu moczowego, cystouretrografia, urografia wydalnicza, cystoskopia. Podstawą leczenia zakażeń dróg moczowych u dzieci jest przepisywanie środków przeciwbakteryjnych, uroantiseptyków.

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

Zakażenie dróg moczowych u dzieci - ogólna koncepcja procesów zapalnych w różnych częściach układu moczowego: zakażenia górnych dróg moczowych (zapalenie miedniczki, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie moczowodu) i dolnych dróg moczowych (zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej). Infekcje dróg moczowych są bardzo powszechne w dzieciństwie - w wieku 5–2% chłopców i 8% dziewcząt ma co najmniej jeden epizod choroby. Częstość występowania zakażeń układu moczowego zależy od wieku i płci: na przykład wśród noworodków i niemowląt chłopcy częściej chorują, a między 2. a 15. rokiem życia - dziewczynki. Najczęściej w praktyce urologii dziecięcej i pediatrii należy radzić sobie z zapaleniem pęcherza moczowego, odmiedniczkowym zapaleniem nerek i bezobjawowym bakteriurią.

Przyczyny zakażenia dróg moczowych u dzieci

Spektrum flory bakteryjnej powodującej zakażenia dróg moczowych u dzieci zależy od płci i wieku dziecka, warunków zakażenia, stanu mikrobiocenozy jelitowej i ogólnej odporności. Ogólnie, enterobakterie są wiodącymi patogenami bakteryjnymi, zwłaszcza E. coli (50-90%). W pozostałych przypadkach wysiewa się Klebsiella, Proteus, Enterococcus, Pseudomonas aeruginosa, Staphylococcus, Streptococcus i inne. Ostre zakażenia dróg moczowych u dzieci są zwykle powodowane przez jeden typ mikroorganizmu, jednak przy częstych nawrotach i wadach układu moczowego często wykrywa się związki drobnoustrojów.

Zakażenia dróg moczowych u dzieci mogą być związane z chlamydiozą moczowo-płciową, mykoplazmozą i ureaplazmozą i być połączone z zapaleniem sromu, zapaleniem sromu i pochwy, zapaleniem balanoposthitis. Infekcje grzybicze dróg moczowych często występują u osłabionych dzieci: wcześniaków, cierpiących na hipotrofię, stany niedoboru odporności, niedokrwistość. Istnieje przypuszczenie, że zakażenie wirusowe (zakażenie Coxsackie, wirusami grypy, adenowirusami, wirusem opryszczki zwykłej typu I i II, cytomegalowirusem) jest czynnikiem przyczyniającym się do nawarstwiania się zakażenia bakteryjnego.

Przy rozwoju zakażeń dróg oddechowych u dzieci predysponują stanie, wraz z naruszeniem urodynamicznych: pęcherz neurogenny, kamienie nerkowe, uchyłków pęcherza, odpływ pęcherzowo, pyelectasia, wodonerczu, torbielowatość nerek, antyutopia nerek ureterocoele, phimosis u chłopców synechia warg sromowych w dziewczyny. Często infekcje dróg moczowych u dzieci rozwijają się na tle chorób żołądkowo-jelitowych - dysbakteriozy, zaparcia, zapalenia jelita grubego, infekcji jelitowych itp. Czynnikiem ryzyka mogą być zaburzenia metaboliczne (nefropatia dysmetaboliczna u dzieci, glikozuria itp.).

Zakażenia dróg moczowych mogą wystąpić z powodu niewystarczającej higieny zewnętrznych narządów płciowych, niewłaściwych technik mycia dziecka, dróg limfatycznych i krwiotwórczych podczas zabiegów medycznych (cewnikowanie pęcherza moczowego). Chłopcy, którzy przeszli przez circumcisio, cierpią na infekcje dróg moczowych 4-10 razy rzadziej niż nieobrzezani.

Klasyfikacja

W zależności od lokalizacji procesu zapalnego izoluje się zakażenia górnych dróg moczowych - nerki (odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie miedniczki), moczowody (zapalenie moczowodu) i dolne części - pęcherz (zapalenie pęcherza moczowego) i cewkę moczową (zapalenie cewki moczowej).

W zależności od okresu choroby zakażenia dróg moczowych u dzieci dzielą się na pierwszy epizod (debiut) i nawrót. Przebieg nawracających zakażeń dróg moczowych u dzieci może być wspierany przez nierozwiązaną infekcję, utrzymywanie się patogenu lub ponowne zakażenie.

Nasilenie objawów klinicznych odróżnia łagodne i ciężkie zakażenia dróg moczowych u dzieci. Przy łagodnym przebiegu reakcja temperaturowa jest umiarkowana, odwodnienie jest nieznaczne, dziecko przestrzega schematu leczenia. Ciężkiej infekcji dróg moczowych u dzieci towarzyszy wysoka gorączka, uporczywe wymioty, ciężkie odwodnienie, posocznica.

Objawy u dzieci

Objawy kliniczne zakażenia układu moczowego u dziecka zależą od lokalizacji procesu zapalnego drobnoustrojów, okresu i ciężkości choroby. Rozważ objawy najczęstszych zakażeń dróg moczowych u dzieci - odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego i bezobjawowe bakteriuria.

Pyelonephritis u dzieci występuje z gorączką (38–38,5 ° C), dreszczami, objawami zatrucia (letarg, blada skóra, utrata apetytu, ból głowy). Na wysokości zatrucia może rozwinąć się częste zwracanie pokarmu, wymioty, biegunka, objawy neurotoksyczności, objawy oponowe. Dziecko ma ból w okolicy lędźwiowej lub brzucha; dodatnie dotknięcie objawu. W młodym wieku infekcje górnych dróg moczowych u dzieci mogą być ukryte pod maską skurczu szpiku, zaburzeń dyspeptycznych, ostrego brzucha, zespołu jelitowego itp.; u starszych dzieci - zespół grypopodobny.

Zapalenie pęcherza moczowego u dzieci objawia się przede wszystkim zaburzeniami dysurycznymi, które są częstym i bolesnym oddawaniem moczu w małych porcjach. W takim przypadku całkowite równoczesne opróżnienie pęcherza nie zostanie osiągnięte, możliwe są epizody nietrzymania moczu. U niemowląt zapaleniu pęcherza często towarzyszy stranguria (zatrzymanie moczu). Niepokój lub płacz związany z oddawaniem moczu, przerywany i słaby przepływ moczu mogą wskazywać na obecność dyzurii u dzieci w pierwszym roku życia. Zapalenie pęcherza charakteryzuje się bólem i napięciem w okolicy nadłonowej; temperatura z zapaleniem pęcherza moczowego jest normalna lub podgorączkowa.

Bezobjawowa bakteriuria występuje częściej u dziewcząt. Tej postaci zakażenia dróg moczowych u dzieci nie towarzyszą żadne subiektywne objawy kliniczne, ale wykrywa się je jedynie za pomocą badań laboratoryjnych. Czasami rodzice zwracają uwagę na zmętnienie moczu dziecka i zapach z niego wydobywający się.

Diagnostyka

Ocena nasilenia zakażeń dróg moczowych u dzieci wymaga zintegrowanego podejścia i udziału wielu specjalistów - pediatry, urologa dziecięcego, nefrologa dziecięcego, ginekologa dziecięcego.

Zakażenia dróg moczowych u dzieci można podejrzewać w przypadku wykrycia leukocyturii, bakteriurii, białkomoczu i czasami krwiomoczu w ogólnej analizie moczu. Aby uzyskać bardziej szczegółową diagnozę, pokazano test moczu według Nechiporenko, test Zimnitsky'ego. Zmiany krwi charakteryzują się leukocytozą neutrofilową, zwiększonym ESR; z odmiedniczkowym zapaleniem nerek - wysoki poziom białek ostrej fazy (CRP, alfa globuliny).

Podstawą diagnozy zakażeń dróg moczowych u dzieci jest bakteriologiczna kultura moczu z uwolnieniem patogenu, ocena stopnia bakteriurii i wrażliwość na antybiotyki. W niektórych przypadkach badanie moczu w kierunku chlamydii, ureaplazmy, hodowli mykoplazm, cytologii, metod serologicznych (ELISA), PCR.

Badanie ultrasonograficzne narządów układu moczowego (USG nerek, USG naczyń nerkowych, USG pęcherza moczowego) jest obowiązkowe dla dzieci z zakażeniami dróg moczowych. Badania radiokontrastowe układu moczowego (urografia wydalnicza, cystografia naczyniowa, urethrografia) są pokazane tylko w powtarzających się epizodach zakażeń dróg moczowych u dzieci i tylko w fazie remisji. W celu zbadania stanu miąższu nerek wykonuje się scyntygrafię statyczną lub dynamiczną nerek.

Metody endoskopii u dzieci (uretroskopia, cystoskopia) są używane do identyfikacji zapalenia cewki moczowej, zapalenia pęcherza moczowego, anomalii cewki moczowej i pęcherza moczowego. W celu zbadania urodynamiki wykonuje się uroflowmetrię i cystometrię.

Leczenie zakażeń dróg moczowych u dzieci

Główne miejsce w leczeniu zakażeń dróg moczowych u dzieci należy do terapii antybiotykowej. Przed ustaleniem diagnozy bakteriologicznej, rozpoczęcie antybiotykoterapii jest przepisywane empirycznie. Obecnie, w leczeniu infekcji dróg moczowych u dzieci, korzystne penicyliny ingibitorozaschischennym (amoksycylina), aminoglikozydy (amikacynę), cefalosporyny (cefotaksymu ceftriakson), karbapenemy (meropenem, imipenem), uroantiseptikam (nitrofurantoinę, furazidin). Czas trwania terapii przeciwbakteryjnej powinien wynosić 7-14 dni. Po zakończeniu leczenia przeprowadza się powtarzane badanie laboratoryjne dziecka.

Zaleca się przyjmowanie NLPZ (ibuprofenu), środków odczulających (clemastin, loratadyna), przeciwutleniaczy (witamina E itp.), Fitoterapii. Bezobjawowa bakteriuria zwykle nie wymaga leczenia; czasami w tych przypadkach przypisuje się uroseptiki.

Podczas łagodzenia ostrej infekcji dróg moczowych dzieciom przedstawiono fizjoterapię: mikrofalową, UHF, elektroforezę, parafinę i ozokeryt, terapię błotem i kąpiele sosnowe.

Rokowanie i zapobieganie

Rozpoczęte zakażenia dróg moczowych u dzieci mogą powodować nieodwracalne uszkodzenie miąższu nerek, marszczenie nerek, nadciśnienie, posocznicę. Nawroty zakażeń dróg moczowych występują w 15-30% przypadków, więc profilaktyka przeciwinfekcyjna u dzieci z grupy ryzyka jest przeprowadzana przy użyciu antybiotyków lub środków antyseptycznych. Dziecko powinno być nadzorowane przez pediatrę i nefrologa. Szczepienie dzieci przeprowadza się w okresach remisji klinicznej i laboratoryjnej.

Pierwotna profilaktyka zakażenia dróg moczowych u dzieci powinna obejmować odpowiednie umiejętności higieniczne, rehabilitację przewlekłych ognisk zakażenia, eliminację czynników ryzyka.

Jaka jest diagnoza ZUM?

Tysiące pacjentów diagnozuje się ZUM rocznie. Wielu pacjentów nawet nie wie, co to znaczy, skąd pochodzi i co robić, gdy tak się dzieje. Skrót ten skrywa chorobę, taką jak infekcja dróg moczowych, która dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn (chociaż kobiety częściej się z tym spotykają), a nawet dzieci. Jakie są przyczyny tej choroby i jakie są jej cechy?

Zakażenie układu moczowego: czynniki ryzyka

ZUM to choroba zapalna wywołana przez patogeny. W przypadku braku odpowiedniego leczenia może mieć przedłużony i nawracający charakter.

Co ciekawe, zakażenie to występuje częściej u kobiet niż u mężczyzn. Tłumaczy to fakt, że u kobiet łatwiej jest ciału wejść, ponieważ ich cewka jest krótsza i szersza. Bardzo często choroba ta występuje u dzieci poniżej trzeciego roku życia, ponieważ mają raczej słaby układ odpornościowy. Grupa ryzyka obejmuje osoby cierpiące na przewlekłą chorobę nerek. Na przykład w kamicy moczowej istnieje inny czynnik ryzyka - obecność kamieni.

Tak więc zmniejszenie odporności odgrywa ważną rolę w rozwoju tej choroby. Ponadto czynnikami ryzyka zakażenia dróg moczowych są hipotermia, obecność chorób układu oddechowego i problemy z naruszeniem wypływu płata.

Powody

Jakie są przyczyny tej choroby? W normalnych warunkach nerki tworzą sterylny, czyli pozbawiony moczu mocz, który zawiera tylko produkty przemiany materii. Ale jeśli czynnik wywołujący zakażenie przenika do organizmu, wówczas rozwija się UTI. Co więcej, jeśli dostanie się do cewki moczowej, da impuls do rozwoju zapalenia cewki moczowej. Jeśli czas upłynie w kierunku pęcherza, zaczyna się zapalenie pęcherza. Jeśli go nie leczysz, zakażenie może dostać się do nerek, a następnie rozwija się odmiedniczkowe zapalenie nerek.

Zakażenia układu moczowo-płciowego mogą być spowodowane przez różne patogeny. Wielu uważa, że ​​jest to głównie chlamydia i mykoplazma. W rzeczywistości jest to częsta przyczyna infekcji. Ale w rzeczywistości E. coli, która jest przedstawicielem mikroflory jelitowej, może przyczyniać się do wystąpienia takiej choroby, ale z powodu nieprzestrzegania zasad higieny, może również dostać się do cewki moczowej. U dzieci patogeny są często mikroorganizmami, takimi jak Klebsiella i Streptococcus.

A nawet sposoby penetracji tych mikroorganizmów w układzie moczowym są różne. U dorosłych jest to zarówno transmisja seksualna, jak i stosowanie pewnych rodzajów antykoncepcji. U dzieci większość problemów zaczyna się z powodu zastoju moczu w niektórych chorobach.

Kobiety w ciąży często doświadczają tej choroby. W tym przypadku rozwija się z powodu faktu, że powiększona macica wywiera nacisk na pęcherz, co prowadzi do zastoju i rozmnażania się mikroorganizmów. Ponieważ odporność przyszłej matki jest osłabiona przez zmiany hormonalne ciała, powstaje korzystne tło dla przedłużonej formy choroby zakaźnej.

U mężczyzn rozwój ZUM może być związany z kamicą moczową, a czasami z powiększeniem gruczołu krokowego. Dlatego leczenie często rozpoczyna się od usunięcia przeszkody w przepływie moczu, to znaczy przy zgniataniu i usuwaniu kamieni nerkowych.

Znaki

Jakie są objawy choroby? Zaburzenia te nie na darmo definiują ogólny termin - zakażenia układu moczowo-płciowego. Ponieważ istnieją w różnych postaciach (jest to zapalenie pęcherza moczowego, zapalenie cewki moczowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek), i mogą rozprzestrzeniać się zarówno w kierunku wstępującym, jak i w dół. Dlatego objawy mogą być różne. A w niektórych przypadkach, niż te choroby są niebezpieczne, infekcje na początkowym etapie są bezobjawowe. Chociaż osoba może narzekać na słabość i przepracowanie, ból i gorączka mogą nie być. Z reguły ból występuje, gdy proces zapalny ma miejsce już w nerkach. Następnie jest zlokalizowany w okolicy lędźwiowej. Objawy zatrucia, gorączki, dreszcze są nadal charakterystyczne dla tej choroby.

Ale z zapaleniem cewki moczowej i zapaleniem pęcherza moczowego objawy będą inne. Zwykle oddawanie moczu staje się częstsze i może mu towarzyszyć pieczenie i cięcie. Kiedy te choroby zmieniają kolor moczu, staje się mętny, może pojawić się śluz. Oczywiście, tylko lekarz może zdiagnozować.

Diagnostyka

Powyższe objawy same w sobie nie wystarczają do postawienia diagnozy. Co więcej, często są rozmyte. Na przykład, nawet przy odmiedniczkowym zapaleniu nerek, ból może nie pojawić się w pierwszych dniach, a mogą być tylko objawy.

Dlatego lekarz zazwyczaj przepisuje dodatkowe testy. Na przykład jest to pełna morfologia krwi, biochemiczne badanie krwi (oznaczane są takie wskaźniki, jak mocznik i kreatynina). Wymagany jest ogólny test moczu. Najważniejszymi wskaźnikami są liczba erytrocytów i leukocytów, a także białko i cukier.

Bardzo ważne jest przeprowadzenie badania bakteriologicznego, tak zwanej kultury moczu. Pozwala na ustalenie konkretnego typu patogenu. Jest to konieczne, aby kontynuować pobieranie antybiotyków. Jeśli bakposev nie identyfikuje czynnika wywołującego zakażenie, ale choroba dalej się rozwinie, przeprowadza się testy PCR. Równie ważne dla diagnozy metod instrumentalnych: ultradźwięk pęcherza moczowego lub nerki, cystoskopia itp.

U dzieci

U niemowląt infekcja rozwija się z powodu wrodzonych wad układu moczowego, rzadkiego opróżniania pęcherza moczowego i różnych zaburzeń czynnościowych. Objawy pojawiają się w zależności od wieku. Dzieci w wieku poniżej 1,5 roku nie będą w stanie wytłumaczyć, że odczuwają ból, ale tracą apetyt, stają się jęczące i rozdrażnione. W niektórych przypadkach niezbyt wysoka temperatura może wzrosnąć bez wyraźnego powodu, że leki przeciwgorączkowe nie mogą sobie poradzić. Dzieci powyżej 2. roku życia mogą narzekać na ból pleców lub podbrzusza. Ponadto, w tym wieku, częste oddawanie moczu jest już zauważalne.

Badanie dotyczące podejrzewanych ZUM powinno być wyczerpujące.

Kliniczne badanie krwi, analiza moczu i hodowla moczu bakteryjnego są wymagane do określenia czynnika wywołującego zakażenie. Uważa się, że wszystkie dzieci z podejrzeniem tej infekcji powinny poddać się badaniu ultrasonograficznemu narządów moczowych, aby zrozumieć przyczyny naruszeń odpływu moczu. U chłopców w pierwszym przypadku zapalenia pęcherza moczowego wykonuje się cystografię mikową (jest to rodzaj badania kontrastu rentgenowskiego) u dziewcząt, gdy choroba się pojawi.

Leczenie tej choroby u dzieci powinno być złożone, ponieważ konieczne jest wyeliminowanie nie tylko patogenów choroby, ale także samej przyczyny. Najczęściej przy odpowiednim leczeniu takie infekcje znikają bez śladu. Czasami jednak występują konsekwencje, takie jak nadciśnienie lub drobne zaburzenia czynności nerek. W tym przypadku dziecko powinno być w przychodni.

Leczenie

W zależności od ciężkości choroby konieczne jest zapewnienie odpoczynku w łóżku lub odpoczynku w łóżku. W ciężkich przypadkach konieczna jest hospitalizacja i leczenie szpitalne. W domu bardzo ważne jest ustalenie prawidłowego odżywiania, wyeliminowanie pikantnych i słonych potraw. W niektórych przypadkach lekarze zalecają specjalną dietę: główną tabelę numer 7, jej odmiany 7a i 7b.

Najważniejszą rolę odgrywa leczenie antybakteryjne. W żadnym przypadku nie można samodzielnie wybrać antybiotyku, aby nie tworzyć oporności na niego w patogenie. Do leczenia stosuje się wiele leków, na przykład Ofloksacyna, Amoksycylina, leki z innych grup. Czasami lekarz przepisuje nawet kombinację leków. Nie można zażywać antybiotyków dłużej niż 2 tygodnie, z wyjątkiem rzadkich przypadków, w których występują współistniejące patologie lub powikłania septyczne. Po zakończeniu antybiotyków ponownie przeprowadza się badania kliniczne, aby lekarz mógł monitorować skuteczność wybranej terapii. Jednocześnie podejmowane są środki w celu wyeliminowania przyczyny choroby. Indywidualne objawy są wyeliminowane. W tym przypadku stosuje się na przykład leki przeciwgorączkowe.

Z reguły infekcja znika w ciągu 2 tygodni. Ale czasami jest to możliwe i leczenie przez kilka miesięcy.

W przypadku przedłużającego się zakażenia bardzo ważne jest ustalenie prawidłowego schematu picia. W ciągu dnia musisz pić co najmniej 1,5 litra wody. Jednocześnie konieczne jest kontrolowanie procesu opróżniania pęcherza. Ile płynu wypił w ciągu dnia, a ile powinno wypłynąć. W zasadzie nie jest konieczne picie wody. Możesz na przykład wypić bulionowe biodra. Lekarze często zalecają sok żurawinowy. Fakt, że żurawina zawiera substancje, które są naturalnymi antybiotykami, pomaga usunąć infekcję z układu moczowego. Ale kawa z takimi chorobami nie może pić. Alkohol i palenie będą musiały zostać wykluczone. Podczas leczenia należy unikać stosunku płciowego. Ogólnie rzecz biorąc, pożądane jest, aby twój partner również został poddany badaniu i leczeniu, ponieważ infekcja może zostać mu przekazana, a następnie okaże się błędne koło.

Mówiąc o zasadach higieny, należy zauważyć, że podczas leczenia należy porzucić kąpiel, wziąć prysznic.

Leczenie ZUM u kobiet w ciąży występuje inaczej. Liczy się ryzyko dla płodu. Wiele zależy od czasu ciąży. Jednak dla przyszłej matki choroba ta jest obarczona późną toksykozą i przedwczesnym porodem, dlatego często efekt leczenia przeciwbakteryjnego przewyższa możliwe ryzyko. W takich przypadkach należy zastosować terapię syndromową, czyli zastosować opłaty urologiczne w celu normalizacji czynności nerek, leki przeciwgorączkowe. Ogólnie rzecz biorąc, wyciągi ziołowe w takich sytuacjach są często uważane za najlepszy wybór.

Wszystkie instrukcje lekarza muszą być ściśle przestrzegane. Jeśli, na przykład, do przyjmowania leków przeciwbakteryjnych w niższej dawce, możliwy jest nawrót choroby. Jeśli w ogóle możliwe jest samoleczenie, wybór leku na podstawie reklamy lub przykładu przyjaciela, wówczas może rozwinąć się oporność czynnika zakaźnego na wszelkie substancje czynne.

Ponadto mogą wystąpić nawroty, gdy przyczyna samej choroby nie zostanie wyeliminowana, na przykład, istnieją kamienie nerkowe. Czasami przyczyną nawrotu jest ponowne pojawienie się patogenu w obecności osłabionej odporności. Jest to typowe na przykład dla kobiet w ciąży.

Zapobieganie

Każdej chorobie łatwiej jest zapobiec niż leczyć. Dlatego zapobieganie jest bardzo ważne, aby zapobiec zakażeniom dróg moczowych. Konieczne jest szybkie leczenie wszelkich infekcji bakteryjnych, chociaż na pierwszy rzut oka nie mają one nic wspólnego z układem moczowym. Mówimy o infekcjach, takich jak zapalenie zatok, zapalenie migdałków, a nawet próchnica, ponieważ w krwiobiegu zakażenie może rozprzestrzeniać się na całe ciało.

Środki zapobiegawcze powinny obejmować wzmocnienie układu odpornościowego. Musisz przestrzegać trybu pracy i odpoczynku, unikać przepracowania, bardziej się poruszać, częściej być na świeżym powietrzu. I staraj się unikać hipotermii.

I oczywiście najważniejszym środkiem zapobiegawczym będzie przestrzeganie zasad higieny osobistej. Dotyczy to zarówno dzieci, jak i dorosłych.

Dla pacjentów

Znaleziono 328 artykułów

Ból głowy Pytania i odpowiedzi

Neurolog z Yoshkar-Oly, Smolin Michaił Nikołajewicz, odpowiada na często zadawane pytania dotyczące problemów.

Ból gardła. Informacje o pacjencie

Termin „ból gardła” odnosi się do bólu, bólu gardła lub podrażnienia gardła, szczególnie zauważalnego

Migrena

Informacje dla pacjentów. Migrena Objawy, diagnoza, leczenie, profilaktyka

Tomografia komputerowa u dzieci. Jak duża jest szkoda?

Szkoda promieniowania podczas tomografii komputerowej (CT), zwłaszcza u dzieci, jest szeroko opisywana w zawodzie.

Synechia. Informacje dla rodziców

Synechia - to przyleganie warg narządów płciowych dziewcząt. Szereg obserwacji wykazało, że w synechii występuje

Kolka u noworodków

Kolka! Dziecko nie śpi w nocy, płacze, martwi się rodzice. Jak być? Kiedy to się skończy? Na słońcu.

Niedokrwistość z niedoboru żelaza (IDA). Objawy, leczenie, profilaktyka

Informacje dla pacjentów. Przyczyny niedokrwistości z niedoboru żelaza. Objawy i objawy IDA. Diagnostyka i le.

Aspiryna i choroby sercowo-naczyniowe. Informacje dla pacjentów.

Jak i dlaczego stosować aspirynę w chorobach serca, które dawki są skuteczne, jak i jak.

Hipodynamika. Jak długo trwa redukcja ryzyka sercowo-naczyniowego?

Aby zminimalizować ryzyko przedwczesnej śmierci sv, wystarczy tylko 20 minut energicznego spaceru dziennie.

Jeśli twoje dziecko ma infekcję dróg moczowych

Jeśli lekarz zdiagnozował u Ciebie ZUM, prawdopodobnie będziesz potrzebować dodatkowych informacji na temat rodzaju zakażenia, pojawienia się objawów i sposobu wyboru leczenia - przeczytaj o tym w artykule.

Zakażenie dróg moczowych (UTI) - co to jest?

ZUM to grupa chorób, w których ustala się wzrost bakterii w drogach moczowych. Najczęstszą przyczyną zakażenia dróg moczowych jest Escherichia coli. W przypadku nieprawidłowości lub dysfunkcji układu moczowego zakażenie może być również spowodowane przez inne, mniej zjadliwe mikroby (enterokoki, Pseudomonas bacillus, złota paciorkowiec grupy B, pałeczki grypy). Bakterie, które były czynnikami sprawczymi chorób układu moczowego, często pochodzą z jelita pacjenta. U chłopców worek napletkowy może być rezerwuarem bakterii. W zakażeniu dróg moczowych zwykle wchodzi się na ścieżkę wstępującą.

Jeśli informacje o zakażeniu dróg moczowych w tym artykule były dla Ciebie niewystarczające, poproś pediatrę o pytanie. Online. Bezpłatnie.

Przyczyny ZUM

Przyczyny zakażenia układu moczowego:

Naruszenie urodynamiki (odpływ pęcherzowo-moczowodowy, uropatia obturacyjna, dysfunkcja neurogenna pęcherza moczowego).

Nasilenie patogennych właściwości mikroorganizmów (niektóre serotypy, zdolność Escherichia coli do przylegania do nabłonka uroepithelium, zdolność proteusu do uwalniania ureazy itp.).

Cechy odpowiedzi immunologicznej pacjenta (zmniejszenie odporności komórkowej pod wpływem czynników wytwarzanych przez makrofagi i neutrofile, niewystarczająca produkcja przeciwciał).

Zaburzenia wymiany (cukrzyca, hiperurum, hiperoksalaturia, nefrokalcynoza, kamica moczowa).

Zmiany naczyniowe w tkance nerkowej (zwężenie naczyń, niedokrwienie).

Instrumentalne manipulacje na drogach moczowych.

Objawy zakażenia dróg moczowych

Objawy zakażenia układu moczowego zależą od jego lokalizacji i wieku dziecka. Aby zdiagnozować zakażenie dróg moczowych u dzieci, konieczna jest dokładna historia. Podczas rozmowy z rodzicami konieczne jest sprawdzenie, czy podczas oddawania moczu występują dolegliwości (ból, wysiłek, popęd, rytm oddawania moczu, nietrzymanie moczu, ilość moczu podczas oddawania moczu), czy wystąpiły epizody infekcji, niewyraźna temperatura wzrasta, pragnienie. Należy również zmierzyć ciśnienie krwi.

Objawy zakażenia MVP u niemowląt

U małych dzieci (do roku) objawy zakażenia są słabo wyrażone i niespecyficzne: temperatura jest normalna lub nieznacznie podwyższona, zatrucie wyraża się w szarym kolorze skóry, apatii, anoreksji i utracie masy ciała. Dzieci w wieku przedszkolnym rzadko skarżą się na bóle pleców lub bóle pleców, często jedynym objawem jest wzrost temperatury. W ostrym bakteryjnym zapaleniu pęcherza 38C i powyżej 38,5 z udziałem górnych dróg moczowych. W przypadku zakażeń dróg moczowych charakterystyczny jest przebieg nawrotowy.

Rozpoznanie zakażenia dróg moczowych opiera się na analizie moczu za pomocą badania bakteriologicznego. Ważne jest, aby nauczyć rodziców prawidłowego zbierania moczu.

Zbieranie moczu do badania na zakażenie

Pobieranie moczu do analizy u dzieci, które kontrolują pęcherz moczowy, należy wykonywać rano. Przed ogrodzeniem dziecko musi być podważone i przetarte serwetką, u dziewcząt pochwa jest pokryta bawełnianym wacikiem. Do analizy pobiera się średnią część, ponieważ pierwszy mocz zawiera więcej flory okołocewkowej.

Jeśli jednak analiza moczu wykazała bakteriurię (obecność bakterii), konieczne jest powtórzenie badania w celu uniknięcia nieprawidłowej diagnozy, a następnie bezskuteczne leczenie dzieci za pomocą leków przeciwbakteryjnych.

W analizie moczu z infekcją układu moczowego są bakterie, limfocyty, krwinki czerwone, białko jest możliwe. U chłopców można znaleźć zwykle 2-3 leukocyty, u dziewcząt leukocyty 5-7 w polu widzenia, erytrocyty 1-2 w polu widzenia. Bardziej dokładną liczbę białych krwinek można określić za pomocą próbek od Nichiporenko, Amburzhe, Adiss-Kakovsky. Brak leukocyturii wyklucza rozpoznanie odmiedniczkowego zapalenia nerek i zapalenia pęcherza moczowego. W diagnostyce zakażenia układu moczowego krwinki czerwone lub białko w moczu nie mają wartości diagnostycznej. W obecności objawów zakażenia białkomocz potwierdza rozpoznanie odmiedniczkowego zapalenia nerek.

USG nerek i pęcherza moczowego, urografia wydalnicza, nephroscytigraphy, radiografia radioizotopowa i badania urodynamiczne są również przeprowadzane w celu zdiagnozowania. USG i urografia mogą wykryć niedrożność i nieprawidłowy rozwój układu moczowego, cystografię - odpływ pęcherzowo-moczowodowy i niedrożność dopęcherzową.

Leczenie ZUM u dzieci

Leczenie zakażeń dróg moczowych opiera się na podstawowych zasadach:

Powołanie leków przeciwbakteryjnych zgodnie z wrażliwością patogenu.

Redukcja intoksykacji z wysoką aktywnością procesu.

Długoterminowa profilaktyka przeciwdrobnoustrojowa w wykrywaniu odpływu pęcherzowo-moczowodowego i nawrotu zakażenia dróg moczowych.

Terminowa korekta zaburzeń urodynamicznych i układu moczowego.

Zwiększona reaktywność immunologiczna dziecka.

Jak leczy się infekcje moczowe u noworodków

U noworodków antybiotyk wstrzykuje się pozajelitowo, u większości innych dzieci doustnie. W przypadku wrażliwości na lek mocz staje się jałowy 24 godziny po rozpoczęciu leczenia. Gdy bakterie zachowują się w moczu podczas leczenia, patogen jest odporny na lek. Inne objawy zapalenia utrzymują się dłużej, gorączka do 2-3 dni, leukocyturia do 3-4 dni, zwiększony ESR można zaobserwować do 3 tygodni. Czas trwania leczenia antybiotykowego wynosi średnio 10 dni.

U dzieci z zapaleniem pęcherza moczowego zadaniem leczenia jest zwolnienie z dyzurii, która w większości przypadków trwa 1-2 dni, więc zwykle wystarczające jest przyjmowanie antybiotyków przez 3-5 dni. U dzieci z odmiedniczkowym zapaleniem nerek należy zapobiegać utrzymywaniu się infekcji i marszczeniu nerek. U pacjentów z wysokim ryzykiem progresji profilaktykę należy podawać przez kilka lat. Przeprowadzając leczenie, konieczne jest przeprowadzenie prac wyjaśniających z rodzicami na temat potrzeby kursów leczenia profilaktycznego, w celu ewentualnego niekorzystnego rokowania w obecności czynników progresji.

1. I.Y.Tareeva. Nefrologia. Przewodnik dla lekarzy medycyny 2000

2. T.V. Sergeeva, O.V. Komarow. Zakażenie dróg moczowych. Pytania współczesnej pediatrii 2002

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

Zakażenie dróg moczowych u dzieci

  • Związek Pediatrów Rosji

Spis treści

Słowa kluczowe

  • dzieci
  • zakażenie dróg moczowych
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek
  • zapalenie pęcherza moczowego

Skróty

CRP - białko C-reaktywne

VUR - refluks pęcherzowo-cewkowy

DMSK - DMSA, kwas dimerkaptobursztynowy

Zakażenie dróg moczowych i dróg moczowych

MEP - układ moczowy

Odpływ pęcherzowo-moczowodowy PMR

USG - USG

System CLS-Cup-miednica

Terminy i definicje

Nowe i ukierunkowane terminy zawodowe nie są używane w niniejszych wytycznych klinicznych.

1. Krótka informacja

1.1 Definicja

Zakażenie dróg moczowych (ZUM) - wzrost bakterii w drogach moczowych.

Bakteriuria - obecność bakterii w moczu (ponad 10 5 jednostek tworzących kolonie (CFU) w 1 ml moczu) wyizolowanych z pęcherza moczowego.

Bezobjawowa bakteriuria odnosi się do bakteriurii, która została wykryta podczas regularnego lub regularnego badania dziecka bez żadnych dolegliwości i klinicznych objawów choroby układu moczowego.

Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek jest chorobą zapalną miąższu nerek i miednicy spowodowaną infekcją bakteryjną.

Ostre zapalenie pęcherza moczowego jest chorobą zapalną pęcherza, pochodzenia bakteryjnego.

Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek - uszkodzenie nerek, objawiające się zwłóknieniem i deformacją układu miedniczno-miednicznego, w wyniku powtarzających się ataków infekcji IMP. Zwykle występuje na tle anomalii anatomicznych dróg moczowych lub niedrożności.

Torbielowaty refluks moczowodu (MRR) - wsteczny przepływ moczu z pęcherza moczowego do moczowodu.

Nefropatia refluksowa jest stwardnieniem ogniskowym lub rozlanym miąższu nerkowego, którego główną przyczyną jest odpływ pęcherzowo-moczowodowy, powodujący refluks wewnątrznerkowy, powtarzające się ataki odmiedniczkowego zapalenia nerek i stwardnienie tkanki nerkowej.

Urosepsa jest uogólnioną nieswoistą chorobą zakaźną, która rozwija się w wyniku przenikania różnych mikroorganizmów i ich toksyn z narządów układu moczowego do krwiobiegu.

1.2 Etiologia i patogeneza

Wśród patogenów zakażeń dróg moczowych u dzieci dominuje flora gram-ujemna, przy czym około 90% występuje w zakażeniu bakteriami Escherichia coli. Drobnoustroje Gram-dodatnie to głównie enterokoki i gronkowce (5-7%). Ponadto zakażenia szpitalne Klebsiella, Serratia i Pseudomonas spp. U noworodków paciorkowce z grup A i B są stosunkowo częstą przyczyną zakażeń dróg moczowych, a ostatnio obserwuje się wzrost wykrycia Staphylococcus saprophyticus, choć jego rola pozostaje kontrowersyjna.

Obecnie ponad połowa szczepów E. coli w ZUM u dzieci stała się oporna na amoksycylinę, jednak pozostaje umiarkowanie wrażliwa na amoksycylinę / klawulanat

Wśród licznych czynników, które prowadzą do rozwoju zakażenia IMP, priorytetowe znaczenie mają właściwości biologiczne mikroorganizmów kolonizujących tkankę nerkową i zaburzenia urodynamiczne (odpływ pęcherzowo-moczowodowy, uropatia obturacyjna, neurogenna dysfunkcja pęcherza).

Najpopularniejszy sposób rozprzestrzeniania się infekcji jest rozważany w górę. Zbiornikiem bakterii uropatogennych są odbytnica, krocze, dolne drogi moczowe.

Cechy anatomiczne kobiecych dróg moczowych (krótka szeroka cewka moczowa, bliskość okolicy odbytu) powodują większą częstość występowania i nawrotów ZUM u dziewcząt i młodych kobiet.

Wraz ze ścieżką wstępującą zakażenia IMP po pokonaniu przez bakterie bariery pęcherzowo-moczowodowej szybko się rozmnażają i uwalniają endotoksyny. W odpowiedzi aktywowana jest miejscowa odporność mikroorganizmu: aktywacja makrofagów, limfocytów, komórek śródbłonka, prowadząca do wytwarzania cytokin zapalnych (IL 1, IL 2, IL 6, czynnik martwicy nowotworów), enzymów lizosomalnych, mediatorów zapalnych; peroksydacja lipidów jest aktywowana, powodując uszkodzenie tkanki nerki, zwłaszcza kanalików.

Krwiotwórcza droga rozwoju zakażenia dróg moczowych jest rzadka, charakterystyczna głównie dla okresu noworodkowego z rozwojem posocznicy i u niemowląt, zwłaszcza w obecności defektów odpornościowych. Szlak ten występuje również po zakażeniu gatunkami Actinomyces, Brucella spp., Mycobacterium tuberculosis.

1.3 Epidemiologia

Częstość występowania ZUM w dzieciństwie wynosi około 18 przypadków na 1000 dzieci. Częstość występowania ZUM zależy od wieku i płci, a dzieci w pierwszym roku życia częściej cierpią. U niemowląt i małych dzieci ZUM jest najczęstszą ciężką infekcją bakteryjną, występuje u 10-15% hospitalizowanych pacjentów z gorączką w tym wieku. Do 3 miesiąca życia ZUM są częstsze u chłopców i starszych dzieci, dziewcząt. W wieku szkoły podstawowej:

7,8% u dziewcząt i 1,6% u chłopców. Wraz z wiekiem po pierwszym epizodzie ZUM wzrasta względne ryzyko nawrotu.

  • 30% w pierwszym roku po pierwszym odcinku;
  • 50% w ciągu 5 lat po pierwszym odcinku;

- chłopcy - w 15-20% w ciągu 1 roku po pierwszym odcinku.

1.4 Kodowanie na ICD-10

Ostre zapalenie cewkowo-śródmiąższowe nerek (N10);

Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek (N11):

N11.0 - Nieobturacyjne przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek związane z refluksem;

N11.1 - Przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek;

N11.8 - Inne przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek;

N11.9 - Przewlekłe cewkowo-śródmiąższowe zapalenie nerek, nieokreślone;

N13.6 - Ropień tkanki nerkowej i nerkowej;

Zapalenie pęcherza (N30):

N30.0 - Ostre zapalenie pęcherza moczowego;

N30.1 - Śródmiąższowe zapalenie pęcherza moczowego (przewlekłe).

Inne choroby układu moczowego (N39):

N39.0 - Zakażenie dróg moczowych bez ustalonej lokalizacji.

1.5 Klasyfikacja

1. Zgodnie z obecnością nieprawidłowości strukturalnych dróg moczowych:

  • pierwotne - bez obecności nieprawidłowości strukturalnych dróg moczowych;
  • wtórne - na tle nieprawidłowości strukturalnych dróg moczowych.

2. Według lokalizacji:

  • odmiedniczkowe zapalenie nerek (z uszkodzeniem miąższu nerek i miednicy);
  • zapalenie pęcherza moczowego (z porażką pęcherza moczowego);
  • zakażenie dróg moczowych bez ustalonej lokalizacji.
  • aktywny etap;
  • etap remisji.

1.6 Przykłady diagnoz

  • Ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, stadium aktywne. Zapisano czynność nerek.
  • Zakażenie dróg moczowych, 1 epizod, stadium aktywne. Zapisano czynność nerek
  • Zakażenie dróg moczowych, przebieg nawrotowy, etap aktywny. Zapisano czynność nerek.
  • Nefropatia refluksowa. Wtórne przewlekłe odmiedniczkowe zapalenie nerek. Etap remisji. Zapisano czynność nerek.
  • Ostre zapalenie pęcherza moczowego, stadium aktywne. Zapisano czynność nerek.

2. Diagnoza

2.1 Skargi i historia

U noworodków i niemowląt: gorączka częściej do liczby gorączkowej, wymioty.

U starszych dzieci: temperatura wzrasta (zwykle do liczby gorączkowej) bez objawów katar, wymiotów, bólu brzucha, dyzurii (częste i / lub bolesne oddawanie moczu, pilność oddawania moczu).

2.2 Badanie fizykalne

  • Badanie fizykalne zaleca się zwrócić uwagę na: bladość skóry, obecność tachykardii, pojawienie się objawu odwodnienia (głównie u noworodków i niemowląt), brak zjawiska zaćmy w obecności gorączki (częściej do liczby gorączkowej, rzadziej podgorączkowej), silny zapach moczu, w ostrym odmiedniczkowym zapaleniu nerek - pozytywny objaw Pasternack (bolesny przy stukaniu lub, u małych dzieci, - przy naciskaniu palcem między podstawą 12 żebra a kręgosłupem).

2.3 Diagnostyka laboratoryjna

  • Jako metodę diagnostyczną zaleca się przeprowadzenie analizy klinicznej moczu z obliczeniem liczby leukocytów, erytrocytów i oznaczenia azotanów [1,2,3,4,5].

(Siła zalecenia A; poziom dowodów 2b)

Uwagi: u dzieci z gorączką bez objawów zmian chorobowych górnych dróg oddechowych wskazana jest ogólna analiza moczu (definicja leukocyturii, krwiomocz).

  • Zaleca się określenie poziomu białka C-reaktywnego (CRP), gdy temperatura ciała wzrasta powyżej 38 stopni, a prokalcytonina (PCT) - jeśli podejrzewa się urosepsis.

(Siła zalecenia B; poziom dowodów 2a)

Komentarze: dane z klinicznego badania krwi: leukocytoza powyżej 15x10 9 / l, wysokie poziomy białka C-reaktywnego (CRP) (? 10 mg / l) wskazują na wysokie prawdopodobieństwo zakażenia bakteryjnego lokalizacji nerek [1,2,3,4,5].

  • Zalecane do przeprowadzenia badania bakteriologicznego: posiewu moczu z (w obecności leukocyturii i przed rozpoczęciem terapii antybiotykowej) [1,2,3,4,5].

(Siła zalecenia A; poziom dowodów 1a)

  • Zaleca się, aby w przypadku wykrycia leukocyturii więcej niż 25 na 1 μl lub więcej niż 10 w polu widzenia i bakteriurii więcej niż 100 000 jednostek mikrobiologicznych / ml, gdy mocz jest jałowy, diagnoza zakażenia dróg moczowych jest uważana za najbardziej prawdopodobną [1,2,3,4,5].

(Zalecenia dotyczące wytrzymałości A.; poziom dowodów 2b)

  • Nie zaleca się, aby izolowane pyuria, bakteriuria lub dodatni wynik testu na obecność azotanów u dzieci w wieku poniżej 6 miesięcy były uważane za objawy zakażenia układu moczowego, ponieważ wymienione powyżej wskaźniki nie są wiarygodnymi oznakami tej patologii w tym wieku [1,2,3,4,5].

(Siła zalecenia B; poziom dowodów 3a)

  • Zaleca się przeprowadzenie biochemicznego badania krwi (mocznika, kreatyniny) w celu oceny funkcji filtracyjnej nerek [1,2,3,4,5].

(Siła zalecenia B; poziom dowodów 2b)

Komentarz: Różnicowe kryteria diagnostyczne ostrego zapalenia pęcherza moczowego i ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek przedstawiono w tabeli 1.

Tabela 1 - Różnicowe kryteria diagnostyczne ostrego zapalenia pęcherza i ostrego odmiedniczkowego zapalenia nerek

Środki przeciwbólowe na odmiedniczkowe zapalenie nerek

CEFAZOLIN (CEFAZOLIN)