Przydział

Szczegółowe rozwiązanie na stronie 201 w biologii dla uczniów klasy 9, autorzy Sapin MR, Sonin N.I. 2014

  • Notatnik Gdz do laboratorium i praktycznej pracy na temat biologii dla klasy 9 można znaleźć tutaj.

1. Dlaczego produkty metaboliczne powinny być wydalane?

Nagromadzenie produktów przemiany materii w organizmie, takich jak mocznik, kwas fosforowy i kwas siarkowy, dwutlenek węgla i inne, może prowadzić do zatrucia organizmu, co prowadzi do rozwoju różnych chorób i śmierci osoby.

2. Które narządy należą do narządów wydalniczych?

Narządy ludzkiego wydalania obejmują gruczoły potowe, płuca, jelita, a także układ moczowy, który odgrywa główną rolę w procesach wydzielniczych.

3. Jakie są narządy wydalania gazowych produktów przemiany materii?

Gazowe produkty przemiany materii (cały dwutlenek węgla, metan i aceton, zewnętrzny alkohol etylowy i kilka innych) oraz woda (do 500 ml dziennie) są usuwane przez płuca podczas oddychania.

4. Wymień narządy układu moczowego.

Układ moczowy składa się z nerek, moczowodów, pęcherza moczowego i cewki moczowej.

5. Opowiedz nam o strukturze nerki. Jaka jest jego jednostka strukturalna i funkcjonalna?

Nerki to para narządów w kształcie fasoli znajdujących się w jamie brzusznej po obu stronach kręgosłupa. Długość nerki wynosi 10–12 cm, szerokość 5–6 cm, a masa nie przekracza 200 g. W nerkach znajdują się dwie warstwy. Darker - zewnętrzna korowa. Wewnętrzna warstwa jest lżejsza i szersza - jest rdzeniem. Na zewnątrz nerka jest pokryta kapsułką, do której przyczepiona jest warstwa tkanki tłuszczowej na zewnątrz. Substancja korowa w postaci kolumn wchodzi do rdzenia i dzieli ją na 15-20 piramid nerkowych, których wierzchołki są skierowane do nerki. Od wierzchołka każdej z piramid rdzenia, rurka moczowa wpływa do małej wnęki wewnątrz nerki - miednicy nerkowej, w której zbiera się mocz. Miednica nerkowa, przez którą wchodzi tętnica nerkowa, i wyjście żyły nerkowej i naczyń limfatycznych, przylega do miedniczki nerkowej, która kontynuuje się jako cienki kanalik - moczowód. Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron. Każda nerka ma do 1 miliona.

6. Jaka jest struktura i praca nefronu? Które z jego struktur biorą udział w tworzeniu moczu pierwotnego, a które - w tworzeniu moczu wtórnego?

Nefron zaczyna się od cienkościennej kapsułki, która wraz z kłębuszkami naczyń włosowatych tworzy ciało nerkowe. Ściany kapsułki nefronowej składają się z komórek nabłonkowych, które tworzą zewnętrzne i wewnętrzne płytki, pomiędzy którymi znajduje się wgłębienie, które przechodzi w cienką rurkę nefronu. W ciele nerkowym pierwotny mocz powstaje przez filtrowanie osocza krwi z naczyń włosowatych do kapsułek nefronowych. Rola filtra biologicznego podczas wykonywania ścian kapsułek naczyń włosowatych i nefronów. Poprzez te filtry z krwi przepływającej przez naczynia włosowate kłębuszków, woda i wszystkie rozpuszczone w niej substancje przenikają do kapsułek, z wyjątkiem komórek krwi i białek, które pozostają we krwi.

Filtrowanie jest bardzo intensywne. U ludzi wytwarza się do 7 litrów pierwotnego moczu w ciągu 1 godziny, tj. Do 170 litrów dziennie. W ciągu dnia przez nerki przechodzi do 1700 litrów krwi. Oznacza to, że na każde 10 litrów krwi powstaje 1 litr moczu pierwotnego.

Następnie mocz pierwotny dostaje się do kanałów nefronów, gdzie woda, wiele soli, aminokwasów, glukozy i innych substancji jest wchłanianych z krwi do naczyń włosowatych, kanalików plecionych, co jest kolejnym krokiem w tworzeniu moczu. Mocznik, kwas moczowy i niektóre inne substancje nie są wchłaniane do krwi lub częściowo wchłaniane. Dlatego stężenie mocznika w powstałym moczu wtórnym wzrasta dziesięciokrotnie. W ciągu dnia osoba wytwarza do 1,5-2 litrów wtórnego moczu.

Kanaliki jednego nefronu mają 50-55 mm długości, a kanaliki pierwszego i drugiego rzędu to nefron i pętla Henleya między nimi. Kanalik z moczem wtórnym wpływa do rurki zbiorczej, a ten do małego kubka nerkowego. Małe kubki przechodzą do dużych kubków nerkowych, które wpadają do miednicy nerkowej.

7. Co dzieje się z pierwotnym moczem w procesie ponownego zasysania? Czym różni się od drugorzędnego?

Patrz pytanie 6.

8. Jak reguluje się nerki w sposób nerwowy i humoralny?

Regulacja nerwowa: wpływy współczulne prowadzą do zmniejszenia objętości powstającego moczu, ze względu na zwężenie światła tętniczek. Działanie przywspółczulne, zwiększające przepływ krwi przez nerki przez zwężenie wychodzących tętniczek, zwiększa powstawanie moczu.

Regulacja humoralna: hormon tylnego płata przysadki mózgowej - wazopresyna (druga nazwa: hormon antydiuretyczny, tj. „Anty-moczowy” (diureza - ilość moczu powstająca w określonym czasie)) zwiększa wchłanianie wody i niektórych substancji w zwichniętych kanalikach, zmniejszając objętość wydalanego moczu. Hormony nadnerczy, adrenalina i aldosteron, również wpływają na czynność nerek. Pod wpływem adrenaliny zmniejsza się oddawanie moczu, aldosteron zwiększa wchłanianie zwrotne jonów sodu. Hormony tarczycy i przytarczyc mogą również pośrednio wpływać na procesy powstawania moczu poprzez zmianę metabolizmu wody i minerałów w tkankach. Ponadto same nerki wydzielają hormon, który reguluje powstawanie moczu: angiotensyna II zwęża prześwity wychodzących tętniczek kłębuszkowych, zwiększając w nich filtrację.

9. Dlaczego nerki często nazywane są „filtrem biologicznym”? Czy to stwierdzenie jest prawdziwe?

To stwierdzenie jest prawdziwe, nerki są naturalnym filtrem naszego ciała. Oddzielają one substancje, które docierają do nas z krwiobiegu, do substancji niezbędnych dla organizmu, które pozostają w krwiobiegu lub ulegają reabsorpcji, oraz do substancji, które należy usunąć, aby utrzymać normalną aktywność życiową. Są to różne substancje toksyczne, produkty rozkładu, a także nadmiar wody w krwiobiegu.

10. Jakie różnice płciowe występują w strukturze ludzkiego układu moczowego?

Układ moczowy u mężczyzn i kobiet różni się długością kanału moczowego: u mężczyzn jest dłuższy, ponieważ przechodzi przez gąbczaste ciało penisa. Również u mężczyzn nasieniowód otwiera się do cewki moczowej, a częściowo cewka moczowa przechodzi przez grubość gruczołu krokowego, co może utrudniać oddawanie moczu wraz ze wzrostem rozmiaru gruczołu. U kobiet układ moczowy i rozrodczy nie są ze sobą tak ściśle powiązane. Krótsza długość kanału jest przyczyną częstszych chorób zapalnych układu moczowego u kobiet (im mniejszy kanał, tym łatwiejsza jest infekcja do organizmu i rozprzestrzenia się w sposób rosnący do wszystkich narządów układu z nieprawidłową lub niewystarczającą higieną osobistą).

11. Jakie choroby układu moczowego znasz? Opowiedz nam o środkach zapobiegania.

Zapalenie pęcherza moczowego (zapalenie ścian pęcherza moczowego), odmiedniczkowe zapalenie nerek (zapalenie układu piersiowego nerek), zapalenie kłębuszków nerkowych (zapalenie kłębuszków nerkowych), kamica moczowa (tworzenie kamieni w drogach moczowych, począwszy od kubków nerkowych, powodująca trudności w odpływie moczu), nowotwory łagodne i złośliwe, wrodzone nieprawidłowości (podwojenie, drżenie nerek, nagromadzenie nerek, niedorozwój lub brak nerek) i inne.

Zapobieganie chorobom zapalnym nerek to: terminowe leczenie wszystkich ognisk zakażenia w organizmie, zwłaszcza bólów gardła, próchnicy (mikroorganizmy powodujące te choroby mogą dostać się do nerek przez krew); unikać hipotermii, dbać o utrzymanie odporności (stwardnienie, przyjmowanie witamin, ćwiczenia); higiena osobista (mycie ciepłą wodą i mydłem 2 razy dziennie); leki kontrolowane (leki są przyjmowane WYŁĄCZNIE NA OPIS LEKARZA, ponieważ wiele z nich może spowodować poważną chorobę nerek, jeśli nie zostanie odpowiednio przyjęta); unikanie alkoholu i pikantne potrawy zawierające nadmiar przypraw i sól.

Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron.

Struktura nefronu

Nefron to strukturalno-funkcjonalna jednostka nerki, która ma imponujący margines bezpieczeństwa

Nefron to strukturalno-funkcjonalna jednostka nerki, która ma imponujący margines bezpieczeństwa. Taka rezerwa jest możliwa tylko dzięki temu, że działa tylko 1/3 nefronów. Dlatego osoba może nadal żyć nawet po usunięciu jednej z nerek.

Jednostka nerki oczyszcza krew tętniczą, która dostaje się do narządu przez przegrywającą tętnicę. Oczyszczanie oczyszczonej krwi następuje wzdłuż tętnicy wyładowczej. Ponieważ w przekroju tętnica nosząca jest większa niż zmieniająca się tętnica, w nerkach powstaje spadek ciśnienia.

Nefron zaczyna się w korowej warstwie nerkowej za pomocą kapsułki Bowmana. Znajduje się powyżej węzła kapilarnego tętniczki.

Główną strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron, w którym powstaje mocz. W dojrzałej ludzkiej nerce zawiera około 1 - 1,3 miliona.

nefrony. Nefron składa się z kilku kolejno połączonych sekcji (ryc.

1). Nefron zaczyna się od cielęcia nerkowego (malpigiev), które zawiera naczynia włosowate kłębuszkowe.

Poza kłębuszkami pokryte są dwuwarstwową kapsułą Shumlyansky - Bowman. Wewnętrzna powierzchnia kapsułki jest wyłożona komórkami nabłonkowymi.

Zewnętrzny lub ciemieniowy liść kapsułki składa się z błony podstawnej, pokrytej sześciennymi komórkami nabłonkowymi, zamieniającej się w nabłonek kanalików. Pomiędzy dwoma arkuszami kapsułki, umieszczonymi w postaci misy, znajduje się szczelina lub wnęka kapsułki, która przechodzi do światła kanalika proksymalnego.

Kanał proksymalny rozpoczyna się od zwiniętej części, która przechodzi w prostą część kanalika. Komórki sekcji proksymalnej mają szczotkową obwódkę mikrokosmków skierowaną w stronę światła kanalika.

Następnie następuje cienka zstępująca część pętli Henle, której ściana pokryta jest płaskimi komórkami nabłonkowymi. Zstępujący odcinek pętli opada do rdzenia nerki, obraca się o 180 ° i przechodzi do wstępującej części pętli nefronu.

Dystalny kanalik składa się z rosnącej części pętli Henle'a i może mieć cienką i zawsze zawiera grubą część wstępującą. Ta sekcja wznosi się do poziomu kłębuszków jego nefronu, gdzie zaczyna się dystalna kanciasta kanalik.

Funkcje nerkowych nefronów

Głównym zadaniem tych nerkowych nefronów jest tworzenie moczu i reabsorpcja ważnych i korzystnych substancji i związków.

Ponieważ nefron jest funkcjonalną jednostką organu, główne zadania tego organu są następujące:

  • regulacja napięcia naczyniowego;
  • stężenie moczu;
  • kontrola ciśnienia krwi.
  • W kłębuszkach nerkowych osocze krwi jest filtrowane, które wchodzi do narządu przez tętnice. W rezultacie powstaje pierwotny mocz.
  • Korzystne substancje są ponownie wchłaniane z powstałego przesączu.
  • Jest stężenie moczu.

    Funkcje korowych nefronów

    Zaburzenia czynnościowe w aktywności nefronów

    Jeśli w nefronach występują awarie, jest to odzwierciedlone w aktywności wszystkich narządów i układów. Wśród zaburzeń, które powstają z powodu dysfunkcji nefronów, występują takie zaburzenia:

    • równowaga wody i soli;
    • kwasowość;
    • metabolizm.

    Strukturalnie funkcjonalna jednostka nerki jest

    Organizacja fizjologiczna

    Liczba nefronów zawartych w nerkach jest niezwykle wysoka, nawet przekraczająca milionową liczbę. Tak duża liczba nie jest przypadkowa.

    Nefrony nie są zwykłymi składnikami nerki, są głównymi jednostkami funkcjonalnymi, bez których funkcjonowanie narządu nerkowego byłoby absolutnie niemożliwe.

    Nefron jest rodzajem zewnętrznej osłony kłębuszka, wewnątrz której znajduje się cewka składająca się z kapilar i działa. Wewnętrzna powierzchnia membrany jest pokryta specjalnymi komórkami nabłonkowymi.

    Między ścianą a wewnętrznymi kulkami znajduje się pewna szczelina, która przekształca się w otwór w kanaliku, który ma zakrzywiony wygląd.

    Ogniwa rurowe mają interesującą strukturę funkcjonalną, są wyposażone w mikroskopijne włókna, dzięki którym powstaje oryginalna krawędź szczotki.

    Uzupełnienie kanalika charakteryzuje się zwężoną przestrzenią zwaną oczkiem. Jego ściany są wyposażone w warstwę nabłonkową składającą się z płaskich i małych komórek wzdłuż długości.

    Pętla nefronu charakteryzuje się możliwościami najsilniejszych zakrętów. Po pierwsze, pętla oczka wnika w środek rdzenia, po czym rozwija się i kieruje do nerkowych struktur korowych.

    W tym miejscu powstaje nowy segment pętli nefronu, który tworzy się z grubej części wznoszącej.

    W tym zagęszczonym miejscu, gdzie znajdują się tętniczki dostarczające i wypływające, istnieje kontakt pomiędzy kanalikiem a kłębuszkiem, którego komórki nie mają owłosionej krawędzi, ale są zaopatrzone w dużą liczbę mitochondriów.

    Końcowa część nefronu wchodzi do rury magazynowej, przez którą przechodzi przez rdzeń.

    Zgodnie ze specyfiką aktywności funkcjonalnej, nefron jest podzielony na trzy części jednostek strukturalnych nerek: proksymalny, dystalny, cienki segment pętli nefronu.

    Odmiany

    Umieszczenie na nerkach, wielkości samych kłębuszków, głębokości penetracji w korze pozwala nam rozróżnić trzy typy nefronów:

    • superoficjalny (powierzchowny);
    • wewnątrzkorowe;
    • juxtamedullary.

    Różnią się między sobą również taką cechą, jak wielkość segmentów, a także cechy strukturalne dostępnych pętli. W szczególności super-oficjalne mają krótkie pętle, a juxtamedullary - długie.

    Wynika to z faktu, że ten ostatni rodzaj nefronów, zgodnie z ich zadaniami funkcjonalnymi, musi dotrzeć do części nerki znajdującej się pod korową substancją.

    Oddziały nerek, wyposażone w kanaliki, niezależnie od tego, gdzie się znajdują, wykonują najważniejszą pracę funkcjonalną związaną z procesem filtracji i powstawania moczu.

    Wartość funkcjonalna niesie miejsce bezpośredniego umiejscowienia w nerkach samych nefronów, co wpływa na funkcjonowanie całego narządu nerkowego, jak również na proces koncentracji płynu moczowego.

    Jeśli obliczymy funkcjonalność wszystkich jednostek nefronów, okaże się, że ich powierzchnia wydalnicza sięga około 8 m2, co jest niemal pięciokrotnością powierzchni ciała.

    Takie obliczenia są przeprowadzane z uwzględnieniem faktu, że istnieje ponad milion ich jednostek. Oczywiście ciało nie potrzebuje takiego „nadmiernego wypełnienia” planu, dlatego działa tylko trzecia część, reszta stanowi rezerwę funkcjonalną.

    Gdy wykonano wymuszoną nefroektomię, a osoba traci jeden narząd nerkowy, życie nie kończy się na tym, ponieważ sprawność funkcjonalna drugiej jednostki nerkowej jest wystarczająca do dalszej normalnej aktywności życiowej.

    Jest to możliwe dzięki wykorzystaniu jednostek, które nadal znajdują się w rezerwie funkcjonalnej.

    Filtracja fizjologiczna

    Schemat funkcjonalny struktury nefronu jest prawdziwą integralną jednostką filtra, ale ma wiele charakterystycznych cech.

    W XIX wieku naukowcy odważyli się jedynie założyć, że najpierw ma miejsce dokładna filtracja płynu, a po tym zaczyna się tworzenie moczu i jego dalsze usuwanie z organizmu.

    Dokładnie przez całe stulecie to założenie zostało naukowo udowodnione, nie pozostawiając najmniejszych wątpliwości.

    Ustalono, że funkcjonalne zadania koperty obejmują dokładne oczyszczanie napływającej cieczy i wszystkich zawartych w niej cząsteczek, co zapewnia tworzenie osocza krwi.

    Główna jednostka filtracyjna to membrana składająca się z trzech głównych elementów: podocytów, części podstawowej i komórek śródbłonka.

    Dzięki harmonijnym działaniom tych elementów płyn, który podlega obowiązkowemu usunięciu z ciała, jest nieuchronnie wysyłany do plątaniny nefronów.

    Podocyty są w stanie niezależnie określić wielkość cząsteczek, które wymagają filtrowania. Jeśli na drodze są cząsteczki, których wymiary przekraczają 6 nm, po prostu nie mogą przejść przez takie filtrowanie.

    Dotyczy to również cząsteczek białka. System filtracji aktywnie zapobiega jego usunięciu, w przeciwnym razie byłoby to wielką stratą dla organizmu, co doprowadziłoby do znacznego pogorszenia stanu zdrowia.

    Niektórzy naukowcy próbują stworzyć sztuczną nerkę, opartą na takich parametrach funkcjonalnych nefronów.

    Białko w moczu można wykryć tylko w procesach patologicznych, w które zaangażowany jest narząd nerkowy.

    To nie jest smutne, ale nefrony są funkcjonalnymi jednostkami, które nie są zdolne do regeneracji, przywrócenia.

    Pod tym względem choroba nerek, wszelkie uszkodzenia mechaniczne, urazy powodują, że liczba jednostek nefronów nieodwracalnie maleje.

    Zmniejszenie liczby istniejących nefronów jest również charakterystyczne dla osób starszych.

    Dlatego naukowcy na całym świecie starają się znaleźć i opracować mechanizmy przywracające funkcjonalne działanie nefronów, a tym samym poprawiające funkcjonowanie nerek.

    Jak działa nefron

    Główną jednostką anatomiczną i fizjologiczną nerki jest nefron. W ciągu dnia w tych strukturach powstaje do 170 litrów moczu pierwotnego, jego dalsze zagęszczenie z reabsorpcją (odwrotne odsysanie) korzystnych substancji i wreszcie uwolnienie 1-1,5 litra końcowego produktu metabolizmu - moczu wtórnego.

    Ile nefronów jest w ciele? Według naukowców liczba ta wynosi około 2 milionów. Całkowita powierzchnia powierzchni wydalniczej wszystkich elementów strukturalnych prawej i lewej nerki wynosi 8 metrów kwadratowych, czyli trzy razy więcej niż powierzchnia skóry. Jednocześnie nie więcej niż jedna trzecia nefronów działa jednocześnie: tworzy to wysoką rezerwę dla układu moczowego i pozwala organizmowi aktywnie funkcjonować nawet z jedną nerką.

    Jaki jest główny element funkcjonalny ludzkiego układu moczowego? Nerka nefronowa obejmuje:

    • ciało nerkowe - filtruje krew i powstaje rozcieńczony lub pierwotny mocz;
    • system kanalików jest częścią odpowiedzialną za reabsorpcję organizmu i wydzielanie substancji odpadowych.

    Ciało nerek

    Struktura nefronu jest złożona i reprezentowana przez kilka jednostek anatomicznych i fizjologicznych. Zaczyna się od ciałek nerkowych, które również składają się z dwóch formacji:

    • kłębuszki;
    • Kapsułki Bowman-Shumlyansky.

    Kłębuszki zawierają kilkadziesiąt naczyń włosowatych, które otrzymują krew z rosnących tętniczek. Naczynia te nie uczestniczą w wymianie gazu (po przejściu przez nie nasycenie krwi tlenem praktycznie się nie zmienia), jednak zgodnie z gradientem ciśnienia ciecz i wszystkie rozpuszczone w niej składniki są filtrowane do kapsułki.

    Fizjologiczna szybkość przepływu krwi przez kłębuszki nerkowe (GFR) wynosi 180-200 l / dzień. Innymi słowy, w ciągu 24 godzin cała objętość krwi w ludzkim ciele przechodzi przez kłębuszki nefronów 15-20 razy.

    W kapsule nefronu, składającej się z zewnętrznych i wewnętrznych arkuszy, wchodzi płyn przepływający przez filtr. Poprzez błony wody kłębuszkowej, jonów chloru i sodu, aminokwasów i białek o masie do 30 kDa, mocznik, glukoza swobodnie przenikają. Zatem zasadniczo ciekła część krwi, pozbawiona dużych cząsteczek białka, wchodzi do przestrzeni kapsułki.

    Kanaliki nerkowe

    Podczas badania mikroskopowego można zauważyć obecność wielu struktur rurkowych składających się z elementów o różnej strukturze histologicznej i pełnionych funkcjach.

    W systemie kanalików nerki nefronu emituj:

    • kanalik proksymalny;
    • pętla henle;
    • dystalny zwichnięty kanalik.

    Kanał proksymalny jest najbardziej wysuniętą i przedłużoną częścią nefronów. Jego główną funkcją jest transport filtrowanej plazmy do pętli Henle. Ponadto występuje odwrotna absorpcja jonów wody i elektrolitów, a także wydzielanie amoniaku (NH3, NH4) i kwasów organicznych.

    Pętla Henle jest odcinkiem części ścieżki łączącej dwa typy kanalików (centralny i marginalny). Jest to reabsorpcja wody i elektrolitów w zamian za mocznik i substancje pochodzące z recyklingu. W tej części osmolarność moczu gwałtownie wzrasta i osiąga 1400 mOsm / kg.

    W części dystalnej kontynuowane są procesy transportu, a na wylocie powstaje stężony mocz wtórny.

    Zbieranie rur

    Rury zbierające znajdują się w pobliżu klubu. Wyróżniają się obecnością aparatu przykłębuszkowego (SOUTH). Z kolei składa się z:

    • gęste plamy;
    • komórki przykłębuszkowe;
    • komórki naczyniowe.

    Na południu dochodzi do syntezy reniny - najważniejszego uczestnika układu renina-angiotensyna, który kontroluje ciśnienie krwi. Ponadto, rury zbierające są końcową częścią nefronu: otrzymują dodatkowy mocz z różnych dystalnych kanalików.

    Klasyfikacja nefronów

    W zależności od tego, jakie cechy strukturalne i funkcjonalne posiadają nefrony, dzieli się je na:

    W warstwie korowej nerek znajdują się dwa rodzaje nefronów - superoficjalne i wewnątrzkorowe. Pierwsze są nieliczne (ich liczba jest mniejsza niż 1%), są zlokalizowane powierzchownie i mają niewielką ilość filtracji. Wewnątrzortyczne nefrony stanowią większość (80–83%) głównej jednostki strukturalnej nerek. Znajdują się one w centralnej części warstwy korowej i wykonują prawie całą objętość filtracji, która zachodzi.

    Całkowita liczba zestawionych nefronów nie przekracza 20%. Ich kapsułki znajdują się na granicy dwóch warstw nerek - korowej i rdzeniowej, a pętla Henle schodzi do miednicy. Ten rodzaj nefronów jest uważany za klucz do zdolności nerek do koncentracji moczu.

    Fizjologiczne cechy nerek

    Taka złożona struktura nefronu pozwala zapewnić wysoką aktywność funkcjonalną nerek. Dostając się do kłębuszków przez tętniczki doprowadzające, krew poddawana jest procesowi filtracji, w którym białka i duże cząsteczki pozostają w krwiobiegu, a ciecz z jonami i innymi małymi cząstkami rozpuszczonymi w nim wchodzi do kapsuły Bowmana-Shumlyansky'ego.

    Następnie filtrowany mocz pierwotny dostaje się do układu kanalików, gdzie następuje reabsorpcja płynu i jonów niezbędnych dla organizmu, a także wydzielanie przetworzonych substancji i produktów metabolicznych. Ostatecznie uformowany mocz wtórny wchodzi do małych miseczek nerkowych przez rurki zbierające. Ten proces oddawania moczu się kończy.

    Struktura nefronu

    Nefron to strukturalno-funkcjonalna jednostka nerki, która ma imponujący margines bezpieczeństwa

    Nefron to strukturalno-funkcjonalna jednostka nerki, która ma imponujący margines bezpieczeństwa. Taka rezerwa jest możliwa tylko dzięki temu, że działa tylko 1/3 nefronów. Dlatego osoba może nadal żyć nawet po usunięciu jednej z nerek.

    Jednostka nerki oczyszcza krew tętniczą, która dostaje się do narządu przez przegrywającą tętnicę. Oczyszczanie oczyszczonej krwi następuje wzdłuż tętnicy wyładowczej. Ponieważ w przekroju tętnica nosząca jest większa niż zmieniająca się tętnica, w nerkach powstaje spadek ciśnienia.

    Jaka jest jednostka strukturalna nerek? Pozostaje zrozumieć strukturę nefronu. Składa się z następujących działów:

  • Nefron zaczyna się w korowej warstwie nerkowej za pomocą kapsułki Bowmana. Znajduje się powyżej węzła kapilarnego tętniczki.
  • Kapsuła Bowmana komunikuje się z najbliższym kanałem. Ten kanalik penetruje rdzeń. Oto odpowiedź na pytanie - nazwa, w której części narządu znajdują się kapsułki nerkowych nefronów.
  • Dalej ten kanał jest przekształcany w pętlę Henle. Składa się z dwóch segmentów - bliższego i dalszego, z których pierwszy jest uważany za początkowy.
  • Koniec nerkowego nefronu jest miejscem, w którym powstaje rurka zbiorcza. Wchodzi do wtórnego moczu z funkcjonujących nefronów.

    Jeśli wymieniasz tylko składniki nefronu, ale nie rozumiesz cech ich funkcjonowania, to twoje zrozumienie funkcjonalnej jednostki nerek będzie niekompletne. Tak więc, biorąc pod uwagę skład nefronu, można szczegółowo opisać funkcje każdego działu tej jednostki funkcjonalnej.

    Kapsułka

    Wokół kłębuszków naczyń włosowatych zebrano komórki podocytów. Otaczają plątaninę jak czapkę. Formacja ta nazywana jest ciałem nerek. W porach korpusu nerkowego przenika płyn fizjologiczny, który znajduje się w kapsule Bowmana. W tym miejscu powstaje infiltracja, czyli produkt filtracji osocza krwi.

    Proksymalny kanalik

    Kanał proksymalny jest częścią nefronu, która jest pokryta od zewnątrz błoną podstawną.

    Kanał proksymalny jest częścią nefronu, która jest pokryta od zewnątrz błoną podstawną. Jednocześnie mikrokosmki znajdują się po wewnętrznej stronie warstwy nabłonkowej. Oni, jak pędzel, wyścielają wewnętrzną powierzchnię kanalika na całej swojej długości.

    Membrana piwnicy na zewnątrz kanalika tworzy wielokrotne fałdy. Podczas wypełniania tej części fałdy ciała są wygładzane. W tym momencie sam kanalik jest zaokrąglony w przekroju poprzecznym, a nabłonek znacznie się zagęszcza. Jeśli w kanaliku nie ma płynu, wówczas jego średnica zwęża się, a komórki mają pryzmatyczny kształt.

    Tłumiony pęcherz

    Do głównych funkcji kanalików należy reabsorpcja następujących substancji:

    • woda;
    • jony magnezu, potasu, wapnia i chloru;
    • sód - 85%;
    • sole siarczanów, fosforanów i wodorowęglanów;
    • związki witamin, białek, glukozy i kreatyniny.

    Dalej od kanalików substancje i związki przenikają do naczyń krwionośnych, które gęsto się ze sobą splatają. W tym obszarze jednostki funkcjonalne nerki są wchłaniane do światła kanalika:

    • kwasy żółciowe;
    • kwas moczowy, szczawiowy i para-aminopurpurowy;
    • adrenalina;
    • histamina;
    • tiamina;
    • acetylocholina.

    Ważne: związki lecznicze są transportowane przez jamę kanalików nerkowych, mianowicie furosemid, penicylinę, atropinę itp. W tym miejscu znajduje się również rozszczepienie hormonów (gastryny, insuliny, prolaktyny itp.), W wyniku czego ich stężenie w osoczu krwi zmniejsza się.

    Pętla Henle

    W urządzeniu wewnętrznym pętla na etapie początkowym nie różni się zbytnio od urządzenia kanalika proksymalnego

    Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron. W następnej sekcji składa się z początkowej części pętli Henle. Kanaliki nerkowe przekształcają się w opadającą część pętli opadającej do rdzenia. A wstępujący segment tej pętli unosi się w warstwie korowej, zbliżając się do kapsuły Bowmana.

    Według wewnętrznego urządzenia pętla w początkowym etapie nie różni się zbytnio od urządzenia proksymalnego kanalika. Stopniowo światło tej pętli zwęża się. W tym świetle jest filtrowany Na, wpadający do płynu śródmiąższowego, który jest obecnie uważany za hipertoniczny. Jest to ważne dla funkcjonowania rur zbiorczych - ze względu na wysoką zawartość soli w płuczącym płynie fizjologicznym w rurach, woda jest absorbowana. Następnie rozpoczyna się ekspansja wstępującej części pętli, która jest przekształcana w kanalik dystalny.

    Kanał dystalny

    Kanaliki dystalne to krótsze odcinki składające się z niskich komórek nabłonkowych. Wewnętrzna powierzchnia kanału nie pokrywa już kosmków. Z zewnątrz złożona membrana piwnicy jest nadal obecna. W tej części nefron, jako jednostka strukturalna nerek, działa zgodnie z zasadą reabsorpcji wody, sodu, a także emituje amoniak i jony wodoru do światła.

    Odmiany nefronów

    Istnieje kilka odmian nefronów, które różnią się pod względem funkcji i cech strukturalnych.

    Teraz wiesz, że strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki jest nefron. Okazuje się jednak, że istnieje kilka odmian nefronów, różniących się funkcjonalnym przeznaczeniem i cechami strukturalnymi:

  • Juxtamedullary.
  • Korowy, a mianowicie wewnątrzortowy i super urzędowy.

    Korowy

    W korowej warstwie nerkowej występują dwa rodzaje nefronów. Spośród nich udział super urzędników stanowi tylko 1%. Różnią się one niską objętością filtracji, skróconą pętlą Henle, powierzchowną lokalizacją kłębuszków w warstwie korowej.

    Udział wewnątrzczaszkowych nefronów stanowi 80%. Są zlokalizowane w środkowej części warstwy korowej. Te nefrony pełnią główne funkcje filtrowania moczu. Jednocześnie krew w tych nefronach płynie pod wysokim ciśnieniem. Wynika to z rozbudowy tętnicy przywodziciela.

    Nerka nowotworowa: objawy, leczenie, ilość żywego po zabiegu

    Juxtamedullary

    Jest to mała grupa nefronów, która stanowi tylko 20%. Większość nefronu znajduje się w rdzeniu, a kapsułka znajduje się na granicy rdzenia i warstwy korowej. W takich nefronach pętla Henle spada niemal do miedniczki nerkowej.

    Te nefrony są ważne dla koncentracji funkcji nerek, czyli zdolności organizmu do koncentracji moczu. W tego typu nefronach Henle ma najdłuższą pętlę, a tętnice wylotowe i dostawcze mają tę samą średnicę.

    Funkcje nerkowych nefronów

    Głównym zadaniem tych nerkowych nefronów jest tworzenie moczu i reabsorpcja ważnych i korzystnych substancji i związków.

    Ponieważ nefron jest funkcjonalną jednostką organu, główne zadania tego organu są następujące:

    • regulacja napięcia naczyniowego;
    • stężenie moczu;
    • kontrola ciśnienia krwi.

    Proces tworzenia moczu składa się z kilku etapów:

  • W kłębuszkach nerkowych osocze krwi jest filtrowane, które wchodzi do narządu przez tętnice. W rezultacie powstaje pierwotny mocz.
  • Korzystne substancje są ponownie wchłaniane z powstałego przesączu.
  • Jest stężenie moczu.

    Funkcje korowych nefronów

    Głównym zadaniem tych nerkowych nefronów jest tworzenie moczu i reabsorpcja ważnych i pożytecznych substancji i związków - aminokwasów, białek, glukozy, minerałów, hormonów. Te nefrony są uczestnikami procesu filtracji moczu i reabsorpcji, ponieważ mają pewne szczególne cechy dopływu krwi. Wszystkie wchłonięte składniki odżywcze i związki natychmiast dostają się do krwi przez sieć naczyń włosowatych tętnicy wyładowczej, która znajduje się w pobliżu.

    Funkcje przeciwstawnych nefronów

    Głównym zadaniem tych elementów nerki jest koncentracja moczu. Osiąga się to dzięki niektórym cechom transportu krwi przez tętnicę wyładowczą. Tętnica nie przechodzi przez węzeł naczyń włosowatych, ale natychmiast wpływa do żył, które przekształcają się w żyły.

    Ważne: ten rodzaj nefronów bierze udział w tworzeniu substancji regulujących ciśnienie krwi. Kompleks tych nefronów wytwarza reninę, która jest potrzebna do tworzenia specjalnej substancji zwężającej naczynia - angiotensyny 2.

    Czym jest nefron

    Nefron jest strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki. Istnieją aktywne komórki bezpośrednio zaangażowane w produkcję moczu (jedna trzecia całości), reszta jest w rezerwie.

    Komórki rezerwowe stają się aktywne w nagłych wypadkach, na przykład z powodu urazów, stanów krytycznych, gdy znaczna część jednostek nerkowych jest nagle tracona. Fizjologia wydalania oznacza częściową śmierć komórki, dlatego struktury rezerwowe można aktywować tak szybko, jak to możliwe, aby utrzymać funkcje narządu.

    Co roku ginie do 1% jednostek strukturalnych - umierają na zawsze i nie są przywracane. Przy odpowiednim stylu życia, braku chorób przewlekłych utrata zaczyna się dopiero po 40 latach. Biorąc pod uwagę, że liczba nefronów w nerkach wynosi około 1 miliona, odsetek ten wydaje się mały. Na starość praca narządu może znacznie się pogorszyć, co zagraża naruszeniu funkcjonalności układu moczowego.

    Proces starzenia można spowolnić, zmieniając styl życia i konsumując wystarczającą ilość czystej wody pitnej. Nawet w najlepszym razie tylko 60% aktywnych nefronów w każdej nerce pozostaje z czasem. Liczba ta nie jest krytyczna, ponieważ filtracja plazmowa jest zakłócona tylko z utratą ponad 75% komórek (zarówno aktywnych, jak i znajdujących się w rezerwie).

    Niektórzy ludzie żyją, utraciwszy jedną nerkę, a następnie druga wykonuje wszystkie funkcje. Praca układu moczowego jest znacznie upośledzona, dlatego konieczne jest przeprowadzenie profilaktyki i leczenia chorób na czas. W takim przypadku konieczne są regularne wizyty u lekarza w celu ustalenia terapii podtrzymującej.

    Anatomia nefronu

    Anatomia i struktura nefronu jest dość złożona - każdy element odgrywa pewną rolę. W przypadku nieprawidłowego działania nawet najmniejszego elementu nerki przestają normalnie funkcjonować.

    • kapsułka;
    • struktura kłębuszkowa;
    • struktura rurowa;
    • pętle henle;
    • kanaliki zbiorcze.

    Nefron w nerkach składa się z segmentów komunikowanych ze sobą. Kapsuła Shumlyansky-Bowmana, plątanina małych naczyń - to składniki ciała nerkowego, w których zachodzi proces filtracji. Dalej są kanaliki, w których substancje są ponownie wchłaniane i wytwarzane.

    Z małego ciała nerki rozpoczyna się obszar bliższy; dalej pętle, pozostawiając dystalne. Nefrony w formie rozszerzonej pojedynczo mają długość około 40 mm, a jeśli są złożone, ok. 100 000 m.

    Kapsułki Nefronu znajdują się w substancji korowej, są zawarte w rdzeniu, a następnie ponownie w korze mózgowej, a na końcu - w strukturach zbiorczych, które wchodzą do miedniczki nerkowej, gdzie zaczynają się moczowody. Na nich usuwa się mocz wtórny.

    Kapsułka

    Nefron zaczyna się od ciała malpighian. Składa się z kapsułki i cewki kapilar. Komórki wokół małych naczyń włosowatych są ułożone w kształcie czapki - jest to ciało nerkowe, które przechodzi przez opóźnione osocze. Podocyty pokrywają ścianę kapsułki od wewnątrz, która wraz z zewnętrzną tworzy szczelinową wnękę o średnicy 100 nm.

    Fenestrowane (fenestrowane) naczynia włosowate (składniki kłębuszków) zaopatrywane są w krew z tętnic doprowadzających. Inaczej nazywane są „magiczną siecią”, ponieważ nie odgrywają żadnej roli w wymianie gazu. Krew przechodząca przez tę siatkę nie zmienia składu gazu. Osocze i substancje rozpuszczone pod wpływem ciśnienia krwi do kapsułki.

    Kapsułka nefronu gromadzi infiltrację zawierającą szkodliwe produkty oczyszczania krwi osocza - tak powstaje mocz pierwotny. Szczelina podobna do szczeliny między warstwami nabłonka służy jako filtr ciśnieniowy.

    Ze względu na powstające i wychodzące tętniczki kłębuszkowe zmienia się ciśnienie. Membrana piwnicy pełni rolę dodatkowego filtra - zatrzymuje niektóre elementy krwi. Średnica cząsteczek białka jest większa niż pory membrany, więc nie przechodzą.

    Niefiltrowana krew dostaje się do tętniczek odprowadzających, przechodząc do sieci naczyń włosowatych, otaczając kanaliki. Następnie substancje wchłaniane przez te kanaliki wchodzą do krwi.

    Kapsułka nefronu ludzkiej nerki komunikuje się z kanalikiem. Następna sekcja nazywana jest proksymalną, mocz pierwotny trwa.

    Zwinięte kanaliki

    Kanaliki proksymalne są proste i zakrzywione. Powierzchnia wewnątrz jest wyłożona cylindrycznym i sześciennym nabłonkiem. Granica szczoteczki z kosmkami jest warstwą absorbującą kanaliki nefronowe. Selektywne wychwytywanie zapewnia duży obszar kanalików proksymalnych, bliskie przemieszczenie naczyń peritubularnych i duża liczba mitochondriów.

    Płyn krąży między komórkami. Składniki osocza w postaci substancji biologicznych są filtrowane. W zwiniętych kanalikach nefronu wytwarzane są erytropoetyna i kalcytriol. Szkodliwe wtrącenia, które wpadają do filtratu za pomocą odwróconej osmozy, są wyświetlane z moczem.

    Segmenty nefronów filtrują kreatyninę. Ilość tego białka we krwi jest ważnym wskaźnikiem aktywności funkcjonalnej nerek.

    Pętle Henle

    Pętla Henle chwyta część proksymalnego i odcinka sekcji dystalnej. Początkowo średnica pętli nie zmienia się, a następnie zwęża się i wypuszcza jony Na do przestrzeni pozakomórkowej. Tworząc osmozę, H2O jest zasysane pod ciśnieniem.

    Zstępujące i wznoszące się kanały są pętlami. Obszar zstępujący o średnicy 15 μm składa się z nabłonka, w którym znajduje się wiele pęcherzyków pinocytotycznych. Wstępujące miejsce jest pokryte sześciennym nabłonkiem.

    Pętle są rozłożone między korową i mózgową substancją. W tym obszarze woda przesuwa się w dół, a następnie powraca.

    Na początku kanał dystalny dotyka sieci naczyń włosowatych w miejscu naczynia addukującego i wydalniczego. Jest raczej wąska i wyłożona gładkim nabłonkiem, a na zewnątrz jest gładka błona podstawna. Tutaj uwalniany jest amoniak i wodór.

    Zbiorcze kanaliki

    Zbiorowe rury nazywane są również przewodami Belliniego. Ich wewnętrzna wyściółka to jasne i ciemne komórki nabłonka. Pierwszy reabsorbuje wodę i jest bezpośrednio zaangażowany w rozwój prostaglandyn. Kwas solny jest wytwarzany w ciemnych komórkach złożonego nabłonka, ma tendencję do zmiany pH moczu.

    Zbiorcze kanaliki i przewody zbiorcze nie należą do struktury nefronu, ponieważ znajdują się nieco niżej w miąższu nerek. W tych elementach strukturalnych występuje pasywne zasysanie wody. W zależności od funkcjonalności nerek organizm reguluje ilość wody i jonów sodu, co z kolei wpływa na ciśnienie krwi.

    Rodzaje nefronów

    Elementy konstrukcyjne są podzielone w zależności od cech struktury i funkcji.

    Kory korowe są podzielone na dwa typy - wewnątrzkorowe i super urzędowe. Liczba tych ostatnich wynosi około 1% wszystkich jednostek.

    Cechy superformalnych nefronów:

    • mała objętość filtrowania;
    • położenie kłębuszków na powierzchni kory;
    • najkrótsza pętla.

    Nerki składają się głównie z wewnątrzczaszkowych nefronów, z których ponad 80% stanowią. Znajdują się one w warstwie korowej i odgrywają główną rolę w filtracji pierwotnego moczu. Ze względu na większą szerokość tętniczek wydalniczych w kłębuszkach wewnątrzczaszkowych nefronów, krew dostaje się pod ciśnieniem.

    Elementy korowe regulują ilość osocza. Z braku wody jest odbijany z przeciwstawnych nefronów, które znajdują się w większych ilościach w rdzeniu. Wyróżniają się dużymi ciałkami nerkowymi o stosunkowo długich kanalikach.

    Yuxtamedullary stanowi ponad 15% wszystkich nefronów narządu i tworzy ostateczną ilość moczu, określając jego stężenie. Ich osobliwością konstrukcji są długie pętle Henle. Niosące i prowadzące statki o tej samej długości. Z wychodzących pętli powstają, przenikające do rdzenia równolegle z Henle. Następnie wchodzą do sieci żylnej.

    Funkcje

    W zależności od rodzaju, nerki nerkowe spełniają następujące funkcje:

    • filtrowanie;
    • odwrotne ssanie;
    • wydzielanie.

    Pierwszy etap charakteryzuje się wytwarzaniem pierwotnego mocznika, który jest dalej oczyszczany przez reabsorpcję. Na tym samym etapie użyteczne substancje są wchłaniane, mikro i makroelementy, woda. Ostatnim etapem powstawania moczu jest wydzielanie kanalikowe - powstaje mocz wtórny. Usuwa substancje, które nie są potrzebne organizmowi. Strukturalną i funkcjonalną jednostką nerki są nefrony, które są:

    • utrzymać równowagę wodno-solną i elektrolitową;
    • regulują nasycanie moczu składnikami biologicznie czynnymi;
    • utrzymać równowagę kwasowo-zasadową (pH);
    • kontrolować ciśnienie krwi;
    • usuwać produkty przemiany materii i inne szkodliwe substancje;
    • uczestniczyć w procesie glukoneogenezy (otrzymywanie glukozy ze związków nie będących węglowodanami);
    • prowokować wydzielanie pewnych hormonów (na przykład regulując ton ścian naczyń krwionośnych).

    Procesy zachodzące w ludzkim nefronie pozwalają ocenić stan narządów układu wydalniczego. Można to zrobić na dwa sposoby. Pierwszym z nich jest obliczenie zawartości kreatyniny (produktu rozkładu białka) we krwi. Wskaźnik ten opisuje, ile jednostek nerek radzi sobie z funkcją filtrowania.

    Praca nefronu może być również oceniana za pomocą drugiego wskaźnika - wskaźnika filtracji kłębuszkowej. Normalne osocze krwi i pierwotny mocz powinny być filtrowane z szybkością 80-120 ml / min. Dla osób w wieku dolnym limit może być normą, ponieważ po 40 latach komórki nerki obumierają (kłębuszki stają się znacznie mniejsze, a organizmowi trudniej jest w pełni filtrować ciecze).

    Funkcje niektórych składników filtra kłębuszkowego

    Filtr kłębuszkowy składa się z fenestrowanego śródbłonka naczyń włosowatych, błony podstawnej i podocytów. Między tymi strukturami znajduje się macierz mezangialna. Pierwsza warstwa spełnia funkcję filtracji zgrubnej, druga - eliminuje białka, a trzecia oczyszcza plazmę z małych cząsteczek niepotrzebnych substancji. Membrana ma ładunek ujemny, więc albumina nie przenika przez nią.

    Osocze krwi jest filtrowane w kłębuszkach, a mezangiocyty podtrzymują swoją pracę - komórki macierzy mezangium. Struktury te pełnią funkcje skurczowe i regeneracyjne. Mezangiocyty odbudowują błonę podstawną i podocyty, i podobnie jak makrofagi absorbują martwe komórki.

    Jeśli każda jednostka wykonuje swoją pracę, nerki funkcjonują jako skoordynowany mechanizm, a tworzenie się moczu przechodzi bez powrotu toksycznych substancji do organizmu. Zapobiega to gromadzeniu się toksyn, pojawieniu się obrzęków, nadciśnieniu i innym objawom.

    Ile jednostek funkcjonalnych znajduje się w nerkach?

    Nerki pełnią wiele ważnych funkcji w organizmie człowieka. Ich zadaniem jest filtrowanie różnych cieczy, zapewniając normalizację substancji.

    Nerki mają złożoną strukturę i składają się z wielu określonych działów, odizolowanych od siebie. Każdy z nich jest uważany za jednostkę funkcjonalną nerki, aw praktyce medycznej nazywany jest „nefronem”. Działy te wykonują identyczne funkcje i tworzą łańcuch równoległych procesów, które zapewniają normalne funkcjonowanie ciała.

    Co to jest?

    Nefron jest strukturalnie funkcjonalną i niezależną jednostką nerki, która musi wykonać określony cykl działań.

    Główną funkcją nefronów jest filtracja krwi i tworzenie pierwotnego moczu. Jednostka funkcjonalna nerek usuwa szkodliwy metabolizm i toksyny z organizmu. Nefrony składają się z pewnych działów, z których każdy ma swoją własną strukturę i spełnia określone funkcje.

    Jaka jest wewnętrzna struktura ludzkiej nerki, przeczytaj nasz artykuł.

    • początkowy etap powstawania nefronów jest przeprowadzany w okresie wewnątrzmacicznego rozwoju płodu (przy negatywnym wpływie czynników zewnętrznych, proces ten może być zaburzony, w konsekwencji będą to wrodzone choroby nerek);
    • Nefron jest specyficzną rurką nabłonkową z siecią naczyń włosowatych i naczyniem zbiorczym (wnęki między poszczególnymi strukturami są wypełnione komórkami śródmiąższowymi z matrycą tworzącą tkankę łączną).
    do treści ↑

    Struktura nefronu

    Nerka zawiera około półtora miliona różnych rodzajów nefronów. Ich praca jest wykonywana przez całą dobę. Jednoczesna realizacja funkcji jest realizowana przez jedną trzecią jednostek funkcjonalnych.

    Taki niuans pozwala zapewnić pełny metabolizm, na przykład po usunięciu jednej nerki. Wraz z wiekiem zmniejsza się liczba pełnych jednostek funkcjonalnych nerek. Nefron składa się z wielu działów, z których każdy pełni pewne funkcje.

    Struktura nefronu składa się z następujących działów:

      Ciało nerkowe składające się z cewki naczyń i kapsuły Shumlyansky-Bowmana.

    Główna konstrukcja, umieszczona przy wejściu do nefronu, składa się z zestawu naczyń włosowatych, służącego jako pełna filtracja krwi. Oczyszczona krew dostaje się do naczyń włosowatych znajdujących się poza jamą kapsułki i jest wysyłana do rdzenia nerki.

    Kapsuła Shumlyansky-Bowmana otaczająca splot naczyniowy.

    Zewnętrzna powłoka kapsułki jest utworzona z płaskiego nabłonka, wewnątrz znajduje się warstwa podocytów, ta część nefronu składa się z płatów trzewnych i ciemieniowych. Główną funkcją kapsułki jest czyszczenie cieczy za pomocą specjalnych membran.

    Ta sekcja nefronu ma cylindryczną strukturę i składa się z tkanki nabłonkowej. Od wewnątrz kanalik jest wyłożony licznymi kosmkami. Dział reabsorbuje wodę, związki witaminowe, sole wodorowęglanów, siarczanów, fosforanów i innych substancji.

    W tej części nefronu znajduje się wchłanianie leków, różnego rodzaju kwasów i przydatnych pierwiastków śladowych.

    Podział łączy kanały dystalne i proksymalne. Ten typ struktury składa się z dwóch kolan - wznoszących się i opadających pętli, dostarcza sekcji nerkowej mózgu mocznika i reabsorpcji jonów i cieczy. Jeden koniec pętli jest połączony z kapsułą Bowmana, a drugi z kanalikiem dystalnym.

    Tył nefronu.

    Kanalik przechodzi przez mózgową część nerki. Ta część nefronu ma największy rozmiar i łączy wszystkie działy jednostki funkcjonalnej. Początek kanalika znajduje się w tkance korowej i kończy się w rejonie miednicy nerkowej.

    Zbieranie rur, druga nazwa działu - Przewody Belliniye.

    Struktura jest dodatkową częścią nefronu, składa się z nabłonka. Zbieranie rur odgrywa ważną rolę w tworzeniu kwasu solnego, reabsorpcji wody, regulacji sodu w organizmie i stabilizacji ciśnienia krwi.

    Tworzą one wewnętrzną warstwę kapsułki nefronu, stanowią rodzaj gwiazdkowatych komórek nabłonkowych otaczających kłębuszek. Zapewniają one filtrowanie krwi do światła kapsułki, białka są niezbędne do zapewnienia prawidłowego funkcjonowania podocytów.

    Jest to podział na naczynia składający się z układu tkanki łącznej. Podocyty nie występują w tej strukturze. Główną funkcją mezangium jest zapewnienie procesów regeneracji podocytów i poszczególnych składników błony podstawnej, a także absorpcja starych i martwych składników.

    Specjalny rodzaj struktury składający się z lipoprotein, glikoprotein i białka kolagenopodobnego. Pory błon odgrywają ważną rolę w realizacji procesu czyszczenia plazmowego. Membrana jest specyficzną barierą, która zapobiega przenikaniu dużych cząsteczek do kłębuszków nerkowych.do treści ↑

    Ile typów?

    Nefrony są podzielone na kilka odmian, z których każda ma własne cechy strukturalne i funkcjonalne. Istnieją dwa główne typy i jeden dodatkowy - struktury podtorebkowe, które znajdują się pod kapsułkami.

    Nefrony klasyfikuje się według lokalizacji kapsułek.

    Procesy patologiczne w nerkach sprowokowane są nieprawidłowym działaniem wszelkiego rodzaju jednostek funkcjonalnych.

    Rodzaje nefronów (patrz zdjęcie poniżej):

    Stanowią 85% całkowitej liczby nefronów. Są one podzielone na wewnątrzkorowe i super urzędowe i znajdują się na zewnętrznej części substancji korowej. Główną funkcją korowych nefronów jest powstawanie moczu, a ich charakterystyczną cechą jest mały rozmiar pętli Henle'a.

    Stanowią 15% całkowitej liczby nefronów i znajdują się na początku tkanki mózgowej w głębokiej korze mózgowej. Wykonaj funkcję tworzenia końcowej ilości moczu i określ jego stężenie. Charakterystyczną cechą tego typu nefronów są wydłużone pętle Henle.

    (Obraz jest klikalny, kliknij, aby powiększyć)

    Jakie funkcje wykonują?

    Funkcje wszystkich typów nefronów są podzielone na trzy typy - proces filtracji, etap reabsorpcji i etap wydzielania.

    W pierwszym etapie pracy jednostek funkcjonalnych powstaje mocz pierwotny. Substancja przechodzi dokładne oczyszczanie po reabsorpcji. Na tym etapie do organizmu wracają korzystne składniki (glukoza, sole, aminokwasy i woda).

    Wydzielanie kanalików jest ostatnim etapem tworzenia moczu, gdy szkodliwe substancje są wydalane z organizmu.

    Główne funkcje nefronów:

    • regulacja napięcia naczyniowego;
    • normalizacja równowagi elektrolitowej;
    • kontrola ciśnienia krwi;
    • utrzymywanie równowagi woda-sól w organizmie;
    • regulacja czerwonych krwinek;
    • zapewnienie wydzielania różnych rodzajów hormonów;
    • normalizacja poziomów płynu w organizmie;
    • wydalanie toksyn;
    • renina, kalcytriol, urokinaza i bradykinina;
    • regulacja metabolizmu wapnia i fosforanów;
    • tworzenie pierwotnego i wtórnego moczu;
    • tworzenie się koncentracji moczu;
    • pełna filtracja krwi;
    • utrzymywanie normalnego poziomu równowagi kwasowo-zasadowej;
    • eliminacja szkodliwych produktów rozpadu.

    Pełna praca nefronów zapewnia prawidłowe funkcjonowanie nerek. Jeśli część jednostek funkcjonalnych przestaje wykonywać swoje czynności, powstają warunki patologiczne.

    Kiedy umiera, nefrony są wydalane z organizmu i nie są zdolne do regeneracji.

    Wczesne rozpoznanie nieprawidłowości w pracy jednostek strukturalnych nerek zwiększa prawdopodobieństwo normalizacji ich funkcji. Jeśli patologie zostaną wykryte w zaawansowanych stadiach, nie można przywrócić nieodwracalnych procesów.

    Z czego składa się nerka i jakie elementy strukturalne tworzą neuron nerkowy, dowiedz się z filmu:

  • Przyczyny wypadania nerek: objawy, skutki, leczenie i styl życia - jak niebezpieczna jest choroba

    Jak zapalenie pęcherza moczowego u mężczyzn: pierwsze objawy