Ceftriaxone - oficjalne instrukcje użytkowania

Numer rejestracyjny

Nazwa handlowa leku: Ceftriakson

Międzynarodowa nazwa niezastrzeżona:

Nazwa chemiczna: [6R- [6alf, 7beta (z]] - 7 - [[(2-amino-4-tiazolilo) (metoksyimino) acetylo] amino] -8-okso-3 - [[(1,2,5, 6-tetrahydro-2-metylo-5,6-diokso-1,2,4-triazyn-3-ylo) tio] metylo] -5-tia-1-azabicyklo [4.2.0] okt-2-en- Kwas 2-karboksylowy (w postaci soli disodowej).

Skład:

Opis:
Prawie biały lub żółtawy krystaliczny proszek.

Grupa farmakoterapeutyczna:

Kod ATX [J01DA13].

Właściwości farmakologiczne
Ceftriakson jest antybiotykiem cefalosporynowym trzeciej generacji do stosowania pozajelitowego, ma działanie bakteriobójcze, hamuje syntezę błony komórkowej, a in vitro hamuje wzrost większości Gram-dodatnich i Gram-ujemnych mikroorganizmów. Ceftriakson jest oporny na enzymy beta-laktamazowe (zarówno penicylinazę, jak i cefalosporynazę, wytwarzane przez większość bakterii Gram-dodatnich i Gram-ujemnych). In vitro oraz w praktyce klinicznej ceftriakson jest zwykle skuteczny przeciwko następującym mikroorganizmom:
Gram-dodatni:
Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Streptococcus pneumoniae, Streptococcus A (Str.pyogenes), Streptococcus V (Str. Agalactiae), Streptococcus viridans, Streptococcus bovis.
Uwaga: Staphylococcus spp., Odporny na metycylinę, odporny na cefalosporyny, w tym ceftriakson. Większość szczepów enterokoków (na przykład Streptococcus faecalis) jest również oporna na ceftriakson.
Gram-ujemne:
Aeromonas spp., Alcaligenes spp., Branhamella catarrhalis, Citrobacter spp., Enterobacter spp. (niektóre szczepy są oporne), Escherichia coli, Haemophilus ducreyi, Haemophilus influenzae, Haemophilus parainfluenzae, Klebsiella spp. (W tym Kl. Pneumoniae) Moraxella spp., Morganella morganii, Neisseria gonorrhoeae, Neisseria meningitidis, shigelloides Plesiomonas, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Providencia spp., Pseudomonas aeruginosa (w niektórych opornych szczepów), Salmonella spp. (w tym S. typhi), Serratia spp. (w tym S. marcescens), Shigella spp., Vibrio spp. (w tym V. cholerae), Yersinia spp. (w tym Y. enterocolitica)
Uwaga: Wiele szczepów wymienionych mikroorganizmów, które w obecności innych antybiotyków, na przykład penicylin, cefalosporyn pierwszej generacji i aminoglikozydów, stale się rozmnażają, jest wrażliwych na ceftriakson. Treponema pallidum jest wrażliwa na ceftriakson zarówno w badaniach in vitro, jak i na zwierzętach. Według danych klinicznych w kiły pierwotnej i wtórnej, ceftriakson wykazuje dobrą skuteczność.
Patogeny beztlenowe:
Bacteroides spp. (w tym niektóre szczepy B. fragilis), Clostridium spp. (w tym CI. difficile), Fusobacterium spp. (z wyjątkiem F. mostiferum. F. varium), Peptococcus spp., Peptostreptococcus spp.
Uwaga: Niektóre szczepy wielu bakterii Bacteroides spp. (na przykład B. fragilis), wytwarzający beta-laktamazę, odporny na ceftriakson. Aby określić wrażliwość drobnoustrojów, konieczne jest użycie krążków zawierających ceftriakson, ponieważ wykazano, że pewne szczepy patogenów mogą być oporne na klasyczne cefalosporyny in vitro.

Farmakokinetyka:
Podczas podawania pozajelitowego ceftriakson przenika dobrze do tkanek i płynów ustrojowych. U zdrowych dorosłych pacjentów ceftriakson charakteryzuje się długim, około 8 godzinnym okresem półtrwania. Obszary pod krzywą stężenia - czas w surowicy z podawaniem dożylnym i domięśniowym pokrywają się. Oznacza to, że biodostępność ceftriaksonu po podaniu domięśniowym wynosi 100%. Po podaniu dożylnym ceftriakson szybko dyfunduje do płynu śródmiąższowego, gdzie utrzymuje swoje działanie bakteriobójcze na patogeny wrażliwe na niego przez 24 godziny.
Okres półtrwania u zdrowych osób dorosłych wynosi około 8 godzin. U noworodków w wieku do 8 dni iu osób starszych w wieku powyżej 75 lat średni okres półtrwania wynosi około dwa razy więcej. U dorosłych 50–60% ceftriaksonu wydalane jest w postaci niezmienionej z moczem, a 40–50% jest wydalane w postaci niezmienionej z żółcią. Pod wpływem flory jelitowej ceftriakson przekształca się w nieaktywny metabolit. U noworodków około 70% podanej dawki jest wydalane przez nerki. W przypadku niewydolności nerek lub choroby wątroby u dorosłych farmakokinetyka ceftriaksonu prawie się nie zmienia, eliminacja w połowie czasu jest nieznacznie wydłużona. Jeśli czynność nerek jest upośledzona, wydalanie z żółcią wzrasta, a jeśli istnieje patologia wątroby, wydalanie ceftriaksonu przez nerki jest zwiększone.
Ceftriakson wiąże się odwracalnie z albuminą i to wiązanie jest odwrotnie proporcjonalne do stężenia: na przykład, gdy stężenie leku w surowicy jest mniejsze niż 100 mg / l, wiązanie ceftriaksonu z białkami wynosi 95% i przy stężeniu 300 mg / l - tylko 85%. Ze względu na niższą zawartość albuminy w płynie śródmiąższowym stężenie ceftriaksonu jest wyższe niż w surowicy krwi.
Naciek płynu mózgowo-rdzeniowego: u niemowląt i dzieci z zapaleniem opon mózgowych ceftriakson przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, podczas gdy w przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych średnio 17% stężenia leku w surowicy dyfunduje do płynu mózgowo-rdzeniowego, co stanowi około 4 razy więcej niż z aseptycznym zapaleniem opon mózgowych. 24 godziny po dożylnym podaniu ceftriaksonu w dawce 50-100 mg / kg masy ciała, stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym przekracza 1,4 mg / l. U dorosłych pacjentów z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych, 2–25 godzin po podaniu ceftriaksonu w dawce 50 mg / kg masy ciała, stężenie ceftriaksonu było wielokrotnie wyższe niż minimalna dawka depresyjna, która jest niezbędna do stłumienia patogenów, które najczęściej powodują zapalenie opon mózgowych.

Ceftriakson: instrukcje użytkowania

Skład

Opis

Wskazania do użycia

Zakażenia bakteryjne wywołane przez wrażliwe mikroorganizmy: zakażenia narządów jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, choroby zapalne przewodu pokarmowego, drogi żółciowe, w tym zapalenie dróg żółciowych, ropniak pęcherzyka żółciowego), choroby górnych i dolnych dróg oddechowych (w tym zapalenie płuc, ropień płuc, ropniak opłucnej), zakażenia kości, stawów, skóry i tkanek miękkich, strefa moczowo-płciowa (w tym rzeżączka, odmiedniczkowe zapalenie nerek), bakteryjne zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych i wsierdzia, posocznica, zakażone rany i oparzenia, miękka kora i kiła, borelioza ( bor reliosis), dur brzuszny, salmonelloza i przewóz salmonelli.

Zapobieganie zakażeniom pooperacyjnym.

Choroby zakaźne u osób z obniżoną odpornością.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość (w tym na inne cefalosporyny, penicyliny, karbapenemy), hiperbilirubinemia u noworodków, noworodki, którym podano dożylnie roztwory zawierające wapń.

Wcześniaki, niewydolność nerek i / lub wątroby, wrzodziejące zapalenie jelita grubego, zapalenie jelit lub zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych, ciąża, laktacja.

Dawkowanie i podawanie

Wpisz dożylnie (iv) i domięśniowo (v / m). Dla dorosłych i dzieci powyżej 12 lat początkowa dawka dzienna wynosi (w zależności od rodzaju i ciężkości zakażenia) 1 do 2 g raz dziennie lub 0,5 do 1,0 g co 12 godzin (2 razy dziennie), dawka dzienna nie jest musi przekraczać 4 g.

W przypadku niepowikłanej rzeżączki - domięśniowo raz, 0,25 g

W celu zapobiegania powikłaniom pooperacyjnym - raz, 1-2 g (w zależności od stopnia zagrożenia zakażeniem) przez 30-90 minut przed operacją. Gdy operacje na jelicie grubym i odbytnicy zalecają dodatkowe podawanie leku z grupy 5-nitroimidazoli.

Z zapaleniem ucha środkowego - domięśniowo, raz, 50 mg / kg, nie więcej niż 1 g.

Dla noworodków (do 2 tygodni) - 20 - 50 mg / kg / dzień. Dla niemowląt i dzieci w wieku do 12 lat dawka dobowa wynosi 20–80 mg / kg. U dzieci o masie ciała powyżej 50 kg stosuje się dawki dla dorosłych.

Z bakteryjnym zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i małych dzieci - 100 mg / kg (ale nie więcej niż 4 g) 1 raz dziennie. Czas trwania leczenia zależy od patogenu i może wynosić od 4 dni dla Neisseria meningitidis do 10-14 dni dla wrażliwych szczepów Enterobacteriaceae.

Dzieci z infekcjami skóry i tkanek miękkich - w dawce dobowej 50 - 75 mg / kg raz dziennie lub 25 - 37,5 mg / kg co 12 godzin, nie więcej niż 2 g / dobę. W ciężkich zakażeniach innej lokalizacji - 25 - 37,5 mg / kg co 12 godzin, nie więcej niż 2 g / dobę.

Pacjenci z dostosowywaniem dawki przewlekłej niewydolności nerek są wymagani tylko wtedy, gdy CC jest poniżej 10 ml / min. W tym przypadku dzienna dawka nie powinna przekraczać 2 g.

U pacjentów z niewydolnością nerek i wątroby dawka dobowa nie powinna przekraczać 2 g bez określania stężenia leku w osoczu krwi.

Leczenie ceftriaksonem powinno być kontynuowane przez co najmniej 2 dni po ustąpieniu objawów i objawów zakażenia. Przebieg leczenia wynosi zwykle 4-14 dni; przy skomplikowanych infekcjach może być wymagana dłuższa administracja. Przebieg leczenia zakażeń wywołanych przez Streptococcus pyogenes powinien wynosić co najmniej 10 dni.

Zasady przygotowania i wprowadzenia rozwiązań: należy stosować wyłącznie świeżo przygotowane rozwiązania. Do podawania domięśniowego 0,5 g leku rozpuszcza się w 2 ml i 1 g w 3,5 ml 1% roztworu lidokainy. Zaleca się wprowadzenie nie więcej niż 1 g na jeden pośladek.

Do iniekcji dożylnej 0,25 lub 0,5 g rozpuszcza się w 5 ml i 1 g w 10 ml wody do wstrzykiwań. Wejdź / wjedź powoli (2–4 min.).

Do infuzji dożylnych rozpuścić 2 g w 40 ml roztworu, który nie zawiera wapnia (0,9% roztwór chlorku sodu, 5-10% roztwór dekstrozy (glukozy)). Dawki 50 mg / kg i więcej należy podawać dożylnie w ciągu 30 minut.

Efekty uboczne

Reakcje alergiczne: wysypka, świąd, gorączka lub dreszcze.

Miejscowe reakcje: ból w miejscu wstrzyknięcia.

Z układu nerwowego: ból głowy, zawroty głowy.

Z układu moczowego: oliguria.

Ze strony układu pokarmowego: nudności, wymioty, zaburzenia smaku, wzdęcia, zapalenie jamy ustnej, zapalenie języka, biegunka, rzekomobłoniaste zapalenie jelit; pseudo-kamica żółciowa pęcherzyka żółciowego (zespół „osadu”), kandydoza i inne nadkażenia.

Po stronie narządów krwiotwórczych: niedokrwistość (w tym hemolityczna), leukopenia, leukocytoza, limfopenia, neutropenia, granulocytopenia, małopłytkowość, trombocytoza, bazofilia, krwiomocz; krwawienie z nosa.

Wskaźniki laboratoryjne: wzrost (spadek) czasu protrombinowego, zwiększona aktywność aminotransferaz wątrobowych i fosfatazy alkalicznej, hiperbilirubinemia, hiperkreatynina, zwiększone stężenie mocznika, glikozuria.

Inne: zwiększone pocenie się, „przypływy” krwi.

Przedawkowanie

Interakcja z innymi lekami

Farmaceutycznie niezgodne z amsakryną, wankomycyną, flukonazolem i aminoglikozydami.

Antybiotyki bakteriostatyczne zmniejszają działanie bakteriobójcze ceftriaksonu.

Wykryto antagonizm in vitro między chloramfenikolem a ceftriaksonem.

Przy jednoczesnym stosowaniu niesteroidowych leków przeciwzapalnych i innych inhibitorów agregacji płytek zwiększa prawdopodobieństwo krwawienia.

Ceftricson może zmniejszać skuteczność antykoncepcji hormonalnej. Podczas leczenia ceftriaksonem i przez miesiąc po leczeniu należy zastosować dodatkowe niehormonalne metody antykoncepcji.

Przy jednoczesnym stosowaniu ceftriaksonu w wysokich dawkach i silnych lekach moczopędnych (na przykład furosemid), nie obserwowano zaburzeń czynności nerek.

Probenecyd nie wpływa na eliminację ceftriaksonu.

Farmaceutycznie niezgodne z roztworami zawierającymi inne antybiotyki.

Roztwory zawierające wapń (takie jak roztwór Ringera lub Hartmana) nie mogą rozcieńczać ceftriaksonu. Wynik interakcji może prowadzić do tworzenia nierozpuszczalnych związków. Ceftriaksonu i roztworów do żywienia pozajelitowego zawierających wapń nie należy mieszać ani podawać jednocześnie pacjentom bez względu na wiek, w tym stosując różne systemy do podawania dożylnego.

Funkcje aplikacji

Po połączeniu niewydolności nerek i wątroby pacjenci poddawani hemodializie powinni regularnie określać stężenie leku w osoczu.

Przy długotrwałym leczeniu konieczne jest regularne monitorowanie obrazu krwi obwodowej, wskaźników stanu czynnościowego wątroby i nerek.

W rzadkich przypadkach, w badaniu ultrasonograficznym woreczka żółciowego, występują zaniki, które zanikają po zaprzestaniu leczenia. Nawet jeśli temu zjawisku towarzyszy ból w prawym nadbrzuszu, zaleca się kontynuowanie przepisywania antybiotyku i przeprowadzenie leczenia objawowego.

Stosowaniu etanolu po podaniu ceftriaksonu nie towarzyszy reakcja podobna do disulfiramu. Ceftriakson nie zawiera grupy N-metylotio-tetrazolowej, która może powodować nietolerancję etanolu, co jest nieodłączne w niektórych innych cefalosporynach.

Podczas leczenia ceftriaksonem można zaobserwować fałszywie dodatnie wyniki testu Coombsa, próbki dla galaktozemii i glukozy w moczu (zaleca się oznaczanie glukozurii tylko metodą enzymatyczną).

Świeżo przygotowane roztwory ceftriaksonu są stabilne fizycznie i chemicznie przez 6 godzin w temperaturze pokojowej.

Starsi i osłabieni pacjenci mogą wymagać powołania witaminy K.

Ceftriakson i roztwory zawierające wapń można podawać pacjentom w dowolnej grupie wiekowej, dzieciom w wieku powyżej 28 dni, z przerwą co najmniej 48 godzin, pod warunkiem, że linia infuzyjna cewnika jest dokładnie płukana między dawkami za pomocą kompatybilnego roztworu.

Stosować w czasie ciąży i laktacji

Ceftriakson przenika przez barierę łożyskową. W doświadczalnych badaniach na zwierzętach nie wykryto działania teratogennego i embriotoksycznego ceftriaksonu, ale bezpieczeństwo ceftriaksonu u kobiet w ciąży nie zostało ustalone. Ceftriakson może być przepisywany w okresie ciąży tylko pod ścisłymi wskazówkami.

W małych stężeniach ceftriakson przenika do mleka kobiecego. Przepisując go podczas laktacji (karmienia piersią) należy zachować ostrożność.

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i pracy z mechanizmami ruchomymi

Ceftriakson może powodować zawroty głowy, dlatego podczas leczenia należy zachować ostrożność podczas prowadzenia pojazdów i poruszania się maszyn.

Ceftriakson w proszku do wstrzykiwań, 1 g, 1 szt.

Dostępność w aptekach w Moskwie

Instrukcje użytkowania

Proszek do sporządzania roztworu do wstrzykiwań

1 fiolka proszku do sporządzania roztworu do wstrzykiwań zawiera: 1,0 g ceftriaksonu sodowego (w przeliczeniu na ceftriakson).

W butelce 1 g proszku.

Ceftriakson jest antybiotykiem cefalosporynowym trzeciej generacji do stosowania pozajelitowego, ma działanie bakteriobójcze, hamuje syntezę błony komórkowej, hamuje wzrost większości Gram-dodatnich i gram-ujemnych mikroorganizmów in vitro, ceftriakson jest oporny na enzymy beta-laktamazowe (jak również w przypadku ceti-triacynazy, jest oporny na mikroorganizmy cefalaxonu) (Cec-triacynaza, mikroorganizmy Cec-triacinaza, mikroorganizmy Cec-triacinase, przeciwzapalne i przeciwzapalne). bakterie Gram-ujemne.

Zakażenia wywołane przez patogeny wrażliwe na Ceftriaxone:
- Sepsa.
- Zapalenie opon mózgowych
- Zakażenia jamy brzusznej: zapalenie otrzewnej, choroby zapalne przewodu pokarmowego, drogi żółciowe.
- Zakażenia kości.
- Stawy
- Tkanka łączna.
- Skóra
- Zakażenia u pacjentów z obniżoną funkcją układu odpornościowego.
- Rozsiana borelioza z Lyme (wczesne i późne stadia choroby).
- Zakażenia narządów miednicy.
- Zakażenia nerek i dróg moczowych.
- Zakażenia dróg oddechowych, narządy laryngologiczne.
- Zakażenia układu moczowo-płciowego, w tym rzeżączka.
- Zapobieganie zakażeniom w okresie pooperacyjnym.

- Nadwrażliwość (w tym na ceftriakson, karbapenemy, penicyliny).
- I trymestr ciąży.
Z troską:
- Hiperbilirubinemia u noworodków.
- Wcześniaki.
- Niewydolność nerek / wątroby.
- Nieswoiste wrzodziejące zapalenie jelita grubego.
- Zapalenie jelit lub zapalenie jelita grubego związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych.
- Ciąża - trymestr.
- Podczas laktacji.

Stosować w czasie ciąży i laktacji

W ciąży stosuje się ją tylko wtedy, gdy zamierzona korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu (ceftriakson przenika przez barierę łożyskową). Jeśli to konieczne, stosowanie leku w okresie laktacji następuje (ceftriakson przenika do mleka kobiecego).

Dawkowanie i podawanie

Lek stosuje się domięśniowo i dożylnie.
Dla dorosłych i dla dzieci powyżej 12 lat: średnia dzienna dawka wynosi 1-2 g Ceftriaksonu 1 raz dziennie lub 0,5-1 g co 12 godzin W ciężkich przypadkach lub w przypadkach zakażeń wywołanych przez umiarkowanie wrażliwe patogeny, dzienna dawka demette zwiększono do 4 gr.
Dla noworodków i niemowląt oraz dzieci do 12 lat: przy pojedynczej dawce dziennej zalecany jest następujący schemat - dla noworodków (do dwóch tygodni życia): 20-50 mg / kg dziennie (dawka 50 mg / kg nie może przekraczać ze względu na niedojrzały układ enzymatyczny noworodki); dla niemowląt i dzieci oraz dzieci do 12 lat - dzienna dawka wynosi 20-80 mg / kg. U dzieci o masie ciała 50 kg i powyżej należy stosować dawkę dla dorosłych. Dożylne dawki 50 mg / kg lub większe należy podawać kroplami przez co najmniej 30 minut. Czas trwania terapii: zależy od przebiegu choroby. Jak zawsze w przypadku terapii antybiotykowej, pacjent powinien kontynuować podawanie leku przez co najmniej 48-72 godzin po normalizacji temperatury i potwierdzeniu eradykacji patogenu.
Borelioza z Lyme: 50 mg / kg (najwyższa dawka dzienna wynosi 2 g) dla dorosłych i dzieci powyżej 12 lat raz dziennie przez 14 dni.
Zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych: w przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowych u niemowląt i małych dzieci dawka początkowa wynosi 100 mg / kg raz na dobę (maksymalnie 4 g). Gdy tylko patogen zostanie wyizolowany, a jego czułość zostanie określona, ​​dawkę należy dostosować.
Rzeżączka: w leczeniu rzeżączki, spowodowanej zarówno przez szczepy, jak i nieedukacyjne szczepy penicylinazy, zalecana dawka wynosi 250 mg domięśniowo raz.
Zapobieganie w okresie przedoperacyjnym: 30–90 minut przed zabiegiem zaleca się podanie pojedynczej dawki ceftriaksonu w dawce 1-2 g.
Stosowanie u pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby i (lub) nerek: u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, pod warunkiem, że czynność wątroby jest prawidłowa, nie ma potrzeby zmniejszania dawki Ceftriaksonu. Tylko w przypadkach ciężkiej niewydolności nerek (klirens kreatyniny poniżej 10 ml / min) konieczne jest, aby dzienna dawka ceftriaksonu nie przekraczała 2 g. U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby, pod warunkiem zachowania czynności nerek, nie należy również zmniejszać dawki ceftriaksonu. W przypadku jednoczesnej obecności ciężkiej patologii wątroby i nerek, stężenie ceftriaksonu w surowicy krwi powinno być regularnie monitorowane. U pacjentów poddawanych hemodializie nie ma potrzeby zmiany dawki leku.
Podanie domięśniowe: do podawania domięśniowego Ceftriakson 0,5 g należy rozcieńczyć w 2 ml, a ceftriakson 1 g w 3,5 ml 1% roztworu lidokainy i wstrzyknąć głęboko w mięsień pośladkowy (nie więcej niż 1 g leku w jednym pośladku). Nigdy nie podawać dożylnie roztworu lidokainy!
Podawanie dożylne: do dożylnego wstrzyknięcia ceftriaksonu 0,5 g należy rozcieńczyć w 5 ml, a ceftriakson 1 g w 10 ml sterylnej wody destylowanej i powoli podawać dożylnie przez 2-4 minuty.
Wlew dożylny: czas trwania infuzji dożylnej wynosi co najmniej 30 minut. Do wlewu dożylnego 2 g proszku należy rozcieńczyć w około 40 ml roztworu wolnego od wapnia, na przykład: w 05% roztworze chlorku sodu, w 0,45% roztworze chlorku sodu zawierającego 2,5% glukozy, w 5% roztworze glukozy, w 10 roztwór glukozy, 5% roztwór fruktozy, w 6% roztworze dekstranu.

Pomimo szczegółowej analizy historii, która jest regułą dla innych antybiotyków cefalosporynowych, po raz pierwszy wyklucza się możliwość wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego, który wymaga natychmiastowej terapii - najpierw podaje się dożylnie adrenalinę, a następnie glikokortykoidy. Czasami w badaniu ultrasonograficznym woreczka żółciowego pojawia się cień wskazujący na opady. Ten objaw zanika po zakończeniu lub tymczasowym zaprzestaniu leczenia ceftriaksonem. Nawet w przypadku zespołu bólowego takie przypadki nie wymagają interwencji chirurgicznej, wystarczające jest leczenie zachowawcze.
Badania in vitro wykazały, że podobnie jak inne antybiotyki cefalosporynowe, ceftriakson może wypierać bilirubinę związaną z albuminą surowicy. Dlatego u noworodków z hiperbilirubinemią, a zwłaszcza u wcześniaków, stosowanie Ceftriaksonu wymaga jeszcze większej ostrożności.
Przy nadciśnieniu tętniczym i zaburzeniach równowagi wodno-elektrolitowej konieczne jest sprawdzenie poziomu sodu w osoczu. Przy jednoczesnej ciężkiej niewydolności nerek i wątroby pacjenci poddawani hemodializie powinni regularnie określać stężenie leku w osoczu, ponieważ mogą zmniejszać szybkość jego wydalania, przy długotrwałym leczeniu konieczne jest regularne monitorowanie obrazu krwi obwodowej, wskaźników stanu czynnościowego wątroby nerek.
Podczas leczenia stosowanie etanolu jest przeciwwskazane - możliwe są efekty podobne do disulfiramu (przekrwienie twarzy, skurcze brzucha i żołądka, nudności, wymioty, ból głowy, niskie ciśnienie krwi, tachykardia, duszność).
Pacjenci w podeszłym wieku i osłabieni mogą wymagać powołania witaminy K. Ceftriakson jest stosowany tylko w szpitalu!

Ceftriakson i aminoglikozydy wykazują synergizm z wieloma bakteriami Gram-ujemnymi. Niekompatybilny z etanolem. Niesteroidowe leki przeciwzapalne i inne inhibitory agregacji płytek krwi zwiększają prawdopodobieństwo krwawienia. Przy jednoczesnym stosowaniu diuretyków „pętlowych” i innych leków nefrotoksycznych zwiększa ryzyko działania nefrotoksycznego. Farmaceutycznie niezgodne z roztworami zawierającymi inne antybiotyki lub inne rozpuszczalniki, z wyjątkiem wymienionych powyżej. Ceftriakson, hamując florę jelitową, zakłóca syntezę witaminy K.

Objawy: pobudzenie ośrodkowego układu nerwowego, drgawki. W przypadku przedawkowania hemodializa i dializa otrzewnowa nie zmniejszą stężenia leku. Nie ma specjalnego antidotum.
Leczenie: objawowe.

Przechowywać w suchym, ciemnym miejscu w temperaturze nieprzekraczającej 20 ° C

Instrukcje dotyczące stosowania iniekcji Ceftriaksonu i działań niepożądanych antybiotyku

Ceftriakson jest antybiotykiem o niskiej toksyczności, stosowanym wyłącznie do wstrzykiwań i ściśle zgodnym z instrukcją użycia. Jest łatwo tolerowany przez pacjentów i często przepisywany w leczeniu zakażeń bakteryjnych.

Skład ceftriaksonu i substancja czynna

Lek można kupić w aptece na podstawie recepty lekarza. Jednocześnie nie wszyscy wiedzą, do której grupy antybiotyków należy Ceftriakson - jest to narzędzie trzeciej generacji, to znaczy, że można je stosować tylko domięśniowo lub dożylnie. W sprzedaży są ampułki 500, 1000 i 2000 miligramów.

Lek uwalniający formę - proszek

Lek rozwija się w postaci soli sodowej. Lek przenika do komórek i tkanek wszystkich układów i ma szkodliwy wpływ na bakterie nawet na etapie ich rozmnażania. Maksymalne stężenie aktywnych składników we wstrzyknięciach domięśniowych osiąga się w ciągu dwóch do trzech godzin, a dożylnie w ciągu kilku minut. Lek jest powoli wydalany, więc jego wstrzyknięcie wykonuje się tylko raz dziennie. Opis w języku łacińskim wskazuje nazwę Ceftriaksonu - Ceftriaxoni, formy uwalniania - proszku, który jest wykorzystywany do przygotowania roztworu terapeutycznego. Lek jest prezentowany w przezroczystych szklanych fiolkach zapakowanych w karton. W aptekach można znaleźć lek Ceftriaxone Rads i Leksvm, któremu towarzyszą instrukcje użycia ze szczegółowym opisem wszystkich właściwości leku.

Ceftriakson - wskazania do stosowania i zalecane leczenie

Lek może być stosowany w ścisłej zgodności z instrukcjami i tylko w szpitalu. Wskazany jest w leczeniu patologii, takich jak:

  • infekcje wewnętrzne i pozaszpitalne;
  • zapalenie ucha, zapalenie płuc, zapalenie oskrzeli, ropień płuc;
  • choroby układu moczowo-płciowego - odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie gruczołu krokowego, zapalenie jąder, zapalenie pęcherza moczowego, ceftriakson jest również przepisywany w ampułkach;
  • zaburzenia przewodu pokarmowego - zapalenie jelita, zapalenie otrzewnej itp.
  • zapalenie szpiku i zapalenie stawów;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • choroby zakaźne o osłabionej odporności;
  • obecność głębokich oparzeń i zakażonych ran.

Lek może być używany tylko w szpitalu

Po wstępnym badaniu pacjenta i na podstawie wyników testu można przepisać antybiotyk tylko lekarzowi. Używanie produktu bez umówionego spotkania jest zabronione, ponieważ może spowodować poważne komplikacje.

Przeciwwskazania

Zanim rozcieńczysz ceftriakson i użyjesz go do podawania domięśniowego, musisz dokładnie zbadać istniejące przeciwwskazania. Absolutny zakaz - alergia na lek. Ponadto lek nie jest przepisywany w pierwszych miesiącach ciąży, a matki karmiące piersią. Środek ten można przepisać w przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek, ale nie można go stosować w przypadku współistniejącej niewydolności obu narządów.

Środek zaradczy może być przepisany w przypadku zaburzeń czynności wątroby lub nerek, ale nie razem, jeśli oba narządy są niedostateczne.

Antybiotyk nie jest dozwolony dla wcześniaków, których wiek nie przekracza czterdziestu tygodni. Jeśli chodzi o noworodki, ceftriakson jest dozwolony od pierwszych dni, ale w pierwszych dwóch tygodniach może być wypisany tylko ze względów zdrowotnych, ponieważ lek może wywołać rozwój żółtaczki jądrowej. W terapii antybiotykowej zabronione jest wstrzykiwanie roztworów zawierających wapń dożylnie. Wśród względnych przeciwwskazań można zauważyć choroby krwi, które wpływają na jej krzepnięcie, ciążę po pierwszym trymestrze ciąży, okres laktacji.

Dawkowanie i administracja

Ceftriakson jest przeznaczony do podawania do mięśnia lub żyły.

Dawka w każdym przypadku jest wybierana indywidualnie przez lekarza, z uwzględnieniem diagnozy, wieku i wagi pacjenta, obecności powikłań.

Lek jest uwalniany 500-2000 miligramów do trzech razy dziennie. Do rozcieńczania stosuje się roztwór chlorku sodu lub glukozy. Jeśli chodzi o podawanie domięśniowe, odpowiednia jest tylko lidokaina. Jak rozcieńczyć antybiotyk Ceftriakson lidokainą i wodą do wstrzykiwań i wstrzyknięć zgodnie z instrukcją użycia? Zawartość fiolki dodaje się do rozpuszczalnika i dobrze wstrząsa, aby rozpuścić wszystkie kryształy. Gotowy produkt powinien mieć jasnożółty odcień.

Do stosowania domięśniowego tylko lidokaina jest odpowiednia do rozwiązania.

Noworodki ważące ponad cztery i pół kilograma są przepisywane w wysokości od dwudziestu do trzydziestu miligramów na kilogram dziennie. Maksymalna dopuszczalna dawka wynosi nie więcej niż pięćdziesiąt miligramów. Dla dorosłych i dzieci w wieku powyżej 12 lat dawka leku Ceftriakson osiąga od 1 do 2 gramów dziennie, najlepiej jednorazowo. Pacjenci w podeszłym wieku nie muszą dostosowywać dawki, ale musisz monitorować reakcję organizmu. Wraz z pojawieniem się efektów ubocznych konieczne jest zmniejszenie dawki lub całkowite przerwanie leczenia ceftriaksonem.

Jak hodować ceftriakson 1-2 g

Antybiotyk należy przygotować bezpośrednio przed użyciem. Zabronione jest przechowywanie go przez długi czas, ponieważ zmniejsza to jego skuteczność. Czy możliwe jest rozcieńczenie nowokainy ceftriaksonu i jak przygotować zastrzyki, jest napisane w instrukcji użycia. Ale niestety nie wszyscy pacjenci to czytają. Aby przygotować rozwiązanie, lepiej wybrać lidokainę. Odpowiednia sól fizjologiczna lub specjalna woda do iniekcji, ale ich stosowanie nie jest zalecane. Antybiotyk jest bardzo bolesny, więc pacjent po prostu nie jest w stanie tego wytrzymać. Lidokaina jest miejscowym środkiem znieczulającym, który łagodzi nieprzyjemne objawy.

Podręcznik szczegółowo wyjaśnia, jak rozcieńczyć ceftriakson lidokainą i wodą do wstrzykiwań dorosłym. Aby to zrobić, musisz rozpuścić pięćset miligramów leku w dwóch mililitrach rozpuszczalnika. Jeśli dawka wynosi jeden gram, będziesz potrzebował trzy i pół mililitra lidokainy. Jeśli lek należy podać dożylnie, lek rozpuszcza się w pięciu mililitrach wody destylowanej. Dawka jednego grama jest mieszana w dziesięciu mililitrach wody. Antybiotyk należy podawać bardzo powoli. Tabela pokazuje schemat rozcieńczania dwuprocentowego roztworu lidokainy:

Efekty uboczne

Niewłaściwie stosowany antybiotyk może powodować działania niepożądane. Głównym jest alergia. Objawia się pokrzywką, wysypką, świądem, zapaleniem skóry, dreszczami, obrzękami. Najbardziej niebezpiecznym typem powikłania jest wstrząs anafilaktyczny, z którego pacjent może umrzeć.

Oprócz alergii leki mogą wywoływać zaburzenia układu trawiennego. Mogą to być nudności, wymioty, zapalenie jamy ustnej, niewydolność wątroby, zwiększone stężenie mocznika. Niektórzy pacjenci skarżą się na bóle głowy. W miejscu podania antybiotyku może wystąpić obrzęk, który powoduje ból. Jeśli wykryjesz skutki uboczne, natychmiast skontaktuj się z lekarzem, aby wykluczyć rozwój poważnych powikłań.

Cechy leku

Przed wstrzyknięciem należy dokładnie przeczytać instrukcje. Wskazuje dawkowanie leku, ale do jego prawidłowego stosowania konieczne jest przestrzeganie zaleceń lekarza prowadzącego.

Ceftriakson podczas ciąży i laktacji

Podczas noszenia dziecka ciało kobiety jest narażone na różne choroby, w tym choroby zakaźne. W czasie ciąży należy porzucić fundusze. Ale czasami zdarzają się sytuacje, w których infekcja jest znacznie bardziej niebezpieczna niż powikłania po chorobie i stosowaniu leków. Decyzję w takiej sytuacji podejmuje ginekolog, który musi wziąć pod uwagę wszystkie istniejące przeciwwskazania. Całkowity zakaz dotyczy pierwszych miesięcy, w których powstają wszystkie narządy i układy płodu.

Lepiej nie stosować tego środka w czasie ciąży.

Podczas laktacji niepożądane jest stosowanie antybiotyku, ponieważ lek może być przekazany noworodkowi przez mleko. Z pilną potrzebą dziecka będzie musiała karmić mieszankę.

Ceftriakson dla dzieci

W dzieciństwie lek ma swoje własne niuanse. Bardzo ważne jest ścisłe przestrzeganie przepisanej dawki i czasu trwania kursu. Najlepsza opcja, jeśli zastrzyki będą wykonywane dla dziecka w szpitalu pod nadzorem specjalistów. Dzienna dawka nie powinna przekraczać czterech gramów.

Konieczne jest, aby zastrzyki były wykonywane u dziecka w szpitalu pod nadzorem specjalistów.

Jeśli waga dziecka jest większa niż pięć do dziesięciu kilogramów, procedura jest przeprowadzana w formie kroplomierza przez pół godziny. Ceftriakson podaje się dzieciom w zależności od rozpoznania i ciężkości choroby. Przebieg leczenia jest ustalany przez pediatrę.

Medycyna dla zwierząt

Instrukcje dotyczące stosowania ceftriaksonu wskazują, że w medycynie weterynaryjnej można go stosować w przypadku powikłań bakteryjnych występujących u zwierząt. W przypadku wstrzyknięć lek rozcieńcza się wodą do wstrzykiwań i lidokainą, po czym wstrzykuje się go w mięsień lub podskórnie. Możliwe jest również dożylne podawanie przez cewnik. W takim przypadku proszek należy nanosić sterylną wodą destylowaną.

Chore zwierzę wstrzykuje się w mięsień lub podskórnie.

Dawkowanie określa się w miligramach na kilogram wagi i wynosi:

  • małe zwierzęta - kocięta - 0,16;
  • pies i inne duże osoby - do 50 lat.

Analogi

Antybiotyk ma wiele substytutów substancji czynnej. Wśród najbardziej znanych można zauważyć:

  • Cefaleksyna jest lekiem generycznym i analogiem tabletek Ceftriaksonu;
  • Megion;
  • Rocephin;
  • Cedex - analog ceftriaksonu w zawiesinie.

Lek nie jest dostarczany ze składnikami znieczulającymi przeznaczonymi do jego rozcieńczania. Leki takie jak Rocephin i Rosin mają lidokainę w opakowaniu. Dzięki temu można nie tylko zaoszczędzić pieniądze, ale także uprościć procedurę podawania leków. Główne zalety takich leków to:

  1. Nie musisz kupować rozpuszczalnika osobno.
  2. Nie należy podawać lidokainy, ponieważ ma już odpowiednią dawkę. Aby użyć leku, wystarczy rozpuścić proszek i wykonać zastrzyk.

Przed wypiciem analogów tabletek Ceftriaxone należy uważnie przeczytać instrukcję użycia, a nawet lepiej porozmawiać z lekarzem.

Lek jest uważany za jeden z najbardziej skutecznych i pozwala szybko leczyć bez rozwoju negatywnych objawów i patologii. Jest tak bezpieczny, że przepisywany jest zarówno dzieciom, jak i kobietom w ciąży, z wyjątkiem pierwszego trymestru. Pacjenci pozostawiają tylko pozytywne opinie na temat ceftriaksonu. Już pierwszego dnia użytkowania przychodzi ulga. Koszt leku jest dostępny dla wszystkich, możesz go kupić w dowolnej aptece, ale tylko po przepisaniu przez lekarza.

Ceftryaxon

Proszek do przygotowania roztworu do iniekcji dożylnej i domięśniowej jest krystaliczny, prawie biały lub żółtawy.

Butelki szklane (1) - pakuje karton.

Półsyntetyczny antybiotyk cefalosporynowy III generacji o szerokim spektrum.

Aktywność bakteriobójcza ceftriaksonu wynika z tłumienia syntezy błony komórkowej. Lek jest wysoce odporny na beta-laktamazę (penicylinazę i cefalosporynazę) drobnoustroje gram-dodatnie i gram-ujemne.

Ceftriakson jest aktywny wobec drobnoustrojów tlenowo-gramowych: Enterobacter aerogenes, Enterobacter cloacae, Escherichia coli, Haemophilus influenzae (w tym szczepy oporne na ampicylinę), Haemophilus parainfluenzae, Klebssiella spp. (w tym Klebssiella pneumoniae), Neisseria gonorrhoeae (w tym szczepy tworzące i nie tworzące penicylinazy), Neisseria meningitidis, Proteus mirabilis, Proteus vulgaris, Morganella morganii, Serratia marcescens, Citrobacter freyne, i są takie same, które będą takie same, i będą takie same, które będą takie same, i Morganella morganii, Morganella morganii., Salmonella spp., Shigella spp., Acinetobacter calcoaceticus.

Szereg szczepów powyższych mikroorganizmów, które są odporne na inne antybiotyki, takie jak penicyliny, cefalosporyny, aminoglikozydy, są wrażliwe na ceftriakson.

Niektóre szczepy Pseudomonas aeruginosa są również wrażliwe na lek.

Lek ten jest aktywny w stosunku do Gram-dodatnie mikroorganizmy tlenowe: Staphylococcus aureus (w tym szczepów penicylinazy formowania), Staphylococcus epidermidis (gronkowce, oporny na metycylinę, są odporne na działanie innych cefalosporyn tym ceftriaksonu), Streptococcus pyogenes (beta-hemolityczne paciorkowców grupy A ), Streptococcus agalactiae (Streptococcus grupa B), Streptococcus pneumoniae; mikroorganizmy beztlenowe: Bacteroides spp., Clostridium spp. (z wyjątkiem Clostridium difficile).

Po podaniu i / m ceftriakson jest dobrze wchłaniany z miejsca wstrzyknięcia i osiąga wysokie stężenia w surowicy. Biodostępność leku - 100%.

Średnie stężenie w osoczu osiąga się 2-3 godziny po wstrzyknięciu. W przypadku wielokrotnego wstrzyknięcia domięśniowego lub dożylnego w dawkach 0,5–2,0 g w odstępie 12–24 godzin następuje nagromadzenie ceftriaksonu w stężeniu o 15–36% wyższym niż stężenie osiągnięte przez pojedyncze wstrzyknięcie.

Wraz z wprowadzeniem dawki od 0,15 do 3,0 g Vd - od 5,78 do 13,5 l.

Ceftriakson wiąże się odwracalnie z białkami osocza.

Wraz z wprowadzeniem dawki od 0,15 do 3,0 g T1 / 2 wynosi od 5,8 do 8,7 h; klirens osoczowy - 0,58 - 1,45 l / h, klirens nerkowy - 0,32 - 0,73 l / h.

Od 33% do 67% leku jest wydalane w postaci niezmienionej przez nerki, reszta jest wydalana z żółcią do jelita, gdzie ulega biotransformacji do nieaktywnego metabolitu.

Farmakokinetyka w szczególnych sytuacjach klinicznych

U niemowląt i dzieci z zapaleniem opon mózgowych ceftriakson przenika do płynu mózgowo-rdzeniowego, aw przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych średnio 17% stężenia leku w osoczu dyfunduje do płynu mózgowo-rdzeniowego, co stanowi około 4 razy więcej niż w przypadku aseptycznego zapalenia opon mózgowych. 24 godziny po podaniu ceftriaksonu w dawce 50–100 mg / kg masy ciała stężenie w płynie mózgowo-rdzeniowym przekracza 1,4 mg / l. U dorosłych pacjentów z zapaleniem opon mózgowych 2–24 godziny po dawce 50 mg / kg masy ciała stężenie ceftriaksonu w płynie mózgowo-rdzeniowym wielokrotnie przekracza minimalne stężenia hamujące dla najczęstszych czynników wywołujących zapalenie opon mózgowych.

Zabiegi na zakażenia wywołane przez wrażliwe mikroorganizmy:

- rozsiana borelioza z Lyme (wczesne i późne stadia choroby);

- zakażenia narządów jamy brzusznej (zapalenie otrzewnej, zakażenia dróg żółciowych i przewodu pokarmowego);

- zakażenia kości i stawów;

- zakażenia skóry i tkanek miękkich;

- zakażenia u pacjentów z osłabioną odpornością;

- zakażenia narządów miednicy;

- zakażenia nerek i dróg moczowych;

- zakażenia dróg oddechowych (zwłaszcza zapalenie płuc);

- zakażenia narządów płciowych, w tym rzeżączka.

Zapobieganie zakażeniom w okresie pooperacyjnym.

- nadwrażliwość na ceftriakson i inne cefalosporyny, penicyliny, karbapenemy.

Ostrożnie, lek jest przepisywany dla NUC, za naruszenia wątroby i nerek, za zapalenie jelit i zapalenie jelita grubego, związane ze stosowaniem leków przeciwbakteryjnych; wcześniaki i noworodki z hiperbilirubinemią.

Lek podaje się w / m lub / in.

Dorośli i dzieci powyżej 12 roku życia otrzymują 1-2 g 1 raz dziennie (co 24 godziny). W ciężkich przypadkach lub z zakażeniami, których patogeny mają tylko umiarkowaną wrażliwość na ceftriakson, dawkę dobową można zwiększyć do 4 g.

Noworodek (do 2 tygodni) jest przepisywany w dawce 20-50 mg / kg masy ciała 1 raz dziennie. Dzienna dawka nie powinna przekraczać 50 mg / kg masy ciała. Przy określaniu dawki nie należy rozróżniać dzieci urodzonych o terminie i wcześniaków.

Niemowlęta i małe dzieci (w wieku od 15 dni do 12 lat) przepisuje się w dawce 20-80 mg / kg masy ciała 1 raz na dobę.

Dzieci o masie ciała> 50 kg przepisują dawki dla dorosłych.

Dawki 50 mg / kg lub więcej do podawania dożylnego należy podawać kroplami przez co najmniej 30 minut.

Pacjenci w podeszłym wieku powinni otrzymywać zwykłą dawkę, przeznaczoną dla dorosłych, bez dostosowania do wieku.

Czas trwania leczenia zależy od przebiegu choroby. Podawanie ceftriaksonu powinno być kontynuowane u pacjentów przez co najmniej 48-72 godziny po normalizacji temperatury i potwierdzeniu eradykacji patogenu.

W przypadku bakteryjnego zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych u niemowląt i małych dzieci leczenie rozpoczyna się od dawki 100 mg / kg (ale nie więcej niż 4 g) 1 raz na dobę. Po zidentyfikowaniu patogenu i określeniu jego czułości dawkę można odpowiednio zmniejszyć.

W przypadku meningokokowego zapalenia opon mózgowych najlepsze wyniki uzyskano po 4 dniach leczenia, z zapaleniem opon mózgowo-rdzeniowych wywołanym przez Haemophilus influenzae, 6 dni, Streptococcus pneumoniae, 7 dni.

W boreliozie z Lyme: dorosłym i dzieciom powyżej 12 lat przepisuje się 50 mg / kg raz dziennie przez 14 dni; maksymalna dawka dzienna - 2 g.

W przypadku rzeżączki (spowodowanej przez szczepy tworzące i nieedukacyjną penicylinazę) - raz na minutę w dawce 250 mg.

W celu zapobiegania zakażeniom pooperacyjnym, w zależności od stopnia ryzyka zakaźnego, lek podaje się w dawce 1-2 g raz na 30-90 minut przed operacją.

W operacjach na okrężnicy i odbytnicy skuteczne jest jednoczesne (ale oddzielne) podawanie ceftriaksonu i jednego z 5-nitroimidazoli, na przykład ornidazolu.

Czy mogę jednocześnie przyjmować Ceftriakson z lidokainą i wodą?

Połączenie ceftriaksonu z lidokainą i wodą jest przepisywane w wielu stanach patologicznych. Ma to na celu zapewnienie, że antybiotyk działa bez bólu.

Połączenie ceftriaksonu z lidokainą i wodą jest przepisywane w wielu stanach patologicznych.

Wpływ Ceftriaksonu na organizm

Lek jest wytwarzany w postaci proszku. Gotowy roztwór do wstrzykiwań jest stosowany do podawania dożylnego lub domięśniowego.

Wskazania do recepty na antybiotyk:

  • choroby dermatologiczne;
  • infekcje dróg oddechowych;
  • Choroby przenoszone drogą płciową;
  • zapalenie otrzewnej;
  • choroby układu moczowego;
  • patologia ginekologiczna.

Nasilenie objawów negatywnych przy stosowaniu leku zmniejsza się w ciągu 2-3 dni. Aby rozcieńczyć proszek, należy użyć soli fizjologicznej, nowokainy lub lidokainy.

Działanie lidokainy

Ten lek znieczulający jest wytwarzany w postaci roztworu do wstrzykiwań o stężeniu 1% lub 2%. Jego substancja czynna jest całkowicie wchłaniana po wstrzyknięciu domięśniowym. Lek jest stosowany w znieczuleniu miejscowym. Ponadto często miesza się go z innymi lekami, aby złagodzić zastrzyki z bólu.

Lidokaina jest stosowana w znieczuleniu miejscowym.

Wspólny efekt

Ceftriakson jest często rozcieńczany lidokainą. Przygotować roztwór do wstrzykiwań można również dodać do wody destylowanej (do wstrzykiwań dożylnych).

Lidokaina jest stosowana tylko do podawania domięśniowego. Znieczula strefę iniekcji i nie reaguje negatywnie z Ceftriaksonem. Schemat leczenia i proporcje są wybierane indywidualnie przez lekarza prowadzącego.

Wskazania do jednoczesnego użycia

Kombinacja lidokainy + ceftriaksonu jest przepisywana w wielu warunkach. Wśród nich są:

  • zapalenie migdałków;
  • zapalenie zatok;
  • zapalenie ucha środkowego;
  • bakteryjna postać zapalenia oskrzeli;
  • zakaźne zapalenie płuc;
  • zapalenie cewki moczowej;
  • zapalenie pęcherza;
  • zapalenie gruczołu krokowego;
  • odmiedniczkowe zapalenie nerek;
  • sepsa;
  • zapalenie opon mózgowych;
  • salmonelloza;
  • HIV;
  • zmiany krostkowe naskórka;
  • choroby zakaźne przewodu pokarmowego.

Ceftriakson wraz z lidokainą stosuje się w chorobach zakaźnych przewodu pokarmowego.

Przeciwwskazania do mieszania ceftrikonu z lidokainą i wodą

W niektórych przypadkach leki nie są stosowane jednocześnie u dorosłych. Eksperci identyfikują następujące przeciwwskazania:

  • patologia nerek;
  • zmniejszona czynność wątroby;
  • padaczka;
  • niewydolność serca;
  • wzrost stężenia bilirubiny w surowicy;
  • indywidualna nietolerancja na składniki leków.

Ponadto połączenie leków jest zabronione podczas laktacji i ciąży. Przewlekły alkoholizm dotyczy także ograniczeń w używaniu narkotyków.

Jak rozcieńczyć ceftriakson lidokainą i wodą

Aby przygotować zawiesinę do podawania domięśniowego, konieczne jest przestrzeganie prawidłowego algorytmu działania. Procedura jest przeprowadzana zgodnie z następującym schematem:

  • otworzyć pokrywkę antybiotyku, po czym 3,5 ml środka znieczulającego (1% lidokainy) miesza się z 1 g antybiotyku (ceftriakson);
  • następnie konieczne jest wstrzyknięcie strzykawki do korka pojemnika i dodanie do niego Lidocaine;
  • Następnie butelkę należy dokładnie wstrząsnąć, aby substancja w proszku została całkowicie rozpuszczona.

W przypadku stosowania środka znieczulającego o stężeniu 2% należy dodatkowo użyć płynu do wstrzykiwań. W tym celu należy zmieszać 2 ml środka znieczulającego z 2 ml wody. Następnie za pomocą strzykawki przygotowany roztwór wlewa się do pojemnika z antybiotykiem.

W przypadku iniekcji dożylnych ceftriakson należy wymieszać z roztworem chlorku sodu.

Wstrzyknięcia dożylne są wykonywane tak wolno, jak to możliwe.

Efekty uboczne

Na tle stosowania kombinacji tych leków mogą wystąpić negatywne reakcje. Najczęściej pacjenci mają do czynienia z takimi:

  • pragnienia wymiotne;
  • nudności;
  • dyskomfort w jamie brzusznej;
  • zmiany grzybicze;
  • dysbakterioza;
  • naruszenie spójności krzesła.

Aby zapobiec rozwojowi skutków ubocznych, stosowanie leków jest konieczne tylko zgodnie z zaleceniami lekarza.

Opinie lekarzy na temat zgodności ceftriaksonu z lidokainą i wodą

Svetlana Golubkova (terapeuta), 49 lat, Briańsk

W przypadku iniekcji domięśniowych ceftriakson należy rozcieńczyć lidokainą i wodą (w stężeniu przeciwbólowym 2%). Pozwala to zminimalizować dyskomfort podczas zabiegu. Proporcje leków są wybierane przez lekarza. Jeśli wszystko zostało wykonane prawidłowo, nie powinny wystąpić żadne skutki uboczne.

Victor Sereda (ENT), 51, Krasnojarsk

Kombinacja tych leków jest skuteczna w leczeniu skomplikowanej postaci zapalenia ucha i zapalenia płuc. Taka terapia sprzyja szybkiemu wyzdrowieniu. W praktyce medycznej leki te są aktywnie stosowane przez długi czas, więc nie powinno być żadnych nieprzewidzianych komplikacji.

Ceftriakson - skuteczne wstrzyknięcia przeciwko zapaleniu gruczołu krokowego

Ceftriakson jest silnym antybiotykiem. W praktyce medycznej stał się nie mniej popularny niż penicylina. Lek wpływa na większość znanych szkodliwych bakterii i pomógł wielu zakażonym pacjentom. W wielu przypadkach stosowanie leku Ceftriakson jest uzasadnione.

Iniekcje leku powodują ból i czasami reakcje alergiczne. Jednak próby zastąpienia ceftriaksonu analogami prowadzą do wyższych kosztów leczenia. Więc jak zastąpić zastrzyki Ceftriaksonem? Jak skuteczne jest zwalczanie kiły i zapalenia gruczołu krokowego? Porównajmy jego właściwości z Penicyliną, Rocephinem i Hazaranem?

Antybakteryjny środek cefalosporynowy o silnym działaniu hamującym błonę bakteryjną nazywany jest ceftriaksonem. Iniekcje (dożylne i domięśniowe) - główna droga podawania leku do organizmu. Podawanie doustne nie jest przewidziane, tylko zastrzyki.

Ceftriaxone: Co pomaga ten lek?

Ceftriakson jest z powodzeniem stosowany w zwalczaniu chorób zakaźnych i zapalnych:

  • Układ oddechowy (zapalenie opon mózgowych, zapalenie płuc, zapalenie opłucnej, zapalenie oskrzeli, zapalenie nagłośni, zapalenie zatok, ropień płuc);
  • Zakażenia układu moczowo-płciowego (zapalenie cewki moczowej, odmiedniczkowe zapalenie nerek, zapalenie pęcherza moczowego, epidirmit, zapalenie miedniczki);
  • Gruczoł krokowy (zapalenie gruczołu krokowego);
  • Choroby przenoszone drogą płciową (syfilis, rzeżączka, chancroid);
  • Furunculosis;
  • Jama brzuszna (angiocholitis, zapalenie otrzewnej);
  • Powłoki (streptoderma);
  • Z zapaleniem ucha środkowego;
  • Dur brzuszny;
  • Posocznica bakteryjna;
  • Związane z tkanką kostną, skórą i stawami;
  • Borrelioza przenoszona przez kleszcze (choroba z Lyme).

Aby ustabilizować stan zdrowia po różnego rodzaju operacjach (usunięcie zapalenia wyrostka robaczkowego, pęcherzyka żółciowego, połogu), zaleca się również wstrzyknięcia ceftriaksonu.

Dawkowanie ceftriaksonu jest ważnym składnikiem zapobiegania i leczenia

Dla dzieci w wieku od 12 lat (o masie ciała 50 kg) i dorosłych dawka dzienna wynosi 1-2 g. Objętość tę można podzielić na dwa wstrzyknięcia (po 12 godzinach). W leczeniu ciężkich zakażeń dawkę zwiększa się do 4 gramów. Jednocześnie wprowadza się nie więcej niż 2 g.

Cefalosporyny nie są zalecane dla dzieci poniżej 12 roku życia, są one przepisywane w skrajnych przypadkach w następujących proporcjach:

  1. Dla dzieci w wieku do 2 tygodni - do 50 mg na kg / dobę;
  2. Dla dzieci poniżej 12 lat (o wadze do 50 kg) maksymalna dawka wynosi do 80 mg na kg / dobę.

Ceftriakson można podawać metodą kroplówki przez 30 minut.

Czas trwania kursu - co najmniej 5 dni. Może osiągnąć 2-3 tygodnie. Wybierany jest tak, aby zwalczenie zakażenia trwało ponad dwa dni przed zakończeniem terapii.

Przygotowanie ceftriaksonu przed wstrzyknięciem

Ceftriakson rozcieńcza się płynem do wstrzykiwań, środkami przeciwbólowymi (Lidocaine, Novocain). Wstrzyknięcia wszystkich antybiotyków są bolesne.

Procedura przygotowania roztworu Ceftriaksonu:

  1. Ampułka jest otwierana rozpuszczalnikiem;
  2. Aluminiowa zakrętka na butelce Ceftriaksonu jest złożona do tyłu (brzeg czapki nie jest wyjmowany);
  3. 4 ml Lidokainy lub Novocainum zbiera się do strzykawki;
  4. 4 ml środka znieczulającego wstrzykuje się do pojemnika z proszkiem ceftriaksonu i miesza.

Zastrzyki ceftriaksonu: działania niepożądane

Centralny układ nerwowy może wykazywać objawy odporności na skład leku poprzez migreny. Działania niepożądane ceftriaksonu obejmują alergie, świąd, rzadko wstrząs anafilaktyczny (obrzęk naczynioruchowy).

Obrzęk może wystąpić w miejscach wstrzyknięć. Może wystąpić czasowa hipoprotrombinemia lub zapalenie żył.

Podczas stosowania ceftriaksonu istnieje ryzyko obrzęku naczynioruchowego. 10-20% takich przypadków jest śmiertelnych, co wskazuje na znaczenie planowania działań terapeutycznych, przepisywania dawkowania i stałego monitorowania stanu pacjenta i analizy.

W hemodializie stale pobiera się od pacjenta pomiary osocza i krwi, aby zidentyfikować podwyższone stężenia leku. Długotrwałe leczenie zaburza funkcjonowanie wątroby i nerek. Pacjentom często przepisuje się witaminę K (zwłaszcza osoby starsze).

Interakcja Ceftriaksonu z etanolem powoduje efekty podobne do disulfiramu.

Stosowanie z innymi antybiotykami laktamowymi jest również niedozwolone, ponieważ powoduje:

  • Hiperemia;
  • Wymioty;
  • Tachykardia;
  • Ból głowy;
  • Skurcze brzucha;
  • Różne krwawienia.

Z czym można rozcieńczyć ceftriakson? Instrukcja użytkowania: strzały z lidokainą.

Zaleca się rozcieńczanie proszku ceftriaksonu 10% roztworem lidokainy lub jałowym płynem do wstrzykiwań. Ceftriakson w postaci płynnej należy wprowadzić nie później niż 6 godzin po przygotowaniu. Zastosowanie lodówki wydłuża okres przechowywania leku do 24 godzin.

Ceftriakson stosuje się w leczeniu kiły.

Stosowanie penicyliny do leczenia kiły (Treponema pallidum) jest główną metodą leczenia. Ceftriakson jest przepisywany w przypadku alergii na penicylinę.

Niezbędne właściwości Ceftriaksonu to:

  • Zdolność do hamowania tworzenia się komórek bakteryjnych;
  • Szybka i pełna penetracja komórek ciała; kiła jest jedyną infekcją, która ma szkodliwy wpływ na płyn mózgowo-rdzeniowy (płyn mózgowo-rdzeniowy, w którym zanurzony jest cały centralny układ nerwowy) i tworzy taką chorobę jak kiła układu nerwowego.

Ceftriakson jest trzecią generacją najbardziej aktywnej cefalosporyny w stosunku do następujących organizmów:

  • N.gonorrhoeae (gonokokk);
  • N.meningitidis (meningococcus);
  • H.influenzae (różdżka Pfeiffera).

Farmakokinetyka leku w absorpcji nie jest gorsza od analogów, dystrybucja i absorpcja w narządach ma wysoki poziom, a wydalanie wynosi około 8 godzin.

Cefalosporyny trzeciej generacji są aktywnie stosowane w chemioterapii chorób zakaźnych ze względu na ich wysoką aktywność przeciwko drobnoustrojom gram-ujemnym.

Do lat 80-tych Penicylina pozostała głównym leczeniem kiły, nawet przy wysokim odsetku reakcji alergicznych u pacjentów. Inne znane leki (tetracykliny, makrolidy) miały mniejszą aktywność w tej chorobie i były uważane za mniej skuteczne.

Ceftriaxon jest w stanie hamować, a nawet całkowicie hamować aktywność życiową zakaźnych gram-dodatnich (gronkowców, paciorkowców, gangreny, tężca, wąglika) i gram-ujemnych (moraksella cataralys, legionella, klebsiella, meningococci, pneumocystic i meningokk

Kluczowym punktem w szkodliwym działaniu szkodliwych bakterii na organizm jest ich zdolność do przenikania przez tkanki do płynu mózgowo-rdzeniowego. Ceftriaxone ma tę samą właściwość. Praktyczne doświadczenia z ceftriaksonem przeciwko syfilisowi są nadal badane i rozpoczęto stosowanie leku jako alternatywnego leczenia nietolerancji penicyliny.

Obecnie ceftriakson jest stosowany na równi z penicyliną i na wiele sposobów jest bardziej odpowiedni do profilaktyki zakaźnej. Zawarte w międzynarodowej praktyce leczenia kiły, kiły nerwowej, zakażonej HIV.

Ceftriakson do zapalenia gruczołu krokowego

Zapalenie gruczołu krokowego ze względu na jego zdolność do szybkiego postępu wymaga szybkiego leczenia. W przeciwnym razie spowoduje to komplikacje po ustaleniu postaci przewlekłej. Leczenie obejmuje terapię antybiotykową o szerokim spektrum.

Najczęściej stosowane w leczeniu zapalenia gruczołu krokowego:

  • Amoxiclav ma działanie przeciwbakteryjne z powodu obecności amoksycyliny i kwasu klawulanowego w preparacie. Skuteczny. Ogólną poprawę obserwuje się po 2-3 dniach stosowania. Nie drogie. Postać - zawiesina, tabletki, zastrzyki. Te ostatnie są przepisywane w przypadkach przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego. Nie można go przepisać, jeśli pacjent cierpiał na zapalenie wątroby.
  • Ofloksacyna jest stosowana w przewlekłym zapaleniu gruczołu krokowego, zapaleniu pęcherza moczowego, odmiedniczkowym zapaleniu nerek z pigułkami lub zastrzykami. Ma właściwości antyadaptacyjne. Wpływa na infekcję DNA. Ofloksanina jest zabroniona do stosowania u pacjentów po udarze mózgu, TBI lub podczas diagnozowania jakichkolwiek zaburzeń krążenia w mózgu. Połącz z innymi lekami.
  • Cyprofloksacyna jest również stosowana do leczenia przewlekłego zapalenia gruczołu krokowego. Forma uwalniania - tabletki, które należy spłukać wodą. Zaletą leku jest zdolność do degradacji nie tylko aktywnej infekcji, ale także bakterii inkubacyjnych. Nie dotyczy chorób odbytnicy. Pozytywne zmiany obserwuje się 2 dni po rozpoczęciu stosowania.
  • Ceftriakson jest najskuteczniejszą cefalosporyną do zwalczania ostrego, przewlekłego i ropnego zapalenia gruczołu krokowego. Rozpoczyna działanie natychmiast po wstrzyknięciu. Ułatwia oddawanie moczu po 12 godzinach. Nie zaleca się stosowania w chorobach wątroby i nerek.

Ceftriakson: analogi w zastrzykach

Ceftriakson można zastąpić droższymi odpowiednikami - Swiss Rocephin lub Serbian Azaran. Ich stosowanie jest podobne do rozważanego antybiotyku i ma podobne przeciwwskazania. Osiągnąć maksymalne stężenie po 3-5 godzinach wchłaniania.

Roztwór do wstrzykiwań przygotowuje się w ten sam sposób: proszek rozcieńcza się płynem lub lidokainą. Kolor proszku Hazaran jest bladożółty, Rocefina jest blada. Ceftriakson ma blady lub żółtawy kolor. Cena iniekcji ceftriaksonu wynosi około 30 rubli za fiolkę, Azaran - około 1520 rubli za fiolkę, Rocéfin - około 520 rubli.

Powyższe leki są całkowicie wchłaniane do krwiobiegu. Łatwo wchłaniany do tkanek ciała (kości, stawy, rdzeń kręgowy, drogi oddechowe, moczowód, skóra, do jamy brzusznej).

Istnieją inne analogi:

  • Oframax;
  • Betasporin;
  • Biotraxon;
  • Forceph;
  • Medaxone;
  • Cefson;
  • Lifaxon;
  • Hison;
  • Ceftriabol;
  • Cefatryna;
  • Cefakson;
  • Ceftriaxone-AKOS;
  • Ceftriakson-fiolka;
  • Ceftriakson-CMP;
  • Lendatsin.

Cechy spożycia leku dla kobiet w ciąży i karmiących piersią

Lek jest przeciwwskazany u kobiet w ciąży (jego stosowanie w pierwszym trymestrze jest krytyczne). Stosowanie cefalosporyn w okresie laktacji nie jest zalecane, a jeśli zostanie przepisane, karmienie piersią zostanie przerwane.

Ceftriakson - czy mogę pić zamiast strzału?

Ceftriakson w postaci nierozcieńczonej jest proszkiem, nie może być stosowany doustnie: nie przyniesie pożądanego efektu, ale mogą wystąpić działania niepożądane.

Zastrzyki ceftriaksonu: recenzje

Ceftriakson stał się skutecznym antybiotykiem, który działa na większość znanych bakterii. Pomaga w leczeniu wielu chorób zakaźnych jamy brzusznej, zapalenia płuc i chorób układu oddechowego, a także w walce z chorobami wenerycznymi.

Pacjenci skarżą się na dyskomfort (ból) po Ceftriaksonie - miejsce wstrzyknięcia boli. Lidokaina częściowo rozwiązuje problem. Instrukcje nie zalecają używania osób wrażliwych na penicylinę.

Wnioski

Obecnie praktyka kliniczna jest nie do pomyślenia bez Ceftriaksonu, który pojawił się w szwajcarskiej firmie farmaceutycznej Hoffman La Roche w 1978 roku. Była to pierwsza syntetyczna cefalosporyna trzeciej generacji, a dwa lata później lek otrzymał nazwę handlową Rocephin. Jego możliwości są nadal badane. W 1987 r. Rochefin stał się najlepiej sprzedającym się lekiem wśród tych produkowanych przez Hoffman La Roche.

Ceftriakson jest wymieniony na liście WHO, co oznacza niezaprzeczalne znaczenie leku dla ludzkości.

Właściwa dieta dla nefropatii cukrzycowej

5 NOK - instrukcje stosowania, analogi, recenzje i formy uwalniania (tabletki 50 mg) leki do leczenia zapalenia pęcherza moczowego, odmiedniczkowego zapalenia nerek i innych zakażeń dróg moczowych u dorosłych, dzieci i podczas ciąży